శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: శరదృతువులో, నీళ్లు స్వచ్ఛంగా ఉండగా, కమలాల పరిమళం గాలి లో పరచుకొని, అచ్యుతుడు తన గోప బాలకులతో మరియు గోమాలతో కలిసి, చల్లని మధుర గాలులతో నిండిన అడవిలో ప్రవేశించాడు. ఆ అడవిలో, పూలు వికసించగా, తేనెటీగలు గుంపులుగా గూంగూరించగా, సరస్సులు, నదులు పక్షుల కిలకిలారావాలతో మార్మోగుతూ, తేనెటీగల అధిపతి అయిన కృష్ణుడు తన స్నేహితులతో గోమాలను తోడుతూ అడవిలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ తన వంశీని మధురంగా వాయించాడు. వ్రజ గ్రామంలోని మహిళలు, ఆ వంశీ ధ్వని వినిపించగానే, అది ప్రేమను ప్రబోధించేది కాబట్టి, కొందరు కనబడకుండా తమ స్నేహితులతో ఆ సంగీతాన్ని వివరించసాగారు. వారు కృష్ణుని క్రీడలను స్మరించుకుంటూ వివరించసాగారు. కానీ, రాజా! ప్రేమోద్రేకంతో వారి మనస్సు క్షోభితమై, వివరించడాన్ని కొనసాగించలేకపోయారు. కృష్ణుడు మయూర పిచ్చుకను తలపై ధరించి, ఉత్తమ నర్తకుడిలా రూపంలో, కర్ణికార పుష్పాలను చెవులలో పెట్టుకొని, బంగారం వలె పసుపు వస్త్రాలు ధరించి, అడవి పూల మాలలు వేసుకొని, తన నోటి నుండి వంశీ రంధ్రాలను అమృతంతో నింపుతూ, గోప బాలకులతో చుట్టుముట్టబడి, వృందావన అడవిలో ప్రవేశించాడు. అక్కడ తన పాద ముద్రలతో ఆ అడవిని మధురంగా మార్చాడు, తన పాటతో ప్రసిద్ధి పొందాడు. రాజా! ఆ వంశీ ధ్వని అన్ని ప్రాణులను మోహింపజేసింది. వ్రజ మహిళలు, ఆ ధ్వనిని వర్ణించుకుంటూ, దానిలో లీనమయ్యారు. గోపికలు ఇలా అన్నారు: సఖీ! కన్నులకు ఇంత గొప్ప ఫలితం మరొకటి లేదు. వ్రజాధిపతి నందుని ఇద్దరు కుమారులు, తమ స్నేహితులతో గోమాలను తోడుతూ, ముఖంలో వంశీ అలంకారంతో, ప్రేమతో చూపులు పంపుతూ, కనబడటం కన్నులకు పరమానందం. మామిడ పూతలు, కోమల పత్రాలు, మయూర పిచ్చుకలు, కమలాలు, కుముదాలు, అడవి పూలతో అలంకరించబడిన వస్త్రాలు ధరించి, ఇద్దరు బాలకులు గోపబాలకుల మధ్య నాట్యకారుల్లా, రంగస్థలంపై నర్తించేవారు, పాట పాడుతూ ప్రకాశించేవారు. సఖీ! ఈ వంశీ ఎంత అదృష్టవంతమో చూడండి. దామోదరుని నోటి అమృతాన్ని ఈ వంశీ మాత్రమే ఆస్వాదిస్తోంది. ఆ అమృతాన్ని గోపికలు కూడా కోరుకుంటారు. నదులు వంశీ ధ్వని మిగిలిన మాధుర్యాన్ని పుచ్చుకుని ఆనందంతో, వాటి నీళ్ళు కంపించగా, వృక్షాలు పెద్దలు కన్నీళ్లు కార్చినట్లుగా, ఆనందంతో కృష్ణుని ఆరాధించాయి. సఖీ! వృందావన అడవి భూమిపై తన కీర్తిని వ్యాపింపజేస్తోంది. దేవకీ కుమారుని పాదజలంతో ఆ అడవి పవిత్రమైంది. గోవిందుడు వంశీ వాయిస్తూ కనిపించగానే, మయూరాలు మత్తులో నర్తించగా, పర్వత శిఖరాలపై అన్ని జీవులు నిశ్చలంగా నిలిచిపోయాయి. నందుని కుమారుడు అద్భుతమైన అలంకారంలో, తన వంశీ ధ్వని వినిపించగానే, చీకటి మృగాలు (హరిణాలు) తమ మృగ స్నేహితులతో కలిసి, ప్రేమతో చూపులు పంపుతూ, కృష్ణుని ఆరాధించాయి. కృష్ణుని రూపం, ప్రవర్తన కన్నులకు ఉత్సవం. ఆయన వంశీ మధురమైన, రహస్యమైన పాట వినిపించగానే, ఆకాశంలో దేవతామహిళలు తమ విమానాల్లో, ప్రేమతో మనస్సు క్షోభితమై, పూల మాలలు జారిపోవగా, వస్త్రాలు సడలిపోయి, మూర్చిపోయారు. కృష్ణుని నోటి నుండి ప్రవహించే వంశీ సంగీతాన్ని పాలు తాగుతున్న గోమాలు, చెవి నెత్తికెత్తి, నిశ్చలంగా నిలిచిపోయాయి. వాటి పిల్లలు పాలు నోటిలో పెట్టుకుని నిలిచిపోయారు. గోవిందుని చూసి కన్నీళ్లు కార్చారు, హృదయంలో ఆయనను ఆలింగనం చేస్తున్నట్లుగా. తల్లి! ఈ అడవిలోని పక్షులు కూడా మహర్షులే. అందమైన వృక్షాల కొమ్మలపైకి ఎక్కి, కృష్ణుని వంశీ పాటను చెవులతో, కళ్ళు మూసుకుని, ఇతర విషయాలు మర్చిపోయి వినిపించారు. నదులు, ముకుందుని పాట విని, తమ ప్రవాహంలో వృత్తాలు ఏర్పడగా, తమ కోరికలు శాంతించగా, మురారి ని తమ తరంగాల చేతులతో ఆలింగనం చేసి, ఆయన పాదాలకు కమలాలు సమర్పించాయి. వ్రజ గోమాలు, రాముడు, గోపబాలకులతో కలిసి, కృష్ణుడు వంశీ వాయిస్తూ, ఎండలో మేత తింటున్నప్పుడు, వృక్షాలు ప్రేమతో, తమ పుష్పిత కొమ్మలను పైకి ఎత్తి, తమ శరీరాన్ని అతడికి ఛాయగా విస్తరించాయి. పులింద మహిళలు, కృష్ణుని పాదాల నుండి వచ్చిన కుంకుమను, అది తమ ప్రియుల వక్షోజాలపై అలంకరించబడిన, గడ్డి మీద మిగిలిన కుంకుమను, తమ ముఖం, వక్షోజాలపై పూసుకుని, ప్రేమ వల్ల కలిగిన బాధను తగ్గించుకున్నారు. ఈ కొండను చూడండి! హరిదాసులలో ఉత్తముడు. రామ, కృష్ణుల పాదస్పర్శతో ఆనందించి, తన శిఖరాల నుండి నీరు, కోమల గడ్డి, మూలలను సమర్పించి, కృష్ణుడు, ఆయన గోమాలు, గోపబాలకులకు గౌరవం చూపుతున్నాడు. రామ, కృష్ణులు గోమాలను అడవిలో తోడుతూ, గోపబాలకులతో కలిసి, వంశీ మధుర ధ్వనిని వాయిస్తూ, అన్ని జీవులను మోహింపజేస్తున్నారు. చలించేవి నిశ్చలమవుతాయి, వృక్షాలు ఉల్లాసంతో, బంధనాల గుర్తులు ఊడిపోతాయి. ఇలా, వ్రిందావనంలో విహరించే ప్రభువు క్రీడలను వర్ణించుకుంటూ, గోపికలు పరస్పరం మాట్లాడుతూ, ఆయన క్రీడల్లో లీనమయ్యారు. ఇంతటితో, శ్రీమద్భాగవత మహాపురాణంలో మొదటి స్కంధంలో, పదకొండు అధ్యాయం (పదకొండు అధ్యాయపు మొదటి భాగం) ముగిసింది, ఇది పరమహంసులకు శాస్త్రం. ఇంద్రియ విషయాలలో లీనమై ఉన్న వ్యక్తి, తనను తాను లేదా ఏదైనా ఉన్నతమైన విషయాన్ని తెలుసుకోడు. శరీరాన్ని నిలబెట్టుకోవడమే జీవితం అనుకునే వాడు, గాలి పీల్చే బెల్లముల్లా, తన జీవితం వృథా చేస్తాడు. ఇలాంటి ఫలితాలు ప్రజలకు అత్యుత్తమమైన మంగళం కాదు. కానీ, మందులు రుచిగా తయారుచేసి వాడేందుకు ప్రోత్సహించ듯, ప్రజలను ఆకర్షించేందుకు ఈ ఫలితాలు చెప్పబడతాయి. జన్మనుంచి, మనుషులు మనస్సులో కోరికలకు, ప్రాణానికి, తమ బంధువులకు ఆకర్షితులై