శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పండితులారా! నేను భగవంతుని ధ్యానంలో లీనమై, గంగా తీరాన వచ్చాను. బ్రాహ్మణుని శాపం వల్లా, లేక తక్షకుని విషంతోనా, నా ప్రాణాంతం ఎలాగైనా జరుగుతుంది. ఆ మధ్యలో మీరు విష్ణువు మహిమలను పాడుతూ నా వద్ద ఉండండి. నేను ఎక్కడ జన్మించినా, పరమాత్మునికి, ఆయన ఆశ్రయులైన భక్తులకు నా భక్తి, అనురాగం మళ్లీ కలగాలని కోరుకుంటున్నాను. సత్సంగతిలో స్నేహం ఎప్పుడూ ఉండాలని, ప్రపంచంలోని బ్రాహ్మణులకు నేను నమస్కరిస్తున్నాను. ఇలా, రాజు తన నిర్ణయంలో స్థిరంగా, తూర్పు తీరాన ఉత్తర దిశను ఎదుర్కొంటూ, కుశగ్రాస్ మీద కూర్చున్నాడు. తన భార్య, కుమారుడి బాధ్యతను సముద్ర కుమార్తె చేతిలో ఉంచి, ధైర్యంగా ఉన్నాడు. ఆపుడు, దేవలోకంలో దేవతలు రాజుని మహిమను పొగిడారు. ఆనందంతో భూమిపై పుష్పాలు చల్లారు, మృదంగాలు మోగాయి. అక్కడకు చేరిన మహర్షులు రాజుని ప్రశంసిస్తూ, ఆయన చర్యలను ఆమోదిస్తూ అన్నారు: “ఇతని ప్రవర్తన ప్రజల క్షేమానికి, భగవంతుని గుణాలతో అలంకరించబడి ఉంది.” హేయ్ మహారాజా! కృష్ణునికి భక్తులైనవారు, రాజసింహాసనాన్ని, కిరీటాన్ని వదిలి, కేవలం భగవంతుని సన్నిధిని కోరుతూ వైరాగ్యాన్ని ప్రదర్శించడం ఆశ్చర్యం కాదు. మనమంతా ఇక్కడే ఉంటాం, అతను శరీరం విడిచే వరకు. ఆ తర్వాత ఈ భగవద్భక్తుడు, రాగద్వేషరహితుడై, పరమ లోకాన్ని పొందుతాడు. మహర్షుల మాటలను వినిన పరిక్షిత్, మధుసూదనునితో పాటు, గురువుతో కలిసి, అందరిని నమస్కరిస్తూ, విష్ణు కథలను వినేందుకు ఉత్సాహంగా వారిని పలకరించాడు. ప్రపంచం నలుమూలలనుండి ఇక్కడికి వచ్చినవారు, వేదాలు మూడు లోకాలలో వ్యాపించినట్టే, ఇక్కడ ఉన్నారు. ఇక్కడా, ఎక్కడా, పరమహితమే లక్ష్యం, స్వరూపాన్ని తెలుసుకోవడమే ధ్యేయం. కాబట్టి, ఓ బ్రాహ్మణులారా! మరణించబోయే వారికి ఏ విధంగా ఆచరించాలో, పవిత్రమైన కర్తవ్యమేమిటో మీరు చెప్పమని ప్రార్థిస్తున్నాను. దీని మీద మనమంతా చర్చిద్దాం. అయితే, ఆ సమయంలో, వ్యాసుని కుమారుడు, మహర్షి శుకుడు, యాదృచ్ఛికంగా అక్కడికి వచ్చాడు. ఆయన భూమ్మీద ఆశలు లేకుండా సంచరిస్తూ, తనలో తానే తృప్తిగా, చిన్న పిల్లలతో చుట్టుముట్టబడి, వేషధారి వేషంలో కనిపించాడు. ఆయన పదహారేళ్ళ వయస్సులో, మృదువైన పాదాలు, చేతులు, తొడలు, భుజాలు, చెంపలు కలిగి, అందమైన అవయవాలతో, విశాలమైన, దీర్ఘమైన