శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ప్రభువు, గుణాలకు అతీతుడైన మీరు, కాలశక్తిని ధరించి, ఈ జగత్తు యొక్క సృష్టి, స్థితి, లయలకు అధిపతిగా నిలిచారు. మీ అపరాజిత దృష్టితో భూతములలో వివిధ స్వభావాలను మేల్కొలిపి, మీ అద్భుత లీలను ఆడుతున్నారు. మూడు లోకాలలోని ఈ భౌతిక శరీరాలు—కొన్ని శాంతంగా, కొన్ని చంచలంగా, మరికొన్ని మోహంలో పుట్టినవిగా—మీకు ప్రియమైనవే, ఓ ఇంద్ర వంశజా! వాటిలో శాంత స్వభావం కలిగినవే మీకు అత్యంత ప్రీతికరమైనవి. ఇప్పుడు, ధర్మాన్ని నిలబెట్టాలనే ఆకాంక్షతో, మీరు సజ్జనులను రక్షించేందుకు ప్రయత్నిస్తున్నారు. ఒక పరిపాలకునికి, తన ప్రజల్లో ఎవరో ఒక్కరు చేసిన తప్పును సహించగలగాలి. మీపై తెలియక చేసిన దోషాన్ని క్షమించండి, ప్రశాంతమైన మనసుతో క్షమించాలి. ఓ ప్రభూ, దయచూపించండి. పాము ప్రాణాలు విడిచిపెడుతోంది; మేము దుఃఖితులమైన, కరుణకు పాత్రులమైన స్త్రీలు, మా భర్తను మళ్లీ పొందాలని కోరుకుంటున్నాం. మీ సేవకులమైన మేము ఏమి చేయాలో ఆజ్ఞాపించండి; మీ ఆదేశాన్ని విశ్వాసంతో అనుసరించినవారు భయాలను దాటి పోతారు. ఈ విధంగా, పాముపెద్ద భార్యలు ప్రభువును ప్రశంసించగా, ఆయన తన పాదాల క్రింద నలిగిపోయి అపస్మారంగా ఉన్న పామును విడుదల చేశారు. పాము మళ్లీ ప్రాణం పొందగా, మెల్లగా హరి వైపు చూశాడు; అతడు బలహీనంగా, శ్వాస తీసుకోవడంలో ఇబ్బంది పడుతూ, చేతులు ముడిపట్టి కృష్ణుడిని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: "మేము పాపాత్ములు, జన్మతోనే చెడ్డవారు, చీకటి, దీర్ఘకాలిక కోపంతో ముడిపడి ఉన్నాం. ఓ ప్రభూ, ఈ స్వభావాన్ని వదిలేయడం చాలా కష్టం; ఇది సమస్త భూతాలలోని తప్పుడు మోహమే. మీరు ఈ బ్రహ్మాండాన్ని సృష్టించారు; ఇందులోని గుణాలు, స్వభావాలు, శక్తులు, రూపాలు, విత్తనాలు, ప్రవృత్తులు అన్నీ మీ నుండే ఉద్భవించాయి. అందులో మేము నాగులు, క్రూరకోపంతో పుట్టాము. మేమే మాయలో మునిగిపోయి ఉన్నప్పుడు, మీ మాయను ఎలా వదులగలం? మీరు సర్వకారణభూతుడవు, సర్వజ్ఞుడు, జగన్నాధుడవు. మీరు దయ చూపినా, శిక్ష విధించినా, మాకు అనుకూలమని భావించినదాన్ని చేయండి." ఈ మాటలు విని, ప్రభువు మనుష్యునిగా ప్రవర్తిస్తూ, "ఓ పామా! నీవు ఇక ఇక్కడ ఉండకూడదు. ఆలస్యం చేయకుండా