శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

మహర్షులు సమవేతంగా సూత మహామునిని కోరారు: “సర్వమంగళకరమైన, అద్భుతమైన, యోగసారమైన ఆ కథను మాకు వివరించండి. ఆ కథలో భగవంతుని అనంతకృత్యాలు పరిపూర్ణంగా వెలుగుచేస్తాయి. ఆ కథ పరిక్షిత్తు మహారాజును, భక్తులను పరమానందంగా ముంచెత్తింది. దాని భావార్థం ఎవరికీ దాచబడదు,” అని ప్రార్థించారు. అపుడు సూతుడు వినయంగా ఇలా అన్నాడు: “ఓ మహర్షులారా! మేము తక్కువ వంశంలో జన్మించినవారైనా, పెద్దల మార్గాన్ని అనుసరించటం వల్ల ధన్యులమయ్యాము. మహాత్ముల వాక్యసంబంధం వల్ల, చెడ్డ కుటుంబపు మలినత, మనోవ్యధ త్వరగా తొలగిపోతుంది. అలాంటప్పుడు, పరమపావనుడైన భగవంతుని కీర్తించేవారికి ఎంతటి మంగళప్రదమవుతుందో! ఆయన అనంతశక్తితో, అపారగుణాలతో పరిమితులు లేని వాడు. ఆయనను ‘అపరిమితుడు’ అని పిలుస్తారు. ఇంతవరకు మీరు చెప్పినదే భగవంతుని అసాధారణమైన, అపూర్వమైన గుణాలను తెలిపేందుకు చాలిస్తుంది. ఆయన పాదధూళిని అందుకోవాలని, అన్ని విషయాలను వదిలిపెట్టిన మహాత్ములే ఆశిస్తారు. కానీ ఆయనకు అలాంటి ఆరాధన పట్ల ఆసక్తి ఉండదు. బ్రహ్మదేవుడు ఆయన పాదనఖాలనుండి ఉద్భవించిన పవిత్ర జలాన్ని పూజలో సమర్పిస్తాడు. ఆ జలం లోకాన్ని పవిత్రం చేస్తుంది. అలాంటప్పుడు, భగవంతుని పాదాలను ఆశించే వారు ముకుందుని ద్వారా పవిత్రులవడంలో ఏమాత్రం సందేహం? అక్కడ భక్తులు, జ్ఞానులు శరీరానికి, బంధాలకు ఆకర్షణను అకస్మాత్తుగా విడిచిపెట్టి, హింసరహితత్వం, శాంతి, స్వధర్మం ప్రబలిన హంసమునుల పరమపదాన్ని చేరుతారు. మీరు అడిగిన ప్రశ్నలకు నేను తెలిసినంతవరకు వివరించగలను. పక్షులు ఆకాశంలో తమశక్తికి తగినంత ఎగిరినట్లే, జ్ఞానులు విష్ణుపథాన్ని తమ తపస్సు మేరకు పొందుతారు. ఒకసారి, ఓ రాజు వేటకోసం అడవిలో సంచరిస్తూ, విల్లు ఎత్తుకొని, ఒక జింకను వెంబడించాడు. అతను అలసటతో, తీవ్రమైన ఆకలి, దాహంతో క్షీణించిపోయాడు. నీటి కోసం వెతుకుతూ, ఒక ఆశ్రమంలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ కళ్ళు మూసుకొని, ధ్యానంలో లీనమైన ఒక మహర్షిని చూశాడు. ఆ మహర్షి ఇంద్రియాలను, శ్వాసను, మనస్సును, బుద్ధిని నియంత్రించి, త్రిలోకాలకు అతీతంగా, బ్రహ్మానందంలో లీనమై, స్థిరత్వాన్ని పొందాడు. జటలు, మృగచర్మం ధరించిన ఆ మునిని, రాజు గొంతు ఎండిపోయిన స్థితిలో నీరు అడిగాడు. కానీ అక్కడ గడ్డి, మట్టి, ఇతర ఆహుతులు, సంప్రదాయ నీరు, సద్వాక్యాలు ఏవీ దొరకలేదు. రాజుకు అనాదరణ కలిగిన భావన కలిగి, కోపంగా మారాడు. ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ అతడు ఇంతటి ఆకలి, దాహంతో బాధపడలేదు. ఆ బ్రాహ్మణునిపై అసూయ, కోపం కలిగింది. ఆ కోపంలో, రాజు ఒక మృతసర్పాన్ని ఆ ముని భుజంపై వేసి, ఆశ్రమాన్ని వదిలి తన నగరానికి వెళ్లిపోయాడు. ‘ఇతడు నిజంగా ధ్యానంలో లీనమై ఉన్నాడా, లేక నటిస్తున్నాడా? క్షత్రియులకు ఇలాంటి ప్రవర్తన సాధారణమేనా?’ అని రాజు అనుమానపడ్డాడు. ఆ సమయంలో, ఆ మహర్షి కుమారుడు, అద్భుతమైన తేజస్సుతో, పిల్లలతో ఆడుకుంటూ ఉండగా, తన తండ్రికి రాజు అవమానం చేశాడని విన్నాడు. వెంటనే అతడు ఇలా అన్నాడు: “హాయ్! రాజులు ఎంత అన్యాయంగా ప్రవర్తిస్తున్నారు! యజమాని మీద సేవకులు చేసిన అపరాధం, గుమ్మపు కాపలాదారులు లేదా కుక్కలు యజమానిపై దాడిచేసినట్లే. క్షత్రియుడిగా జన్మించినా, బ్రాహ్మణులు ఇంటికి కాపలాదారుగా నియమించారు. అలాంటి వాడికి ఇంటి సంపదను అనుభవించగల హక్కు ఎక్కడుంది? కృష్ణుడు, ధర్మమార్గాన్ని తప్పిపోయినవారికి మార్గదర్శకుడు, ఈ లోకాన్ని విడిచిపోయాడు. కనుక, ధర్మపాలకులుగా ఉండాల్సినవారు మార్గాన్ని తప్పినప్పుడు, నేను వారిని శిక్షిస్తాను. నా శక్తిని చూడండి!” అని కోపంతో కళ్ళు ఎర్రబడి, స్నేహితుల మధ్య, కౌశికీ నదిలో స్నానం చేసి, పవిత్రుడై, శాపరూపంగా ఘోరమైన మాటలను పలికాడు: “ధర్మాన్ని దాటి, నా ఆదేశంతో తక్షకుడు ఏడు రోజుల్లో రాజవంశాన్ని నాశనం చేయబోయే ఈ రాజును కాటుతాడు!” తర్వాత, ఆ బాలుడు ఆశ్రమానికి వచ్చి, తన తండ్రిని భుజంపై పాము చనిపోయిన శరీరంతో చూసి, దుఃఖంతో గట్టిగా ఏడవసాగాడు. ఆంగిరస వంశానికి చెందిన బ్రాహ్మణుడు తన కుమారుని విలాపాన్ని విని, కళ్ళు మెల్లగా తెరిచి, భుజంపై మృతసర్పాన్ని చూశాడు. ఆ పామును త్రోసిపెట్టి, “బిడ్డా! నీవు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నీకు ఎవరు అన్యాయం చేశారు?” అని అడిగాడు. అప్పుడు బాలుడు జరిగినదంతా వివరించాడు. రాజు అనర్హంగా శపించబడ్డాడని విని, ఆ బ్రాహ్మణుడు తన కుమారునిపై ఆనందపడలేదు. “హాయ్! చిన్న తప్పు చేసినా, నీవు ఇవ్వబడిన శిక్ష చాలా ఘోరమైనది. నీవు ఎంతటి అపశకునం చేశావో తెలుసుకో. రాజును నీవు తీర్చిదిద్ద కూడదు, బాలిష్టమైన