శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

ఈ కథలో, శ్రీకృష్ణుడు అనేవాడు సర్వ జీవులకు ఆత్మగా, జగత్‌హితార్థంగా తన మాయతో మానవ రూపంలో అవతరించాడని తెలియజేస్తారు. నిజంగా, ఈ లోకంలో స్థిరమైనదీ, చలించేదీ, ఏదైనా రూపం ఉన్నదీ, అన్నీ కృష్ణుడే; ఆయన రూపమే ఈ ప్రపంచంలో వాస్తవం, దీనిలో మరొకటి లేదు. అన్ని వస్తువుల నిగూడార్థం సత్యంలో స్థిరంగా ఉంటుంది; కృష్ణుని విషయంలో కూడా, ఆయన స్వభావానికి భిన్నమైనది వాస్తవంగా ఎలా ఉండగలదు? మురారి పాదాల శరణు పొందినవారు, ఆయన నిర్దుష్టమైన, మహోన్నతమైన కీర్తిని పొందినవారు, వారికి సంసారసాగరం ఒక దూడ పాదముద్రలా చిన్నదైపోతుంది; వారు ఎప్పుడూ అశుభం తాకని పరమ గమ్యాన్ని చేరుకుంటారు. ఇక్కడ మీరు అడిగినట్టు, హరిని బాల్యం లో చేసిన కార్యాలు, బాల్యపు ప్రసిద్ధి గురించి నేను చెప్పాను. మురారి తన స్నేహితులతో చేసిన లీలలు—దుర్మార్గులను నశింపజేయడం, గోమయ భూముల్లో ఆటలు, ఆయన ప్రकटిత, అపరచిత రూపాలు, భూమి కోరికలను తీర్చడం—వీటి శ్రవణం, కీర్తన చేయడం ద్వారా మనిషి అన్ని ఫలితాలను పొందుతాడు. అలా, చిన్నపిల్లల ఆటలతో—దాచిపెట్టడం, వంతెనలు నిర్మించడం, కోతుల్లా దూకడం—వ్రజలో బాల్యం గడిపారు. ఇంతలో, సూతుడు చెప్తాడు: కృష్ణుని స్నేహితుడు, అర్జునుడు, రాజు అయిన తన సోదరుడు యుదిష్ఠిరుడు, ఎన్నో సందేహాలతో, కృష్ణుని వియోగంతో బాధపడుతూ, అర్జునుని నిర్ణయించకుండా చేసాడు. అర్జునుని ముఖం, హృదయపు పద్మం విషాదంతో కుంగిపోయింది; కాంతి పోయింది; కృష్ణుని ధ్యానం చేస్తూ, మాట్లాడలేకపోయాడు. తన బాధను అదుపు చేసేందుకు ప్రయత్నిస్తూ, కన్నీళ్లను చేతితో తుడుచుకుంటూ, కృష్ణుని వియోగం వల్ల తలబడ్డ తపనతో అతడు నిగ్రహించలేకపోయాడు. ఆ స్నేహాన్ని, ఆత్మీయతను, కృష్ణుని రథసారథిగా చేసిన సేవను గుర్తు చేసుకుంటూ, కన్నీళ్లతో నిండిన గొంతుతో, అతడు తన పెద్దదైన అన్న యుదిష్ఠిరుని ఉద్దేశించి ఇలా చెప్పాడు: "మహారాజా! హరియైన నా బంధువు నన్ను మోసగించాడు; దేవతలను కూడా ఆశ్చర్యపరిచిన నా శక్తిని ఆయన తీసుకున్నాడు. ఆయన వియోగంలో, ఒక్క క్షణమైనా ఈ ప్రపంచం నిస్సారంగా కనిపిస్తోంది; ఆయన కీర్తిని వినకుండా, నేను చనిపోయినట్టే ఉన్నాను. ఆయన ఆశ్రయం తీసుకుని, ద్రుపదుని ఇంటికి స్వయంవరానికి వెళ్లి, గర్వపడ్డ రాజులను ఓడించి, పోటీలో గెలిచి, ద్రౌపదిని సంపాదించాను. ఆయన సమక్షంలో, ఖాండవ అరణ్యాన్ని అగ్నికి ఇచ్చాను; ఇంద్రుని కలిసిన దళాలను ఓడించాను; మాయా నిర్మించిన అద్భుత సభను పొందాను; అన్ని దిశల నుండి రాజులు మీ యజ్ఞానికి కానుకలు తెచ్చారు. మీ శక్తితో, భీముడు, మీ చిన్నతన సోదరుడు, పది వేల ఏనుగుల బలాన్ని కలిగి, భూమిపాలకులను యజ్ఞానికి ఓడించాడు; అటు రాజులు మీకు కానుకలు తెచ్చారు. మీ మహాయజ్ఞంలో, మీ భార్య రాజ్యాభిషేకానికి అలంకరించబడి, జూదగాళ్ళ చేత సభలో అవమానించబడింది; ఆమె కన్నీళ్లు మీ పాదాల వద్ద పడిపోయాయి; ఆమె జుట్టు విప్పబడింది; రక్షకులు ఓడిపోయారు—ఆ మహిళలు ఎంతో బాధపడ్డారు. అరణ్యంలో, దుర్వాస caused చేసిన కష్టాల వల్ల, శత్రువులు దాడి చేసినప్పుడు, కూరగాయలు మాత్రమే తినుతూ, అన్ని మార్గాలు ముగిసినప్పుడు, ఆయన దయతో మూడులोकాలు తృప్తి చెందాయి; నీటిలో ముప్పు వచ్చిందా, ఆయన రక్షించాడు. మీ శక్తితో, పరమేశ్వరుడు త్రిశూలంతో, పార్వతితో సహా, యుద్ధంలో ఆశ్చర్యపడి, తన ఆయుధాన్ని నాకు ఇచ్చాడు; ఈ శరీరంతోనే, ఇంద్రుని సభలో గొప్ప గౌరవాన్ని పొందాను. అక్కడ, నేను ఆనందిస్తూ, నా రెండు బాహువులు, గాండీవ ధనుసుతో, శత్రువులను నశింపజేయడానికే ఉన్నవి, దేవతలు, ఇంద్రుడు సహా, ఆశ్రయం కోరారు; ఇప్పుడు, ప్రభూ, మీ వియోగంతో, ఆ శక్తిని కోల్పోయి, సాధారణ వ్యక్తిలా అయ్యాను. మీ దయ వల్ల, నేను ఒక్క రథంతో, అపారమైన కురు సేనను దాటి, గొప్ప వీరత్వాన్ని చూపించాను; శత్రువుల నుంచి ధన, మణులను పొందాను; వారి తలలపై మెరిసిన మణిమకుటాలను తీసుకున్నాను. యుద్ధంలో, ఉత్తమ రథాల మధ్య, శుభ్రమైన రాత్రుల్లో, భీష్మ, కర్ణ, గురు, శల్య, ఇతరుల ఎదురుగా, రథసారథుల్లో అగ్రగణ్యుడైన ఆయన ముందుగా నడిపాడు; ఆయన దృష్టితో, నా శత్రువుల నాయకుల బలం, మనస్సు నిగ్రహించబడింది. ఆయన దయ వల్ల, భీష్మ, కర్ణ, ద్రోణ, శల్య, సైంధవ, ఇతర మహావీరుల ఆయుధాలు, ఎంత శక్తివంతమైనవి, నన్ను తాకలేదు; అట్లే, నృహరి (హరికి సేవకుడు) రాక్షసుల ఆయుధాలను తాకనట్టే. ప్రభాస యుద్ధంలో, దుష్టబుద్ధి కలిగిన వారితో చుట్టుముట్టబడినప్పుడు, ఆయన కమల పాదాలు ముక్తి కోసం పూజించే వారు, ఆయన నాకు రక్షణ ఇచ్చాడు; నా గుర్రాలు అలసిపోయి, నేలపై నిలబడి, శత్రు రథసారథులు, ఆయన ప్రభావంతో, నన్ను దాడి చేయలేకపోయారు. ఆయన మధురమైన, స్నేహపూర్వకమైన మాటలు—'పార్థా! అర్జునా! స్నేహితా! కురువంశ శిరోమణీ!'