శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఆత్మను కలిగి ఉన్న ఆయన తన సొంత నగరాన్ని నిర్మించుకుని, ప్రజలను సృష్టించారు. ఆయన ముందు సృష్టించిన వారిని చూసి, వారు సృష్టికర్తను స్తుతించుకున్నారు. “అయ్యా, లోకాలను సృష్టించిన దేవా! నీ కార్యం ఎంత అద్భుతంగా ఉంది! నీలోనే అన్ని యాగాలు నిమగ్నమై ఉన్నాయి. మనమందరం కలిసి ఆహారం పంచుకుందాం” అని వారు ఆనందంగా పలికారు. తపస్సు, జ్ఞానం, యోగాన్ని లోతుగా సాధించిన హృషీకేశుడు, మునులలో ముని, తాను కోరుకున్న ప్రాణులను సృష్టించాడు. ఆ సృష్టించిన ప్రతి ఒక్కరికీ, ఆ జన్మలేని పరమాత్మ తన శరీరంలో భాగాన్ని ఇచ్చాడు—అది ఏమిటంటే, ధ్యానం, యోగం, తపస్సు, జ్ఞానం, వైరాగ్యం అనే సంపద. ఈ విధంగా, శరదృతువు కాలంలో, నీరు నిర్మలంగా, కమలాల పరిమళం వెదజల్లుతూ ఉండగా, అచ్యుతుడు, గోప బాలకులతో మరియు పశువులతో కలిసి, శీతలమైన గాలిలో అడవిలో ప్రవేశించాడు. అడవిలో పూలు వికసించి, తేనెటీగల గుంపులు గూళ్ళు పెట్టి, సరస్సులు, నదులు పక్షుల కిలకిల ధ్వనితో నిండి ఉండగా, తేనెటీగల అధిపతి అయిన శ్రీకృష్ణుడు, తన మిత్రులతో పాటు పశువులను కాస్తూ, వంశీ వాయిస్తూ అడవిలోకి ప్రవేశించాడు. వ్రజస్త్రీలు, వంశీ సంగీతాన్ని వినగానే, అది ప్రేమను మేల్కొల్పే స్వరంగా ఉండి, కొందరు కన్పించకుండా, తమ స్నేహితులతో ఆ సంగీతాన్ని వివరించసాగారు. వారు శ్రీకృష్ణుని కర్మలను గుర్తు చేసుకుంటూ, వంశీ స్వరాన్ని వివరించడానికి ప్రయత్నించారు; కానీ, రాజా, ప్రేమ ప్రభావానికి లోనై, వారి మనస్సు కలవరపడి, వివరించడాన్ని కొనసాగించలేకపోయారు. నీలకాంతి పింఛాన్ని ధరించి, నాట్యశ్రేష్ఠుడిలా రూపాన్ని కలిగి, కర్ణికార పువ్వులను చెవులకు అలంకరించుకుని, బంగారు వర్ణపు వస్త్రాలు, అడవి పూల మాలలు ధరించి, తన పెదవుల నుండి వంశీ రంధ్రాలను అమృతంతో నింపుతూ, గోప బాలకుల మధ్య, వృందావనంలో ప్రవేశించాడు. తన పాదాల ముద్రలతో అడవిని ఆనందంగా మార్చి, తన పాటతో ప్రసిద్ధిని పొందాడు. రాజా! ఈ విధంగా వంశీ ధ్వని, అన్ని జీవులను మంత్రముగ్ధం చేస్తూ, వ్రజస్త్రీలందరికీ వినిపించింది. వారు ఆ స్వరాన్ని వివరించుకుంటూ, అందులో నిమగ్నమయ్యారు. గోపికలు ఇలా అన్నారు: “సఖీ! కన్నులకు ఇంతకంటే గొప్ప ఫలం లేదు. వ్రజాధిపతి కుమారులను, మిత్రులతో పశువులను కాస్తూ, వారి ముఖాలను వంశీ అలంకరించగా, మనపై ప్రేమతో చూపులు వేస్తూ చూడటం ఎంత అదృష్టం!” మామిడి మొక్కల కూర్చులు, కోమలమైన ఆకులు, నీలకాంతి పింఛాలు, కమలాలు, కుముదాలు మాలగా ధరించి, అడవి పూలతో అలంకరించబడిన వస్త్రాలు వేసుకుని, ఇద్దరూ గోప సముదాయంలో నాట్యకారుల్లా వేదికపై ప్రకాశిస్తూ, పాట పాడుతూ మెరిసారు. “సఖీ! ఈ వంశీ ఎంత అదృష్టవంతం! దామోదరుని