ఉంటారు. ఇవే వారి దురదృష్టానికి కారణాలు. తమ నిజమైన హితాన్ని తెలియని వారు, బాధ మార్గంలో తడిమిపోతారు. బుద్ధిమంతుడు, మళ్లీ వారిని అంధకార మార్గంలో నడిపించలేడు. అంతేకాదు, అవివేకులు, తప్పుడు మనస్సుతో, పుష్పిత ఫలితాలను వర్ణించరు. వేదాన్ని తెలిసిన వారు, అలాంటి ఫలితాలను ప్రశంసించరు. కామ, దయనీయత, లోభం కలిగిన వారు, పుష్పాలను మాత్రమే ఆశించే వారు, అగ్ని వద్దకు వెళ్ళే పురుగు లాగా, తమ నిజమైన లోకాన్ని తెలియకుండా, అంధంగా ప్రవర్తిస్తారు. సఖీ! వారు నా గురించి తెలుసుకోరు, నేను హృదయంలో నివసిస్తాను, ఈ లోకం నన్నుంచి ఉద్భవిస్తుంది. ప్రార్థనలు, యజ్ఞాలు నన్ను తృప్తిపర్చనప్పుడు, వారు పొగమంచు వల్ల చూపు కనిపించని వారిలా ఉంటారు. నా గూఢార్థాన్ని గ్రహించకుండా, ఇంద్రియ విషయాలకు లీనమైనవారు, హింసకు ఆకర్షితులైతే, యజ్ఞం కూడా వారికి అనుకూలం కాదు. క్రూరులు, తమ ఆనందం కోసం, దేవతలకు, పితృలకు, భూతాలకు, హింస ద్వారా పొందిన జంతువులతో యజ్ఞాలు నిర్వహిస్తారు. వాణిజ్యులు నిజమైన సంపదను వదిలిపెట్టి, కలల్లో ఉన్న సంపదను ఆశించడంలా, వారు హృదయంలో కల్పితమైన లోకంలో ఫలితాలను ఊహించుకుంటారు. అది కలలో వినిపించదగినదే. రాజసం, సత్త్వం, తమోగుణాల్లో స్థిరమైనవారు, వాటిని ప్రేమించే వారు, ఇంద్రాది ప్రధాన దేవతలను పూజిస్తారు. కానీ, నిజమైన నేను ఎలా ఉన్నానో పూజించరు. ఇక్కడ దేవతలను యజ్ఞాలతో పూజించిన వారు, “మేము స్వర్గంలో అనుభవిస్తాము” అని అనుకుంటారు. స్వర్గ అనుభవం ముగిసిన తర్వాత, మళ్లీ భూమిపై ధనవంతులు, ఉన్నత కుటుంబంలో జన్మించాలనుకుంటారు. ఈ విధంగా, పుష్పిత పదాలతో మోహితమైన, గర్వంతో, అధిక లోభంతో ఉన్నవారికి, నా బోధన కూడా ఆకర్షణీయంగా ఉండదు. వేదాలు మూడు విభాగాలతో, బ్రహ్మం, ఆత్మ, దేవతల విషయాలను కలిగి ఉంటాయి. ఋషులు గూఢంగా మాట్లాడతారు. నేను కూడా గూఢార్థాన్ని ఇష్టపడతాను. శబ్ద బ్రహ్మం అతి కష్టంగా గ్రహించదగినది. అది ప్రాణ, ఇంద్రియ, మనస్సుతో కూడినది. అది అపారమైనది, లోతైనది, సముద్రంలా దాటి వెళ్లడం కష్టం. అది అనంతమైన శక్తి కలిగిన బ్రహ్మం ద్వారా, నా ద్వారా విస్తరించబడింది. ప్రాణులలో, అది శబ్ద రూపంలో కనిపిస్తుంది, కమల దండలోని దారంలా. జాలిని తన హృదయం నుండి నోటివద్ద నుంచి జాలాన్ని వెలువడించడంలా, ప్రాణవాయువు శబ్దంతో కూడి, ఆకాశం నుండి ఉద్భవించి, మనస్సు ద్వారా స్పర్శ రూపాన్ని పొందుతుంది. ఆ ప్రభువు, ఛందస్సులతో, అమృతత్వంతో, వెయ్యి మార్గాలు కలిగినవాడు. ఓం నుండి, వ్యంజన, స్వర, ఉచ్చారణ, అనునాద శబ్దాలతో, లోపల స్థితుడయ్యాడు. ఆయన, తనంతట తానే, విశాలమైన, అనంతమైన వాక్కును, అనేక భాషల్లో విస్తరించి, ఛందస్సులు నాలుగు అక్షరాల చొప్పున పెరుగుతూ, సృష్టించి, లయ చేస్తాడు.