ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

த்ரு'ஷ்ட்வா த்வரேண நிஜதோரணதோऽவதீர்ய ப்ரு'த்வ்யாம் வபுஃ கநகதண்டமிவாபிபாத்ய । ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா சதுர்முகுட கோடிபிரங்‌க்ரியுக்மம் நத்வா முதஶ்ருஸுஜலைஃ அக்ரு'தாபிஷேகம்

அவரை பார்த்ததும், பிரமா தன் வாகனத்திலிருந்து விரைவாக இறங்கி, தங்க கம்பு போல் தரையில் விழுந்து வணங்கி, தன் நான்கு தலைகளின் கிரீடங்களால் இறைவனின் இரு பாதங்களையும் தொட்ந்து, ஆனந்தக் கண்ணீரால் அபிஷேகம் செய்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) உத்தாயோத்தாய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய சிரஸ்ய பாதயோஃ பதந் । ஆஸ்தே மஹித்வம் ப்ராக்த்ரு'ஷ்டம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஸ்ம்ரு'த்வா புநஃ புநஃ

நீண்ட நாட்கள் கழித்து, திரும்பத் திரும்ப எழுந்து, கிருஷ்ணரின் பாதங்களில் விழுந்து, முன்பு கண்ட மகிமையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, அமர்ந்தான்.

( வம்ஶஸ்தா ) ஶநைரதோத்தாய விம்ரு'ஜ்ய லோசநே முகுந்தமுத்வீக்ஷ்ய விநம்ரகந்தரஃ । க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ப்ரஶ்ரயவாந்ஸமாஹிதஃ ஸவேபதுர்கத்‍கதயைலதேலயா

அவன் மெதுவாக எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து, வணங்கிய கழுத்துடன் முகுந்தனை நோக்கினான். இரு கரங்களும் கூப்பி, பணிவும் அமைதியும் நிறைந்தவனாய், நடுங்கி, கண்ணீர் கலந்த குரலில் பேசினான்.

ஸூத உவாச । ஸம்ப்ரஸ்திதே த்வாரகாயாம் ஜிஷ்ணௌ பந்துதித்ரு'க்ஷயா । ஜ்ஞாதும் ச புண்யஶ்லோகஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ச விசேஷ்டிதம்

சூதர் சொன்னார்: அர்ஜுனன் துவாரகாவுக்கு புறப்பட்டான், உறவினர்களை பார்க்கவும், புகழ் பெற்ற கிருஷ்ணனின் செயல்களை அறியவும் விரும்பி சென்றான்.

வ்யதீதாஃ கதிசிந்மாஸாஃ ததா நாயாத் ததோऽர்ஜுநஃ । ததர்ஶ கோரரூபாணி நிமித்தாநி குரூத்வஹஃ

பல மாதங்கள் கடந்தும் அர்ஜுனன் திரும்பி வரவில்லை; அப்போது, குருவினில் சிறந்தவனே, பயமுறுத்தும் தீய அறிகுறிகள் தோன்றின.

காலஸ்ய ச கதிம் ரௌத்ராம் விபர்யஸ்தர்துதர்மிணஃ । பாபீயஸீம் ந்ரு'ணாம் வார்தாம் க்ரோதலோபாந்ரு'தாத்மநாம்

அவன் காலத்தின் கடுமையான ஓட்டத்தையும், இயற்கை ஒழுங்கு மாற்றத்தைவும், மனிதர்கள் கோபம், பேராசை, பொய் ஆகியவற்றால் கெட்டுப்போகும் நிலையைவும் கவனித்தான்.

ஜிஹ்மப்ராயம் வ்யவஹ்ரு'தம் ஶாட்யமிஶ்ரம் ச ஸௌஹ்ரு'தம் । பித்ரு'மாத்ரு'ஸுஹ்ரு'த்‍ப்ராத்ரு' தம்பதீநாம் ச கல்கநம்

மனிதர்களின் நடப்புகள் பெரும்பாலும் வஞ்சகமாகவும், நட்பும் ஏமாற்றம் கலந்ததாகவும் மாறின; தந்தை, தாய், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்-மனைவி ஆகியோரிடையே சண்டைகள் எழுந்தன.

