శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీ శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: భగవంతుడు, కాల స్వరూపుడిగా, ఇంద్రుడి అహంకారాన్ని తగ్గించాలనే సంకల్పంతో మాట్లాడిన మాటలు వినిన నందుడు మరియు ఇతర గోపకులు, ఆ ఉపదేశాన్ని యథార్ధంగా, హర్షం కలిగించేలా స్వీకరించారు. మధుసూదనుడు చెప్పినట్లుగా, వారు బ్రాహ్మణులను పిలిపించి మంగళాశీర్వాదాలు చేయించగా, పర్వతం మరియు బ్రాహ్మణుల కొరకు కావలసిన వస్తువులను సమర్పించారు. అంతట వారు యథావిధిగా దానాలు సమర్పించి, గోవులకు యథార్హంగా యవలు సమర్పించి, తమ పశుసమూహాన్ని ముందుంచుకుని, ఆ గోవర్ధన పర్వతాన్ని ప్రదక్షిణగా చేశారు. తమ బలదండాలతో అలంకరించబడిన రథాలపై ఎక్కిన గోపికలు, కృష్ణుని లీలలను ఆలపిస్తూ, ధర్మాత్ములైన బ్రాహ్మణుల ఆశీర్వాదాలను స్వీకరించారు. ఆ సమయంలో కృష్ణుడు, గోపకులకు ధైర్యం కలిగించేందుకు మరో రూపాన్ని ధరించి, “నేనే ఈ పర్వతం” అని ప్రకటించాడు. మహత్తరమైన రూపంలో, ఆయన ఆ విరాళాలను స్వీకరించాడు. ఆ పర్వతరూపుడైన కృష్ణునికి, వ్రజవాసులతో పాటు, కృష్ణుడే ఆత్మగా నమస్కరించాడు—“ఇదిగో, ఈ పర్వతుడు స్వరూపంతో ప్రత్యక్షమై, మనకు అనుగ్రహించాడు” అని అన్నాడు. ఈ పర్వతుడు తన ఇష్టానుసారంగా ఎన్నో రూపాలు ధరించి, అరణ్యంలో నివసిస్తూ, తనను అవమానించే మానవులను సంహరిస్తాడు. అందువల్ల, మనకూ మన గోవులకూ రక్షణ కలగాలని, అతనికి నమస్కరిద్దాం అని వారు ప్రార్థించారు. ఇలా వాసుదేవుని ప్రేరణతో, గోపకులు కృష్ణునితో కలిసి, పర్వతానికి, గోవులకు, బ్రాహ్మణులకు, యజ్ఞానికి యథావిధిగా కర్మలు నిర్వహించి, మళ్ళీ వ్రజకు తిరిగి వెళ్ళారు. ఇక్కడితో శ్రీమద్‌భాగవత మహాపురాణంలో, పదవ స్కంధంలోని మొదటి భాగంలో ఇరవై నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇప్పుడు కపిలదేవుడు ఇలా ఉపదేశించాడు: “నేను—ప్రకాశమానమైన ఆత్మ, సమస్త ప్రాణుల హృదయాల్లో నివసించే వాడిని—నువ్వు నిన్ను నీవు తెలుసుకోవడం ద్వారా నా సాక్షాత్కారాన్ని పొందితే, భయమూ, దుఃఖమూ దాటి విముక్తిని పొందగలవు. తల్లి, నేను నీకు ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని బోధిస్తాను. అది అన్ని కర్మలకు శాంతిని తీసుకొస్తుంది. ఆ జ్ఞానంతో నువ్వు భయాన్ని దాటి పోవగలవు.” మైత్రేయుడు ఇలా వివరించాడు: కపిలుడు, సృష్టికర్త అయిన ఆయన, ఇలా ఉపదేశించిన తరువాత, ప్రీతితో ప్రదక్షిణ చేసి, అరణ్యంలోకి ప్రవేశించాడు. అతడు మౌనవ్రతాన్ని