యమునా నదిలో గోపికలు ఉపవాస వ్రతాన్ని పాటిస్తూ నీటిలో స్నానం చేస్తున్నారు. అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు, “అమ్మాయిలారా, మీ వేషాలను తిరిగి తీసుకునేందుకు వచ్చండి. నేను నిజమే మాట్లాడుతున్నాను, కేవలం సరదాగా కాదు; మీరు మీ వ్రతం వల్ల అలసిపోయి ఉంటే, మీకు కావలసినదాన్ని తీసుకోండి,” అని పలికాడు. “నేను ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పలేదు, ఈ బాలురు కూడా దీనిని తెలుసు. అందుకే, అందరూ ఒక్కసారిగా కాకుండా ఒక్కొక్కరుగా వచ్చి మీ వస్త్రాలను తీసుకోండి,” అని మృదువుగా చెప్పాడు. శ్రీకృష్ణుడి ఈ సరదా మాటలు వింటూ, గోపికలు పరమ ప్రేమతో తడుమబడుతూ, ఒకరిని ఒకరు చూసుకుని నవ్వారు, కానీ బయటకు రాలేదు. గోవిందుడు ఇలా సరదాగా మాట్లాడుతుండగా, గోపికలు నీటిలో మెడ వరకు మునిగి, చల్లదనంతో వణుకుతూ, ఆయనను ఇలా అడిగారు: “నందుని ప్రియమైన కుమారుడా, దయచేసి మాకు గౌరవం చూపించు; నీవు వ్రజవాసులకు ప్రశంసనీయుడని తెలుసు. మేము వణికిపోతున్నాము, మా వస్త్రాలను మాకు ఇవ్వు.” “శ్యామసుందరా, మేము నీ సేవకులం, నీవు చెప్పినట్లు చేస్తాము; ధర్మాన్ని తెలిసినవాడా, మా వస్త్రాలను మాకు ఇవ్వు, లేకపోతే రాజుకు ఫిర్యాదు చేస్తాము,” అని ప్రార్థించారు. అప్పుడు శ్రీకృష్ణుడు, “మీరు నిజంగా నా సేవకులైతే, నేను చెప్పినట్లు చేస్తామనుకుంటే, ఈ పవిత్రమైన నవ్వుతో ఉన్న అమ్మాయిలు ఇక్కడికి వచ్చి వారి వస్త్రాలను తీసుకోవాలి,” అని చెప్పాడు. చల్లదనంతో వణుకుతూ, గోపికలు నీటిలో నుంచి బయటికి వచ్చారు, తమ శరీరాన్ని చేతులతో కప్పుకున్నారు. వారి బలహీనతను చూసి, భగవంతుడు వారి పవిత్ర భక్తితో సంతోషించి, వారి వస్త్రాలను తన భుజంపై వేసి, స్నేహంతో నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: “మీరు వ్రతం పాటిస్తూ నీటిలో నగ్నంగా ప్రవేశించటం దేవతలకు అపరాధం. ఈ దోషాన్ని పోగొట్టేందుకు, చేతులు జోడించి తలవంచి నమస్కరించండి. తరువాత మీ వస్త్రాలను తీసుకుని ధరించండి.” అచ్యుతుని మాటలు వింటూ, గోపికలు నగ్నంగా స్నానం చేయటం వ్రతానికి విరుద్ధమని గ్రహించారు. వారి ఉద్దేశ్యం నెరవేరాలని, ఇది భగవంతుడే ఆదేశించినందున అపరాధం లేదని భావించి, నమస్కరించారు. వారి నమస్కారం చూసి, దేవకీ కుమారుడు కృపతో, సంతోషంగా వారి వస్త్రాలను తిరిగి ఇచ్చాడు. ఇలా ఆడిపాడుతూ, సిగ్గుతో, వస్త్రాలు తీసుకోకుండా, గోపికలు శ్రీకృష్ణుని సన్నిహితాన్ని ఆనందంగా అనుభవించారు, ఆయనపై అసూయ చూపలేదు. వస్త్రాలు ధరించిన తరువాత, తమ ప్రియుడిని కలిసే ఆశతో, గోపికలు కన్నులు కిందికి వేసి, ఆయన వద్దే నిలిచారు. వారి మనసులో ఉన్న కోరికను గ్రహించిన దామోదరుడు, వ్రతాన్ని పాటించిన గోపికలతో ఇలా అన్నాడు: “పవిత్రమైనవారూ, మీరు నన్ను పూజించాలనుకున్న కోరిక నాకు తెలుసు. నేను దీనిని అంగీకరిస్తున్నాను, ఇది నెరవేరుతుంది. నా మీద మనసు స్థిరంగా పెట్టినవారికి, కోరికలు కామానికి దారితీయవు; వేయించిన ధాన్యాలు మొలకెత్తనట్లు. ఇప్పుడు మీరు వ్రజకు వెళ్లండి, వ్రతాన్ని సంపూర్ణంగా పూర్తి చేశారు. రాబోయే రాత్రుల్లో, మీరు నాతో ఆనందంగా ఉండగలరు; మీరు ఈ వ్రతాన్ని నన్ను పూజించటానికి నిర్వహించారు.” శుకదేవుడు చెప్పాడు: “భగవంతుడు ఇలా ఆదేశించగా, గోపికలు తమ కోరిక