శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఇంద్రుడు తన మామీయమ్మ అయిన దితి మనసులో ఉన్న సంకల్పాన్ని గ్రహించాడు. ఆమె ఋషిమునుల ఆశ్రమంలో నివసిస్తూ కఠిన వ్రతాన్ని ఆచరిస్తుండగా, ఓ మహారాజా! ఆమెకు అర్చనాదిక సేవలను ఎంతో శ్రద్ధగా, అప్రమత్తంగా చేసేవాడు. అడవిలోనుండి పుష్పాలు, పండ్లు, దర్భ, కుశ, ఆకులు, మొగ్గలు, మట్టి, నీరు – ఇవన్నీ తగిన సమయానికి ఆమెకు తెచ్చిపెట్టేవాడు. దితి వ్రతాన్ని నిష్ఠగా ఆచరిస్తుండగా, హరి ఆ వ్రతాన్ని భంగపర్చాలని కోరాడు. అప్పుడు ఇంద్రుడు, మృగం మృగమై ప్రవర్తించినట్లు, వంచనతో ఆమెకు సేవ చేసేవాడు. అయినా, దితి వ్రతంలో ఎలాంటి లోపం కనబడలేదు; ఆమె నిశ్చయంతో వ్రతాన్ని పాటించసాగింది. దీనితో, తన సంకల్పాన్ని సాధించలేనని ఇంద్రుడు తీవ్రమైన ఆందోళనలో పడ్డాడు. ఒక సాయంత్రం, వ్రతమూ, భోజనమూ చేసి, కాలినడకలు కడుగుకోక, శరీరాన్ని శుద్ధి చేయక, దితి అలసటతో, దుర్దృష్టవశాత్తు, నిద్రలోకి జారిపోయింది. ఆ సదవకాశాన్ని అందిపుచ్చుకున్న ఇంద్రుడు, యోగబలంతో ఆమె గర్భంలోకి ప్రవేశించాడు. తన వజ్రాయుధంతో, ఆ బంగారు వర్ణపు గర్భాన్ని ఏడుగా చీల్చాడు. అందులో ఒక్కొక్కరు ఏడుగురు పిల్లలుగా రూపాంతరం చెందుతూ ఏడుస్తుండగా, ఇంద్రుడు వారిని “ఏడు వద్దు, ఏడవవద్దు” అని పలికాడు. ఆ సమయంలో, ఆ పిల్లలు చేతులు జోడించి, “ఇంద్రా! మేము నీ సోదరులు, మరుతులు. మమ్మల్ని ఎందుకు హింసిస్తున్నావు?” అని అడిగారు. అప్పుడు కౌశికుడైన ఇంద్రుడు, “భయపడకండి సోదరులారా! మీరు నాకు ప్రియమైనవారు. మీరు నా సేవకులు, మరుతుల వృందం. మీరు నాకే అంకితులు” అని సమాధానమిచ్చాడు. దితి గర్భం, శ్రీనివాసుని కరుణ వల్ల, వజ్రాయుధంతో పలు సార్లు తగిలినా, నశించలేదు. అది ఎలా అంటే, ద్రోణుని ఆయుధానికి మీరు బతికి బయటపడ్డట్లే. పరమపురుషుడైన హరిని ఒక్కసారి అయినా భక్తితో పూజించినవారికి సమానత్వం లభిస్తుంది. దితి సుమారు సంవత్సర కాలం హరిని పూజించింది. ఇంద్రుడితో పాటు, ఆ యాభై మంది దేవతలు మరుతులుగా మారారు. వారు తమ తల్లిదండ్రి దోషాన్ని పోగొట్టి, హరికి కృపతో సోమపానం చేయగలిగారు. దితి లేచి చూసేసరికి, ఆమె కుమారులు అగ్నిలా ప్రకాశిస్తూ, దేవతతో, నిర్దోషురాలిగా, ఇంద్రునితో కలసి ఆనందంగా ఉన్నారు. అప్పుడు దితి ఇంద్రునితో ఇలా అన్నది: “నా