కృష్ణుడు బ్రాహ్మణుల భార్యలతో ఇలా అన్నాడు: “ప్రాణం, బుద్ధి, మనస్సు, ఆత్మ, భార్యలు, పిల్లలు, సంపద—ఇవి అన్నీ నాతో ఉన్న అనుబంధం వల్లనే ప్రియంగా అనిపిస్తాయి. కాబట్టి, నిజంగా ప్రియమైనవాడు ఇంకెవరు ఉంటారు? ఇప్పుడు మీరు యజ్ఞస్థలానికి తిరిగి వెళ్లండి. ద్విజులైన మీ భర్తలు, గృహస్థులు, మీ భాగస్వామ్యంతో తమ యజ్ఞాన్ని పూర్తి చేస్తారు.” అప్పుడు బ్రాహ్మణుల భార్యలు భక్తితో ఇలా ప్రార్థించాయి: “ప్రభూ! ఇంత కఠినంగా మాట్లాడకండి. మీ పాదాల వద్ద వేదాలు చేసిన వాగ్దానాన్ని నెరవేర్చండి. మేము సమస్త బంధువులను వదిలి, తులసితో అలంకరించిన మీ పాదధూళిని మా జుట్టులో చొప్పించేందుకు వచ్చాము. ఇప్పుడు మా భర్తలు, తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు, సోదరులు, మిత్రులు, మరెవ్వరూ మమ్మల్ని అంగీకరించరు. శత్రువులను జయించినవాడవు, మేము నీ పాదాలకు శరణాగతులమైన తర్వాత మాకు మరొక ఆశ్రయం లేదు—దయచేసి మాకు దయ చూపు.” ఈ మాటలు విని కృష్ణుడు ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: “మీ భర్తలు, తండ్రులు, సోదరులు, పిల్లలు, ఇతరులు మీపై అసూయ కలిగి ఉండకూడదు. మీరు నాతో అనుబంధం కలిగి ఉన్నందున ఈ లోకాల్లోని దేవతలు, భూతమాత్రలు కూడా మిమ్మల్ని గౌరవిస్తారు. ఈ లోకంలో మనుషుల మధ్య శరీర సంబంధం ప్రేమకోసం కాదు; మీరు మీ మనస్సును నాలో స్థిరపరిస్తే త్వరలోనే నన్ను పొందుతారు.” ఈ విధంగా కృష్ణుని మాటలు విని బ్రాహ్మణుల భార్యలు యజ్ఞశాల వద్దకు తిరిగి వెళ్లారు. అప్పటికే వారి భర్తలు అసూయను విడిచి, తమ భార్యలతో కలిసి యజ్ఞాన్ని పూర్తిచేశారు. అక్కడ ఒక మహిళను ఆమె భర్త అడ్డుకున్నాడు. ఆమె కృష్ణుని స్వరూపాన్ని తన హృదయంలో అలింగనం చేసుకుంది; ఆ కర్మబంధమైన శరీరాన్ని విడిచిపెట్టి ముక్తిని పొందింది. ఆ తరువాత, గోవిందుడు అదే అన్నాన్ని గోపాలకులతో నాలుగు విధాలుగా పంచి తినిపించాడు; తానేను కూడా ఆ అన్నాన్ని స్వీకరించాడు. ఈ విధంగా, మానవ రూపంలో లీలచేసే ప్రభువు తన అందంతో, మధురమైన మాటలతో, కార్యాలతో గోవులు, గోపాలు, గోపికలను ఆనందింపజేశాడు. ఇంతలో, తమ భార్యలు కృష్ణుని వద్ద చేసిన ప్రార్థనను గుర్తుచేసుకుని, బ్రాహ్మణులు తమ తప్పును గ్రహించి, మానవ రూపంలో ఉన్న కృష్ణుని అవమానించినందుకు పశ్చాత్తాపపడ్డారు. తమ భార్యల భక్తిని చూసి, తాము అలాంటి భక్తిని కలిగి లేమని భావించి, తాము తక్కువవారమని బాధపడ్డారు. “మన జన్మ, త్రయీ విద్య, వ్రతాలు, మహా విద్య, వంశ ప్రతిష్ట, యజ్ఞ నైపుణ్యం—ఇవి అన్నీ నిష్ప్రయోజనమే, మనం ఇంద్రియాలకు అగోచరుడైన ప్రభువుని దూరం చేస్తే! కృష్ణుని మాయ యోగులకు కూడా మాయగానే ఉంటుంది. మనం ఇతరులకు ఉపదేశించే బ్రాహ్మణులమై, మన అసలైన శ్రేయస్సు గురించి మళ్లీ మళ్లీ మాయలో పడిపోతున్నాం. చూడండి, ఈ స్త్రీలు కృష్ణుని కోసం గృహబంధనాలను — మరణబంధనాలను — తెంచుకుని వచ్చారు. వీరికి ద్విజత్వం లేదు, గురుకుల వాసం లేదు, తపస్సు లేదు, స్వాధ్యాయము లేదు, పవిత్రత లేదు, శుభకర్మలు లేవు. అయినా, refinement ఉండి, ఇతర గుణాలున్నా, మనకు కృష్ణునిపై దృఢమైన భక్తి లేదు. ఆయన మనకు గోపికల మాటల ద్వారా ధర్మమార్గాన్ని గుర్తుచేశాడు. లేకపోతే, ఆయన వశంలో ఉన్న మనకు ముక్తి వంటి వరాలేమిటి అవసరం? ఇవన్నీ ఆయన లీల మాత్రమే! లక్ష్మీదేవి కూడా ఆయన పాదసేవ కోసం ఇతరుల్ని వదిలి, ఒక్కసారైనా ఆయనను పూజిస్తుంది. ఆమె ముక్తి కోసం చేసే ప్రార్థన కూడా మానవులను మాయలో పడేసే ఒక మాయే. స్థలం, కాలం, వస్తువులు, మంత్రాలు, కర్మలు, హోతారులు, అగ్ని, దేవతలు, యజమాని, యజ్ఞం, ధర్మం—ఇవి అన్నీ ఆయనవే. ఆ మహాయోగేశ్వరుడు విష్ణువు యదువులలో అవతరించాడు అని విన్నాం; అయినా మాయవశులై, ఆయనను నిజంగా తెలుసుకోలేదు. ఎంత అదృష్టం! మన మధ్య ఇంత దృఢభక్తి కలిగిన స్త్రీలు ఉన్నారు. హరి పట్ల వారి భక్తిని చూసి మేము ధన్యులమయ్యాం. కృష్ణా! నీ మాయ వల్ల మనస్సు కర్మ మార్గాల్లో తిరుగుతుంది. నీకు నమస్కారం! స్వయంగా నీ మాయ వల్ల మభ్యమైన మనలను నీవే క్షమిస్తావు. మేము కృష్ణుణ్ణి నిర్లక్ష్యం చేసినా, మనసులో ఆయనను దర్శించాలనే సంకల్పం మాత్రం వదలలేదు—even though we feared Kamsa. జ్యోతిష్యాలు మనకు సుఖదుఃఖాలకు కారణమైతే, ఆత్మకు సంబంధం ఏమిటి? గ్రహాలు గ్రహాలను మాత్రమే ప్రభావితం చేస్తాయి; కాబట్టి మనిషి ఎవరి మీద కోపపడాలి? కర్మే సుఖదుఃఖాలకు కారణమైతే, ఆత్మకు సంబంధం ఏమిటి? కర్మ జడ, చైతన్యానికి సంబంధించినది. శరీరం చర్మమే; కానీ ఆత్మ సుపర్ణుడు. కర్మ మూలం కాదు కదా! కాలమే కారణమైతే, ఆత్మకు సంబంధం ఏమిటి? కాలం కూడా ఆత్మ స్వరూపమే. వేడి అగ్నికి స్వభావం కాదు, చలి మంచుకి స్వభావం కాదు—అంతే, ద్వంద్వం పరానికాదు. పరమాత్మకి ఎక్కడా, ఎప్పుడూ, ఎలాగూ ద్వంద్వం కలగదు. నేను ఉన్నట్లే, జననమరణ చక్రం కూడా అలాగే; మేల్కొన్నవాడు భూతాలను భయపడడు. ఈ అంతరహిత భక్తితో, ప్రాచీన ఋషులు ఆశ్రయించిన ఆ పరమాత్మను సేవిస్తూ, నేను కూడా ఈ అపారమైన, దాటి పోలేని అంధకారాన్ని ముకుందుని పాదసేవతో దాటి పోతాను.” ఈ విధంగా ఆ పరమాత్ముడైన కృష్ణుడు ఇలా ఉపదేశించాడు: “వస్తువుల పట్ల ఆసక్తి లేకుండా, నిరాశ్రయుడిగా, అలసట లేని తపస్విగా, చెడ్డవారు నిరాకరించినా, తన ధర్మంలో స్థిరంగా ఉండే ఋషి ఈ శ్లోకాన్ని పాడాడు. సుఖదుఃఖాలకు కారణం స్వయంగా ఆత్మ తప్ప మరొకటి కాదు; స్నేహితులు, మధ్యస్థులు, శత్రువులు—all are creations of worldly ignorance. కాబట్టి, ప్రియమైనవాడా! నీ మనస్సును బుద్ధితో నాలో స్థిరపరచు; ఇదే యోగ సారము. ఈ ఋషి పాడిన ఈ గీతను మనస్సులో నిలుపుకున్నవాడు, పఠించినవాడు, వినినవాడు బ్రహ్మనిష్ఠుడవుతాడు; జీవిత ద్వంద్వాలు అతనిని జయించవు.” ఇంతగా, శుకదేవుడు ఇలా వివరించాడు: “కృష్ణుడు, బలరాముడితో కలిసి అక్కడ ఉండగా, గోపాలు ఇంద్రయాగాన్ని సిద్ధం చేస్తున్నారని చూశాడు. సర్వాంతర్యామి అయిన కృష్ణుడు, అన్నీ తెలిసినవాడైనా, వినయంగా నందుడు మొదలైన పెద్దలను దగ్గరికి వచ్చి అడిగాడు: ‘నాన్నా! ఇక్కడ ఈ కలకలం ఎందుకు? దీని ప్రయోజనం ఏమిటి, ఎవరి కోసం, ఎవరు చేస్తున్నారు? నాతో చెప్పండి. నేను వినాలనుకుంటున్నాను. ధర్మపరులు తమ కార్యాలను రహస్యంగా ఉంచరు కదా! స్నేహితులు, మధ్యస్థులు, శత్రువుల పట్ల సమభావన కలిగి, ద్వేషాన్ని దూరంగా ఉంచేవాడు నిజమైన స్నేహితుడు—ఇతరులను తనవలె చూడగలవాడు.’” ఈ విధంగా, కృష్ణుని లీలలు, బ్రాహ్మణుల భార్యల భక్తి, బ్రాహ్మణుల పశ్చాత్తాపం, కర్మ-కాల-గ్రహ-ద్వంద్వాలపై వారి పరమార్థ విచారణ, కృష్ణుని ఉపదేశం, చివరగా ఇంద్రయాగాన్ని గురించి కృష్ణుడు నందుని ప్రశ్నించడం—ఇవి అన్నీ పరమపవిత్రంగా, పరమార్థాన్ని బోధిస్తూ, మన హృదయాలను పరమానందంతో నింపాయి.