ఆచరించి, స్వయాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని, అనాసక్తిగా, అగ్నిలేక, స్థిర నివాసం లేకుండా భూమిమీద సంచరించాడు. తన మనస్సును, వ్యక్తమూ అవ్యక్తమూ కాని, గుణాలకు అతీతమైన, గుణాలుగా కనిపించే బ్రహ్మంలో ఏకాగ్రతతో నిలిపాడు. అహంకారాన్ని, మమకారాన్ని విడిచిపెట్టి, ద్వంద్వాలను దాటి, సమదృష్టితో తన ఆత్మను చూస్తూ, అంతర్గతంగా ప్రశాంతంగా, స్థిరమైన మనస్సుతో, అలలు లేని సముద్రంలా ఉండేవాడు. వాసుదేవునిలో, అంతర్యామి అయిన సర్వజ్ఞుడైన భగవంతుని పరమభక్తితో తనను తాను తెలుసుకొని, బంధనాల నుంచి విముక్తుడయ్యాడు. అతడు సమస్త భూతాల్లో భగవంతుని తన ఆత్మగా దర్శించాడు; అలాగే, తనలోని భగవంతునిలో సమస్త భూతాలను చూశాడు. రాగద్వేషాలకు అతీతంగా, సమచిత్తతతో, భగవంతునికి భక్తితో, పరమ భగవత్‌భక్తుని స్థితిని పొందాడు. ఆయన తలపై కిరీటంతో, చేతులకు కంకణాలు, మెడలో హారాలు, కాళ్లకు నుపురాలు, నడుముకి మెరిసే కటిబంధంతో, శంఖ, చక్ర, గద, పద్మ, వనమాల, మణుల అలంకారాలతో, పరమ ప్రకాశవంతుడిగా దర్శనమిచ్చాడు. శుభ్రమైన మెడపై కౌస్తుభ మణిని ధరించి, సింహసమానమైన భుజాలతో, అపరాజిత వైభవంతో, నిష్కళంకమైన వజ్రమణిలా ప్రకాశించాడు. వెంట్రుకలు మూడు గీతలతో, శ్వాస ప్రవాహంతో కదిలిపోతూ, విశ్వం అంతా ఆయన నాభిలోకి లయమై, మళ్లీ వెలువడుతున్నట్టు అనిపించింది. నీలవర్ణ మడిమీద బంగారు పట్టుతో కూడిన పీతాంబరాన్ని ధరించి, సుందరంగా రూపొందిన తుంగాలూ, మోకాళ్లు, కాలువలు కలిగి ఉన్నాడు. ఆయన పాదాలు శరదృతువులోని పద్మపుష్పాలవంటి ప్రకాశంతో, పాదనఖాలు వెలుతురు ప్రసరిస్తూ, అంతరంగిక చీకటిని తొలగించేవి. గురువైనోరు! అజ్ఞానాంధకారాన్ని దాటాలనుకునే వారికి మార్గంగా, మీ పాదాలను దర్శించనివ్వండి. ఈ రూపాన్ని ధ్యానించినవారు, తమ ఆత్మను పవిత్రం చేసుకుంటారు. దానికి భక్తితో సేవ చేసినవారు, తమ కర్తవ్యాన్ని నిర్వర్తిస్తూ, భయాన్ని దాటి పోతారు. భక్తులకే నువ్వు సులభంగా లభ్యవాడవు; శరీరాన్ని ధరించిన వారికి అందుబాటులో ఉండేవాడు కాదవు. భక్తియోగంతో లభించే పరమపదాన్ని, స్వాత్మాధికారం కన్నా తక్కువగా ఎవరూ భావించరు. నిన్ను, అత్యంత కష్టంగా అందుబాటులోకి వచ్చే నీను, ఏకభక్తితో సేవించినవారు, నీ పాదాల వెలుపల మరొకదాన్ని కోరరేలు. మరణం అనే భయంకరుడు, జీవులను సంహరిస్తూ, తన భయంకరమైన కనురెప్పలతో విశ్వాన్ని నాశనం చేస్తున్నా, నిన్ను నిరాసక్తిగా ధ్యానించే వారికి అతడు దగ్గరికి రాడు. భగవంతుని భక్తులతో, క్షణార్థమైన