నెరవేరిన ఆనందంతో, ఆయన పదాలను ధ్యానిస్తూ, వెనక్కి వెళ్లారు, కానీ వారి మనసు ఆయన పాదాలపై నిలిచి ఉంది.” అనంతరం, దేవకీ కుమారుడు, గోప బాలురతో కలిసి, వృందావనాన్ని విడిచి, తన అన్నతో కలసి, కొంత దూరంలో పశువులను కాపాడాడు. మధ్యాహ్న వేడిలో, చెట్లు తమ శరీరాలతో గొడుగులు వేశాయి, కృష్ణుడు వ్రజవాసులను చూసి ఇలా అన్నాడు: “స్టోకకృష్ణా, అంషు, శ్రీదామా, సుబల, అర్జునా, విశాల, ఋషభ, తేజస్విన్, దేవప్రస్థ, వరూతపా! ఈ మహాత్ములను చూడండి, వారు ఇతరుల కోసం మాత్రమే జీవిస్తున్నారు. గాలి, వర్షం, సూర్యుడు, చలిని భరిస్తూ, మనలను రక్షిస్తున్నారు. వారి జన్మ నిజంగా ధన్యమైనది; అన్ని జంతువులు వారి వల్ల జీవించగలుగుతాయి. సత్యంగా మంచి వారు, ఆశ్రయానికి వచ్చినవారిని ఎప్పుడూ తిరస్కరించరు.” “వారు ఆకులు, పువ్వులు, ఫలాలు, నీడ, మూలాలు, చెట్టు తొక్క, కట్ట, సుగంధ రస, పాలు, బూడిద, ఎముకలతో మన కోరికలను తీర్చుతారు. ఈ లోకంలో జీవులు జీవులలో జన్మను సార్థకంగా చేసుకోవాలంటే, తన జీవితం, సంపద, బుద్ధి, మాటతో ఎప్పుడూ శ్రేయస్సు కోసం పనిచేయాలి.” అంతట, కృష్ణుడు, యమునా నదిలో, పచ్చని కాయలు, పువ్వులు, ఆకులతో నిండిన చెట్ల శాఖల మధ్య ప్రవేశించాడు. అక్కడ, పశువులకు శుభ్రమైన, చల్లని, మంగళకరమైన నీరు తాగించాక, గోప బాలురు తాము కూడా తీపి నీటిని తృప్తిగా తాగారు. యమునా తీరంలోని వనాల్లో, పశువులను స్వేచ్ఛగా మేత చేయనిచ్చి, కృష్ణుడు, రాముడు, ఆకలితో, గోప బాలుర మాటలు విన్నారు: “ఇంద్రియాల విషయాలలో మునిగిపోయిన జీవి, తనను తాను మళ్లీ గుర్తు చేసుకోడు; మరణం అనేది పూర్తిగా మరచిపోవడం. జననం, మన అనుభవంలోనే ఉన్నా, అది ఇంద్రియ విషయాలను స్వీకరించడమే; కల లేదా భ్రమలాంటిది. గతంలో కలను లేదా భ్రమను గుర్తు చేసుకోలేను; అలాగే, ఆ స్థితిలో, తాను కొత్తగా కనిపిస్తాడు, గతంగా కాదు. ఈ మూడు—ఇంద్రియాలు, వాటి విషయాలు, మనస్సు—ద్రవ్యంలో కనిపిస్తాయి; అంతర్గత, బహిర్గత విభజన జనుల వల్ల వస్తుంది, మంచి, చెడు పనులలా.” “ప్రియమైనవాడా, జీవులు ఎప్పుడూ పుట్టి, మరణిస్తుంటారు; కాలం యొక్క సూక్ష్మమైన, వేగవంతమైన శక్తి వల్ల ఇది కనిపించదు. అగ్నికిరణాలు, ప్రవాహాలు, చెట్టు ఫలాల వలె, అన్ని జీవుల వయస్సులు, దశలు స్థిరంగా ఉంటాయి. దీపాన్ని కిరణం అంటారు, నీటిని ప్రవాహం అంటారు, వ్యక్తిని మనిషి అంటారు—ఈ మాటలు అబద్ధం; శాశ్వత జీవితం అనే భావన కూడా అబద్ధమే.” “ఈ వ్యక్తి తన కర్మ ఫలితంగా పుట్టాడు, నిజంగా మరణించాడు అని భావించకు; ఇది భ్రమ మాత్రమే, అగ్ని కట్టతో పుట్టి, కట్టతోనే మాయమవడం లాంటిది. గర్భధారణ, గర్భవృద్ధి, జననం, బాల్యం, బాలకృష్ణ, యౌవనం, పక్వత, వృద్ధాప్యం, మరణం—ఇవి శరీరానికి తొమ్మిది దశలు. ఈ వివిధ శరీరాలు, కల్పనల ద్వారా, గుణాలతో కలిసినప్పుడు స్వీకరించబడతాయి; కొంతకాలం పొందుతారు, కొంతకాలం వదిలేస్తారు. తండ్రి, కుమారుని ద్వారా ఆత్మ పుట్టడం, పోవడం ఊహించబడుతుంది; కానీ వస్తు స్వభావాన్ని తెలిసినవాడు, పుట్టడం, పోవడం రెండింటితోను నిర్దేశించబడడు.” ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుడు గోపికలకు, గోప బాలులకు, వ్రజవాసులకు తన ఉపదేశాన్ని, కృపను, ప్రేమను చూపిస్తూ, శాశ్వతమైన జీవితం, ధర్మం, శ్రేయస్సు గురించి అర్థవంతంగా చెప్పాడు.