శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

వ్రజ మహిళలు కృష్ణుని వంశీ నాదాన్ని విని, ఆ ప్రేమను మేల్కొలిపే స్వరాన్ని, తమ మిత్రులతో చెప్పుకుంటారు. వారు కృష్ణుని లీలలను గుర్తు చేసుకుంటూ, ప్రేమ తాకిడికి లోనై, మనస్సు కలవరపడి, మాటలు కొనసాగించలేకపోతారు. ఆ సమయంలో, కృష్ణుడు మయూరపిచ్చుకను ధరించి, ఉత్తమ నర్తకుడిలా కనబడుతూ, కర్ణికార పుష్పాలు చెవుల వద్ద, పసుపు రంగు వస్త్రాలు, అడవి పూల మాల ధరించి, తన పెదవుల మధురతతో వంశీ నాదాన్ని పలికిస్తూ, గోప బాలులతో కలిసి వృందావనంలో ప్రవేశిస్తాడు. అక్కడ తన పాద ముద్రలతో వృందావనాన్ని ఆనందంగా మార్చి, తన పాటతో ప్రసిద్ధిని పొందాడు. ఆ వంశీ నాదం వ్రజ మహిళలను, సమస్త జీవులను ఆకర్షించి, వారు దాన్ని వివరిస్తూ, దానిలో లీనమయ్యారు. గోపికలు తమ మిత్రులతో ఇలా అంటారు: "అమ్మాయిలా! కన్నులకు మించిన ఫలితం మరొకటి లేదు. వ్రజాధిపతి కుమారులను, గోప బాలులతో కలిసి పశువులను తోడుతూ, వంశీతో అలంకరించిన ముఖాలను చూస్తూ, వారి ప్రేమపూరిత దృష్టిని పొందడమే నిజమైన అదృష్టం." మామిడికాయ మొక్కలు, మృదువైన ఆకులు, మయూరపిచ్చుకలు, కమలాలు, కుముదాలు, అడవి పూలతో అలంకరించబడిన వస్త్రాలతో, రాముడు, కృష్ణుడు గోప సమూహ మధ్య నర్తకుల వేదికపై నర్తకుల్లా ప్రకాశిస్తారు. "ఈ వంశీ ఎంత అదృష్టవంతమో! దామోదరుని పెదవుల మధురతను అనుభవించేది వంశీ మాత్రమే. ఆ మధురతను గోపికలు కూడా కోరుకుంటారు. నదులు వంశీ మిగిలిన మధురతను రుచి చూసి ఆనందంతో నీళ్ళు కంపించుతూ, వృక్షాలు పెద్దలు కన్నట్లు కన్నీటి జల్లు వేస్తాయి." "వ్రందావనానికి భూమిపై గొప్ప పేరు వస్తుంది, ఎందుకంటే దేవకీ కుమారుని పాదజలంతో వృందావనానికి శుభం కలిగింది. గోవిందుడు వంశీ వాయిస్తూ కనిపిస్తే, మయూరాలు మత్తులో నర్తించాయి, పర్వతాలపై జీవులు నిశ్చలంగా మారాయి." "ఈ అడవిలోని జింకలు కూడా అదృష్టవంతులే. నంద కుమారుని అద్భుత వేషధారణను చూస్తూ, తమ మృగరాజులతో కలిసి వంశీ నాదాన్ని వింటూ, ప్రేమపూరిత దృష్టితో పూజ చేస్తారు." కృష్ణుని రూపం, ప్రవర్తన కనులకు పండుగ; ఆయన వంశీ మధుర నాదాన్ని వింటూ, ఆకాశంలో దేవతలు తమ రథాల్లో ప్రేమ తాకిడికి లోనై, పూలమాలలు జారిపోతూ, వస్త్రాలు సడలిపోతూ, మూర్ఛించిపోతారు. గోవిందుని వంశీ నాదాన్ని చెవులతో గ్రహిస్తూ, ఆవులు నిలబడిపోతాయి; పిల్లలు పాలను నోట్లో పెట్టుకుని ఆగిపోతారు; కన్నుల్లో కన్నీరు ఉప్పొంగి, గోవిందుని హృదయాలలో ఆలింగనం చేస్తున్నట్లు చూస్తారు. "అమ్మా! ఈ అడవిలోని పక్షులు కూడా మహర్షులే. అందమైన వృక్షాల కొమ్మలపై కూర్చుని, కృష్ణుని వంశీ నాదాన్ని కళ్ళు మూసుకుని, ఇతర విషయాలు మర్చిపోయి వింటారు." నదులు ముకుందుని పాట విని, తమ ప్రవాహంలో వలయాలు ఏర్పడి, కృష్ణుని పాదాలకు కమలాలను సమర్పిస్తూ, తరంగాలతో మురారి ని ఆలింగనం చేస్తాయి. వ్రజ ఆవులు, రాముడు, గోప బాలులతో కలిసి, కృష్ణుడు వంశీ వాయిస్తూ, వృక్షాలు ప్రేమతో తమ పుష్పభరిత కొమ్మలను పైకి ఎత్తి, తమ శరీరాన్ని మిత్రుడికి ఛాయగా విస్తరించాయి. పులింద మహిళలు, హరి పాద కమలాల కుంకుమను, తమ ప్రియుల వక్షస్థలంపై మిగిలినదాన్ని, గడ్డి మీద కనిపించి, తమ ముఖాలు, వక్షస్థలంపై పట్టుకుని, కృష్ణుని దర్శనంతో కలిగిన ప్రేమ బాధను నివారించుకున్నారు. ఈ గిరి, హరి సేవకుల్లో ఉత్తముడు; రాముడు, కృష్ణుడు పాదస్పర్శతో ఆనందించి, వారికి, ఆవులకు, గోప బాలులకు, తన శిఖరాల నుంచి నీరు, మృదువైన గడ్డి, మూలాలను సమర్పించి, గౌరవం చూపుతుంది. రాముడు, కృష్ణుడు, గోప బాలులతో అడవిలో ఆవులను నడిపిస్తారు; వారి వంశీ మధుర స్వరాలు సమస్త జీవులను ఆకర్షిస్తాయి; చలించే జీవులు నిశ్చలమవుతాయి; వృక్షాలు ఉల్లాసంతో, బంధాల గుర్తులు విడిపోతాయి. ఈ విధంగా, వ్రందావనంలో విహరించే కృష్ణుని లీలలను గోపికలు పరస్పరం మాట్లాడుకుంటూ, ఆయన క్రీడల్లో లీనమయ్యారు. ఇంతతో, శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణం, పదవ స్కంధం, మొదటి భాగం, ఇరవై ఒక్కవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇంద్రియ విషయాలలో లీనమైన వ్యక్తి తనను తాను, లేదా ఉన్నత విషయాలను తెలుసుకోడు; శరీరానికి మాత్రమే జీవిస్తూ, బెల్లోస్ వాయించే వాయువు లాగా, జీవితాన్ని వృథా చేస్తాడు. ఇలాంటి ఫలితాన్ని ప్రజలకు ప్రోత్సాహం కోసం మాత్రమే చెప్పబడుతుంది; మందు రుచిగా చేసి పిల్లలకు ఇవ్వడం వంటి విధంగా, వారిని ఆకర్షించడానికే. మనుషులు పుట్టినప్పటి నుంచే, మనస్సు కోరికలకు, జీవితానికి, తమ బంధువులకు మమకారంతో ఉంటారు; ఇవే వారి దురదృష్టానికి కారణాలు. తమ నిజమైన ప్రయోజనాన్ని తెలియని వారు, బాధ మార్గంలో తికమకపడుతూ తిరుగుతారు; మళ్లీ అదే అంధకారబంధ pursuits లో జ్ఞాని ఎలా లీనమయ్యేందుకు ప్రేరేపించగలడు? అర్థం లేని, తప్పు దారిలో ఉన్న కొందరు, ఫలదాయకమైన విషయాలను చెప్పరు; వేదాన్ని తెలిసిన వారు వాటిని పొగడరు. కామం, దయనీయత, లోభం కలిగిన వారు, పుష్పాలను (ఫలాన్ని కాదు) కోరుతూ, అగ్ని వైపు ఆకర్షితమైన పురుగుల్లా, తమ నిజమైన లోకాన్ని తెలియరు. "ప్రియమైనవాడా! వారు నన్ను, హృదయంలో నివసించే నన్ను, ఈ లోకానికి మూలమైన నన్ను, తెలియరు; కీర్తనలు, యాగాలు ద్వారా తృప్తి పొందని వారు, మబ్బు ముసురులో చూపు కోల్పోయినట్లు." నా పరోక్ష ఉద్దేశాన్ని తెలియకుండా, ఇంద్రియ విషయాలకు మమకారంతో, హింసకు మక్కువ పెరిగితే, యాగం కూడా వారికి వర్తించదు. క్రూరులు, తమ సుఖం కోసం, దేవతలకు, పితృలకు, భూతాలకు, హింస ద్వారా పొందిన జంతువులతో యాగాలు చేస్తారు. వర్తకులు నిజమైన సంపదను వదిలి కలలలో ఉన్న సంపదను ఆశించడంలా, వారు హృదయంలో కల్పిత లోకంలో ఆశీర్వాదాన్ని ఊహించుకుంటారు; అది కలలా వినడానికి మధురంగా ఉంటుంది. రాజసం, సత్త్వం, తమో గుణాలలో స్థిరమైనవారు, లేదా వాటిని కోరుకునే వారు, ఇంద్ర, ఇతర ప్రధాన దేవతలను పూజిస్తారు; కానీ నన్ను నా నిజమైన రూపంలో పూజించరు. ఇక్కడ దేవతలను యాగాలతో పూజించి, "మేము స్వర్గంలో ఆనందిస్తాం" అని భావిస్తారు; అది ముగిసిన తర్వాత, మళ్లీ భూమిపై ధనవంతులు, ఉన్నత జన్మ పొందాలని కోరుకుంటారు. పుష్పమయమైన మాటలకు ఆకర్షితమైన, గర్వం, అధిక లోభం కలిగిన వారి మనస్సు, నా ఉపదేశాలకు కూడా ఆకర్షితమవదు. ఈ వేదాలు మూడు విభాగాలలో, బ్రహ్మం, ఆత్మ, దేవతల విషయాలను చెప్పుతాయి; మునులు పరోక్షంగా మాట్లాడతారు, నేనూ పరోక్ష భాషను ఇష్టపడతాను. శబ్ద బ్రహ్మం అర్థం చేసుకోవడం చాలా కష్టం; ప్రాణం, ఇంద్రియాలు, మనస్సుతో కూడినది; అది అపారమైనది, లోతైనది, సముద్రాన్ని దాటి చేరడం కష్టం. అది నేను, అనంతుడైన బ్రహ్మం ద్వారా విస్తరించబడింది; జీవుల్లో శబ్ద రూపంలో కనిపిస్తుంది, కమల దండలోని దారం లాగా. స్పైడర్ తన హృదయం నుంచి నోటివద్దుగా జాలను తయారుచేసినట్లు, ప్రాణవాయువు, శబ్దంతో కూడినది, ఆకాశం నుంచి, మనస్సు ద్వారా స్పర్శ రూపంలో బయలుదేరుతుంది. ఆ ప్రభువు ఛందస్సులతో, అమృతంతో, వెయ్యి మార్గాలతో కూడినవాడు; ఓంకారంతో, వ్యంజనాలు, స్వరాలు, శుష్కాలు, ఘనశబ్దాలతో అలంకరించబడినవాడు, లోపల స్థిరంగా ఉంటాడు. తాను సృష్టించి, తానే ఉపసంహరించుకుంటాడు; గొప్ప, అనంతమైన వాక్కును, అనేక భాషలలో, ఛందస్సులు నాలుగు అక్షరాల చొప్పున పెరిగే విధంగా విస్తరించాడు. గాయత్రి, ఉష్ణిక్, అనుష్టుప్, బృహతి, పంక్తి, త్రిష్టుప్, జగతి, అతి ఛందస్సు, అత్యష్టి, అతిజగత్, విరాట్—ఇవి ఛందస్సులు. ఇది ఏమి స్థిరపరుస్తుంది? ఏమి ప్రకటిస్తుంది? ఏమి సూచిస్తుంది? ఏమి వేరుగా చూపిస్తుంది? ఈ లోకంలో నేను తప్ప మరెవ్వరూ దీని హృదయాన్ని తెలియరు.