శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

వ్రజభూమిలో ఒక అపూర్వ దృశ్యం ఆవిష్కృతమైంది. శ్రీకృష్ణుడు తన మురళీని మధురంగా ఊదుతూ, ఆ స్వరామృతాన్ని తన నోటినుంచి ప్రసరింపజేశాడు. ఆ మురళీ నాదాన్ని తన చెవులతో ఆస్వాదిస్తూ, ఆవులు స్థిరంగా నిలిచిపోయాయి. వాటి పిల్లలు తమ నోట్లో పాలతోనే మౌనంగా నిలిచిపోయి, కన్నుల్లో ఆనందబాష్పాలతో, గోవిందుని వైపు తారసపడి చూస్తూ, తమ హృదయాల్లో ఆయనను ఆలింగనం చేసుకున్నట్లుగా అనిపించింది. అదే సమయంలో, అడవిలోని పక్షులు కూడా మహర్షులవలె ధన్యులయ్యారు. అందమైన చెట్ల కొమ్మలపైకి ఎక్కి, కృష్ణుడి మురళీ నాదాన్ని మూసికొన్న కన్నులతో శ్రద్ధగా వినసాగాయి. ఇతర విషయాలన్నీ మరిచి, ఆ మాధుర్యంలో లీనమయ్యాయి. ముఖుందుని మురళీ నాదాన్ని విన్న నదులు, తమ ప్రవాహాలు వలయాలుగా తిరుగుతూ, తమ ఉల్లాసాన్ని తగ్గించుకొని, తన అలల చేతులతో మురారిని ఆలింగనం చేశాయి. తమ అలలపై కమలాలను సమర్పిస్తూ, ఆయన పాదాలకు పాదపద్మార్చన చేశారు. వ్రజ ఆవులు, రాముడు, కృష్ణుడు, గోప బాలులతో కలిసి ఎండలో మేత తింటూ తిరుగుతుండగా, కృష్ణుడు మురళీని మధురంగా వాయించసాగాడు. ఆ మురళీ ధ్వనిని విని చెట్లు మమకారంతో తమ పుష్పభరిత కొమ్మలను పైకి ఎత్తి, తమ శరీరాలను విస్తరించి, స్నేహితుడికి నీడనిచ్చే గొడుగు వలె మారాయి. పులింద స్త్రీలు, తమ ముఖాలపై, వక్షోజాలపై, కృష్ణుని పాదాల నుండి వచ్చిన కుంకుమాన్ని, అది తమ ప్రియుల వక్షోజాలపై అలంకరించబడినదాన్ని, గడ్డి మీద మిగిలినదాన్ని తీసుకుని పూసుకున్నారు. కృష్ణుని దర్శనంతో కలిగిన విరహవేదనను ఆ కుంకుమతో ఉపశమింపజేసుకున్నారు. ఈ పర్వతాన్ని చూడు! హరిలోక సేవకులందరిలో శ్రేష్ఠుడు. రాముడు, కృష్ణుడు తన పాదాలతో తాకిన ఆనందంలో, తాను తన శిఖరాల నుండి నీరు, మృదువైన గడ్డి, మూలికలు సమర్పిస్తూ, వారికి, వారి ఆవులకు, సఖులకు సేవచేస్తున్నాడు. రాముడు, కృష్ణుడు తమ గోప బాలులతో కలిసి ఆవులను అడవిలో నడిపించగా, వారి మురళీ స్వరాలు సమస్త చరాచరజీవులను మోహింపజేశాయి. కదులుతున్న ప్రాణులు స్థిరంగా నిలిచిపోయాయి; చెట్లు ఉల్లాసంతో నిండిపోయాయి; వాటి బంధనాల గుర్తులు కూడా ఆశ్చర్యంతో విడిపోతున్నాయి. ఈ విధంగా, వ్రజలో విహరిస్తున్న భగవంతుని లీలలను గోపికలు పరస్పరం వర్ణిస్తూ, ఆయన క్రీడల్లో పూర్తిగా లీనమయ్యారు. ఇక్కడితో శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలోని దశమ స్కంధంలో మొదటి భాగంలోని ఇరవై ఒక్కవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇది పరమహంసుల పీఠికగా నిలిచింది. ఇంద్రియ విషయాలలో మునిగిపోయినవాడు తనను తాను గానీ, ఉన్నతమైనదాన్ని గానీ తెలుసుకోడు. కేవలం