కృష్ణుడు గోపాలులను సందేహంలో ముంచినప్పుడు, ఆయన వారిని ఇలా జాగృతం చేశాడు: “రజోగుణ ప్రభావంతో మేఘాలు సమస్త ప్రదేశాల్లో వర్షాన్ని కురిపిస్తాయి. ఆ వర్షంతోనే జీవులు పెరుగుతాయి. మరి ఇంద్రుని చేతిలో ఏముంది?” అని ప్రశ్నించాడు. అతడు మరింతగా వివరించాడు: “మనం పట్టణాలు, గ్రామాలు, ఇళ్లను కలిగి లేము. మనం ఎల్లప్పుడూ అడవుల్లో, పర్వతాల మధ్య జీవిస్తున్నాం. అందుచేత, ఇంద్రుని పూజకు సిద్ధం చేసిన పదార్థాలతో గోవులకు, బ్రాహ్మణులకు, ఈ పర్వతానికోసం ఓ యజ్ఞాన్ని నిర్వహిద్దాం.” కృష్ణుని సూచనలతో, గోపికలు, గోపాలు వివిధ రకాల వంటకాలను సిద్ధం చేశారు—పాయసాలు, పులుసులు, అన్నప్రసాదాలు, పిండి వంటలు, పాలతో చేసిన తియ్యని పదార్థాలు అన్నీ సమకూర్చారు. బ్రాహ్మణులు వేదపారంగత్యంతో అగ్నికి హోమాలు చేశారు. వారికి విశేషమైన భోజనం, గోవులను దానం చేశారు. గుర్రాల సంరక్షకులు, అంత్యజులు, పతితులకు తగిన బహుమతులు ఇచ్చారు. గోవులకు యవాలను ఇచ్చి, పర్వతానికి నైవేద్యం సమర్పించారు. అంతట, అందరూ అలంకరించుకుని, మంచి వస్త్రాలు ధరించి, స్నానం చేసి, గంధాన్ని ధరిస్తూ, గోవులను, బ్రాహ్మణులను, అగ్నిని, పర్వతాన్ని ప్రదక్షిణ చేశారు. “ఇది నా అభిప్రాయం, మీకు ఇష్టం అయితే ఇదే చేయండి. ఈ యజ్ఞం గోవులకు, బ్రాహ్మణులకు, పర్వతానికి, నాకు ప్రియమైనది,” అని కృష్ణుడు అన్నారు. ఈ విధంగా, పరమేశ్వరుడు స్వయంగా ఇంద్రుని గర్వాన్ని తగ్గించాలనే ఉద్దేశంతో చెప్పిన ఈ మాటలను నందుడు మరియు ఇతర గోపాలు సరైనవని అంగీకరించారు. మధుసూదనుడు చెప్పినట్లే, బ్రాహ్మణులు మంగళాశాసనాలు పలికారు, పర్వతానికి, బ్రాహ్మణులకు ఆ పదార్థాలతో యజ్ఞాన్ని నిర్వహించారు. అన్ని దానాలు సమర్పించి, గోవులకు యవాలను ఇచ్చి, గోకులంలోని పర్వతాన్ని ముందుగా ఉంచి అందరూ ప్రదక్షిణ చేశారు. అలంకరించిన ఎద్దులతో కూడిన బండ్లపై మహిళలు కూర్చుని, కృష్ణుని లీలలను పాడుతూ, బ్రాహ్మణుల ఆశీర్వాదాలను పొందారు. కృష్ణుడు మరో రూపాన్ని ధరించి, గోపాలులకు ధైర్యం కలిగించేందుకు “నేనే పర్వతం” అని ప్రకటించాడు. మహారూపాన్ని ధరించి, విస్తారంగా సమర్పించిన నైవేద్యాన్ని స్వీకరించాడు. వ్రజవాసులు కృష్ణునితో కలిసి ఆ మహాపర్వతాన్ని నమస్కరించి, “ఈ పర్వతం స్వరూపంలో ప్రత్యక్షమై, మాకు అనుగ్రహించాడు,” అని చెప్పారు. “ఈయన మనిషుల్ని తక్కువగా