ఈ విధంగా, వ్రజ యువతులు—గోపికలు—తమ మనస్సంతా కృష్ణునిపై నిలిపి, నందుని కుమారుడిని తన భార్యగా పొందాలని ఆకాంక్షిస్తూ, ఒక నెలపాటు భద్రకాళిని భక్తిగా పూజిస్తూ వ్రతాన్ని ఆచరించాయి. ప్రతి ఉదయం, తమ స్నేహితులతో పాటు లేచి, చేతులు కలిపి, కృష్ణుని గుణాలను గానం చేస్తూ, ప్రతి రోజు కాలిందీ తీరుకు స్నానం చేయడానికి వెళ్ళేవారు. ఒక రోజు, నదీ తీరానికి చేరుకున్న గోపికలు, మునుపటిలాగే తమ వస్త్రాలను ఒడ్డున వదిలి, కృష్ణుని నామస్మరణ చేస్తూ, ఆనందంగా నీటిలో ఆడుకున్నారు. ఆ సమయంలో, యోగేశ్వరుడైన శ్రీకృష్ణుడు, వారి మనోభావాన్ని గ్రహించి, తన స్నేహితులతో కలసి అక్కడికి వచ్చాడు, వారి కోరికను నెరవేర్చడానికి. ఆయన వేగంగా వారి వస్త్రాలను తీసుకుని, సమీపంలోని కదంబ వృక్షం మీదెక్కి, తన స్నేహితులతో కలిసి నవ్వుతూ, గోపికలకు సరదాగా ఇలా అన్నాడు: "ఓ బాలికలు! రావండి, మీకు కావలసిన వస్త్రాన్ని ఒక్కొక్కరుగా వచ్చి తీసుకోండి. నేను నిజం చెబుతున్నాను, సరదాగా కాదు. మీరు నిజంగా వ్రతముచేసి అలసిపోయి ఉంటే, నా మాట నమ్మండి." "నేను ఎప్పుడూ అబద్ధం చెప్పలేదు; నా స్నేహితులు కూడా దీన్ని సాక్ష్యంగా చెబుతారు. అందుకే, ముద్దుగుమ్మలు, ఒక్కొక్కరుగా వచ్చి వస్త్రాలను తీసుకోండి—అందరూ కలసి కాదు," అని కృష్ణుడు మళ్ళీ పలికాడు. కృష్ణుని ఈ క్రీడను చూసి, ప్రేమతో మునిగిపోయిన గోపికలు పరస్పరం తడబడుతూ, చిరునవ్వులు నవ్వుతూ, బయటకు రావడానికి సంకోచించాయి. ఆ సమయంలో, గోవిందుడు సరదాగా ఇలా మాట్లాడుతుండగా, చల్లని నీటిలో మెడదాకా మునిగి, వణుకుతూ ఉన్న గోపికలు ఇలా ప్రార్థించాయి: "ఓ నందుని ప్రియమైన కుమారుడా! మమ్మల్ని గౌరవించు; నీవు వ్రజలో అందరి మెప్పును పొందినవాడవని మాకు తెలుసు. మేము వణికిపోతున్నాము, దయచేసి మా వస్త్రాలను మాకు ఇవ్వు." "ఓ శ్యామసుందరా! మేము నీ సేవకులం, నీవు చెప్పినట్లే చేస్తాము. ధర్మాన్ని తెలిసినవాడవు, మా వస్త్రాలు మాకు ఇవ్వు, లేకపోతే మేము రాజుని వద్దకు ఫిర్యాదు చేస్తాము," అని వారు మళ్ళీ వేడుకున్నారు. ఆపుడు భగవానుడు ఇలా అన్నాడు: "మీరు నిజంగా నా సేవకులైతే, నేను చెప్పినట్లే చేస్తానని చెప్పినట్లైతే, ఈ పాపస్మిత గోపికలు ఒక్కొక్కరుగా వచ్చి తమ వస్త్రాలను తీసుకోవాలి." అప్పుడు, చల్లదనంతో వణుకుతూ, గోపికలు నీటి నుండి బయటికి వచ్చి, తమ గుప్తాంగాలను చేతులతో కప్పుకుని, సంకోచంతో నిలబడ్డారు. వారి నిరుపాయ స్థితిని చూసి, కృష్ణుడు వారి పవిత్ర భక్తిని మెచ్చి, తన భుజంపై వారి వస్త్రాలను ఉంచి, చిరునవ్వుతో కరుణగా ఇలా అన్నాడు: "మీరు వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, వస్త్రాలు లేకుండా నీటిలోకి ప్రవేశించడం దేవతలకు అపచారం. అందుకే, చేతులు జోడించి, తలవంచి నమస్కరించండి; అప్పుడు వస్త్రాలను తీసుకుని ధరించండి." అచ్యుతుని మాటలు విని, వ్రజ యువతులు తమ వ్రతంలో తప్పిదం జరిగిందని గ్రహించారు. ఇది కృష్ణుని ఆదేశమనే భావించి, తమ సంకల్పాన్ని నెరవేర్చడంలో ఇదే తుదిదశగా అంగీకరించారు. వారు ఇలా నమస్కరించగా, దేవకీ కుమారుడైన కృష్ణుడు, కరుణతో, సంతోషంతో వారి వస్త్రాలను తిరిగి ఇచ్చాడు. ఈ సరదా ఆటలో వారు అపహాస్యం, సంకోచం, వస్త్రహరణం అన్నీ అనుభవించినా, గోపికలు కృష్ణునిపై కోపపడలేదు; ఆయనతో ఉండడమే వారికి ఆనందంగా అనిపించింది. వస్త్రాలు ధరించిన తరువాత, తమ హృదయాలు