శరీరాన్ని పోషించడానికే బ్రతుకుతూ, ఊపిరి తీసే బెల్లోస్ వలె, తన జీవితాన్ని వృథా చేసుకుంటాడు. ఈ ఫలితాన్ని ప్రజలకు శ్రేష్ఠమైనదిగా చెప్పరు. మందు రుచికరంగా చేసి పిల్లలకు తినిపించాలనుకునే విధంగా, వారిని ఆకర్షించేందుకు మాత్రమే చెప్పబడుతుంది. పుట్టుకతోనే మానవులు తమ మనస్సును కోరికలపైన, ప్రాణంపై, తమ కుటుంబ సభ్యులపై ఆసక్తిగా ఉంచుతారు. ఇవే వారి దురదృష్టానికి కారణమవుతాయి. తమ నిజమైన శ్రేయస్సును తెలియని వారు, దుఃఖ మార్గంలో తార్కికంగా తిరుగుతారు. బుద్ధిమంతుడు వారిని మళ్లీ అదే అంధకార బంధనాల్లోకి నడిపించడేలా చేస్తాడా? అర్థం లేని మనస్సుతో, అపరిపక్వతతో ఉన్న కొందరు, పుష్పిత ఫలితాల గురించి మాట్లాడరు. వేదాన్ని తెలిసినవారు వాటిని ప్రశంసించరు. కామంతో, దయలేని, లోభంగా ఉన్నవారు పుష్పాలను మాత్రమే చూస్తారు; ఫలాన్ని పట్టించుకోరు. వారు అగ్నిలోకి ఆకర్షించబడే పురుగులవలె, తమ స్వప్రపంచాన్ని తెలియరు. ప్రియమైనవాడా! వారు నా గురించి తెలియరు. నేను హృదయంలో నివసిస్తూ, ఈ జగత్తు నన్నుంచి ఉద్భవించినదని తెలియదు. వేదమంత్రాలు, యజ్ఞాలు సంతృప్తి ఇవ్వని వారికి, మబ్బు కళ్లను మూసినట్టు అవుతుంది. నా అంతర్గత ఉద్దేశాన్ని గ్రహించని వారు, ఇంద్రియ విషయాలకు బంధించబడిన వారు, హింస పట్ల మక్కువ పెంచుకుంటే, వారికి యజ్ఞం కూడా ఆదేశించబడదు. క్రూరులు, తమ సుఖం కోసం, దేవతలకు, పితృదేవతలకు, భూతగణాలకు, హింసతో సంపాదించిన జంతువులతో యజ్ఞాలు నిర్వహిస్తారు. వాస్తవిక సంపదను వదిలిపెట్టి, కలల ప్రపంచంలో ఆశలు పెట్టుకునే వ్యాపారులవలె, వారు హృదయంలో అసత్య లోకాల్లో అనుభవాలను ఊహించుకుంటారు. అవి కల వింటే ఎంత మధురంగా ఉంటాయో అంతే. రజసు, సత్త్వ, తమసు గుణాల్లో స్థితులైనవారు, వాటిని అభిమానించే వారు, ఇంద్రాది ప్రధాన దేవతలను పూజిస్తారు. కానీ నన్ను, నా అసలైన స్వరూపాన్ని పూజించరు. ఇక్కడ దేవతలను యజ్ఞాలతో పూజించిన వారు, “మేము స్వర్గంలో సుఖించాలి” అని భావిస్తారు. అక్కడ ఆనందం ముగిసిన తరువాత, మళ్లీ భూమిపై ధనవంతులు, ఉన్నత కులంలో జన్మించాలనుకుంటారు. పుష్పిత వాక్యాలలో మునిగిపోయిన, గర్వంతో, అధిక లోభంతో ఉన్నవారికి, నా ఉపదేశాలు కూడా ఇష్టంగా ఉండవు. ఈ వేదాలు మూడవిధాలుగా విభజించబడి, బ్రహ్మం, ఆత్మ, దేవతలకు సంబంధించిన విషయాలను పేర్కొంటాయి. ఋషులు పరోక్షంగా మాట్లాడతారు; నేనూ పరోక్ష భాషను ఇష్టపడతాను. శబ్దబ్రహ్మం అర్థం చేసుకోవడం చాలా కష్టం. ఇది ప్రాణ, ఇంద్రియ, మనస్సులతో కూడి, అపారమైనది, లోతైనది, సముద్రంలా దాటి చేరలేని దానివంటిది. అది నన్ను—అనంతుడిని—బ్రహ్మంను విస్తరింపజేస్తుంది. భూతాలలో శబ్దరూపంగా కనిపిస్తుంది. ఇది తామర