శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

కృష్ణుడు, రాముడితో పాటు గోపాలులతో కలిసి దూరమైన మార్గాన్ని ప్రయాణిస్తూ, ఆవులను మేపుతూ వచ్చాడు. ఆయనకు, ఆయనతో ఉన్న స్నేహితులకు ఆకలి వేసింది. అందువల్ల, ఆయనకు తినుబండారాన్ని ఇవ్వమని ప్రార్థించబడింది. అచ్యుతుడు వచ్చాడని విని, ఎప్పుడూ ఆయన దర్శనానికి ఆసక్తిగా ఉండే, ఆయన కథల్లో మనస్సు నిమగ్నమై ఉన్న బ్రాహ్మణుల భార్యలు ఆనందంతో ఉల్లాసంగా మారారు. వారు నాలుగు రకాల శ్రేష్ఠమైన భక్ష్యాలను పాత్రల్లో వేసుకొని, ప్రియతముడిని చూడటానికి నదులు సముద్రాన్ని చేరినట్లుగా, త్వరగా ఆయనవైపు పరుగెత్తారు. వారి భర్తలు, అన్నదమ్ములు, బంధువులు, కుమారులు వారిని అడ్డగించినా, వారు పరమపావనుడైన కృష్ణునిపై మనస్సు స్థిరపరిచి, చిన్నప్పటి నుంచే విన్న ధర్మోపదేశాలను గుర్తుచేసుకుంటూ ముందుకెళ్లారు. యమునా తీరంలో, తాజా అశోక వృక్షములతో అలంకరించబడిన ఒక వనంలో, వారు కృష్ణుడిని చూశారు. ఆయన చుట్టూ గోపాలులు, పెద్ద అన్నయ్య రాముడు ఉన్నారు. ఆ సమయంలో కృష్ణుడు మేఘమల్లనలాంటి నలుపు వర్ణంతో, బంగారు వస్త్రాలు ధరించి, అరణ్యమాలలు, నెమలి పిచ్చుకలతో అలంకరించబడి, నాట్యకారుడిలా సుందరంగా ఉన్నాడు. భుజంపై కమలం, చేతిలో కమలాన్ని తిప్పుతూ, చెవిలో కలువపువ్వు, కనురెప్పలపై జుట్టు అలరిస్తూ, ముఖంలో చిరునవ్వుతో ప్రకాశిస్తున్నాడు. ఆ బ్రాహ్మణుల భార్యలు, ఆయన కథలు విని మనస్సు నిండిపోయినవారు, కృష్ణుని సాక్షాత్కారాన్ని కన్నుల ద్వారా పొందుతూ, లోపల ఆయనను హృదయంలో ఆలింగనం చేసుకున్నారు. వారి సంతాపాన్ని మానేసి, జ్ఞానవంతులుగా సంతోషంగా మారారు. వారు ఇతర ఆశలను వదిలేసి, తమ అంతరాత్మను దర్శించాలనే ఆకాంక్షతో వచ్చారు. ఈ విషయాన్ని అందరినీ దర్శించే కృష్ణుడు తెలుసుకుని, చిరునవ్వుతో వారిని ఇలా పలికాడు: ‘‘ఓ మహాభాగ్యవంతులారా! స్వాగతం. దయచేసి కూర్చోండి. మీకు నేను ఏమి చేయగలను? మీరు మమ్మల్ని దర్శించాలనే కోరికతో ఇక్కడికి రావడం యోగ్యమే.’’ ‘‘నిజంగా, జ్ఞానులు తమ శ్రేయస్సును కోరుతూ, కారణం లేని, నిరంతరమైన భక్తిని నాతో కలిపి చూపుతారు. జీవితం, బుద్ధి, మనస్సు, ఆత్మ, భార్యలు, పిల్లలు, ధనం—ఇవి అన్నీ నాతో సంబంధం వల్లే ప్రియంగా అనిపిస్తాయి. మరి నిజంగా ప్రియమైనది వేరెవరు కావచ్చు?’’ ‘‘ఇప్పుడు మీరు యజ్ఞశాలలోకి తిరిగి వెళ్ళండి. మీ భర్తలు, గృహస్థులు, మీతో కలిసి యజ్ఞాన్ని పూర్తిచేస్తారు.’’ అప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణుల భార్యలు ఇలా ప్రార్థించాయి: ‘‘ఓ ప్రభూ! ఇంత కఠినంగా మాట్లాడకండి. మీ పాదాల చుట్టూ ఉన్న తులసి దులిపి మా జుట్టులో పెట్టుకోవాలని, మీ వాక్యానికి నమ్మకంగా, మేము మిత్రులు, బంధువులు అన్నీ వదిలేసి వచ్చాము. ఇప్పుడు మా భర్తలు, తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు, అన్నదమ్ములు, మిత్రులు—ఎవరూ మమ్మల్ని ఒప్పుకోరు. కాబట్టి, శరణాగతులమైన మాకోసం మీరు తప్ప మాకు మరొక ఆశ్రయం లేదు.’’ కృష్ణుడు సమాధానంగా ఇలా అన్నాడు: ‘‘మీ భర్తలు, తండ్రులు, అన్నదమ్ములు, కుమారులు, ఇతరులు మనసులో అసూయపట్టుకోరాదు. మీరు నాతో సంబంధం కలిగి ఉన్నందున లోకములన్నీ, దేవతలూ, ప్రాణులూ మిమ్మల్ని గౌరవిస్తారు. ఈ లోకంలో వ్యక్తుల మధ్య శరీర సంబంధం ప్రేమకోసం కాదు; మీరు నన్ను ధ్యానిస్తూ ఉంటే, త్వరలోనే నన్ను పొందుతారు.’’ ఈ విధంగా కృష్ణుడి వాక్యాన్ని విని, ఆ బ్రాహ్మణుల భార్యలు యజ్ఞశాలలోకి తిరిగి వెళ్లారు. వారి భర్తలు ఇప్పుడు అసూయను విడిచిపెట్టి, తమ భార్యలతో కలిసి యజ్ఞాన్ని పూర్తిచేశారు. అక్కడ, ఒక మహిళ భర్త చేత ఆపబడినా, కృష్ణుని హృదయంలో ఆలింగనం చేసుకొని, తన కర్మబంధిత దేహాన్ని విడిచి మోక్షాన్ని పొందింది. తర్వాత, గోవిందుడు ఆ తినుబండారంతో గోపాలులను నాలుగు విధాలుగా తినిపించి, తానేను భోజనం చేశాడు. ఈ విధంగా, మానవ రూపాన్ని ధరించి, తన లీలలకు నాటకీయంగా, కృష్ణుడు గోవులను, గోపాలులను, గోపికలను తన రూపం, మాటలు, కార్యాలతో ఆనందింపజేశాడు. ఆ తరువాత, భార్యలు చేసిన ప్రార్థనను గుర్తుచేసుకుని, బ్రాహ్మణులు తమ తప్పును గ్రహించి పశ్చాత్తాపపడ్డారు. మానవరూపంలో ఉన్న కృష్ణుని అవమానించామనే బాధ కలిగింది. తమ భార్యలు కృష్ణునిపై చూపిన అపూర్వ భక్తిని చూసి, తమలో అలాంటి భక్తి లేదని విచారించుకున్నారు. ‘‘మా జన్మ, త్రయీ విద్య, వ్రతాలు, మహా విద్య, వంశగౌరవం, యాగజ్ఞాన నైపుణ్యం—ఇవి అన్నీ వ్యర్థమే, పరమాత్మను గుర్తించలేకపోతే!’’ అని వారు తలపోసుకున్నారు. ‘‘కృష్ణుని మాయ యోగులకైనా మాయ చేస్తుంది. మేము మానవులకు ఉపదేశకులమై, మా స్వంత శ్రేయస్సు విషయంలో అయోమయంగా ఉన్నాము. ‘‘ఈ స్త్రీలు ఎంత స్థిరమైనవారో చూడండి! ప్రపంచానికి ఉపదేశకుడైన కృష్ణుని కోసం, మృత్యురూపమైన ఇంటి బంధాలను తెంచుకున్నారు. వీరికి ద్విజులుగా ఉపనయనం లేదు, గురుకులంలో నివాసం లేదు, తపస్సు లేదు, స్వాధ్యాయశీలత లేదు, శుద్ధి లేదు, శుభకార్యాలు లేవు. అయినా, మేము refinement, ఇతర గుణాలు కలిగి ఉన్నా, కృష్ణునిపై మా భక్తి స్థిరంగా లేదు. ‘‘మేము మా శ్రేయస్సును మరచిపోయాం, గృహజీవితంలో మునిగిపోయాం. అయినా, గోపికల మాటల ద్వారా కృష్ణుడు ధర్మమార్గాన్ని మాకు గుర్తు చేశాడు. వాస్తవానికి, మేము ఆయన ఆజ్ఞకు లోబడినవారు; ఆయన నుండి మోక్షం వంటి వరాలేమిటి? ఇవన్నీ ఆయన లీలామాత్రమే. ‘‘లక్ష్మీదేవి ఆయన పాదస్పర్శ కోసమే ఇతరులను వదిలి, ఒక్కసారైనా ఆయనను పూజిస్తుంది. ఆమె మోక్షాన్ని కోరడమూ ప్రజలను మాయలో పడేసే మాయగానే ఉంది. ‘‘స్థలం, కాలం, ద్రవ్యాలు, మంత్రాలు, కర్మలు, పురోహితులు, అగ్నులు, దేవతలు, యజమానులు, యజ్ఞం, ధర్మం—ఇవి అన్నీ ఆయన ద్వారానే ఏర్పడినవి. ఆయనే యోగేశ్వరుడు, విష్ణువు, యదువంశంలో అవతరించాడు. మేము విన్నాం, అయినా మాయచేత మేము ఆయనను నిజంగా తెలుసుకోలేదు. ‘‘ధన్యులం మేము, ఎందుకంటే మా మధ్య ఇంత స్థిరమైన హరిభక్తి గల స్త్రీలు ఉన్నారు. ఓ కృష్ణా! నీకు నమస్కారం. మేము నీ మాయచేత మోహితులై, కర్మమార్గంలో ఊగిపోతున్నాము. ‘‘ఆదిపురుషుడు స్వయంగా, తనను గుర్తించని వారి అపరాధాలను క్షమిస్తాడు. మేము కృష్ణుని నిర్లక్ష్యం చేసినా, కామ్సుని భయంతో కూడినప్పటికీ, మేము ఆయనను దర్శించాలనే కోరికను వదిలిపెట్టలేదు. ‘‘గ్రహాల వల్ల సుఖదుఃఖాలు వస్తాయంటే, అది ఆత్మకు సంబంధం లేదు. గ్రహాలు ఇతర గ్రహాలను మాత్రమే ప్రభావితం చేస్తాయి. కాబట్టి, మనిషి ఎవరిపై కోపపడాలి? ‘‘కర్మ వల్ల సుఖదుఃఖాలు వస్తాయంటే, అది కూడా ఆత్మకు సంబంధం లేదు. కర్మ చైతన్య, జడాలకు సంబంధించినది. శరీరం చర్మం మాత్రమే; మనిషి చైతన్యస్వరూపుడు. కాబట్టి, ఎవరి మీద కోపపడాలి? కర్మ మూలం కాదు. ‘‘కాలమే కారణమైతే, అది కూడా ఆత్మకు సమానమే. అగ్నికి వేడి, మంచుకు చల్లదనం ఎలా స్వభావమో, ద్వంద్వం ఎవరిదీ కాదు. కాబట్టి, ఎవరి మీద కోపపడాలి? ‘‘ఏ స్థలంలో, ఎప్పుడూ, ఎవరైనా, పరమాత్మలో ద్వంద్వం కలుగదు. నేను ఉన్నట్లే, జన్మ మరణ చక్రం కూడా అంతే. కాబట్టి, మేల్కొన్నవాడు భూతములనుండి భయపడడు.’’ ఈ విధంగా, కృష్ణుడు తన మానవ లీలల్లో భక్తులను ఆనందింపజేశాడు; ఆయన మహిమను గ్రహించిన బ్రాహ్మణులు, తమ తప్పును తెలుసుకుని, పరమాత్మపై భక్తితో మనస్సును స్థిరపరిచారు.