గోకులంలో ఊహించనంతగా బలమైన గాలి విసురుతూ, జంతువులందరినీ భయంతో వణికించసాగింది. ఆ గాలికి తోడు భయంకరమైన చలి, వాన, పిడుగులు పడటంతో, గోపకులు, గోపికలు అంతా తల్లడిల్లిపోతూ గోవిందుని ఆశ్రయించడానికి పరుగెత్తారు. తల్లిదండ్రులు తమ పిల్లలను, తలలను, శరీరంతో కప్పి, వడగళ్ల వాన నుంచి రక్షణ కోసం, వణికిపోతూ, ఆ పరమపావనుని పాదాల వద్దకు చేరుకున్నారు. "కృష్ణా! కృష్ణా! మహాభాగ్యవంతుడా! గోకులమంతా నీ సంరక్షణలోనే ఉంది. దేవతల కోపం నుండి మమ్మల్ని రక్షించు, భక్తజనప్రియుడా!" అని హృదయపూర్వకంగా ప్రార్థించారు. ఆ సమయంలో, ఆకాశం నుండి భారీ వడగళ్ల వాన పడి, ప్రాణవంతులు నేలకొరిగిపోతున్న దృశ్యాన్ని చూసి, భగవంతుడు హరి, ఇది ఇంద్రుడి కోపఫలితమని గ్రహించాడు. "మన యాగాన్ని నిలిపివేయడమే కారణంగా ఇంద్రుడు మన వినాశనానికి ఇలా ఘోరమైన వడగళ్ల వాన, తుఫాను పంపిస్తున్నాడు," అని కృష్ణుడు తనలో తానే అన్నారు. "ఇది నేను నా యోగశక్తితో సమర్థంగా ఎదుర్కొంటాను. ప్రపంచానికి తాను అధిపతినని అహంకరించే వారికి, వారి అహంకారాన్ని నేను సంహరిస్తాను. నిజమైన దైవాలకు భగవంతుని మహిమ ఆశ్చర్యంగా ఉండదు; కానీ అర్హతలేని వారికి, వారి అహంకారం భగ్నమవడం వారిని శాంతింపజేస్తుంది." "కాబట్టి, నన్ను స్వామిగా భావించి, నా ఆశ్రయంగా ఉన్న ఈ గోపబృందాన్ని నా యోగబలంతో సమగ్రంగా రక్షించటం నా ప్రతిజ్ఞ." ఇలా చెప్పిన కృష్ణుడు, తన ఒకే ఒక్క చేతితో, చిన్న పిల్లవాడు గొడుగు పట్టినట్టు, సులభంగా గోవర్ధన పర్వతాన్ని పైకి ఎత్తాడు. వెంటనే, "అమ్మా, నాన్నా, వ్రజవాసులారా! మీ పశువులు, కుటుంబాలతో పాటు మీరు ఈ పర్వతపు లోపలికి ప్రవేశించండి. నా చేతిలోంచి పర్వతం జారిపడుతుందేమో, గాలి, వాన మిమ్మల్ని వేధిస్తాయేమో భయపడవద్దు. మీ రక్షణ పూర్తిగా నేను చూసుకుంటున్నాను," అని కృష్ణుడు గోపకులకు ఆదరణగా చెప్పాడు. కృష్ణుని మాటలతో ధైర్యం పొందిన వ్రజవాసులు, తమ ఆస్తులు, కుటుంబ సభ్యులు, పశువులతో, అందుబాటులో ఉన్న స్థలాన్ని అనుసరించి గోవర్ధన లోపలికి ప్రవేశించారు. ఆకలి, దాహం, బాధ, సుఖాసక్తి అన్నిటిని విడిచి, వ్రజవాసులు, కృష్ణుడు ఏడు రోజులు కదలకుండా పర్వతాన్ని ఎత్తిపట్టి ఉండడాన్ని ఆశ్చర్యంగా చూశారు. కృష్ణుని ఈ అద్భుత యోగబలాన్ని తెలుసుకున్న ఇంద్రుడు, విస్తుపోయి, తన వృత్తిని కోల్పోయి, మేఘాలను వెనక్కు తీసుకున్నాడు. ఆకాశం మళ్లీ తేలికపడి, సూర్యుడు ప్రకాశించగా, గాలి, వాన ముగియగా, గోవర్ధనధారి కృష్ణుడు, "గోపకులారా! మీ భార్యలు, పిల్లలు, ధనం, పశువులతో కలసి బయటకు రండి. ఇక భయపడాల్సిన అవసరం లేదు; వాన, గాలి ఆగిపోయాయి, నదులు తగ్గిపోయాయి," అని మృదువుగా తెలిపాడు. అప్పుడు, గోపకులు తమ తమ పశువులు, బండ్లు, సొమ్ములు, మహిళలు, పిల్లలు, వృద్ధులతో నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చారు. కృష్ణుడు కూడా ఆ పర్వతాన్ని మునుపటిలాగే, అందరి ముందే, ఎంతో సులభంగా తిరిగి తన స్థానంలో ఉంచాడు. వ్రజవాసులు హృదయపూర్వక ప్రేమతో కృష్ణుని దగ్గరికి వచ్చి, ఆయన్ను ఆలింగనం చేసుకున్నారు. గోపికలు ఆనందంతో, ప్రేమతో, తేనె, అక్షతలు సమర్పించి, శుభాశీస్సులు పలికారు. యశోదా, రోహిణి, నందుడు, బలరాముడు—ఈ మహాబలశాలులు—కృష్ణుని హృదయంగా ఆలింగనం చేసి, ఆశీర్వాదాలు ఇచ్చారు. ఆకాశంలో దేవతలు, సిద్ధులు, సాధ్యులు, గంధర్వులు, చారణులు—all దేవతా గణాలు—కృష్ణుని స్తుతిస్తూ, హర్షంతో పుష్పవర్షం కురిపించారు. శంఖాలు, మృదంగాలు గగనంలో మోగాయి. తుంబురు నాయకత్వంలో గంధర్వాధిపతులు పాటలు పాడారు. ఆ తర్వాత, గోపకుల ప్రేమతో చుట్టుముట్టబడిన హరి, బలరాముడితో కలిసి తన వ్రజగృహానికి తిరిగి వెళ్ళాడు. గోపికలు కృష్ణుని అద్భుత కర్మలను ఆలపిస్తూ, హర్షంతో, మనసారా ఆయన వెంట నడిచారు. ఇంతటితో పదకొండు స్కంధంలోని ఇరవై ఐదవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఈ సంఘటన అనంతరం, భగవంతుడు ఇలా ఉపదేశించాడు: "బుద్ధిమంతులు, ప్రకృతిగుణాలపై ఆసక్తిని విడిచి, నన్ను భజించాలి. జ్ఞానులు, ఆసక్తి లేకుండా, ఆత్మనిగ్రహంతో, జాగ్రత్తగా నన్ను ఆరాధించాలి. ముని, సత్త్వగుణాన్ని పెంపొందించి, రజోగుణం, తమోగుణాన్ని అధిగమిస్తాడు; దానికీ పైగా, విరక్తితో, స్థిరమైన మనస్సుతో సత్త్వాన్ని కూడా అధిగమించి, గుణరహితుడై, పరమాత్మను పొందుతాడు." "ఆత్మ, ఇతర ఆత్మల నుంచి, గుణాల వల్ల కలిగే కోరికల నుంచి విముక్తమై, నాలో పరిపూర్ణమై, లోపలికి బయటకి కదలదు. నా మాయాశక్తిని, అష్టైశ్వర్యాన్ని తెలిసినవారు, లక్ష్మీదేవి సౌభాగ్యాన్ని కూడా ఆశించరు; వారు ఈ లోకంలో నా పరమస్థితిని పొందుతారు." "నన్ను భజించే, శాంత స్వభావం కలిగిన నా భక్తులకు కాలచక్రం కూడా హాని చేయదు. నేను వారికి ఆత్మ, కుమారుడు, మిత్రుడు, గురువు, హితుడు, ఇష్టదైవంగా ఉంటాను. ఈ లోకం, పరలోకం, ఆత్మ, సంపద, పశువులు, ఇళ్లు—ఇవి అన్నీ విడిచిపెట్టి, నన్ను మాత్రమే ఏకభక్తితో పూజిస్తే, వారిని నేను మరణాన్ని దాటి తీసుకెళ్తాను." "నా నుండి తప్ప, ప్రాణులకు భయాన్ని తొలగించే స్థానం మరొకటి లేదు. నా భయంతోనే గాలి వీస్తుంది, సూర్యుడు ప్రకాశిస్తాడు, ఇంద్రుడు వాన కురిపిస్తాడు, అగ్ని మండుతుంది, మరణం సంచరిస్తుంది. జ్ఞాన-వైరాగ్యాలతో కూడిన యోగులు, భక్తియోగంతో నా భయరహిత పాదాలను చేరుకుంటారు." "ఈ లోకంలో ప్రజలకు పరమహితం ఒక్కటే—భక్తిపరవశంతో మనస్సును నాలో స్థిరపరచడం. పైభాగంలో ఏడు ద్వారాలు, ముందు రెండు, కింద రెండు ఉన్నాయి; ఇవన్నీ ఇంద్రియవిషయాల కోసం నిర్మించబడ్డాయి; వాటిలో ఓ అధిపతి నివసిస్తాడు." "ఈ ద్వారాలలో ఐదు తూర్పున, ఒకటి దక్షిణానికి, ఒకటి ఉత్తరానికి; రెండు పడమరగా ఉన్నాయి. వాటి పేర్లు ఇలా—తూర్పున రెండు ద్వారాలు కలిపి నిర్మించబడ్డాయి; వాటి ద్వారా ద్యూమత్సఖుడు దేశాన్ని ప్రకాశింపజేస్తూ ప్రయాణిస్తాడు. తూర్పున నలిని, నాళిని అనే ద్వారాలు కలిసివున్నాయి; వాటిలో అవధూతసఖుడు సుగంధభూమిలోకి ప్రవేశిస్తాడు. ముందు ముఖ్యా అనే ద్వారం ఉంది; అక్కడ అనేక దుకాణాలు, ఆహారనౌకలు ఉంటాయి; దాని ద్వారా నగరాధిపతి, రుచిని తెలిసిన వ్యాపారులతో కూడి ప్రవేశిస్తాడు. దక్షిణపు ద్వారం పితృహూ అని పిలవబడుతుంది; దాని ద్వారా పురంజనుడు దక్షిణ పాంచాలదేశంలో ప్రవేశిస్తాడు." ఇలా, పరమపవిత్రమైన శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో, భగవంతుని లీలలు, ఉపదేశాలు, భక్తి, జ్ఞాన మార్గాలు మనకు తెలియజేయబడ్డాయి.