—మహారాజా, నా హృదయాన్ని తాకుతాయి; వాటిని గుర్తు చేసుకుంటే, నా హృదయం కరిగిపోతుంది. ఒకే పడక, ఒకే ఆసనం, నడక, మాటలు, భోజనం—అన్నీ కలిసి చేసేటప్పుడు, నేను ఆయనను నా సమానుడిగా, స్నేహితుడిగా, కొన్నిసార్లు కొడుకు-తండ్రిగా భావించి, మోసపోయాను; అయినా, ఆయన గొప్ప ప్రేమతో, నా అజ్ఞానంలో జరిగిన అపరాధాలను సహించాడు. ఇప్పుడు, మహారాజా, ఆ పరమ పురుషుడు, నా ప్రియ స్నేహితుడు, నా హృదయం ఖాళీగా ఉంది; జీవన మార్గంలో, ఆయన గొప్ప కార్యాలు ఉన్నా, నేను దొంగల చేతిలో ఓడిన మహిళలా, అశ్రయరహితంగా ఉన్నాను. ఆ ధనుస్సు, ఆ బాణాలు, ఆ రథం, ఆ గుర్రాలు, నేను రథసారథిగా—రాజులు సైతం నమస్కరించేవారు—ఒక క్షణంలో, మాయ వల్ల, బూడిదలో వేసిన నైవేద్యంలా, శక్తిలేని, వ్యర్థమైనవిగా మారాయి. మహారాజా, మీ సంకల్పం వల్ల, యదువులు, తమ నగరానికి నిజమైన స్నేహితులుగా కాక, బ్రాహ్మణుల శాపం వల్ల మోహితులై, పరస్పరంగా గుద్దుకుంటూ, కొట్టుకున్నారు. వారు వారుణీ మద్యం తాగి, మత్తులో, ఒకరిని మరొకరు గుర్తించకుండా, పరస్పరంగా యుద్ధం చేసి, నాలుగు లేదా ఐదు మంది మాత్రమే బతికారు. ఇది, మహారాజా, generally, భగవంతుని అజ్ఞేయమైన కార్యాలు: జీవులు పరస్పరంగా నశింపజేస్తారు, పరస్పరంగా పోషిస్తారు, ఆయన ఆదేశానుసారం. నీటిలో, పెద్ద చేపలు చిన్న చేపలను తినడం లాగా, మనుషుల్లో, బలవంతులు బలహీనులను, శక్తివంతులు తక్కువ శక్తిగలవారిని అధిగమిస్తారు. అలా, భగవంతుడు, భూమి భారాన్ని తొలిగించేందుకు, యదువులను పరస్పరంగా నశింపజేసాడు; శక్తివంతులు బలహీనులను నశింపజేసినట్టు. గోవిందుడు కాలం, స్థలం, పరిస్థితిని అనుసరించి చెప్పిన మాటలు, హృదయ దుఃఖాన్ని సాంత్వనపరచి, గుర్తు చేసుకునే వారికి మనస్సును ఆకర్షిస్తాయి. అలా, అర్జునుడు, కృష్ణుని కమల పాదాలను ప్రేమతో ధ్యానిస్తూ, మనస్సు ప్రశాంతంగా, పవిత్రంగా మారింది. అర్జునుడు, వాసుదేవుని పాదాలపై భక్తితో, నిరంతర ధ్యానంతో, మిగిలిన మలినాలను తొలగించుకుని, పరమ జ్ఞానంలో స్థిరమయ్యాడు. ఆ మహావీరుడు, అర్జునుడు, యుద్ధభూమిలో శ్రీకృష్ణుడు చెప్పిన జ్ఞానాన్ని గుర్తు చేసుకుని, కాలం, విధి, మోహం అనే చీకటిని దాటి వచ్చాడు. బ్రహ్మ స్థితిని పొందుతూ, దుఃఖం నుండి విముక్తి పొందాడు; ద్వంద్వ సంశయాలను తొలగించుకుని, శరీర భావం లేకుండా, జన్మకు అతీతంగా, ప్రకృతి గుణాలకు అతీతంగా నిలిచాడు. యుదిష్ఠిరుడు, మనస్సు స్థిరంగా, ప్రభువు వియోగం, యదువుల నాశనం విని, పై లోకాల మార్గాన్ని అనుసరించాలనే సంకల్పం చేసాడు. పృథా కూడా, అర్జునుని నుండి యదువుల నాశనం, ప్రభువు వియోగం విని, మనస్సును పరమాత్మ భక్తిలో స్థిరపర్చుకుని, జనన మరణ చక్రాన్ని విడిచి, పరమ గమ్యాన్ని చేరుకుంది.