కళ్ళు, సమంగా ఉన్న చెవులు, నుదురు, ఆకర్షణీయమైన కనుబొమ్మలు, ప్రకాశవంతమైన ముఖం, శంఖాకార మెడతో దర్శనమిచ్చాడు. ఆయన భుజాల ఎముకలు కనపడకుండా, విశాలమైన, ఎత్తైన ఛాతీ, లోతైన నాభి, మృదువైన పొట్ట, దుస్తులు లేకుండా, ముఖాన్ని కప్పిన వెంట్రుకలు, భుజాలు పొడవుగా వేలాడుతూ, దేవతలకు తుల్యంగా కనిపించాడు. ఆయన చీకటి వర్ణంతో, యవ్వన కాంతితో, శుభలక్షణాలతో అలంకరించబడి, చిరునవ్వుతో అందరినీ ఆకట్టుకున్నాడు. మహర్షులు ఆయనను తెలుసుకున్నా, ఆయన మహిమను గౌరవిస్తూ, స్థానాల నుంచి లేచి నమస్కరించారు. విష్ణురాతుడు పరిక్షిత్, ఆ మహర్షిని తలవంచి పూజించాడు. అజ్ఞానమైన పిల్లలు, స్త్రీలు వెనక్కి వెళ్లాక, ఆయనను గొప్ప ఆసనంపై గౌరవంగా కూర్చోబెట్టాడు. అక్కడ, బ్రహ్మర్షులు, రాజర్షులు, దేవర్షుల సమూహాల మధ్య ఆ మహాముని చంద్రుడిలా ప్రకాశించాడు. రాజు, భగవద్భక్తుడు, ఆ ముని దగ్గరకు వెళ్లి, తలవంచి, చేతులు మడిపి, వినయంగా ప్రశ్నలు అడిగాడు. “ఓ బ్రాహ్మణా! ఈ రోజు మేము క్షత్రియులు సేవకు అర్హులమయ్యాం. మీ కృప వల్ల మీరు మా ప్రాంతంలో అతిథిగా వచ్చి, మా భూమిని పవిత్రం చేసారు. మీరు గుర్తుకు వచ్చినా, మనుషుల ఇళ్లు వెంటనే పవిత్రమవుతాయి. మరి మేము మిమ్మల్ని దర్శించటం, తాకటం, పాదాలను కడగటం, ఆసనం ఇవ్వటం లాంటివి ఎంత గొప్పవో చెప్పనక్కర్లేదు. మీరు ఉన్నచోట, మహాయోగి, ప్రజల ఘోరపాపాలు వెంటనే నశిస్తాయి. అది విష్ణువు రాక్షసులను సంహరించినట్లే. పాండవుల కుమారులకు ప్రియమైన కృష్ణుడు నన్ను అనుగ్రహించాలి. ఆయన తన వంశాన్ని ప్రేమించి, మామయ్య వారి బంధువులను అంగీకరించాడు. లేకపోతే, మరణించబోతున్న మేము మానవులు, అడవిలో నివసిస్తూ, నిరాకారంలో మనస్సు లీనమై ఉన్న మిమ్మల్ని ఎలా దర్శించగలిగాము? కాబట్టి, యోగులలో శ్రేష్ఠుడైన గురువయ్యా! మరణ సమీపంలో ఉన్నప్పుడు, మనిషి ఏ విధంగా ఆచరించాలో, పరమ సిద్ధి సాధించాలంటే ఏమి చేయాలో చెప్పండి. ప్రజలు ఏమి వినాలి, చదవాలి, చేయాలి, గుర్తించాలి, పూజించాలి? లేదా, వీటికి విరుద్ధంగా ఇంకేమైనా ఉంటే దయచేసి చెప్పండి. నిశ్చయంగా, ఓ బ్రాహ్మణా, గృహస్థుల ఇళ్లలో భగవంతుని సన్నిధి కనిపించదు. ఇంతే కాదు, ఆవులను పాలు దోసే సమయంలో కూడా కాదు. సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: రాజు ఇలా వినయంగా అడిగినప్పుడు, బాదరాయణి కుమారుడు, జ్ఞానవంతుడు, ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు. “శ్రీ లక్షణాలు స్వాతంత్ర్యాది గుణాలు; సుఖం అనేది సుఖ, దుఃఖానికి ముగింపు. దుఃఖం అనేది సుఖాన్ని కోరడంవల్ల వస్తుంది. జ్ఞాని బంధం, మోక్షాన్ని తెలుసుకుంటాడు. మూర్ఖుడు శరీరమనే భావనతో ఉంటాడు; నా మార్గం వేదంగా పిలవబడుతుంది. మనస్సు చిత్తభ్రమలో పడితే అది తప్పు మార్గం; సత్వగుణం పెరిగితే స్వర్గం. నరకం అనేది అజ్ఞానం, అహంకారం; స్నేహితుడు, గురువు, ఆత్మ ఒకటే. ఇల్లు అనేది శరీరమే; మానవత్వం అనేది గుణ సంపద, నిజమైన ధనికుడు గుణవంతుడు. సంతృప్తి లేని వాడు దరిద్రుడు; ఇంద్రియాలను జయించని వాడు దయనీయుడు. గుణాలకు ఆసక్తి లేని వాడు ప్రభువు; ఆసక్తి ఉన్నవాడు వ్యతిరేకం. ఓ ఉద్ధవా! నీ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాను. మరింతగా ధర్మ, అధర్మ లక్షణాలను వివరించాల్సిన అవసరం లేదు. ధర్మంలో దోషాన్ని చూడటం దోషమే; కానీ ధర్మం అన్నది రెండింటినీ లేని స్థితి. శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: ఆ సమయంలో, గోపకులు స్త్రీలకు, కృష్ణుడు, రాముడు అరణ్యంలో అద్భుతమైన కార్యాలు చేసినట్లు—అగ్ని ప్రమాదాన్ని ఆపినదీ, ప్రలంబాసురుని సంహరించినదీ—చెప్పారు. వినిన పెద్ద గోపకులు, స్త్రీలు ఆశ్చర్యపడి, వ్రజలోకి వచ్చిన కృష్ణ-బలరాములను దేవతలలో శ్రేష్ఠులుగా భావించారు. ఆ తరువాత వర్షాకాలం ప్రారంభమైంది. సమస్త జీవులతో కూడి, దిక్కులు మెరుస్తూ, ఆకాశం, భూమి మేఘగర్జనలతో మారుమోగాయి. ఆకాశం మబ్బులతో నిండి, మెరుపులతో, మేఘగర్జనలతో, వెలుగు తగ్గిపోయింది—గుణాలతో కూడిన బ్రహ్మంలా కనిపించింది. సమయం వచ్చినప్పుడు, మేఘాలు ఎనిమిది నెలలు భూమి నుంచి తీసుకున్న నీటిని తిరిగి వర్షించాయి. పెద్ద మేఘాలు, మెరుపులతో, గాలులతో ఊగిపోతూ, జీవనదాయకమైన వర్షాన్ని కురిపించాయి—అది అనుగ్రహంలా ఉంది. ఎండలో ఎండిపోయిన భూమి, వర్షంతో తడిసి, దీర్ఘకాలం తపస్సు చేసి, ఫలాన్ని పొందిన శరీరంలా పునరుత్తేజాన్ని పొందింది. రాత్రి మొదట్లో, చీకటిలో కేవలం మిణుగురుపురుగులే మెరుస్తున్నాయి, గ్రహాలు కాదు—కలియుగంలో, పాపం వల్ల, వేదాలు మాయావాదుల మధ్య వెలుగులేని పరిస్థితిలా. మేఘాల గర్జన విని, నిశ్శబ్దంగా ఉన్న కప్పలు మళ్లీ కరకరలాడాయి—దీక్ష ముగించుకున్న బ్రాహ్మణులు మళ్లీ వేదమంత్రాలు పఠించేలా.