చూసిన వారికి శిక్షను విధించే స్వేచ్ఛా స్వరూపుడు. మనం, మన గోవులను రక్షించేందుకు ఆయనకు నమస్కరిద్దాం,” అని అన్నారు. ఈ విధంగా వాసుదేవుని ప్రేరణతో, గోపాలు, కృష్ణునితో కలిసి పర్వతానికి, గోవులకు, బ్రాహ్మణులకు, యజ్ఞానికి విధిగా కర్మాచరణ చేశారు. అనంతరం వారు తమ వ్రజకు తిరిగి వెళ్లారు. ఇంతటితో పదకొండు స్కంధానికి చెందిన ఇరవై నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది. తర్వాత, కపిలుడు తన తల్లి దేవహూతికి ఇలా ఉపదేశించాడు: “నా స్వరూపాన్ని, సమస్త జీవుల హృదయాల్లో వెలిగే ఆత్మస్వరూపుడైన నన్ను, నీవు నీలోనే గ్రహించినపుడు, నీవు భయాన్ని, దుఃఖాన్ని దాటి పోతావు. తల్లి! నేను నీకు ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానాన్ని బోధిస్తాను. ఇది అన్ని కర్మలకు శాంతిని ఇస్తుంది. దీని ద్వారా నీవు భయాన్ని దాటి పోతావు.” మైత్రేయుడు ఇలా వివరించాడు: కపిలుడు ఇలా చెప్పిన తరువాత, దేవహూతి ఆనందంగా ఆయనను ప్రదక్షిణ చేసి, అరణ్యానికి వెళ్లింది. ఆమె మౌనవ్రతాన్ని ఆచరించి, స్వయంపైనే ఆధారపడింది. లోకంలో ఎక్కడా స్థిర నివాసం లేకుండా, అగ్ని లేకుండా, అనాసక్తిగా సంచరించింది. ఆమె మనస్సును, ప్రాకృతికమైనదీ, అప్రమేయమైనదీ అయిన బ్రహ్మంలో లీనంచేసింది. అది గుణాల రూపంలో కనిపించినా, స్వయంగా నిర్గుణంగా ఉంటుంది. ఏకాగ్ర భక్తితో, ఆమె బ్రహ్మాన్ని గ్రహించింది. అహంకారాన్ని, మమకారాన్ని విడిచిపెట్టి, ద్వంద్వాలను దాటి, సమదృష్టితో తనను తాను చూసింది. లోపల ప్రశాంతంగా, స్థిరమైన మనస్సుతో, అలలు లేని సముద్రంలా నిశ్చలంగా నిలిచింది. వాసుదేవునిలో, అంతర్యామి అయిన సర్వజ్ఞుడైన భగవంతునిలో, పరమభక్తితో తనను తాను గ్రహించి, బంధనాల నుండి విముక్తి పొందింది. తనలోని ఆత్మగా, సమస్త భూతాల్లో భగవంతుని దర్శించింది. అలాగే, తనలోని భగవంతునిలో సమస్త భూతాలను కూడా చూచింది. ఇష్ట, ద్వేషాలను వదిలి, సమచిత్తంతో, పరమభక్తితో, ఆమె భగవంతుని భక్త స్థితిని పొందింది. ఆ పరమేశ్వరుడు కిరీటం, కంకణాలు, హారము, పాదసరం, నూపురాలు, కటిబంధం ధరించి, శంఖం, చక్రం, గద, పద్మం, మాల, అమూల్య రత్నాలతో అలంకరించబడి, పరమ ప్రకాశంతో వెలిగిపోతున్నాడు. ఆయన శుభ్రమైన మెడపై కౌస్తుభ మణి మెరిసిపోతుంది. సింహంలాంటి భుజాలతో, అవినాశి మహిమతో, నిష్కళంకమైన వజ్రంలా ప్రకాశిస్తాడు.