శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

నారదుడు ఒక రోజు ఇలా అన్నాడు: “శ్రీశుక మహర్షి బోధించిన భక్తి, జ్ఞానం, వైరాగ్య స్థాపన కోసం నేను ఒక జ్ఞానయజ్ఞాన్ని చేయాలని సంకల్పించాను. ఆ యజ్ఞాన్ని ఎక్కడ నిర్వహించాలి? ఇక్కడ నాకు ఆ స్థలాన్ని చెప్పండి. అలాగే, శుక మహర్షి గ్రంథ మహిమను వేదాలను నెరపినవారు వివరించాలి. ఇంకా, ఈ భాగవత శ్రవణం ఎన్ని రోజుల్లో జరగాలి? అక్కడ ఏ విధానం పాటించాలి? దయచేసి ఇవన్నీ నాకు వివరించండి.” అప్పుడు కుమారులు నారదునితో ఇలా అన్నారు: “నారదా! విను. నీవు వినయవంతుడవు, వివేకవంతుడవు కనుక మేము చెబుతాము. గంగా తీరంలో ఆనంద అనే స్థలం ఉంది. అక్కడ వివిధ ఋషుల సమూహాలు తరచూ వస్తూ ఉంటారు; దేవతలు, సిద్ధులు కూడా అక్కడకు హాజరవుతారు. వివిధ రకాల చెట్లు, లతలు అలంకరించిన ఆ స్థలం, తేమగా మెత్తటి మట్టి తో వుంది. అది అతి అందమైన, ప్రశాంతమైన ప్రదేశం; అక్కడ బంగారు కలువల సువాసన పరిమళిస్తుంది. ఆ ప్రాంతంలోని జీవుల హృదయాల్లో ఎటువంటి ద్వేషం ఉండదు. అక్కడ, వృద్ధమైన శరీరాన్ని ముందుంచుకొని, ఈ రెండింటిని గమనిస్తూ భక్తి అక్కడకు వస్తుంది. యిక, భాగవత ప్రవచనం జరిగే చోట భక్తి, జ్ఞానం, వైరాగ్యములు కూడా అక్కడికి చేరుతారు; ఆ భాగవత శ్రవణధ్వని విన్న వెంటనే ఆ త్రయం మళ్ళీ యవ్వనాన్ని పొందుతుంది.” అప్పుడు సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: “ఇలా కుమారులు నారదునితో కలిసి వెంటనే గంగా తీరానికి, భాగవతామృతాన్ని ఆస్వాదించేందుకు వచ్చారు. వారు గంగా తీరానికి చేరగానే, మానవ లోకంలో, దేవ లోకంలో, బ్రహ్మ లోకంలో కూడా గొప్ప కదలిక ఏర్పడింది. భాగవతామృతాన్ని పానించేందుకు అందరూ అక్కడికి పరుగెత్తారు. వారిలో వైష్ణవులు ముందుగా వచ్చారు. భృగు, వసిష్ఠ, చ్యవన, గౌతమ, మేధాతిథి, దేవల, దేవరాత, రామ, గాధి కుమారుడు, శాకల, మృకండుడు కుమారుడు, అత్రి, పిప్పలాదుడు—ఇలాంటి మహర్షులు, యోగాచార్యులు అయిన వ్యాస, పరాశర, ఛాయాశుక, జాజలి, జహ్ను తదితరులు, తమ కుమారులు, శిష్యులు, భార్యలతో సహా, గాఢమైన ప్రేమతో అక్కడికి వచ్చారు. వేదాంతాలు, వేదాలు, మంత్రాలు, తంత్రాలు, అవి మూర్తిరూపంగా, పది, ఏడు పురాణాలు, ఆరు శాస్త్రాలు కూడా అక్కడికి వచ్చాయి. గంగా మొదలైన నదులు, పుష్కర మొదలైన సరస్సులు, పవిత్ర క్షేత్రాలు, అన్ని దిక్కులు, దండక వంటి అరణ్యాలు కూడా వచ్చాయి. పర్వతాలు, దేవతలు, గంధర్వులు, దానవులు కూడా అక్కడికి వచ్చారు. వారి భారాన్ని భృగు మహర్షి నియమించి, వారికి మార్గనిర్దేశనం చేశాడు. నారదుడు కుమారులకు దీక్షనిచ్చి, ఉత్తమ ఆసనం సమర్పించి, అందరి ఆతిథ్యంతో, వారు కృష్ణధ్యానంలో లీనమై కూర్చున్నారు. వైష్ణవులు, వైరాగ్యులు, సన్న్యాసులు, బ్రహ్మచారులు ముందుగా నిలబడ్డారు; నారదుడు వారి ముందు నిలిచాడు. ఒక చోట ఋషుల సమూహాలు, వేరొక చోట దేవతలు, ఇంకొక చోట వేదాలు, ఉపనిషత్తులు, మరో చోట తీర్థాలు, ఇంకొక చోట స్త్రీలు ఉన్నారు. అక్కడ విజయనాదాలు, నమస్కార ధ్వనులు, శంఖనాదాలు వినిపించాయి. వేపిన ధాన్యాలు, పుష్పాలు విస్తృతంగా చల్లారు. దేవతల నాయకులు తమ విమానాలపై నుండి కామధేనువృక్షాల పుష్పాలను అందరిపై వర్షంలా చల్లారు. ఇలా, అందరి మనస్సులు ఏకాగ్రతతో ఉన్నప్పుడు, వారు శ్రీమద్భాగవత మహిమను మహాత్ముడు నారదునికి వివరించారు. కుమారులు ఇలా చెప్పారు: “ఇప్పుడు మేము శుక మహర్షి గ్రంథం నుండి జనించిన మహిమను వివరించబోతున్నాము. దాన్ని వినడమే ద్వారా ముక్తి చేతిలో పట్టినట్లవుతుంది. ఈ భాగవత కథను ఎల్లప్పుడూ సేవించాలి, ఎల్లప్పుడూ సేవించాలి. దానిని వినడమే ద్వారా హరి మన హృదయంలో స్థిరంగా నివసిస్తాడు. ఈ గ్రంథం పదిహేనువేల శ్లోకాలతో, పన్నెండు స్కందాలతో ఉంటుంది. ఇది పరిక్షిత్, శుకుల సంభాషణ. ఈ భాగవతాన్ని వినుము. ఈ సంసార చక్రంలో, ఒక్క క్షణమైనా శుక మహర్షి గ్రంథ బోధ మన చెవుల్లో ప్రవేశించనంతవరకు, జీవుడు అజ్ఞానంలో తిరుగుతూ ఉంటాడు. ఎన్నో శాస్త్రాలు, పురాణాలు విని కలవరపడే దానికి ప్రయోజనం ఏముంది? ఒక్క భాగవతమే ముక్తిని ప్రసాదించే మేఘంలా గర్జిస్తుంది. భాగవత కథ ప్రతిరోజూ జరిగే ఆ ఇల్లు నిజంగా తీర్థస్థలం; అక్కడ నివసించే వారి పాపాలు నశిస్తాయి. వెయ్యి అశ్వమేధ యాగాలు, వంద వాజపేయ యాగాలు చేసిన పుణ్యం కూడా, శుక గ్రంథ ప్రవచన పుణ్యానికి పదహారు వంతు కూడా కాదు. ఓ తపస్వులారా! భాగవతాన్ని సరిగా వినకపోతే, ఈ శరీరంలో పాపాలు ఉండిపోతాయి. గంగా, గయ, కాశీ, పుష్కర, ప్రయాగ కూడా శుక గ్రంథ ప్రవచన ఫలానికి సమానం కావు. ప్రతిరోజూ, మీ నోటితో, భాగవతం నుండి కనీసం అర్ధ శ్లోకం లేదా పాద శ్లోకాన్ని చదువుతూ ఉంటే, పరమపదాన్ని పొందుతారు. వేదాలు, వేదమాత, పురుషసూక్తం, త్రయీవేదం, భాగవతం, ద్వాదశాక్షరి మంత్రం—ఇవి అన్నింటినీ, ద్వాదశాత్మ, ప్రయాగ, సంవత్సరమయిన కాలం, బ్రాహ్మణులు, అగ్నిహోత్రం, కామధేనువు, ద్వాదశి తిథి, తులసి, వసంత ఋతువు, పరమపురుషుడు—ఇవన్నీ మేధావులు తేడా లేకుండా చూస్తారు. ఎవరైతే భాగవతాన్ని అర్థంతో, రాత్రింబవళ్ళూ పారాయణ చేస్తారో, వారు కోట్ల జన్మల పాపాలను నశింపజేస్తారు—ఇందులో సందేహం లేదు. ప్రతిరోజూ, అర్ధ శ్లోకం లేదా పాద శ్లోకాన్ని కూడా పారాయణ చేస్తే, రాజసూయ, అశ్వమేధ యాగాల పుణ్యాన్ని అందుకుంటారు. భాగవత పారాయణం, హరిని ఎల్లప్పుడూ ధ్యానం చేయడం, తులసిని పోషించడం, ఆవులను సేవించడం—ఇవి సమానమైనవి. మరణ సమయంలో, భక్తితో శుక గ్రంథాన్ని వింటే, గోవిందుడు ఆ వ్యక్తికి వైకుంఠాన్ని ప్రసాదిస్తాడు. ఎవరైతే భాగవతాన్ని బంగారు సింహాసనంతో అలంకరించి వైష్ణవునికి దానం చేస్తారో, వారు నిశ్చయంగా కృష్ణునితో ఏకత్వాన్ని పొందుతారు.” ఇలా, ఆ గంగా తీరాన, మహర్షులు, దేవతలు, వేదాలు, తీర్థాలు, వృక్షాలు, పర్వతాలు, అందరూ సమక్షంలో, కుమారులు నారదునికి భాగవత మహిమను వివరించారు.