శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శరదృతువులో సముద్రం ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా మారింది. అది యోగి తన అంతఃకరణాన్ని నియంత్రించి, ఆత్మలో లీనమయ్యే విధంగా ఉంది. రైతులు తమ పొలాలకు బలమైన కట్టలతో నీటిని తెచ్చుకున్నారు. ఇది యోగులు ప్రాణశక్తితో జ్ఞానప్రవాహాన్ని నియంత్రించడంలా. ఆ కాలంలో, శరద్‌ సూర్యకిరణాల వల్ల ఏర్పడ్డ వేడిని చంద్రుడు తొలగించాడు. అలాగే, ముఖుందుడు వ్రజస్త్రీల శరీరాభిమాన జనిత దుఃఖాన్ని తొలగించాడు. ఆకాశం శరదృతువులో నిర్మలంగా, స్వచ్ఛమైన నక్షత్రాలతో మెరిసింది. ఇదే విధంగా, సత్వగుణంతో కూడిన మనస్సు బ్రహ్మధ్వనిని ఆవిష్కరించగలదు. చంద్రుడు, నక్షత్రాల మధ్య తన పూర్ణచంద్ర ముద్రతో ఆకాశంలో ప్రకాశించాడు. అలానే, కృష్ణుడు వృష్ణివంశీయులతో కలిసి భూమిపై ప్రకాశించాడు. అందరు జనులు సువాసన గల పుష్పాల వాసనతో కూడిన, శీతలమైన, మృదువైన అరణ్యవాయువును ఆస్వాదించగా, వారి బాధలు తొలగిపోయాయి. కానీ కృష్ణుని ప్రేమలో మనస్సు కోల్పోయిన గోపికలు మాత్రం తమ దుఃఖాన్ని మరచిపోలేకపోయారు. ఆ కాలంలో, ఆడ మేకలు, జింకలు, పక్షులు, స్త్రీలు, పుష్పించే చెట్లు—all తమ జంటలచే అన్వేషించబడి, పుష్పించాయి. ఇవన్నీ భగవంతుని కార్యఫలితాల వంటివే. సూర్యోదయానికప్పుడు కమలాలు సంతోషించగా, రాత్రిపూలు మాత్రం కాదు. ఇది రాజు పాలనలో ప్రజలు భయములేని జీవితం గడిపినట్టు, దొంగలు ఉన్నప్పుడు మాత్రం భయపడినట్టు. గ్రామాలు, పట్టణాలు, పండుగలతో, ఇంద్రియ సుఖాలతో, పండిన పంటలతో భూమి ప్రకాశించింది. హరి కళల వల్ల ఈ సౌభాగ్యం మరింత పెరిగింది. వాణిజ్యవేత్తలు, మునులు, రాజులు స్నానం చేసి, తమ తమ కార్యాలకు బయలుదేరారు. ఇది సిద్ధులు వర్షాకాల నియమాల అనంతరం తమ స్వశరీరాలను పొందటంలా. ఆత్మను పొందిన వాడు తన ప్రజల కోసం పట్టణాన్ని సృష్టించాడు. ముందుగా సృష్టించబడిన వారిని చూసి, వారు సృష్టికర్తను స్తుతించారు—"హా! జగత్‌ సృష్టికర్తా! నీ కార్యం ఎంతో గొప్పది. నీలోనే అన్ని యజ్ఞాలు స్థాపించబడ్డాయి. అందరం కలిసి భోజనం చేద్దాం." తపస్సు, జ్ఞానం, యోగంలో స్థిరమైన హృషీకేశుడు కోరుకున్న భూతాలను సృష్టించాడు. ప్రతి ఒక్కరికీ తన స్వదేహంలోని భాగాన్ని ఇచ్చాడు. అది ఏమిటంటే—ధ్యానం, యోగం, తపస్సు, జ్ఞానం, వైరాగ్యం అనే సంపద. ఇలా శరదృతువులో, నీళ్ళు నిర్మలంగా, కమలాల పరిమళంతో పరవశంగా ఉన్నప్పుడు, అచ్యుతుడు గోపబాలులతో, పశువులతో కలిసి, శీతలమైన పవనంతో కూడిన అడవిలో