శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీ శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: గోపాలకులు ఇలా అడిగినప్పుడు, దేవకీ కుమారుడు అయిన భగవంతుడు, బ్రాహ్మణుని భార్య అయిన భక్తురాలి కోసం, కృపతో ఈ మాటలు పలికాడు. ‘‘మీరు బ్రాహ్మణులు ఆంగిరస యాగాన్ని చేస్తూ, స్వర్గాన్ని కోరుతూ ఉన్న యజ్ఞవేదిక వద్దకు వెళ్లండి. అక్కడికి వెళ్లి, మా పేర్లు—ప్రభువు, ధర్మశీలుడు, అలాగే నా పేరు—చెప్పి, మేము పంపించామని, వండిన అన్నం ఇవ్వమని అడగండి’’ అని ఆదేశించాడు. ఈ విధంగా ప్రభువు చెప్పిన ప్రకారం, గోపాలకులు బ్రాహ్మణుల వద్దకు వెళ్లారు. చేతులు మడిచి, భూమిపై నమస్కరించి, వినయంగా అడిగారు: ‘‘ఓ భూ పాలకులారా! మేము కృష్ణుని ఆజ్ఞతో వచ్చినవారము. మేము రామచంద్రుని ద్వారా పంపించబడ్డ గోపాలకులము. మీకు మంగళం కలగాలి. ధర్మాన్ని బాగా తెలిసినవారుగా, మీ దగ్గర ఉన్న వండిన అన్నాన్ని, రాముడు మరియు అచ్యుతుడు, దగ్గరే ఉన్న పశువులను మేపుతూ, ఆకలితో ఉన్నారు. మీరు విశ్వాసంతో ఉంటే, వారికి కావలసిన ఆ అన్నాన్ని ఇవ్వండి. మాంసయాగం లేదా సౌత్రామణి యాగం మినహా, దీక్షలో ఉన్నవాడు అయినా, తినడం వల్ల అన్నం అపవిత్రం కాదు’’ అని చెప్పారు. అయితే, వారు ఇలా అడిగినప్పటికీ, బ్రాహ్మణులు వినలేదు. చిన్నచిన్న కోరికల్లో మునిగిపోయి, అనేక కర్మకాండల్లో తలమునకలై, బాలిష్ఠంగా, వయస్సు గర్వంతో, ప్రభువు కోసం వచ్చిన విన్నపాన్ని పట్టించుకోలేదు. యజ్ఞస్థలం, కాలం, పరికరాలు, మంత్రాలు, విధానాలు, పూజారులు, అగ్ని, దేవతలు, యజమాని, కర్మ, ధర్మం—ఇవి అన్నీ ఆయనలోనే లీనమై ఉన్నాయని వారికి గ్రహించలేదు. ఆ పరబ్రహ్మ అయిన అధోక్షజుడు, తనను మానవుడిగా భావించి, తాము నశ్వరులమని అనుకుని, ఆయనను గుర్తించలేదు. ‘‘యాదవులకు ఇవ్వండి’’ అని కూడా చెప్పలేదు; ‘‘ఇవ్వకండి’’ అని కూడా చెప్పలేదు. గోపాలకులు నిరాశతో తిరిగి వచ్చి, జరిగిన సంగతిని కృష్ణుడికి, రామునికి వివరించారు. ఇది విని, జగత్తు పాలకుడు అయిన కృష్ణుడు నవ్వుతూ, గోపాలకులకు మళ్లీ ఇలా ఉపదేశించాడు: ‘‘ఇప్పుడు మీరు బ్రాహ్మణుల భార్యలకు వెళ్లి, నేను మరియు సంకర్షణుడు వచ్చామని చెప్పండి. వారు మనసులో నన్ను ప్రేమించి, భక్తితో ఉన్నవారు. వారు సంతోషంగా మీకు తిండి ఇస్తారు’’ అని చెప్పాడు. గోపాలకులు బ్రాహ్మణుల భార్యల ఇళ్లకు వెళ్లి, వారిని అలంకరించుకుని కూర్చుని