మనస్సుతో ఉన్నావు కాబట్టి. రాజు అపరాజేయశక్తితో ప్రజలకు అన్ని వైపులా క్షేమాన్ని, సంపదను అందిస్తాడు. నరదేవుడైన రాజును నిర్లక్ష్యం చేస్తే, లోకం దొంగల చేతిలో పడిపోతుంది. కాపలాదారులేని గొర్రెల్లా, క్షణంలోనే నాశనం అవుతుంది. నేడు పాపం నిరంతరాయంగా మమ్మల్ని చుట్టుముట్టింది. రక్షణ కోల్పోయిన వారి ధనం దోచుకుంటారు. ప్రజలు పరస్పరం హత్యలు, శాపాలు, దోపిడీలు, పశువులు, స్త్రీలు, ధనం లాక్కోవడం జరుగుతుంది. అప్పుడు ధర్మం, వర్ణాశ్రమాచారాలు, మూడు వేదాల మూలంగా ఉన్నవి, నశించిపోతాయి. తర్వాత ధన, కామాసక్తిలో మునిగిపోయిన వారు, కుక్కలు, కోతులు లాగా, వర్ణసంకరాన్ని కలిగిస్తారు. ధర్మపాలకుడైన రాజు బృహచ్చ్రవ మహారాజు, రాజర్షి, భక్తుడు, అశ్వమేధ యజ్ఞాలు చేసినవాడు. అమాయకుడైన రాజుపై బాలబుద్ధితో నీవు చేసిన పాపానికి, సర్వాంతర్యామి భగవంతుడు క్షమించాలి. భక్తులు అవమానించబడినా, మోసపోయినా, శపించబడినా, దూషించబడినా, హత్య చేయబడ్డా, ప్రతీకారం చేయరు. వారికి శక్తి ఉన్నా, భగవంతునిపై ప్రతికూలంగా ప్రవర్తించరు. కుమారుని అపరాధం వల్ల ఆ మహర్షి తీవ్ర పశ్చాత్తాపంతో నిండిపోయాడు. తనకు జరిగిన అన్యాయం గురించి అతడు ఆలోచించలేదు. ఈ లోకంలో సద్గుణులు పరిపాలించబడిన ద్వంద్వ పరిస్థితుల్లో పడినా, వారు దుఃఖించరు, ఆనందించరు; ఎందుకంటే వారు స్వగుణాలపైనే ఆధారపడతారు. ఇంకా, కొన్ని ఆచార నియమాలు కూడా ఉన్నాయి: పాదాలను కడుక్కోకుండా, తడిపాదాలతో, తడిపాలతో, ఇతరులు ఇచ్చిన భోజనాన్ని తిని, నగ్నంగా, ఉదయం లేదా సంధ్యా సమయాల్లో పడుకోకూడదు. ఎప్పుడూ శుభ్రమైన వస్త్రాలు ధరించి, పవిత్రంగా ఉండాలి. ఆవులను, బ్రాహ్మణులను, లక్ష్మీదేవిని, అచ్యుతుడిని ఉదయం ఉపవాసం ముందు పూజించాలి. స్త్రీలు, పరాక్రమశాలులు పుష్పమాలలు, సుగంధాలు, నైవేద్యాలు, అలంకారాలతో పూజ చేయాలి. భార్య భర్తను పూజించి, ఆయనను తన గర్భంలో ఉన్నట్టుగా ధ్యానం చేయాలి. ఒక సంవత్సరం ఈ పుంసవన వ్రతాన్ని నిరంతరాయంగా ఆచరిస్తే, ఇంద్రునిని కూడా ఓడించే కుమారుడు జన్మిస్తాడు. దితి దీనిని అంగీకరించి, ‘అలా జరుగనీ’ అని చెప్పి, కశ్యపుని నుండి గర్భాన్ని స్వీకరించి, నిష్ఠతో వ్రతాన్ని ఆచరించసాగింది. దితి తాను పుట్టిన ఇంట్లో వ్రతాన్ని ఆచరిస్తున్నదని తెలుసుకున్న ఇంద్రుడు, ఓ మహర్షులారా, తన మేనత్తకు శ్రద్ధతో సేవచేశాడు.