పెదవుల అమృతాన్ని అది మాత్రమే ఆస్వాదిస్తుంది. గోపికలు కూడా కోరుకునే ఆ అమృతాన్ని, నదులు వంశీకి మిగిలిన స్వాధిని రుచి చూస్తూ, ఆనందంగా, వాటి నీరు కంపించగా, చెట్లు పెద్దలలా కన్నీరు కారుస్తున్నాయి.” “సఖీ! వృందావనం భూమిపై తన కీర్తిని వ్యాపింపజేస్తోంది. దేవకీ కుమారుడి పాదజలము దాని మీద పడింది. గోవిందుడు వంశీ వాయిస్తున్నది చూసి, మయూరాలు మత్తులో నాట్యం చేస్తాయి. పర్వత శిఖరాలపై ఉన్న జీవులు నిశ్చలంగా మారుతాయి.” “ఇక్కడి మృగాలు కూడా ఎంత అదృష్టవంతులు! నందుని కుమారుని అద్భుత వేషధారణను, వంశీ స్వరాన్ని వినుతూ, తమ మృగస్నేహితులతో కలసి, ప్రేమతో చూపులు వేస్తూ, పూజ చేస్తున్నారు.” “కృష్ణుని రూపం, ప్రవర్తన కన్నులకు పండుగలా ఉంది. ఆయన వంశీ స్వరాన్ని వినిపిస్తుంటే, ఆకాశంలో దేవతామహిళలు, ప్రేమతో మనస్సు కలవరపడి, పూల మాలలు జారిపోగా, వస్త్రాలు సడిపోతూ, మూర్ఛించిపోతున్నారు.” “గోవిందుని పెదవుల నుండి ప్రవహించే వంశీ సంగీతాన్ని పశువులు చెవులను పైకి ఎత్తి ఆస్వాదిస్తున్నాయి. దూడలు పాలను నోట్లో పెట్టుకుని, ఆగిపోతాయి. వారి కన్నుల్లో నీళ్లు మెరుస్తూ, గోవిందుని చూసి, హృదయంగా ఆలింగనం చేస్తున్నట్టు ఉంటాయి.” “అమ్మా! ఈ అడవిలోని పక్షులు కూడా మహర్షులే. అందమైన చెట్ల కొమ్మలపై కూర్చుని, కృష్ణుని వంశీ సంగీతాన్ని కనులు మూసుకుని వినుతూ, ఇతర విషయాలు మరచిపోతున్నారు.” “నదులు, ముకుందుని పాటను వింటూ, తమ ప్రవాహంలో వృత్తాలు ఏర్పడుతుంటే, తమ వేదనను తగ్గించుకుని, తరంగాల చేతులతో మురారి ని ఆలింగనం చేసి, ఆయన పాదాలకు కమలాలను సమర్పిస్తున్నాయి.” “వ్రజ పశువులు, రాముడు, గోప బాలకులతో కలిసి, ఎండలో పచ్చికను మేస్తుంటే, కృష్ణుడు వంశీ వాయిస్తున్నాడు. చెట్లు ప్రేమతో, పూల కొమ్మలను పైకి ఎత్తి, తన శరీరాన్ని గొడుగు లా విస్తరించి, తన స్నేహితుడికి నీడను ఇస్తున్నాయి.” “పులింద మహిళలు, హరి పాదాల నుండి వచ్చిన కుంకుమను, తమ ప్రియుల వక్షస్థలంపై తాకినదాన్ని, గడ్డి మీద మిగిలినదాన్ని, ముఖానికి, వక్షస్థలానికి పట్టుకుని, కృష్ణుని దర్శనంతో కలిగిన ప్రేమవేదనను తగ్గించుకున్నారు.” “ఈ పర్వతాన్ని చూడండి! హరి సేవలో ఉత్తముడు. రామ, కృష్ణుల పాదస్పర్శతో ఆనందంగా, వారి పశువులకు, మిత్రులకు, నీరు, కోమలమైన గడ్డి, మూలలు సమర్పిస్తూ, గౌరవాన్ని చూపుతున్నాడు.” “రామ, కృష్ణులు అడవిలో పశువులను కాస్తూ, గోప బాలకులతో కలిసి, వంశీ మధుర స్వరాలను వినిపిస్తుంటే, అన్ని జీవులు మంత్రముగ్ధంగా నిశ్చలమై, చెట్లు ఆనందంతో కంపించిపోతున్నాయి. బంధాల గుర్తులు కూడా ఆశ్చర్యంగా తొలగిపోతున్నాయి.” ఈ విధంగా, వ్రిందావనంలో విహరించే భగవంతుని లీలలను, గోపికలు పరస్పరం మాట్లాడుకుంటూ, ఆయన ఆటల్లో