ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யந்மந்யஸே த்ருவம் லோகம் அத்ருவம் வா ந சோபயம் । ஸர்வதா ந ஹி ஶோச்யாஸ்தே ஸ்நேஹாத் அந்யத்ர மோஹஜாத்

நீ நிலையானது, நிலையற்றது என்று நினைப்பது உண்மையில் இரண்டும் அல்ல; எந்த வகையிலும் பாசத்தால் வரும் மயக்கம் தவிர வேறு ஏதும் துயரப்பட வேண்டியது இல்லை.

தஸ்மாஜ்ஜஹ்யங்‌க வைக்லவ்யம் அஜ்ஞாநக்ரு'தமாத்மநஃ । கதம் த்வநாதாஃ க்ரு'பணா வர்தேரம்ஸ்தே ச மாம் விநா

ஆகையால், அன்புள்ளவனே! அறியாமையால் உண்டாகும் இந்த மனவளர்ச்சியற்ற தன்மையை நீக்கிவிடு. நான் இல்லாமல் அந்த ஏழை, ஆதரவற்றவர்கள் எப்படி வாழ முடியும்?

காலகர்ம குணாதீநோ தேஹோऽயம் பாஞ்சபௌதிகஃ । கதமந்யாம்ஸ்து கோபாயேத் ஸர்பக்ரஸ்தோ யதா பரம்

இந்த உடல் ஐந்து பொருள்களால் ஆனது, காலம், செயல், குணங்கள் ஆகியவற்றுக்கு உட்பட்டது. பாம்பு பிடித்தவனுக்கு மற்றவரை காப்பாற்ற முடியாதது போல, ஒருவர் மற்றவரை எப்படி காப்பாற்ற முடியும்?

அஹஸ்தாநி ஸஹஸ்தாநாம் அபதாநி சதுஷ்பதாம் । பல்கூநி தத்ர மஹதாம் ஜீவோ ஜீவஸ்ய ஜீவநம்

கைகள் இல்லாதவை, கைகள் உள்ளவைகளுக்குப் போஜனமாகின்றன; கால்கள் இல்லாதவை, நால்காலிகளுக்குப் போஜனமாகின்றன; எல்லாவற்றிலும் பலவீனமானவை, வலிமை உள்ளவைகளுக்கு உணவாகின்றன—உயிர் உயிரை வாழவைக்கிறது.

ததிதம் பகவாந் ராஜந் ஏக ஆத்மாத்மநாம் ஸ்வத்ரு'க் । அந்தரோऽநந்தரோ பாதி பஶ்ய தம் மாயயோருதா

அரசே, அந்த பரமபொருள் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே ஆத்மாவாகத் தானே தன்னை அறிந்து, உள்ளிலும் புறத்திலும் விளங்குகிறான். அவன் தன் மாயையால் தோன்றுகிறான்; நீ அவனைப் பார்.

ஸோऽயமத்ய மஹாராஜ பகவாந் பூதபாவநஃ । காலரூபோऽவதீர்ணோऽஸ்யாம் அபாவாய ஸுரத்விஷாம்

பெரிய அரசே, அந்த இறைவன், எல்லா உயிர்களையும் படைத்து வளர்க்கும்வன், இப்போது காலமாக வந்து, தேவர்களுக்கு விரோதமானவர்களை அழிக்க வந்திருக்கிறார்.

நிஷ்பாதிதம் தேவக்ரு'த்யம் அவஶேஷம் ப்ரதீக்ஷதே । தாவத் யூயம் அவேக்ஷத்வம் பவேத் யாவதிஹேஶ்வரஃ

தெய்வீகப் பணி முடிந்துவிட்டது; இப்போது மீதமுள்ளதைச் செய்ய அவர் காத்திருக்கிறார். இறைவன் இங்கு இருக்கும்வரை, நீங்கள் அனைவரும் அமைதியாகக் காத்திருக்க வேண்டும்.

த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ ஸஹ ப்ராத்ரா காந்தார்யா ச ஸ்வபார்யயா । தக்ஷிணேந ஹிமவத ரு'ஷீணாம் ஆஶ்ரமம் கதஃ

த்ரிதராஷ்டிரன் தன் சகோதரனும், காந்தாரியும், தன் மனைவியுடன், இந்துமலையின் தெற்கே உள்ள முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றுள்ளார்.