நிமித்தாந்யத்யரிஷ்டாநி காலே து அநுகதே ந்ரு'ணாம் । லோபாதி அதர்மப்ரக்ரு'திம் த்ரு'ஷ்ட்வோவாசாநுஜம் ந்ரு'பஃ

இப்படி பயமுறுத்தும் அறிகுறிகள் காலம் செல்லும் போது மக்களிடையே தோன்ற, பேராசை மற்றும் தர்மமற்ற செயல்கள் அதிகரிப்பதை பார்த்த அரசன் தன் தம்பியிடம் பேசினான்.

யுதிஷ்டிர உவாச । ஸம்ப்ரேஷிதோ த்வாரகாயாம் ஜிஷ்ணுர்பந்து தித்ரு'க்ஷயா । ஜ்ஞாதும் ச புண்யஶ்லோகஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ச விசேஷ்டிதம்

யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்: அர்ஜுனன் துவாரகாவுக்கு அனுப்பப்பட்டான், உறவினர்களை பார்க்கவும், புகழ் பெற்ற கிருஷ்ணனின் செயல்களை அறியவும் விரும்பி சென்றான்.

கதாஃ ஸப்தாதுநா மாஸா பீமஸேந தவாநுஜஃ । நாயாதி கஸ்ய வா ஹேதோஃ நாஹம் வேதேதமஞ்ஜஸா

இப்போது ஏழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன; உன் தம்பி பீமசேனன் இன்னும் வரவில்லை. ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

அபி தேவர்ஷிணாऽऽதிஷ்டஃ ஸ காலோऽயமுபஸ்திதஃ । யதாऽऽத்மநோऽங்‌கமாக்ரீடம் பகவாந் உத்ஸிஸ்ரு'க்ஷதி

தேவரிஷி கூறிய காலம் வந்துவிட்டதோ? பரமன் தன் பூமியிலுள்ள விளையாட்டை நிறுத்த நினைக்கும் நேரம் இது தானோ?

யஸ்மாந்நஃ ஸம்பதோ ராஜ்யம் தாராஃ ப்ராணாஃ குலம் ப்ரஜாஃ । ஆஸந் ஸபத்‍நவிஜயோ லோகாஶ்ச யதநுக்ரஹாத்

அவருடைய அருளால் தான் நமக்கு செல்வம், ராஜியம், மனைவிகள், உயிர், குடும்பம், رعிகள், பகைவர்களை வெல்வது, உலகங்கள் ஆகியவை கிடைத்தன.

பஶ்யோத்பாதாந் நரவ்யாக்ர திவ்யாந் பௌமாந் ஸதைஹிகாந் । தாருணாந்ஶம்ஸதோऽதூராத் பயம் நோ புத்திமோஹநம்

இந்த அற்புதமான, பயமுறுத்தும் அறிகுறிகளைப் பார், மனிதர்களில் சிறந்தவனே—வானிலும், பூமியிலும், உடலிலும் தோன்றும் இவை நம்மை பயமும் குழப்பமும் ஆக்குகின்றன.

ஊர்வக்ஷிபாஹவோ மஹ்யம் ஸ்புரந்த்யங்‌க புநஃ புநஃ । வேபதுஶ்சாபி ஹ்ரு'தயே ஆராத் தாஸ்யந்தி விப்ரியம்

என் தொடைகள், கண்கள், கைமீது மீண்டும் மீண்டும் நடுங்குகின்றன; இதயம் உறுதியாக இல்லை; நிச்சயம் ஏதோ தீமை நம்மை நெருங்குகிறது.

ஶிவைஷோத்யந்தம் ஆதித்யம் அபிரௌதி அநலாநநா । மாமங்‌க ஸாரமேயோऽயம் அபிரேபத்யபீருவத்

அக்னி போன்ற வாயுள்ள பெண் நரி, எழும் சூரியனை நோக்கி ஊளைக்கிறது; என் அன்பானவரே, இந்த நாய் பயந்து போல் என்னை நோக்கி கத்துகிறது.