కాండంలో తంతువుల వలె అంతర్లీనంగా ఉంటుంది. జాలిని తన గుండె నుంచి నోటివద్దుగా జాలాన్ని విడదీసే విధంగా, ప్రాణవాయువు కూడా శబ్దంతో కూడి, ఆకాశం నుంచి ఉద్భవించి, మనస్సుతో స్పర్శ రూపాన్ని పొందుతుంది. ఆయన ఛందస్సులతో కూడినవాడు, అమృత స్వరూపుడు, వెయ్యి మార్గాలున్నవాడు. ఓంకారానికి, వ్యంజన, స్వర, ఉష్మ, అనునాసిక ధ్వనులతో అలంకరించబడి, లోపల స్థితుడైనవాడు. ఆయన తనంతట తానే, మహత్తరమైన, అనంతమైన వాక్కును సృష్టించి, వివిధ భాషలలో విస్తరించి, ప్రతి ఛందస్సు నాలుగు అక్షరాల చొప్పున పెరుగుతూ విస్తరింపజేస్తాడు. గాయత్రీ, ఉష్ణిక్, అనుష్టుప్, బృహతి, పంక్తి, త్రిష్టుప్, జగతి, అతిచ్ఛందస్, అత్యష్టి, అతిజగతీ, విరాట్—ఇవి ఛందస్సులు. ఇది ఏమి స్థాపిస్తుంది? ఏమి ప్రకటిస్తుంది? ఏమి సూచిస్తుంది లేదా వేరు చేస్తుంది? ఈ లోకంలో నేను తప్ప మరెవ్వరికీ దాని అంతరార్థం తెలియదు. ఇది నన్నే స్థాపిస్తుంది, నన్నే సూచిస్తుంది, నన్నే వేరు చేస్తుంది, నన్నే నిరాకరిస్తుంది. అందుచేత వేదాల సారాంశం శబ్దాన్ని ఆధారంగా తీసుకుని, నన్నే వివేచిస్తుంది. చివరికి మాయను మాత్రమే వర్ణించి, దానిని నిరాకరించి, కృపగా మారుతుంది. అదేవిధంగా, అది చుట్టూ మృగాలు, పందులు, అడవి కుక్కలు, ఎద్దులు, మేకలు, ఏనుగులు, గోపుచెవులు, కోతులు, ముంగిసలు, పాములతో నిండి ఉంటుంది. ఆ పవిత్రమైన ప్రాంతంలోకి ప్రవేశించిన రాజాధిరాజుడు, తన కుమారులతో కలిసి, అక్కడ యజ్ఞాగ్ని వెలిగిపోతున్న మునిని దర్శించాడు. ఆ ముని, దీర్ఘకాల తపస్సుతో తన రూపంలో ప్రకాశిస్తూ, తక్కువగా క్షీణించకుండా, భగవంతుని కరుణామయ దృష్టి, అమృతసమానమైన వాక్యాలను విని, కాంతివంతుడిగా కనిపించాడు. ఆయన ఎత్తుగా, తామర పువ్వుల వలె కనులు, జటాజూటంతో, వృక్షచర్మ వస్త్రాలతో, తపస్వికి తగినట్టు శరీరం శుభ్రంగా లేక, అలంకారాలు లేకుండా ఉన్నాడు. రాజు ఆశ్రమానికి చేరుకుని, మునికి నమస్కరించగా, ముని అతన్ని యథావిధిగా ఆతిథ్యంతో, ఆహ్వానంతో స్వాగతించాడు. తర్వాత, ముని తగిన ఉపచారాలు చేసి, ఆత్మనిగ్రహం కలిగిన రాజును ఆసీనుడిని చేసి, భగవంతుని ఆదేశాన్ని గుర్తు చేసుకుంటూ, మృదువైన మాటలతో రాజును సంతోషపరిచాడు. “నిశ్చయంగా, ప్రభూ! నీ సంచారం సజ్జనులను రక్షించేందుకు, దుష్టులను నాశనం చేయేందుకే. ఎందుకంటే నీవు హరిలోకాన్ని పోషించే శక్తివంతుడవు. సూర్యుడు, చంద్రుడు, అగ్ని, ఇంద్రుడు, వాయువు, యముడు, ధర్ముడు, వరుణుడు—ఈ రూపాలన్నింటినీ, స్థానాలన్నింటినీ నీవే ధరించావు. నీకు నమస్కారం, పవిత్రుడవు నీవు. నీవు రత్నాలతో అలంకరించబడిన విజయరథాన్ని అధిరోహించి, భయంకరమైన విల్లు పట్టకపోయినా, నీ రథాన్ని చూసి దుష్టులు భయపడతారు.