బిడ్డా! ఆదిత్యులకు భయంకరమైన ఈ కఠిన వ్రతాన్ని నేను ఒక కుమారుని కోసమే ఆచరించాను. కాని, ఒకడు కావాల్సిన చోట ఏడుగురు, వారిలో ప్రతి ఒక్కరు మళ్లీ ఏడుగురవుతూ, మొత్తం నలభై తొమ్మిది మంది ఎలా అయ్యారు? నీవు నిజాన్ని చెప్పు, మోసం చేయవద్దు.” ఇంద్రుడు తలవంచి సమాధానమిచ్చాడు: “తల్లి! నీ సంకల్పాన్ని గ్రహించి, నేను సమీపంలో ఉన్నాను. సరైన అవకాశం చూసి, నీ గర్భాన్ని ఏడుగా చీల్చాను. నా మనసు ధర్మంలో కాక, స్వార్థంలోనే నిలిచింది. ఆ ఏడుగురు పిల్లలు, మళ్లీ ఏడుగా చీల్చినా, ఎవరూ నశించలేదు. నేను చేసిన ఈ అద్భుత ఫలితాన్ని చూచి, పరమపురుషుని పూజ వల్లే ఇది సాధ్యమయ్యిందని గ్రహించాను. స్వార్థం లేకుండా పరమేశ్వరుని పూజించే వారు నిజమైన జ్ఞానులు; కేవలం స్వార్థమే కోరేవారు అలా కారు. భౌతిక లక్షణాల సంపర్కం నరకానికి దారితీస్తుంది. ఆ పరమాత్మను పూజించే అవకాశం ఉన్నపుడు, జ్ఞానవంతుడు ఎవడు వాటిని కోరుతాడు? కాబట్టి తల్లి, నా బాలిష్ఠమైన అపరాధాన్ని క్షమించు. నీ గర్భం మరలా ప్రాణం పొంది, ఇది శుభంగా జరిగింది.” ఇలా దితి అనుమతించిన తరువాత, హృదయపూర్వకంగా నమస్కరించి, మరుతులతో కలసి ఇంద్రుడు స్వర్గానికి వెళ్ళిపోయాడు. ఇలా, మరుతుల జన్మ కథను నేను నీకు వివరించాను. ఇంకా ఏమి వినాలని కోరుకుంటావు? ఇంతలో, సూతుడు ఇలా చెప్పాడు: రాజు, తన చేత కాకపోయినా, నిర్దోషుడైన మహర్షిని అవమానపరిచిన తప్పుడు కార్యాన్ని గురించి తీవ్రంగా విచారించాడు. “నిజంగా, దేవతుల పట్ల అపహాస్యం చేసినందుకు, నాకు త్వరలోనే దుర్గతి సంభవిస్తుంది. అది రావచ్చు, అది నాకు శాస్తిగా సరిపోతుంది. ఇకపై నేను ఇలాంటి దురాలోచనలు బ్రాహ్మణులు, దేవతలు, గోవుల పట్ల కలిగి ఉండను.” “ఈరోజు, ఆ కోపగ్రస్థుడైన బ్రాహ్మణ కుమారుని శాపాగ్ని నా రాజ్యాన్ని, ధనాన్ని, వైభోగాన్ని కాల్చివేయాలి. నేను ఇకపుడు బ్రాహ్మణులు, దేవతలు, గోవుల పట్ల చెడు ఆలోచన కలిగి ఉండను.” ఇలా ఆలోచిస్తూ, తక్షకుడు అనే సర్పం తన మరణాన్ని నిర్ణయించాడని విన్నాడు. దీనిని శుభంగా భావించాడు; ఎందుకంటే, తక్షకుడు తన బంధాన్ని తెంచే అవకాశం ఇస్తాడని గ్రహించాడు. అతడు ఈ లోకం, పరలోకాన్ని వదిలి, అవి నిస్సారమని తలచి, కృష్ణుని పాదసేవకుడిగా మారాలని నిర్ణయించుకుని, అమృతనదీ తీరంలో ఉపవాస దీక్షకు కూర్చున్నాడు. ఆ నది, కృష్ణుని పాదధూళి కలిసిన నీటితో, గంగకన్నా పవిత్రంగా, లోకాలన్నిటిని, వారి పాలకులను పవిత్రం చేస్తుంది. మరణాన్ని ఎదుర్కొంటున్నవారు ఎందుకు ఆమెను సేవించకూడదు? ఇలా పాండవ కుమారుడు, కచ్చితంగా నిర్ణయం తీసుకుని, విష్ణుపద తీరాన ఉత్తరదిక్కున ముఖం పెట్టి, మునుల వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, ముకుందుని పాదాల్లో మనసు నిలిపి ఉపవాసాన్ని ప్రారంభించాడు. ఆ సమయంలో, విశ్వాన్ని పవిత్రం చేసే మహర్షులు, వారి శిష్యులతో కలసి అక్కడికి వచ్చారు. వారు ప్రధానంగా తీర్థయాత్ర పేరుతో వచ్చారు; ఎందుకంటే, సద్గుణులు తామే తీర్థాలను పవిత్రం చేస్తారు. అత్రి, వసిష్ఠ, చ్యవన, శరద్వాన్, అరిష్టనేమి, భృగు, అంగిరసు, పరాశర, గాధిపుత్రుడు, రామ, ఉతథ్య, ఇంద్రప్రమద, ఎధ్మవాహ, మేధాతిథి, దేవల, ఆర్ష్టిషేణ, భారద్వాజ, గౌతమ, పిప్పలాద, మైత్రేయ, ఔర్వ, కవష, కుంభయోని, ద్వైపాయన, నారదుడు, ఇంకా అనేక దేవర్షులు, బ్రహ్మర్షులు, రాజర్షులు, అరుణుడు మరియు అతని సహచరులు కూడా వచ్చారు. రాజు, ఆ మహర్షులను గౌరవంగా ఆహ్వానించి, వినయపూర్వకంగా నమస్కరించాడు. వారు సుఖంగా కూర్చున్న తరువాత, మనసు నిర్మలంగా, ధృడ సంకల్పంతో, చేతులు జోడించి, వారి ఎదుట నిలబడి ఇలా అన్నాడు: “మహర్షులారా! మేము రాజులలో అదృష్టవంతులం; ఎందుకంటే, మీరు మాకు దయ చూపారు. రాజవంశం, బ్రాహ్మణ పాదసేవను నిర్లక్ష్యం చేసిన పాపంతో, దూరంగా పడిపోయింది. అయ్యో! ఎంత అపవిత్రమైన కార్యాలు! పరమేశ్వరుడు, నా మనసు తిరిగి తిరిగి గృహబంధనాల్లోనే ఉంటుందని చూసి, ద్విజుల ఉపదేశంతో నాకు విరక్తి కలిగించాడు. బంధం భయానికి కారణమవుతుంది. ఓ బ్రాహ్మణులారా! మీరు ఇక్కడే ఉండండి. నా మనసు భగవంతునిపై స్థిరంగా ఉండగా, గంగాదేవి కూడా ఇక్కడే ఉండాలి. బ్రాహ్మణ శాపం వల్లా, తక్షకుని వల్లా, ఏదైనా జరగొచ్చు. ఆలోపున, విష్ణుని మహిమలను కీర్తించండి. పరమాత్మపై, ఆయన శరణు ఆశ్రయించిన వారిపై, నాకు మళ్లీ భక్తి, అనురాగం కలగాలి. నేను ఎక్కడ జన్మించినా, సద్గుణుల మధ్య స్నేహం ఉండాలి. బ్రాహ్మణులకు ఎప్పుడూ నమస్కారం. ఇలా నిర్ణయించుకుని, రాజు ఉత్తరదిక్కున ముఖం పెట్టి, తూర్పు తీరంలో, కుశ గడ్డపై కూర్చున్నాడు. తన భార్య, కుమారుడి బాధ్యతను సముద్రకన్యకు అప్పగించి, మనస్సు స్థిరంగా ఉంచుకున్నాడు.