ప్రవేశించాడు. పుష్పించే చెట్లు, తేనెటీగల గుంపులతో మ్రోగుతున్న అడవులు, పక్షుల గానాలతో నిండిన సరస్సులు, నదులు—ఇలాంటి వనాలలో, గోపబాలులతో కలిసి, వృక్షాల మధ్య కృష్ణుడు తన వంశీని మ్రోగిస్తూ ఆడుకొంటూ అడవిలోకి ప్రవేశించాడు. వ్రజస్త్రీలు ఆ వంశీ స్వరాన్ని వినగానే, ప్రేమను మేల్కొల్పే ఆ సంగీతాన్ని, కొందరు కృష్ణుడికి తెలియకుండా తమ స్నేహితులతో వివరించసాగారు. వారు కృష్ణుని క్రీడలను స్మరించుకుంటూ, ప్రేమ వేగానికి లోనై, మనస్సు కలవరపడి, చెప్పడం కొనసాగించలేకపోయారు. కృష్ణుడు నెమలిపిచ్చుతో అలంకరించబడి, ఉత్తమ నర్తకుడిలా, కర్ణికార పువ్వులు చెవుల్లో, బంగారంలా పసుపు వస్త్రధారణతో, అడవి పూలహారంతో, తన పెదవుల నుండి వంశీకి అమృతాన్ని పోసుతూ, గోపబాలులతో కలసి వృందావనంలో ప్రవేశించాడు. తన పాదచిహ్నాలతో ఆ అడవిని పవిత్రం చేసి, తన గానంతో ఖ్యాతిని చాటాడు. అలా, ఆ వంశీ ధ్వని అన్ని ప్రాణులను ఆకర్షించింది. వ్రజస్త్రీలు ఆ స్వరాన్ని వర్ణిస్తూ, దానిలో లీనమయ్యారు. "సఖీ! మన కళ్లకు మించిన ఫలితం లేదు. వ్రజాధిపతి కుమారులు గోపబాలులతో కలిసి, ముఖంలో వంశీని ధరించి, ప్రేమభరిత దృష్టిని ప్రసాదిస్తూ కనిపించడమే మనకు మహాభాగ్యం," అని గోపికలు అన్నారు. మామిడి ముక్కలు, మృదుల వేపలు, నెమలిపిచ్చు, కమలాలు, కుముదాలు, అడవి పూలతో అలంకరించబడి, అడవి పూలతో అలంకరించిన వస్త్రాలతో, వారు గోపబాల సమూహంలో నిపుణ నర్తకుల్లా మెరిసిపోతున్నారు. ఆ వంశీ ఎంత అదృష్టవంతమో! దామోదరుని పెదవుల అమృతాన్ని అది మాత్రమే అనుభవిస్తుంది. ఆ మధురతను గోపికలు కూడా కోరుకుంటారు. నదులు ఆ మిగిలిన మధురతను ఆస్వాదించి ఆనందిస్తాయి. వారి జలాలు కంపించగా, వృక్షాలు కన్నీరు కారుస్తున్నాయి. "ఈ వృందావనం ఎంత పవిత్రం! దేవకీ కుమారుని పాదజలంతో ఇది పవిత్రమైంది. గోవిందుడు వంశీ మ్రోగిస్తుంటే, మయూరాలు మత్తులో నృత్యం చేస్తాయి. పర్వతాలపైని జంతువులన్నీ కదలకుండా నిలిచిపోతాయి," అని గోపికలు అనుకున్నారు. "ఈ మూర్ఖమైన జింకలు కూడా ఎంత భాగ్యశాలులు! నందుని కుమారుని అలంకారాన్ని చూసి, వంశీ ధ్వనిని తమ మృగరాజులతో కలిసి విని, ప్రేమభరిత దృష్టితో పూజిస్తున్నాయి," అని వారు భావించారు. కృష్ణుని రూపాన్ని, ఆచరణను చూసి, వంశీ మధురమైన, రహస్యమైన గానాన్ని విని, దేవతాయినులు తమ విమానాల్లో, ప్రేమవేగానికి లోనై, పూలహారాలు జారిపడిపోతూ, మూర్ఛించిపోయారు. ఆ వంశీ గానం అమృతాన్ని వినిపిస్తూ, ఆముందు ఉన్న పశువులు చెవులు ఎత్తి, నిలువగా నిలబడి, తమ పిల్లలు