ఉన్నట్టుగా చూసారు. వారికి నమస్కరించి, గౌరవంగా ఇలా అన్నారు: ‘‘ఓ బ్రాహ్మణుల భార్యలారా! మాకు నమస్కారం. మా మాటలు వినండి. మేము కృష్ణుని ద్వారా పంపించబడ్డవారము. దగ్గరలోనే పశువులను మేపుతూ ఉన్నాము. రామునితో కలిసి, చాలా దూరం వచ్చి, ఆకలితో ఉన్న కృష్ణునికి, ఆయనతో ఉన్న మిత్రులకు తిండి ఇవ్వండి’’ అని కోరారు. అచ్యుతుడు వచ్చాడని విని, ఎప్పుడూ ఆయన దర్శనానికి తపిస్తూ, ఆయన కథలు వినడంలో మనస్సు లీనమై ఉన్న ఆ మహిళలందరికీ ఉత్సాహం నిండింది. వారు నాలుగు రకాల ఉత్తమమైన భక్ష్యాలను పాత్రల్లో వేసుకుని, తమ ప్రియుడి దగ్గరకు నదులు సముద్రాన్ని చేరుకునేలా తొందరగా బయలుదేరారు. భర్తలు, అన్నలు, బంధువులు, కుమారులు వారిని అడ్డుకున్నా, వారు ప్రభువు మీద ఉన్న భక్తితో, మరియు ఎన్నోకాలంగా వినిన ఉపదేశాల బలంతో, ఆయనవైపు పయనమయ్యారు. యమునానది తీరంలో, కొత్త అశోక కాండాలతో అలంకరించబడిన వనంలో, వారు కృష్ణుడిని చూశారు. ఆయన చుట్టూ గోపాలకులు, పెద్ద అన్నయ్య అయిన రాముడు ఉన్నారు. ఆయన మేఘంలా నల్లగా, బంగారు వస్త్రధారిగా, అరణ్యపుష్పాల మాలలు, నెమలి పింఛాలు అలంకారంగా, నాట్యకారుడిలా అలంకరించి, భుజంపై తామరపువ్వు, ఒక చేతితో తామరను తిప్పుతూ, చెవిలో కుముదపువ్వు, ముఖం నవ్వుతో వికసించి, జుట్టు కండ్లపై జారుతూ ఉన్నాడు. ఆ మహిళలు, ఆయన కథలు వినడంలో ఆనందపడే వారు, ఆయన రూపాన్ని కన్నుల ద్వారా లోపలికి తీసుకుని, మనసులో ఆయనను బలంగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు. తమ కోరిక మేరకు, వారి దుఃఖాన్ని విడిచిపెట్టారు. ఇలా, ఇతర ఆశలను వదిలి, తమ స్వరూపాన్ని దర్శించాలనే తపనతో వచ్చిన వారిని, అన్నింటిని తెలిసిన కృష్ణుడు, చిరునవ్వుతో ఇలా పలికాడు: ‘‘ఓ అదృష్టవంతులారా! స్వాగతం. దయచేసి కూర్చోండి. మీకు నేను ఏమి చేయగలను? మమ్మల్ని దర్శించాలనే తపనతో ఇక్కడికి రావడం మీకు తగినదే. నిజంగా, జ్ఞానులు తమ శ్రేయస్సును కోరుతూ, నాకే నిరంతర, కారణరహితమైన భక్తిని అర్పిస్తారు. జీవితం, బుద్ధి, మనస్సు, ఆత్మ, భార్యలు, పిల్లలు, సంపద—ఇవి అన్నీ నాతో సంబంధం వల్లే ప్రియంగా ఉంటాయి. అందువల్ల, వేరే ఎవరు నిజంగా ప్రియమైనవారవుతారు? ఇప్పుడు మీరు యజ్ఞవేదికకు తిరిగి వెళ్లండి. మీ భర్తలు, గృహస్థులు, మీతో కలిసి యజ్ఞాన్ని పూర్తిచేస్తారు’’ అని చెప్పాడు. అప్పుడు బ్రాహ్మణుల భార్యలు ఇలా అర్థించాయి: ‘‘ఓ ప్రభూ! ఇలాంటి కఠినమైన మాటలు చెప్పకండి. మీ పాదరజాన్ని, తులసితో అలంకరించిన మీ పాదాన్ని మాకు ప్రసాదించండి. మేము బంధువులను వదిలి, మీ పాదధూళిని జడలో ధరించేందుకే వచ్చాము. ఇప్పుడు మా భర్తలు, తల్లిదండ్రులు, పిల్లలు, అన్నదమ్ములు, స్నేహితులు—ఎవరూ మమ్మల్ని అంగీకరించరు. కాబట్టి, ఓ శత్రుని సంహారకా! మేము మీ పాదాలపై శరణు పొందినవారికి వేరే శరణ్యం లేదు. మమ్మల్ని కాపాడండి’’ అని ప్రార్థించారు. అందుకు కృష్ణుడు ఇలా ఉద్భోదించాడు: ‘‘మీ భర్తలు, తండ్రులు, అన్నదమ్ములు, కుమారులు, ఇతరులు మీపై కోపపడకూడదు. మీరు నాతో సంబంధం కలిగి ఉన్నందున, లోకాలు, దేవతలు, సమస్త జీవులు మిమ్మల్ని గౌరవిస్తారు. ఈ లోకంలో శరీర సంబంధాలు ప్రేమకోసం కావు; మీరు మీ మనస్సును నాలో స్థిరంగా పెట్టుకుంటే, త్వరలోనే నన్ను పొందుతారు’’ అని చెప్పాడు. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: కృష్ణుడు చెప్పిన ప్రకారం, బ్రాహ్మణుల భార్యలు యజ్ఞవేదికకు తిరిగి వెళ్లారు. వారి భర్తలు, ఇప్పుడు అసూయ లేకుండా, తమ భార్యలతో కలిసి యజ్ఞాన్ని పూర్తిచేశారు. అక్కడ, ఒక మహిళ భర్త చేత ఆపబడినా, తన హృదయంలో కృష్ణుడిని ఆలింగనం చేసి, తన కర్మబంధమైన శరీరాన్ని విడిచి, మోక్షాన్ని పొందింది. ఆ తర్వాత, గోవిందుడు ఆ ఉత్తమమైన భక్ష్యాలతో గోపాలకులను నాలుగు విధాలుగా తినిపించాడు; స్వయంగా కూడా ఆ భోజనం ఆస్వాదించాడు. ఇలా, మానవ రూపంలో లీలలు ఆడుతూ, తన అందంతో, మాటలతో, కార్యాలతో, పశువులను, గోపాలులను, గోపికలను ఆనందింపజేశాడు. తర్వాత, తమ భార్యలు కృష్ణుని వద్ద చేసిన ప్రార్థనను గుర్తు చేసుకుని, బ్రాహ్మణులు తాము మానవ రూపంలో ఉన్న ప్రభువును నిర్లక్ష్యం చేసినందుకు పశ్చాత్తాపపడ్డారు. తమ భార్యలు కృష్ణుని మీద చూపిన అపూర్వ భక్తిని చూసి, తమలో అలాంటి భక్తి లేకపోవడాన్ని తెలుసుకుని, వారు తామే బాధపడ్డారు. ‘‘మన జన్మ, త్రయీ విద్య, వ్రతాలు, పెద్ద విద్య, వంశగౌరవం, యజ్ఞ నైపుణ్యం—ఇవి అన్నీ ఏమి ప్రయోజనం? పరమాత్మను పొందలేకపోతే ఇవన్నీ వ్యర్థం. కచ్చితంగా, ప్రభువు మాయా యోగులకు కూడా మాయగానే ఉంటుంది. మేము మానవులకు ఉపదేశించే బ్రాహ్మణులమై, మన శ్రేయస్సు విషయంలో మాయలో పడ్డాం. చూడండి, ఈ మహిళలు కృష్ణుని కోసం, ఇల్లు అనే మరణబంధాన్ని కూడా విడిచిపెట్టారు!’’ అని వారు తాము చేసిన తప్పును గ్రహించి, లోతుగా ఆత్మవిమర్శ చేసుకున్నారు.