నిమగ్నమయ్యారు. ఇంతటితో, శ్రీమద్భాగవత పురాణం, మొదటి స్కంధంలోని ఇరవై ఒకవ అధ్యాయము ముగిసింది. ఇంద్రియ విషయాలలో నిమగ్నమైన వ్యక్తి, తనను తాను లేదా ఏదైనా ఉన్నతమైనదాన్ని గ్రహించడు. కేవలం శరీరాన్ని బతికించేందుకు బెల్లూకు లా ఊపిరి పీలుస్తూ, తన జీవితం వృథా చేసుకుంటాడు. ఈ కార్యఫలితమే ప్రజలకు గొప్ప మేలుకాదు, కానీ వారికి ఆకర్షణ కలిగించేందుకు చెప్పబడుతుంది. ఔషధాన్ని రుచికరంగా చేసి, ఉపయోగించేందుకు ప్రోత్సహించటంలా. మరియు, మానవులు జన్మ నుండే, మనస్సు కోరికలకు, జీవితానికి, తమ ప్రజలకు మమకారంతో ఉండి, ఇవే వారి దురదృష్టానికి కారణమవుతాయి. తమ నిజమైన మేలును తెలియని వారు, బాధ మార్గంలో తప్పిపోయి తిరుగుతారు. జ్ఞానులు మళ్లీ వారిని అదే చీకటి మార్గాల్లో నడిపించలేరు. అందుకే, కొందరు అర్థం లేని, తప్పుదోవలో ఉన్న మనస్సులు, పుష్పాల వలన కలిగే కార్యఫలితాలను ప్రస్తావించరు; వేదాన్ని తెలిసినవారు వాటిని ప్రశంసించరు. కామంతో, దయనీయంగా, లోభంతో, పుష్పాలపై మనస్సు స్థిరపడి, మోతలు అగ్ని వైపు ఆకర్షితమయ్యేలా, వారు తమ నిజమైన లోకాన్ని తెలియరు. సఖీ! వారు నా గురించి తెలియరు; నేను హృదయంలో నివసిస్తూ, ఈ లోకాన్ని ఆవిర్భవింపజేస్తాను. యాగాలు, స్తోత్రాలు ద్వారా తృప్తి చెందని వారు, పొగమంచు వల్ల చూపు కనిపించని వారిలా. నా అంతరార్థాన్ని గ్రహించకుండా, ఇంద్రియ విషయాలకు నిమగ్నమైన వారు, హింసకు మమకారాన్ని పెంచుకుంటే, వారికీ యాగం కూడా అనుమతించబడదు. తమ ఆనందాన్ని కోరుతూ, హింస ద్వారా పొందిన జంతువులతో, దేవతలకు, పితృలకు, భూతాలకు యాగాలు చేస్తారు. వాణిజ్యులు వాస్తవ సంపదను వదిలి, కలలలో ఉన్నదాన్ని ఆశించటంలా, వారు హృదయంలో, కలలో విన్నదాన్ని మధురంగా అనుకుంటారు. రజస్సు, సత్త్వం, తమస్సులో స్థిరమైన వారు, వాటిని మమకారంగా భావించేవారు, ఇంద్రాది ప్రధాన దేవతలను పూజిస్తారు; కానీ నన్ను, నా స్వరూపాన్ని పూజించరు. ఇక్కడ దేవతలను యాగాలతో పూజించి, “మేము స్వర్గంలో ఆనందిస్తాము” అని భావిస్తారు. అది ముగిసిన తర్వాత, మళ్లీ భూమిపై ధనవంతులుగా, ఉన్నత కుటుంబంలో పుట్టాలని కోరుకుంటారు. పుష్పవాక్యాలలో మనస్సు విభ్రమం చెందిన, గర్వంతో, అధిక లోభంతో ఉన్నవారికి, నా బోధన కూడా ఆకర్షణగా ఉండదు. ఈ వేదాలు, మూడు విభాగాలతో, బ్రహ్మం, ఆత్మ, దేవతల విషయాలను కలిగి ఉంటాయి. మునులు పరోక్షంగా మాట్లాడతారు; నేనూ పరోక్ష భాషను ఇష్టపడతాను. శబ్దబ్రహ్మం అతి కష్టంగా గ్రహించదగినది; ప్రాణ, ఇంద్రియాలు, మనస్సుతో కూడినది; అది అపారమైనది, లోతైనది, సముద్రంలా అర్థం చేసుకోవడం కష్టం. ఈ విధంగా, శ్రీకృష్ణుని వ్రిందావన లీలలు, గోపికల అనురాగం, మరియు పరమాత్మ బోధన పరమహంసులకు ఆధ్యాత్మిక మార్గాన్ని చూపించాయి.