పాలతో నోట్లోనే నిలిపి, కన్నీళ్లు కారుస్తూ, గోవిందుని ప్రేమతో హృదయంలో ఆలింగనం చేసినట్లు చూశారు. "తల్లి! అడవిలోని పక్షులు కూడా మహర్షుల్లా ధన్యులు. అందమైన వృక్షాల కొమ్మలపై కూర్చొని, కళ్లను మూసుకుని, కృష్ణుని వంశీ గానాన్ని ఆస్వాదిస్తూ, ఇతర విషయాలన్నీ మరచిపోతున్నారు," అని గోపికలు అన్నారు. నదులు ముఖుందుని గానం విని, తమ ప్రవాహాన్ని వృత్తాకారంగా మార్చి, కోరికలు తగ్గించుకుని, మురారి పాదాలకు తమ తరంగాలతో ఆలింగనం చేస్తూ, కమలాలను సమర్పించాయి. వ్రజ పశువులు రామ, కృష్ణులతో, గోపబాలులతో కలిసి ఎండలో మేతలు మేస్తూ ఉండగా, కృష్ణుడు వంశీ మ్రోగించగా, వృక్షాలు ప్రేమతో తమ పుష్పభరిత కొమ్మలను పైకి ఎత్తి, తమ శరీరాలను గొడుగుల్లా విస్తరించి, స్నేహితుడికి నీడనిచ్చాయి. పులింద స్త్రీలు, కృష్ణుని పాదాల కుంకుమతో (ఆయన ప్రియతమల వక్షోజాలపై అలంకరించబడినది, గడ్డి మీద మిగిలినది) తమ ముఖాలు, వక్షోజాలను అలంకరించుకుని, ఆయనను చూసిన ప్రేమవేదనను తగ్గించుకున్నారు. ఈ పర్వతాన్ని చూడండి! హరిలోక సేవకులలో అత్యుత్తముడు. రామ, కృష్ణుల పాదస్పర్శతో ఆనందించి, వారికి, వారి పశువులకు, సఖులకు పర్వతపు జలాలు, మృదువైన గడ్డి, మూలికలు సమర్పిస్తూ సేవ చేస్తున్నాడు. రామ, కృష్ణులు పశువులను అడవిలో నడిపిస్తూ, గోపబాలులతో కలిసి, వంశీ మధురధ్వని ద్వారా సమస్త చైతన్యవంతులను మంత్రముగ్ధులను చేశారు. కదిలే జంతువులు నిలిచిపోయాయి, వృక్షాలు ఆనందంతో ఉప్పొంగాయి, వారి బంధనాల గుర్తులు నేలరాలాయి. ఇలా, వ్రజలో విహరించే భగవంతుని లీలలను గోపికలు పరస్పరం వర్ణిస్తూ, ఆయన క్రీడల్లో లీనమయ్యారు. ఇదే విధంగా, దశమ స్కంధంలోని మొదటి భాగంలో ఇరవై ఒక్కవ అధ్యాయం ముగిసింది. ఇంద్రియ సుఖాల్లో లీనమైనవాడు తనను తాను గానీ, పరమార్థాన్ని గానీ గ్రహించడు. తన శరీరాన్ని మాత్రమే పోషించుకుంటూ, ఊపిరి తీసే గొట్టంలా, జీవితాన్ని వృథా చేసుకుంటాడు. ఈ కర్మఫలాన్ని పరమోన్నతమని చెప్పరు; కానీ ప్రజలకు ఆకర్షణ కలిగించేందుకు, మందుల్ని రుచికరంగా చేసి ఇస్తారేలా చెప్పబడింది. ప్రాణులెవరైనా జన్మతోనే, మనస్సు కోరికలు, ప్రాణం, తమ బంధువుల పట్ల మమకారంతో బంధించబడి ఉంటారు. ఇవే వారి దుఃఖానికి మూలకారణాలు. తమ స్వార్థాన్ని తెలియని వారు దుఃఖమార్గంలో తడబడుతారు. జ్ఞానవంతుడు మళ్ళీ వారికి అంధకారపథాన్ని సూచించడు. అందుకే, కొందరు అవివేకులు, తప్పుడు మనస్సుతో ఉన్నవారు, వర్ణనాత్మక కర్మఫలాలను చెప్పరు. వేదాన్ని తెలిసిన వారు వాటిని ప్రశంసించరు.