ஶஸ்தாஃ குர்வந்தி மாம் ஸவ்யம் தக்ஷிணம் பஶவோऽபரே । வாஹாம்ஶ்ச புருஷவ்யாக்ர லக்ஷயே ருததோ மம

மிருகங்கள் எனது இடது, வலது பக்கங்களில் சுற்றுகின்றன; மனிதர்களில் சிறந்தவனே, என் குதிரைகள் அழுகிறதை நான் காண்கிறேன்.

ம்ரு'த்யுதூதஃ கபோதோऽயம் உலூகஃ கம்பயந் மநஃ । ப்ரத்யுலூகஶ்ச குஹ்வாநைஃ அநித்ரௌ ஶூந்யமிச்சதஃ

இந்தப் புறா மரணத்தின் தூதர் போலவும், ஆந்தை என் மனதை கலக்கவும், இரவில் கூவுகிற மற்றொரு ஆந்தையின் சத்தமும் தூக்கமின்மையும் வெறுமையையும் காட்டுகின்றன.

தூம்ரா திஶஃ பரிதயஃ கம்பதே பூஃ ஸஹாத்ரிபிஃ । நிர்காதஶ்ச மஹாம்ஸ்தாத ஸாகம் ச ஸ்தநயித்‍நுபிஃ

திசைகள் புகையால் நிரம்பி, எல்லைகள் மலையோடு சேர்ந்து நடுங்குகின்றன; என் அன்பானவரே, பெரும் இடியுடன் மின்னலும் ஒலிக்கின்றன.

வாயுர்வாதி கரஸ்பர்ஶோ ரஜஸா விஸ்ரு'ஜம்ஸ்தமஃ । அஸ்ரு'க் வர்ஷந்தி ஜலதா பீபத்ஸம் இவ ஸர்வதஃ

காற்று கடுமையாக வீசுகிறது, தூசும் இருளும் பரப்புகிறது; மேகங்கள் எல்லா இடத்திலும் இரத்தம் பொழிகின்றன, மிகப் பயங்கரமாக.

ஸூர்யம் ஹதப்ரபம் பஶ்ய க்ரஹமர்தம் மிதோ திவி । ஸஸங்‌குலைர்பூதகணைஃ ஜ்வலிதே இவ ரோதஸீ

சூரியன் ஒளி குறைந்து போனதைப் பார்; கிரகங்கள் வானில் ஒன்றோடொன்று மோதுகின்றன; வானமும் பூமியும் விசித்திரமான உயிரினங்களால் நிரம்பி, தீப்பிடித்தது போல் தெரிகிறது.

நத்யோ நதாஶ்ச க்ஷுபிதாஃ ஸராம்ஸி ச மநாம்ஸி ச । ந ஜ்வலத்யக்நிராஜ்யேந காலோऽயம் கிம் விதாஸ்யதி

நதிகளும் ஓடைகளும் கலங்கியுள்ளன; ஏரிகள் மட்டும் அல்ல, மனங்களும் அமைதியை இழந்துள்ளன. நெய் ஊற்றினாலும் நெருப்பு எரியவில்லை. இந்த காலம் எதை கொண்டு வரப்போகிறது என்று யாருக்குத் தெரியும்?

ந பிபந்தி ஸ்தநம் வத்ஸா ந துஹ்யந்தி ச மாதரஃ । ருதந்த்யஶ்ருமுகா காவோ ந ஹ்ரு'ஷ்யந்தி ரு'ஷபா வ்ரஜே

பசும் கன்றுகள் தாய்ப்பாலைக் குடிக்கவில்லை; பசுக்கள் பால் தரவில்லை; அவை கண்ணீருடன் அழுகின்றன; மாடுகள் மகிழ்ச்சி இழந்துள்ளன; காளைகள் கூட சந்தோஷப்படுவதில்லை.