సాంగత్యానికీ, స్వర్గమూ, మోక్షమూ సమానంగా ఉండవు—ఇతర వరాల సంగతి చెప్పనక్కర్లేదు. కాబట్టి, పాపరహితుడా! సమస్త ప్రాణుల పట్ల దయగల, అంతర్గత బాహ్య పవిత్రతతో, నీ మహిమలో స్నానం చేసిన, పుణ్యస్వరూపులైన భక్తులతో మా సాంగత్యం కలగాలని కోరుకుంటున్నాం—ఇదే నీ అనుగ్రహం. బాహ్యవిషయాలలో మనస్సు లగ్నం కానివాడు, అజ్ఞానాంధకారంలోకి ప్రవేశించని వాడు, భక్తి, యోగానుగ్రహంతో మనస్సు పవిత్రమైన వాడు—అటువంటి ముని తప్పకుండా నీ మార్గాన్ని గ్రహిస్తాడు. ఈ విశ్వం కనిపించేది, దీని ద్వారా ప్రకాశించేది, ఆ పరబ్రహ్మ, పరమజ్యోతి, ఆకాశంలా విస్తరించి ఉన్నది. తన మాయాశక్తితో ఈ అనేక రూపాల విశ్వాన్ని సృష్టించి, పోషించి, మళ్ళీ లయంచేసి, తానొక మార్పు లేకుండా ఉండే భగవంతుడు—మనస్సు చంచలత వల్లే భేదభావం కనిపిస్తుంది—ప్రభూ! మేము నిన్ను స్వతంత్రుడిగా గుర్తిస్తాము. యోగులు, పరిపూర్ణత కోసం వివిధ విధానాలతో నిన్ను మాత్రమే భక్తిగా ఆరాధిస్తారు. నువ్వు సమస్త భూతాల్లో, ఇంద్రియాల్లో, మనస్సులో కనిపించే వాడవు. వేద, తంత్ర పండితులు నిన్ను అలా తెలుసుకుంటారు. నీవే ఆది పురుషుడవు; నీ శక్తి ప్రకాశించకుండా నిద్రించివుంటుంది. ఆ శక్తివల్లే సత్త్వ, రజ, తమో గుణాలు భిన్నంగా ఏర్పడతాయి; నిన్నుంచే మహత్తత్వం, ఆకాశం, వాయువు, అగ్ని, నీరు, భూమి, దేవతలు, ఋషులు, అన్ని జీవులు ఉద్భవిస్తాయి. తన శక్తితో సృష్టిలో ప్రవేశించి, ఆ నాలుగు విధాలైన శరీరాల్లో స్వరూపంగా నివసిస్తూ, అంతర్గతంగా ఉండే ఆ పురుషుడిని, ఇంద్రియానుభూతిని తేనెలా ఆస్వాదించేవాడిగా, జ్ఞానులు తెలుసుకుంటారు. కాలరథంలా నీవు, సమస్త లోకాల్ని అడ్డుకోలేని బలంతో లాగిపోతావు. భూతాలు, ఊహించదగిన స్వభావం కలిగి, మేఘాల్లా ఉంటే, నీవు గాలిలా, దుర్వారుడవు. ప్రజలు, తమ కర్మలలో, ఇంద్రియ సుఖాల పట్ల మోహంతో, మత్తులో మునిగి ఉండగా, నీవు జాగ్రత్తగా, సర్పం ఎలుకను మింగినట్టు, వారిని హఠాత్తుగా పట్టుకుంటావు. నీ పద్మపాదాలను—గౌరవానికి, వినయానికి నిలయమైన వాటిని—ఏ జ్ఞాని వదిలిపెడతాడు? భయంతో, మనకు పూజ్యులైన పద్నాలుగు మనువులు కూడా, తమ స్థానం కోల్పోవద్దని, నిన్ను ఆరాధించారు. కాబట్టి, పరబ్రహ్మా! పరమాత్మా! నీవే జ్ఞానుల ఆశ్రయం. విశ్వం రుద్రుడి భయంతో వణికినప్పుడు, నీవే భయరహితమైన శరణ్యుడవు. రాజకుమారులారా! మీరు పవిత్రంగా ఉండి, మీ కర్తవ్యాలను నిర్వర్తిస్తూ, మీ మనస్సును భగవంతుని పట్ల అర్పించి, ఈ ఉపదేశాన్ని పఠించండి. మీకు శుభం కలుగనీ!