ஸ்ரோதோபிஃ ஸப்தபிர்யா வை ஸ்வர்துநீ ஸப்ததா வ்யதாத் । ஸப்தாநாம் ப்ரீதயே நாநா ஸப்தஸ்ரோதஃ ப்ரசக்ஷதே

அந்த சுவர்க்க நதி கங்கை, ஏழு முனிவர்களுக்குப் ப்ரியமாக, ஏழு பிரிவுகளாகப் பாய்ந்ததால், அவளை ஏழுசோற்று நதி என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஸ்நாத்வாநுஸவநம் தஸ்மிந் ஹுத்வா சாக்நீந்யதாவிதி । அப்பக்ஷ உபஶாந்தாத்மா ஸ ஆஸ்தே விகதைஷணஃ

அங்கு, முறையின்படி நேரம் பார்த்து குளித்து, யாகம் செய்து, வெறும் நீரையே உணவாக உட்கொண்டு, மனதை அமைதியாக்கி, ஆசைகள் இல்லாமல் வாழ்கிறார்.

ஜிதாஸநோ ஜிதஶ்வாஸஃ ப்ரத்யாஹ்ரு'தஷடிந்த்ரியஃ । ஹரிபாவநயா த்வஸ்தஃ அஜஃஸத்த்வதமோமலஃ

உட்கார்வையும் மூச்சையும் அடக்கி, ஆறு இంద్రியங்களையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டு, ஹரியைத் தியானித்து, ஆசை அறியாமை ஆகிய குற்றங்களை நீக்கி, தூய சுத்தசத்துவ நிலையில் இருக்கிறார்.

விஜ்ஞாநாத்மநி ஸம்யோஜ்ய க்ஷேத்ரஜ்ஞே ப்ரவிலாப்ய தம் । ப்ரஹ்மண்யாத்மாநமாதாரே கடாம்பரமிவாம்பரே

அறிவில் மனதை ஒன்றாக்கி, அறிவாளியை ஆத்மாவுடன் இணைத்து, அந்த ஆத்மாவை பரம்பொருளில் நிலைநிறுத்தி, பானையில் உள்ள வெளி ஆகாயம் போல பரந்த ஆகாயத்தில் கலந்தது போல இருக்கிறார்.

த்வஸ்தமாயாகுணோதர்கோ நிருத்தகரணாஶயஃ । நிவர்திதாகிலாஹார ஆஸ்தே ஸ்தாணுரிவாசலஃ । தஸ்யாந்தராயோ மைவாபூஃ ஸந்ந்யஸ்தாகிலகர்மணஃ

மாயையும் அதன் குணங்களும் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டன; கருவிகளும் மனமும் அடக்கப்பட்டுள்ளன; எல்லா உணவையும் விட்டுவிட்டு, அசையாமல் தூணைப் போல் நிற்கிறார். எல்லா செயலை விட்டவருக்கு எந்த தடையும் ஏற்பட வேண்டாம்.

ஸ வா அத்யதநாத் ராஜந் பரதஃ பஞ்சமேऽஹநி । கலேவரம் ஹாஸ்யதி ஸ்வம் தச்ச பஸ்மீபவிஷ்யதி

அரசே, இன்று முதல் ஐந்தாவது நாளில் அவர் தன் உடலை விட்டு விடுவார்; அது சாம்பலாகி விடும்.

தஹ்யமாநேऽக்நிபிர்தேஹே பத்யுஃ பத்‍நீ ஸஹோடஜே । பஹிஃ ஸ்திதா பதிம் ஸாத்வீ தமக்நிமநு வேக்ஷ்யதி

அவரது உடல் நெருப்பில் எரிகையில், நல்ல மனைவி தன் சகோதரனுடன் வெளியே நின்று, கணவரை அந்த நெருப்பில் பார்க்கிறாள்.