సముద్రానికి వెళ్ళు. ఈ నదిని పశువులు, మనుషులు, నీ కుటుంబ సభ్యులు ఆనందించేందుకు వదిలిపెట్టు," అని ఆజ్ఞాపించారు. "మరణించదగిన మనుష్యుల్లో ఎవరు నా ఈ ఆజ్ఞను స్మరిస్తారో, ప్రతి ఉదయం, సాయంత్రం పఠిస్తారో, వారికి నీ వల్ల భయం ఉండదు. నేను ఆడిన ఈ ప్రదేశంలో స్నానం చేసి, దేవతలకు జలం సమర్పించి, ఉపవాసంగా ఉండి, నన్ను ధ్యానించి పూజించినవారు అన్నీ పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు. నీవు రామణక ద్వీపాన్ని విడిచిపట్టి, ఈ సరస్సులో ఆశ్రయించావు. నీపై నా పాదచిహ్నం ఉన్నందువల్ల, సుపర్ణుడు (గరుడుడు) భయంతో నిన్ను తినలేదు." ఈ విధంగా కృష్ణుడు అద్భుతకర్మలు చేసినవాడిగా ఆదేశించగా, పాముపెద్ద భార్యలు ఆనందంగా, భక్తితో ఆయనను ఆరాధించారు. వారు దివ్య వస్త్రాలు, పుష్పమాలలు, రత్నాభరణాలు, సుగంధ ద్రవ్యాలు, పెద్ద పద్మమాలలతో కృష్ణుడిని పూజించారు. అనంతరం, జగన్నాథుడైన గరుడధ్వజుడైన కృష్ణుని ప్రదక్షిణలు చేసి, నమస్కరించారు. తన భార్యలు, స్నేహితులు, కుమారులతో కలసి, పాము సముద్రపు ద్వీపానికి వెళ్లిపోయాడు. ఆ క్షణమే, యమున నది విషమయం నుండి విముక్తమైంది; మానవ రూపంలో లీలలాడిన కృష్ణుని కృపతో అది స్వచ్ఛంగా మారింది. అతడు ద్వాదశాక్షరి మంత్రంతో ధూప, గంధాదులతో, ఇతర పూజా పదార్థాలతో పూజ చేశాడు. ఈ సమయంలో, సూతుడు ఇలా వర్ణించాడు: అక్కడ రాజు ఒక ఆవు, ఒక ఎద్దును, బలహీనుల్లా కొట్టబడుతూ, ఒక నీచుడు చేతిలో గొడ్డలి పట్టుకొని ఉండటం చూశాడు. ఆ నీచుడు రాజ్యానికి పతకంగా నిలిచాడు. ఆ ఎద్దు, పద్మనాళంలా తెల్లగా మెరుస్తూ, భయంతో మూత్రవిసర్జన చేస్తున్నట్లు వణికిపోతూ, ఒక్క కాలు మీద నిలబడి, శూద్రుడి దెబ్బలతో బలహీనమయ్యాడు. ఆవు, ఒకప్పుడు తీపి పాలు ఇచ్చేది, ఇప్పుడు శరీరం క్షీణించి, కన్నీళ్లు కారుస్తూ, తన దూడ నుంచి వేరు చేయబడింది; శూద్రుడి కాళ్లతో తీవ్రంగా దెబ్బతిన్నది, గడ్డి కోసం తపిస్తూ ఉంది. రాజు తన బంగారు అలంకరణలతో ఉన్న రథంపై, గంభీరమైన స్వరంతో, విల్లు ఎత్తుకుని వారిని ప్రశ్నించాడు: "ఈ లోకంలో నా పరిరక్షణలో, బలహీనులను అన్యాయంగా హింసించేది నువ్వెవరు? రాజుగా కనిపిస్తున్నావు గాని, నీ చర్యలు నటుడివే, ద్విజుడివి కావు. అపరాధులను రహస్యంగా హింసించే