శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

సత్యాదులు మరియు ఇతర పదహారు వేల మంది మహిష్యులు, వారి ప్రధాన కర్తవ్యమైన పాదసేవ ద్వారా, స్వర్గాంగనలను సౌందర్యంలో మించిపోయారు. వారు ఇంద్రునికి ప్రియమైనవారిగా ఉండటానికి అనుగుణమైన ఆశీర్వాదాలను పొందుతున్నారు. యదువంశీయులు, శక్తివంతమైన చేతులతో, ఎల్లప్పుడూ నిర్భయంగా ఉంటారు. వారు దేవతలకు కూడా తగిన సుధర్మా సభను తమ కాళ్లతో బలవంతంగా ప్రవేశించి, దాన్ని అక్కడికి తీసుకొచ్చారు. ఈ సందర్భంలో, "నీవు ఆరోగ్యంగా ఉన్నావా? నీ కాంతి తగ్గినట్లు కనిపిస్తోంది. ఏమయితేనైనా నీవు కావలసినదాన్ని పొందలేదా? ఎవరైనా నిన్ను అవమానించారా? లేక చాలా కాలంగా దూరంగా ఉన్నావా?" అని ప్రశ్నలు అడుగుతారు. "అశుభసూచకమైన శబ్దాలు లేదా ఇతర విఘ్నాలు నిన్ను వేధించాయా? కోరిన వారికి ఇచ్చే వాగ్దానాన్ని నీవు నెరవేర్చలేదా?" అని కూడా విచారిస్తారు. "శరణార్థులకు ఆశ్రయం ఇచ్చే నీవు, బ్రాహ్మణుడు, బాలుడు, ఆవు, వృద్ధుడు, రోగి, మహిళ లేదా ఏ జీవి అయినా నిన్ను ఆశ్రయించగా తిరస్కరించావా?" అని అడుగుతారు. "అర్హత లేని స్త్రీని లేదా సమ్మతమైన స్త్రీని, లేదా నీతో కూడిన స్త్రీని నీవు సమీపించావా? ఉన్నతమైన మార్గాల్లో లేదా తక్కువ మార్గాల్లో ఓడిపోయావా?" అని ప్రశ్నిస్తారు. "పెద్దవాళ్లతో, పిల్లలతో పంచుకోవాల్సిన భోజనాన్ని నీవు ఒంటరిగా తిన్నావా? నీ శక్తికి మించిన, అపహాస్యమైన పనిని చేసావా?" అని కూడా అడుగుతారు. "ప్రియమైనవాడా, నీ మనస్సులో ఎప్పుడూ నీ బంధువుల వల్ల ఖాళీగా, లబ్ధిలేని భావన కలుగుతుందా? లేక వేరే విధంగా అనుకుంటున్నావా? అలా కాకపోతే, బాధ ఉండదు." ఇంతలో, కృష్ణుని స్నేహితులు అతనిని చూసి, "ఓ కృష్ణా! నీవు త్వరగా వచ్చావు. మేమందరం ఇంకా తినలేదు. రా, బాగా భోజనం చేయి," అని ఆహ్వానించారు. హృషీకేశుడు చిరునవ్వుతో పిల్లలతో కలిసి భోజనం చేశాడు. ఆపైన, పాముపెట్టిన చర్మాన్ని చూపిస్తూ, అడవిలో నుంచి గ్రామానికి తిరిగి వచ్చాడు. అప్పుడు కృష్ణుడు మయూరపిచ్ఛాలు, పువ్వులు, తాజా రంగులతో అలంకరింపబడి, వెణువు, బుగ్గిళ్లు మేళంతో, దూడలను పొగిడుతూ, పవిత్ర కీర్తన పాడుతూ, గోపికల కన్నుల సంభ్రమంతో గోకులంలో ప్రవేశించాడు. "ఈరోజు యశోదానందనుడు ఆ మహాపామును సంహరించాడు. మనందరినీ కాపాడాడు," అని పిల్లలు గ్రామంలో ఆనందంగా పాడారు. ఈ సందర్భాన్ని రాజు ప్రశ్నించాడు: "ఓ బ్రాహ్మణా! కృష్ణుని పుట్టినప్పుడు, ఇంత అపూర్వమైన ప్రేమ ఎలా కలిగింది? తమ సంతానంలో కూడా ఎప్పుడూ లేని ప్రేమ ఎలాగా కలిగింది? దయచేసి వివరించు." శుకదేవుడు ఇలా సమాధానమిచ్చాడు: "ప్రపంచంలోని అన్ని జీవులకు, ఆత్మే అత్యంత ప్రియమైనది. పిల్లలు, ధనం మొదలైనవి ఆత్మ వల్లే ప్రియంగా అనిపిస్తాయి. శరీరాన్ని ఆత్మగా భావించే వారికి కూడా, ఇతర వస్తువుల కన్నా ఆత్మపైనే ఎక్కువ మమకారం ఉంటుంది. శరీరాన్ని 'నాది' అని భావించినా, అది ఆత్మను మించిన ప్రియమైనదిగా ఉండదు. ఎందుకంటే శరీరం వృద్ధాప్యంలోకి వెళ్ళినా, జీవించాలనే ఆశ మాత్రం తగ్గదు. కాబట్టి, అన్ని జీవులకు ఆత్మే అత్యంత ప్రియమైనది. ఆత్మ కోసమే ఈ జగత్తు, చలించేవి, అచలమైనవి అన్నీ ఉన్నాయి. కృష్ణుడే ఆ పరమాత్మ, అన్ని ఆత్మలకు ఆత్మ. జగత్తు హితార్థంగా ఆయన స్వేచ్ఛగా, తన మాయతో అవతరించెను. నిజంగా, తెలిసినవారికి కృష్ణుడే స్థిరమైనది, చలించేది అన్నీ. ఆయన రూపమే సమస్త జగత్తు; దీనిలో వేరొకదేమీ లేదు. ప్రతి వస్తువు యొక్క సారాంశం సత్త్వంలోనే నిబంధించబడింది. కాబట్టి, కృష్ణునికి కూడా, సత్త్వానికి విరుద్ధమైనదేదీ నిజమైనదిగా ఉండదు. మురారి కమల పాదారవిందాలను ఆశ్రయించినవారికి, ఆయన పవిత్ర కీర్తిని కీర్తించినవారికి, సంసారసముద్రం దూడ ముద్రంత చిన్నదిగా మారుతుంది. ఆ పరమపదాన్ని వారు చేరుతారు; అక్కడ ఎటువంటి దురదృష్టం కూడా దగ్గరపడదు. హరి బాల్యములో చేసిన కార్యాలు, బాల్య కాలంలో ప్రసిద్ధి చెందినవి అన్నీ నీకు చెప్పాను. మురారి స్నేహితులతో చేసిన లీలలు, దుష్ట సంహారం, మైదానాల్లో ఆటలు, ప్రత్యక్ష, అపరూప రూపాలు, భూమి కోరికలను తీరుస్తూ చేసిన కార్యాలు—వాటి శ్రవణం, కీర్తన వల్ల మనిషి అన్ని పురుషార్థాలను పొందుతాడు. ఇలా, బాల్యంలో కృష్ణుడు దాగుడు, వంతెనలు కట్టడం, కోతుల్లా ఎగిరిపడడం వంటి ఆటలతో వ్రజలో బాల్యాన్ని గడిపాడు. ఈ విధంగా, సూతుడు చెప్పాడు: కృష్ణుని స్నేహితుడు అయిన అర్జునుడు, తన రాజస్వీయ సహోదరుడు అనేక సందేహాలతో, కృష్ణుని వియోగంతో బాధపడుతూ, కృష్ణుడు లేకుండా ఉండిపోయాడు. ఆయన ముఖం, హృదయం విషాదంతో వాడిపోయాయి; కాంతి తగ్గిపోయింది. కేవలం ఆ ప్రభువుని ధ్యానం చేస్తూ, మాట్లాడలేకపోయాడు. అతడు ఎంతో కష్టపడి తన దుఃఖాన్ని అదుపులో పెట్టుకొని, కన్నీళ్లు చేతితో తుడుచుకుంటూ, కృష్ణుని వియోగం వల్ల కలిగిన తపనతో మాటలు ప్రారంభించాడు. స్నేహం, మమకారం, సాన్నిహిత్యం, తన రథసారథిగా చేసిన సేవలు—all these recollecting, అర్జునుడు కన్నీటి గొంతుతో తన అన్నయైన రాజును ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: "ఓ మహారాజా! హరిదేవుడు, నా బంధువుగా ప్రబలించి, నన్ను మోసం చేశాడు. ఆయన వల్లే నా శక్తి దేవతలను కూడా ఆశ్చర్యపరిచింది; కానీ ఇప్పుడు ఆ శక్తిని నన్ను విడిచిపెట్టింది. ఆయన నుండి క్షణకాల వియోగం జరిగినా, ఈ లోకం నిస్సారంగా కనిపిస్తోంది. ఆయన కీర్తిని వినకపోతే, నేను బ్రతికినట్టే లేను. ఆయన ఆశ్రయంతోనే, నేను ద్రుపదుని స్వయంవరానికి వెళ్లి, గర్విత రాజులతో పోటీ చేసి, వారిని ఓడించి, కృష్ణను పొందాను. ఆయన సమక్షంలోనే, ఖాండవ వనం అగ్నికి ఇచ్చాను; ఇంద్రునిని కూడా ఓడించి, మాయా నిర్మించిన అద్భుత సభను పొందాను. రాజులు అన్ని దిక్కుల నుండీ నీ యజ్ఞానికి కానుకలు తెచ్చారు. నీ బలం వల్ల, భీముడు, పది వేల ఏనుగుల బలమున్న నీ తమ్ముడు, భూమిపతులను ఓడించాడు. వారు యజ్ఞార్థంగా కానుకలు తెచ్చారు. నీ మహాయజ్ఞంలో, నీ భార్య రాజ్యాభిషేకానికి అలంకరించబడి, జూదగాళ్ళచేత సభలో అవమానించబడింది. ఆమె కన్నీళ్లు నీ పాదాలపై పడినవి; రక్షకులు ఓడిపోవడంతో, ఆమె జుట్టు విడిచిపోయింది—ఆ స్త్రీలు ఎంతో బాధపడ్డారు. అడవిలో మేము దుర్వాసాది కష్టాలతో బాధపడినప్పుడు, శత్రువులు మాపై దాడి చేసినప్పుడు, కూరగాయలు మాత్రమే తింటూ, అన్ని మార్గాలు తగ్గిపోయినప్పుడు, ఆయన కృపతో మూడు లోకాలు కూడా తృప్తిపడినట్లు మేము రక్షించబడ్డాము. నీ బలం వల్లే, త్రిశూలధారి శివుడు, తన భార్యతో కలిసి యుద్ధంలో ఆశ్చర్యపడి, తన ఆయుధాన్ని నాకు ఇచ్చాడు. ఈ శరీరంతోనే నేను ఇంద్రుని సభలో గౌరవస్థానం పొందాను. అక్కడ, నా రెండు బలమైన భుజాలు, గాండీవ ధనువు, శత్రువులను సంహరించేందుకు సిద్ధంగా ఉండగా, దేవతలు, ఇంద్రుడు సహా, నన్ను ఆశ్రయంగా చూశారు. కానీ ఇప్పుడు, ప్రభువా, నీ వెళ్ళిపోవడం వల్ల, ఆ శక్తి నన్ను విడిచిపోయింది; నేను సాదారణ మానవుడిగా మారిపోయాను. ఆయన అనుగ్రహంతోనే, నేను ఒక్కడే కురు సేన సముద్రాన్ని ఒకే రథంతో దాటి, మహావీరుల ధైర్యాన్ని చూపించాను. శత్రువుల నుంచి అపారమైన సంపదను, రత్నాలను సంపాదించాను; వారి తలలపైని రత్న మకుటాలను తెచ్చాను. యుద్ధంలో, రథసారథులలో శ్రేష్టుడైన ఆయన నా ముందు ప్రయాణిస్తూ, ఉత్తమ రథాల వలయాన్ని అలంకరించాడు. భీష్మ, కర్ణ, గురువు, శల్యాదులని ఎదుర్కొన్నప్పుడు ఆయన దృష్టిపాతం వల్ల నా శత్రువుల శక్తి, మనస్సు అన్ని అదుపులోకి వచ్చాయి." ఈ విధంగా, కృష్ణుని బాల్య, పౌరాణిక, యుద్ధ, స్నేహ, మమకార ఘట్టాలను స్మరించుకుంటూ, అర్జునుడు తన హృదయాన్ని వెలిబుచ్చాడు.