விதுரஸ்து ததாஶ்சர்யம் நிஶாம்ய குருநந்தந । ஹர்ஷஶோகயுதஸ்தஸ்மாத் கந்தா தீர்தநிஷேவகஃ

இந்த அதிசய செய்தியை கேட்டதும், குருவம்சத்தில் பிறந்த விதுரன், ஆனந்தமும் துக்கமும் கலந்த மனதுடன், அங்கிருந்து புனிதத் தலங்களை நோக்கி புறப்பட்டுச் செல்கிறான்.

இத்யுக்த்வாதாருஹத் ஸ்வர்கம் நாரதஃ ஸஹதும்புருஃ । யுதிஷ்டிரோ வசஸ்தஸ்ய ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வாஜஹாச்சுசஃ

இவ்வாறு கூறி, நாரதரும் தும்புருவும் சொர்க்கத்திற்கு எழுந்தார்கள். யுதிஷ்டிரன், அவருடைய வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டு துக்கத்தை விட்டுவிட்டான்.

கிமேதத் அத்‍புதமிவ வாஸுதேவேऽகிலாத்மநி । வ்ரஜஸ்ய ஸாத்மநஸ்தோகேஷு அபூர்வம் ப்ரேம வர்ததே

இது என்ன வியப்பாக இருக்கிறது? எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான வாசுதேவனில், வ்ரஜவாசிகள் மற்றும் அவர்களது பிள்ளைகளிடம் இதுவரை இல்லாத அளவு அன்பு அதிகரிக்கிறது.

யத்ர நைஸர்கதுர்வைராஃ ஸஹாஸந் ந்ரு'ம்ரு'காதயஃ । மித்ராணீவாஜிதாவாஸ த்ருதருட்தர்ஷகாதிகம்

அங்கு, வெற்றி பெற முடியாத இறைவன் வாழ்ந்ததால், இயற்கையாகவே பகைவராக இருக்கும் மனிதரும் மிருகங்களும், வேகமான மான் முதலிய உயிரினங்களும், நண்பர்களைப் போல் இணைந்து வாழ்ந்தனர்.

( வஸம்ததிலகா ) தத்ரோத்வஹத்பஶுபவம்ஶஶிஶுத்வநாட்யம் ப்ரஹ்மாத்வயம் பரமநந்த-மகாதபோதம் । வத்ஸாந் ஸகீநிவ புரா பரிதோ விசிந்வத் ஏகம் ஸபாணிகவலம் பரமேஷ்ட்யசஷ்ட

அங்கு, எல்லாவற்றையும் கடந்த பரம்பொருள், அளவிட முடியாத அறிவுடையவன், கோபை மேய்க்கும் சிறுவனாக நடித்து, முன்புபோல் தன் நண்பர்களையும் கன்றுகளையும் தேடி, கையில் ஒரு உணவு உருண்டையை வைத்துக்கொண்டு, பிரமாவால் காணப்பட்டான்.

த்ரு'ஷ்ட்வா த்வரேண நிஜதோரணதோऽவதீர்ய ப்ரு'த்வ்யாம் வபுஃ கநகதண்டமிவாபிபாத்ய । ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா சதுர்முகுட கோடிபிரங்‌க்ரியுக்மம் நத்வா முதஶ்ருஸுஜலைஃ அக்ரு'தாபிஷேகம்

அவரை பார்த்ததும், பிரமா தன் வாகனத்திலிருந்து விரைவாக இறங்கி, தங்க கம்பு போல் தரையில் விழுந்து வணங்கி, தன் நான்கு தலைகளின் கிரீடங்களால் இறைவனின் இரு பாதங்களையும் தொட்ந்து, ஆனந்தக் கண்ணீரால் அபிஷேகம் செய்தான்.

( அநுஷ்டுப் ) உத்தாயோத்தாய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய சிரஸ்ய பாதயோஃ பதந் । ஆஸ்தே மஹித்வம் ப்ராக்த்ரு'ஷ்டம் ஸ்ம்ரு'த்வா ஸ்ம்ரு'த்வா புநஃ புநஃ

நீண்ட நாட்கள் கழித்து, திரும்பத் திரும்ப எழுந்து, கிருஷ்ணரின் பாதங்களில் விழுந்து, முன்பு கண்ட மகிமையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, அமர்ந்தான்.