నువ్వు, కృష్ణుడు, గాండీవధారి దూరంగా వెళ్లిపోయిన తర్వాత, మరణించదగినవాడివి. లేక, పద్మనాళంలా తెల్లగా మెరిసే నీవు, తక్కువ కాళ్లతో నడిచే దేవతవా? నీ వల్ల మాకు బాధ కలుగుతోంది. కౌరవుల శక్తివంతమైన చేతుల్లో భూమి ఉన్నప్పుడు, నీ వల్ల తప్ప, ఇతరులకు ఎప్పుడూ బాధ కలగలేదు. ఓ సురభి కుమార్తె, ఇక్కడ దుఃఖించకురా; నీకు ఆ నీచుని భయం ఉండకూడదు. తల్లి, ఏడవకురా; శుభం కలుగుగాక. నేను దుర్మార్గులను శిక్షించేవాడిని. ఏ రాజ్యంలో సజ్జనులు, దుర్జనులు ఇద్దరూ బాధపడతారో, ఆ మత్తులో ఉన్న రాజు తన కీర్తి, ఆయుష్షు, ఐశ్వర్యం, మార్గాన్ని కోల్పోతాడు. రాజులకు అత్యున్నత ధర్మం ఇదే: బాధితులను రక్షించటం, హింసించేవారిని శిక్షించటం. కావున, ఈ జీవుల శత్రువైన దుర్మార్గుడిని నేను సంహరిస్తాను. ఓ సురభి కుమార్తె, నీవు నాలుగు కాళ్లతో ఉన్నావు; నీ మూడు కాళ్లను ఎవరు తెగతెంపు చేశారు? కృష్ణుని మార్గాన్ని అనుసరించే రాజ్యాల్లో అలాంటి వారు ఉండకూడదు. ఓ ఎద్దు, శుభం కలుగుగాక, అమాయకుల ఆకృతి చెడిపోయేందుకు కారణమైనవారు ఎవరో చెప్పు; వారు పృథా కుమారుల కీర్తిని నాశనం చేశారు. అమాయకుల్ని హింసించేవాడు, భయాన్ని వ్యాప్తి చేసేవాడు, అతన్ని సంహరిస్తేనే సజ్జనులకు శ్రేయస్సు కలుగుతుంది. ఏవనైతే, జీవుల్లో అమాయకుడై ఉండి, నియంత్రణ లేకుండా తప్పులు చేస్తాడో, నేను అతని భుజాన్ని నేరుగా పట్టుకుంటాను; అతడు మానవుడైనా, కంకణం ధరించినవాడైనా. రాజుకు అత్యున్నత ధర్మం—తన ధర్మాన్ని నిలబెట్టడం, ఇతరులను శాస్త్రప్రకారం పాలించడం, కష్టం వచ్చినా మార్గాన్ని విడవకూడదు. అప్పుడు ధర్ముడు ఇలా అన్నాడు: "నీ మాటలు, ఓ పాండవ కుమారా, బాధితులకు రక్షణ కలిగించే వారికి తగినవే. అటువంటి వారికి శ్రీకృష్ణుడు దూతగా, నాయకుడిగా ఉన్నాడు. మేము బాధలకు మూలకారణం కాదు, ఓ మానవశ్రేష్ఠా! మాటల భేదాలతో మేము మాయలో పడిపోయాము; ఆ వ్యక్తిని గుర్తించలేకపోయాము. కొంతమంది తత్వవేత్తలు, ఆత్మే ఆత్మ అని అంటారు; మరికొందరు అదంతా విధి అని, ఇంకొందరు కర్మ అని, మరికొందరు ప్రకృతే అధిపతిగా ఉందని అంటారు. ఇంకొందరికి అది అచింత్యమైనదని, వర్ణించలేనిదని తేలింది. ఓ రాజర్షీ, దీనిని నీ వివేకంతో విచారించు." ఇలా, ఈ సంఘటనలు పరమార్థంగా, శాంతంగా, ధర్మబద్ధంగా కొనసాగాయి.