ప్రియుడిని కలవాలనే కోరికతో నిండిపోయి, కనులు తలవంచి, గోపికలు అక్కడినుండి వెళ్లకుండా నిలబడ్డారు. వారి మనస్సులోని కోరికను గ్రహించిన దామోదరుడు, వ్రతాన్ని పూర్తిచేసిన ఆ బాలికలకు ఇలా అన్నాడు: "ఓ సత్పాత్రులారా! మీరు నన్ను పూజించాలనే సంకల్పాన్ని నేను తెలుసు. ఇది నాకు ఇష్టమైనది; మీ కోరిక నెరవేరుతుంది. ఎవరి మనస్సు నాపై స్థిరంగా ఉంటుందో, వారి కోరికలు కామంగా మారవు; వేయించిన ధాన్యాలు మొలకెత్తనట్టు." "ఇప్పుడు మీరు వ్రజకు వెళ్లండి; మీరు వ్రతాన్ని సఫలీకృతం చేసారు. రాబోయే రాత్రుల్లో, మీరంతా నాతో కలసి ఆనందించగలుగుతారు, ఎందుకంటే మీరు నన్ను పూజించేందుకే ఈ వ్రతాన్ని ఆచరించారు." ఈ విధంగా భగవంతుని ఉపదేశాన్ని విని, తమ కోరిక నెరవేరిన గోపికలు, కష్టంగా ఉన్నా, కృష్ణుని పదపద్మాలను ధ్యానిస్తూ, వ్రజకు తిరిగి వెళ్లారు. ఆ తరువాత, తన స్నేహితుల మధ్యలో ఉన్న దేవకీ కుమారుడు కృష్ణుడు, తన అన్నయ్యతో కలసి, వృందావనాన్ని విడిచి, దూరంగా ఆవులను మేపేందుకు బయలుదేరాడు. మధ్యాహ్నపు భయంకరమైన ఎండను తట్టుకుని, చెట్లు తమ దేహాలతో గొడుగు వలె నీడనిచ్చిన దృశ్యాన్ని చూసిన కృష్ణుడు, వ్రజవాసులకు ఇలా అన్నాడు: "ఓ స్టోకకృష్ణా, అంషు, శ్రీదామా, సుబల, అర్జున, విశాల, ఋషభ, తేజస్విన్, దేవప్రస్థ, వరూతప!" "ఈ మహాత్ములను చూడండి—ఇతరుల కోసం మాత్రమే జీవించే వారు. గాలి, వర్షం, ఎండ, చలిని తట్టుకుని, మమ్మల్ని రక్షిస్తున్నారు. వారి జన్మ నిజంగా ధన్యమైనది; ఎందుకంటే, సమస్త జీవులు వీరి వల్లే జీవిస్తున్నారు. నిజమైన సద్గుణాలు ఉన్నవారు ఎప్పుడు ఆశ్రయార్థులకు తిరస్కరించరు." "వీరు ఆకులు, పువ్వులు, పండ్లు, నీడ, మూలికలు, చెక్క, గంధరసం, సారం, బూడిద, ఎముకలు—ఇవి అన్నింటితో మన కోరికలను తీర్చుతారు." "ఇక్కడ, శరీరధారులలో శరీరధారులకు నిజమైన జన్మసాఫల్యం ఇదే: జీవితం, సంపద, బుద్ధి, మాట—ఇవి అన్నింటితో ఎప్పుడూ పరహితమే చేయాలి." ఆ తరువాత, యమునా మధ్యలోకి ప్రవేశించి, కొత్త రెమ్మలు, పుష్పగుచ్ఛాలు, పండ్లు, ఆకులతో నిండిన చెట్ల క్రింద, ఆవులకు చల్లని, పవిత్రమైన, మంగళకరమైన నీటిని తాగించగా, గోపాలు కూడా తీపిగా తాగి తృప్తి పొందారు. ఆ వనాల్లో, ఆవులను స్వేచ్ఛగా మేయనిచ్చి, కృష్ణుడు, రాముడు దగ్గరికి వచ్చారు. ఆకలితో ఉన్న గోపాలు ఇలా అన్నారు: "ఇంద్రియ విషయాలలో మునిగిపోతే, జీవుడు మళ్లీ తన స్వరూపాన్ని మర్చిపోతాడు. మరణం అనేది పూర్తిగా మరచిపోవడమే. జననం అనుభవించినా, అది ఇంద్రియ విషయాలను స్వీకరించడమే; అది కల లేదా భ్రమ లాంటిదే." "మునుపటి కల లేదా భ్రమను గుర్తు చేసుకోలేనట్టు, ఆ స్థితిలో కూడా మనం మునుపటి స్వరూపాన్ని గుర్తించము. ఇంద్రియాలు, వాటి విషయాలు, మనస్సు—ఈ మూడింటి రూపం పదార్థంలో కనిపిస్తుంది; లోపలి, బయట అనేవి మనుషుల భేదమే. సత్పురుషుల, దుష్టుల కర్మల వలె ఇది." "ప్రియమైనవాడా! జీవులు నిరంతరం ఉద్భవించి, నశిస్తుంటారు; కాలగతికి అది సూత్ష్మంగా, వేగంగా జరుగుతుంది కనుక మనకు కనిపించదు. అగ్ని జ్వాలలు, నదుల ప్రవాహాలు, చెట్టు ఫలాలు ఎలా మారుతాయో, అలాగే అన్ని జీవుల యుగాలు, స్థితులు ఏర్పడతాయి." ఈ విధంగా, వ్రజ యువతుల వ్రతం, వారి భక్తి, కృష్ణుని క్రీడలు, చెట్ల గొప్పతనం, జీవన పరమార్థం, కాలగతి—all these were revealed in the divine land of Vraja, under the loving gaze of Bhagavān Kṛṣṇa.