శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

నందగోప కుమారుడైన శ్రీకృష్ణుని దగ్గర, గోపికలు వణికుతూ, "ప్రియమైన నందుని కుమారా, మాకు గౌరవం ఇవ్వండి. మీరు వ్రజలో అందరి ప్రశంసకు పాత్రులు అని మాకు తెలుసు. మాకు మా వస్త్రాలు ఇవ్వండి, మేము చలి వల్ల వణికిపోతున్నాము," అని వేడుకున్నారు. శ్యామసుందరుడా, మేము మీ సేవకులం, మీ ఆజ్ఞను పాటిస్తాము. మాకు మా వస్త్రాలు ఇవ్వండి, ధర్మాన్ని బాగా తెలిసినవారు మీరు. లేదంటే మేము రాజుగారికి ఫిర్యాదు చేస్తాము," అని వారు మరింత నిస్సహాయంగా కోరారు. ఆ సమయంలో, ధన్యుడు అయిన శ్రీకృష్ణుడు, "మీరు నిజంగా నా సేవకులు అయితే, నా చెప్పినట్లుగా చేయాలనుకుంటే, ఈ స్వచ్ఛమైన చిరునవ్వుతో ఉన్న యువతులు ఇక్కడికి వచ్చి తమ వస్త్రాలు స్వీకరించండి," అని చెప్పాడు. అప్పుడు, ఆ గోపికలు చలి వల్ల వణికుతూ, నీటిలోంచి బయటకు వచ్చారు. వారు తమ శరీరాన్ని చేతులతో కప్పుకున్నారు, చలితో బాధపడుతూ. వారు ఇలా నిస్సహాయంగా ఉన్నప్పుడు, కృష్ణుడు వారి పవిత్ర భక్తిని చూసి సంతోషించి, వారి వస్త్రాలను తన భుజంపై వేసుకొని, చిరునవ్వుతో, ప్రేమగా వారికి మాట్లాడాడు: "మీరు మీ వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, బట్టలు లేకుండా నీటిలో ప్రవేశించారు. ఇది దేవతలకు అపచారం. చేతులు ముడిచి, తలవంచి నమస్కరించండి. అప్పుడు మీ వస్త్రాలు తీసుకుని ధరించండి." అచ్యుతుని ఈ మాటలు విని, వ్రజ గోపికలు, బట్టలు లేకుండా స్నానం చేయడం వ్రతానికి విరుద్ధమని గ్రహించారు. తమ వ్రతం పూర్తయిందని, అది స్వయంగా ఆయన ఆజ్ఞతో జరిగినందున అపరాధం లేదని భావించి, ఆ విధంగా నమస్కరించారు. వారు ఇలా నమస్కరించగా, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, దయతో, సంతోషంగా, వారి వస్త్రాలను వారికి తిరిగి ఇచ్చాడు. ఈ సమయంలో, వారు కృష్ణుని చేతులలో తమ వస్త్రాలు పోగొట్టుకుని, ఆటపాటలో తలచబడ్డా, సిగ్గుతో నిస్సహాయంగా ఉన్నా, ఆయన సన్నిధిలో ఆనందాన్ని అనుభవించారు; అసహ్యాన్ని చూపలేదు. వస్త్రాలు ధరించి, తమ మనసు ప్రియుడైన కృష్ణుని కలిసే ఆశతో నిండిపోయి, ఆ గోపికలు, కనులు తలవంచి, మరొక చోటికి వెళ్లలేదు. వారి మనసులో ఉన్న కోరికను, కృష్ణుడు - దామోదరుడు - గ్రహించి, వ్రతాన్ని పాటించిన ఆ గోపికలకు ఇలా చెప్పాడు: "ఓ సత్కార్యులారా, మీరు నన్ను పూజించాలనుకున్న కోరిక నాకు తెలుసు. నేను దాన్ని ఆమోదిస్తున్నాను; అది పూర్తవుతుంది." "నా మీద మనసు స్థిరంగా ఉన్నవారికి, కోరిక లైంగిక వాంఛగా మారదు; కాల్చిన లేదా ఉడికించిన ధాన్యాలు మొలకెత్తడం లేని విధంగా." "ఇప్పుడు, మీ వ్రతం పూర్తయింది, వ్రజకు వెళ్లండి. రాబోయే రాత్రుల్లో, మీరు నాతో ఆనందించగలుగుతారు. ఈ వ్రతం నన్ను పూజించాలనే ఉద్దేశ్యంతో మీరు చేశారు." శుకదేవుడు చెప్పాడు: "ఇలా, ప్రభువు ఆజ్ఞ ఇచ్చిన తరువాత, ఆ యువతులు, తమ కోరిక తీరిన ఆనందంతో, కృష్ణుని పద్మపాదాలపై ధ్యానం చేస్తూ, వ్రజకు తిరిగి వెళ్లారు. అయితే, కృష్ణుని విడిచి వెళ్లడం వారికి చాలా కష్టంగా అనిపించింది." అంతలో, గోప బాలకుల మధ్యలో, దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, తన అన్నయ్యతో కలిసి, వృందావనాన్ని విడిచి, దూరంగా గోవులను కాపాడుటకు వెళ్లాడు. మధ్యాహ్నపు ఎండ మండుతున్నప్పుడు, చెట్లు తమ శరీరాలను గొడుగులుగా చేసి, అందరికీ నీడను ఇస్తున్నాయని చూసి, కృష్ణుడు వ్రజవాసులకు ఇలా చెప్పాడు: "ఓ స్టోకకృష్ణ, అంషు, శ్రీదామ, సుబల, అర్జున, విశాల, ఋషభ, తేజస్విన్, దేవప్రస్థ, వరూతపా! ఈ మహాత్ములను చూడండి; వారు ఇతరుల కోసం మాత్రమే జీవిస్తున్నారు. గాలి, వర్షం, ఎండ, చలిని భరిస్తూ, మనలను రక్షిస్తున్నారు." "వారి జన్మ నిజంగా ధన్యమైనది, ఎందుకంటే అన్ని జీవులు వారి వల్ల జీవించగలుగుతున్నారు. నిజమైన మంచివారు, సహాయం కోరినవారిని ఎప్పుడూ తిరస్కరించరు." "వారు ఆకులు, పూలు, ఫలాలు, నీడ, మూలాలు, చెక్క, వాసన గల గుళిక, సారము, రసము, బూడిద, ఎముకలు - ఇలా అన్ని అవసరాలను తీర్చుతారు." "ఇక్కడ, శరీరధారులకు శరీరధారుల మధ్య జన్మకు నిజమైన ఫలితం ఇదే: జీవితం, సంపద, బుద్ధి, మాట - వీటన్నింటితో ఎల్లప్పుడూ పరమ శ్రేయస్సు కోసం పనిచేయాలి." అంతలో, వారు యమునా నదిలోకి ప్రవేశించి, పచ్చని కొమ్మలతో, కాయలు, పువ్వులు, ఆకులతో నిండిన చెట్ల మధ్యలోకి వెళ్లారు. అక్కడ, రాజా, వారు గోవులకు శుభ్రమైన, చల్లని, మంగళకరమైన నీరు తాగించారు. తర్వాత, ఆ గోప బాలకులు కూడా తీపి నీటిని తాగి తృప్తి పొందారు. ఆ యమునా తీరపు గోవులను స్వేచ్ఛగా మేత పెట్టిస్తూ, కృష్ణుడు, రాముడు అక్కడికి వచ్చారు. ఆకలితో ఉన్న గోప బాలకులు ఇలా మాట్లాడారు: "ఇంద్రియ విషయాలలో మునిగిపోయిన జీవి, మళ్ళీ తనను తాను గుర్తించలేదు. మరణం అనేది పూర్తిగా మరచిపోవడం." "జన్మ, ఒక వ్యక్తి తనను తాను అనుభవించినా, అది ఇంద్రియ విషయాల స్వీకారం; కల లేదా ఊహలా." "కల లేదా ఊహను మనం ముందు గుర్తించలేదు; అలాగే, ఆ స్థితిలో, మనం కొత్తగా కనిపిస్తాము, పూర్వపు స్వరూపంగా కాదు." "ఇంద్రియాలు, వాటి విషయాలు, మనస్సు - ఈ మూడు ప్రకటనలు పదార్థంలో కనిపిస్తాయి. అంతర్గత, బహిర్గత విభజన మనుషుల వల్ల ఏర్పడుతుంది; మంచి, చెడు పనులలా." "ప్రియమైనవాడా, జీవులు ఎప్పుడూ ఉద్భవిస్తారు, నశిస్తారు; కాలం సూక్ష్మంగా, వేగంగా కదిలిపోతుంది, కనబడదు." "మంటలు, ప్రవాహాలు, చెట్టు ఫలాల వలె, అన్ని జీవుల వయస్సులు, దశలు స్థిరంగా ఉంటాయి." "ఈ దీపాన్ని 'మంట' అంటారు, ఈ నీటిని 'ప్రవాహం' అంటారు, ఈ వ్యక్తిని 'మనిషి' అంటారు. ఈ మాటలు అబద్ధం; శాశ్వత జీవితం అనే భావన కూడా అబద్ధమే." "ఈ వ్యక్తి తన చర్యల విత్తనంతో పుట్టాడు, నిజంగా చనిపోతాడు అని అనుకోకండి; ఇది మాయ. కట్టెలతో మంటలు లేచినట్లు, మాయగా కనిపిస్తుంది." "గర్భధారణ, గర్భధానం, జననం, బాల్యం, కౌమార్యం, యౌవనం, పరిపక్వత, వృద్ధాప్యం, మరణం - ఇవే శరీరానికి తొమ్మిది దశలు." "ఈ వివిధ శరీరాలు, ఊహల పదార్థాలతో, గుణాల అనుసంధానంతో స్వీకరించబడతాయి; కొన్నిసార్లు ఎవరైనా పొందుతారు, కొన్నిసార్లు వదిలిపెడతారు." "జీవి పుట్టడం, పోవడం తండ్రి, కుమారుడి ద్వారా ఊహించబడుతుంది; కానీ వస్తూ, పోతూ ఉన్నవాటిని సత్యంగా తెలిసినవాడు, రెండింటికీ లక్షణంగా ఉండడు." "విత్తనం, ఫలం తెలిసినవాడు, చెట్టు పుట్టడం, నశించడం తెలుసుకుంటాడు; కానీ చెట్టుకు వేరుగా ఉంటాడు. అలాగే, సాక్షి శరీరానికి వేరుగా ఉంటాడు." "ఇలా, వ్యక్తి ఆత్మను ప్రకృతితో వేరు చేయకపోతే, సంబంధంలో మాయతో ముంచి, సంసారంలో ప్రవేశిస్తాడు." "సత్త్వ గుణంతో దేవతలను, రజో గుణంతో రాక్షసులను, మనుషులను, తమో గుణంతో పిశాచులను, జంతువులను పొందుతారు. కర్మల వల్ల, వీటిలో తిరుగుతారు." "ఇతరులు నాట్యం, పాటలు చేస్తే, ఎవ్వరైనా వారిని అనుకరిస్తారు. అలాగే, బుద్ధి గుణాలను చూసి, నిర్వీర్యుడైనవాడు కూడా అనుకరించాల్సిందే." ఇలా, శ్రీకృష్ణుడు, గోపికల భక్తిని, గోప బాలకుల ప్రేమను, వృజ వనంలో ప్రకృతి మహాత్మ్యాన్ని, జీవన తాత్త్వికతను బోధించాడు.