( வம்ஶஸ்தா ) ஶநைரதோத்தாய விம்ரு'ஜ்ய லோசநே முகுந்தமுத்வீக்ஷ்ய விநம்ரகந்தரஃ । க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ப்ரஶ்ரயவாந்ஸமாஹிதஃ ஸவேபதுர்கத்‍கதயைலதேலயா

அவன் மெதுவாக எழுந்து, கண்களைத் துடைத்து, வணங்கிய கழுத்துடன் முகுந்தனை நோக்கினான். இரு கரங்களும் கூப்பி, பணிவும் அமைதியும் நிறைந்தவனாய், நடுங்கி, கண்ணீர் கலந்த குரலில் பேசினான்.

ஸூத உவாச । ஸம்ப்ரஸ்திதே த்வாரகாயாம் ஜிஷ்ணௌ பந்துதித்ரு'க்ஷயா । ஜ்ஞாதும் ச புண்யஶ்லோகஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ச விசேஷ்டிதம்

சூதர் சொன்னார்: அர்ஜுனன் துவாரகாவுக்கு புறப்பட்டான், உறவினர்களை பார்க்கவும், புகழ் பெற்ற கிருஷ்ணனின் செயல்களை அறியவும் விரும்பி சென்றான்.

வ்யதீதாஃ கதிசிந்மாஸாஃ ததா நாயாத் ததோऽர்ஜுநஃ । ததர்ஶ கோரரூபாணி நிமித்தாநி குரூத்வஹஃ

பல மாதங்கள் கடந்தும் அர்ஜுனன் திரும்பி வரவில்லை; அப்போது, குருவினில் சிறந்தவனே, பயமுறுத்தும் தீய அறிகுறிகள் தோன்றின.

காலஸ்ய ச கதிம் ரௌத்ராம் விபர்யஸ்தர்துதர்மிணஃ । பாபீயஸீம் ந்ரு'ணாம் வார்தாம் க்ரோதலோபாந்ரு'தாத்மநாம்

அவன் காலத்தின் கடுமையான ஓட்டத்தையும், இயற்கை ஒழுங்கு மாற்றத்தைவும், மனிதர்கள் கோபம், பேராசை, பொய் ஆகியவற்றால் கெட்டுப்போகும் நிலையைவும் கவனித்தான்.

ஜிஹ்மப்ராயம் வ்யவஹ்ரு'தம் ஶாட்யமிஶ்ரம் ச ஸௌஹ்ரு'தம் । பித்ரு'மாத்ரு'ஸுஹ்ரு'த்‍ப்ராத்ரு' தம்பதீநாம் ச கல்கநம்

மனிதர்களின் நடப்புகள் பெரும்பாலும் வஞ்சகமாகவும், நட்பும் ஏமாற்றம் கலந்ததாகவும் மாறின; தந்தை, தாய், நண்பர்கள், சகோதரர்கள், கணவன்-மனைவி ஆகியோரிடையே சண்டைகள் எழுந்தன.

நிமித்தாந்யத்யரிஷ்டாநி காலே து அநுகதே ந்ரு'ணாம் । லோபாதி அதர்மப்ரக்ரு'திம் த்ரு'ஷ்ட்வோவாசாநுஜம் ந்ரு'பஃ

இப்படி பயமுறுத்தும் அறிகுறிகள் காலம் செல்லும் போது மக்களிடையே தோன்ற, பேராசை மற்றும் தர்மமற்ற செயல்கள் அதிகரிப்பதை பார்த்த அரசன் தன் தம்பியிடம் பேசினான்.

யுதிஷ்டிர உவாச । ஸம்ப்ரேஷிதோ த்வாரகாயாம் ஜிஷ்ணுர்பந்து தித்ரு'க்ஷயா । ஜ்ஞாதும் ச புண்யஶ்லோகஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்ய ச விசேஷ்டிதம்

யுதிஷ்டிரன் சொன்னான்: அர்ஜுனன் துவாரகாவுக்கு அனுப்பப்பட்டான், உறவினர்களை பார்க்கவும், புகழ் பெற்ற கிருஷ்ணனின் செயல்களை அறியவும் விரும்பி சென்றான்.