தைவதாநி ருதந்தீவ ஸ்வித்யந்தி ஹ்யுச்சலந்தி ச । இமே ஜநபதா க்ராமாஃ புரோத்யாநாகராஶ்ரமாஃ । ப்ரஷ்டஶ்ரியோ நிராநந்தாஃ கிமகம் தர்ஶயந்தி நஃ

தெய்வங்கள் அழுகின்றபோல், வியர்த்து, நடுங்குகின்றன; இந்த ஊர்கள், கிராமங்கள், தோட்டங்கள், ஏரிகள், ஆசிரமங்கள் எல்லாம் அழகு, மகிழ்ச்சி இழந்துள்ளன. எப்படிப்பட்ட துயரத்தை இது காட்டுகிறது என்று தெரியவில்லை.

மந்ய ஏதைர்மஹோத்பாதைஃ நூநம் பகவதஃ பதைஃ । அநந்யபுருஷஶ்ரீபிஃ ஹீநா பூர்ஹதஸௌபகா

இந்த பெரிய அடையாளங்களைப் பார்த்து, நிச்சயமாக இந்த பூமி பகவானின் பாதங்களும், அவருடைய அருள் பெற்ற மக்களும் இல்லாமல், அதிர்ஷ்டத்தை இழந்துவிட்டதாக நினைக்கிறேன்.

இதி சிந்தயதஸ்தஸ்ய த்ரு'ஷ்டாரிஷ்டேந சேதஸா । ராஜ்ஞஃ ப்ரத்யாகமத் ப்ரஹ்மந் யதுபுர்யாஃ கபித்வஜஃ

இந்த அறிகுறிகளை நினைத்து மனம் கலங்கிய நிலையில் இருந்த அரசரிடம், யாது நகரத்திலிருந்து குரங்குக் கொடி ஏந்தியவர் திரும்பி வந்தார்.

தம் பாதயோஃ நிபதிதம் அயதாபூர்வமாதுரம் । அதோவதநம் அப்பிந்தூந் ஸ்ரு'ஜந்தம் நயநாப்ஜயோஃ

அவர், முன்புபோல் இல்லாமல், தன் காலடியில் விழுந்து, மனம் வருந்தி, முகம் கீழே பார்த்து, கண்களில் இருந்து கண்ணீர் சொட்டும் தம்பியைப் பார்த்தார்.

விலோக்ய உத்விக்நஹ்ரு'தயோ விச்சாயம் அநுஜம் ந்ரு'பஃ । ப்ரு'ச்சதி ஸ்ம ஸுஹ்ரு'த் மத்யே ஸம்ஸ்மரந் நாரதேரிதம்

தம்பி மனம் கலங்கி, உருவம் மாறியிருப்பதை அரசர் பார்த்து, நண்பர்கள் நடுவில் நாரதர் சொன்னதை நினைவுபடுத்திக்கொண்டு கேட்டார்.

யுதிஷ்டிர உவாச । கச்சிதாநர்தபுர்யாம் நஃ ஸ்வஜநாஃ ஸுகமாஸதே । மதுபோஜதஶார்ஹார்ஹ ஸாத்வதாந்தகவ்ரு'ஷ்ணயஃ

யுதிஷ்டிரன் கேட்டார்: ஆனர்த்த நகரத்தில் நம் உறவினர்கள் நலமாக இருக்கிறார்களா? மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், ஆஹுகர்கள், சாத்வதர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள் எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா?

ஶூரோ மாதாமஹஃ கச்சித் ஸ்வஸ்த்யாஸ்தே வாத மாரிஷஃ । மாதுலஃ ஸாநுஜஃ கச்சித் குஶல்யாநகதுந்துபிஃ

நம் தாத்தா சூரர் நலமாக இருக்கிறாரா? அவருடைய மனைவியும் நலமாக இருக்கிறாளா? நம் மாமா அனகதுந்துபியும் அவருடைய தம்பிகளும் நலமாக இருக்கிறார்களா?