ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அம்பா ச ஹதபுத்ராऽऽர்தா பித்ரு'வ்யஃ க்வ கதஃ ஸுஹ்ரு'த் । அபி மய்யக்ரு'தப்ரஜ்ஞே ஹதபந்துஃ ஸ பார்யயா । ஆஶம்ஸமாநஃ ஶமலம் கங்‌காயாம் துஃகிதோऽபதத்

"என் தாய், கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துயருறும் அவள் எங்கே? நம் தந்தைமாமா, நமக்கு நன்பன் ஆனவர் எங்கே சென்றார்? நானும் அறிவில் குறைவானவன், உறவுகள் இழந்தவன் என்று எண்ணி, துயரத்திலிருந்து விடுபட நதியில் தன்னை விட்டுவிட்டாரோ?" என்று யுதிஷ்டிரர் மனம் தளர்ந்து எண்ணினான்.

பிதர்யுபரதே பாண்டௌ ஸர்வாந்நஃ ஸுஹ்ரு'தஃ ஶிஶூந் । அரக்ஷதாம் வ்யஸநதஃ பித்ரு'வ்யௌ க்வ கதாவிதஃ

"நம் தந்தை பாண்டு இறந்தபின், நம் மாமாக்கள் நம் நண்பர்களையும் பிள்ளைகளையும் எல்லா இடரிலிருந்தும் காப்பாற்றினார்கள். இப்போது அந்த பாதுகாவலர்கள் எங்களை விட்டுவிட்டு எங்கே சென்றார்கள்?"

ஸூத உவாச । க்ரு'பயா ஸ்நேஹவைக்லவ்யாத் ஸூதோ விரஹகர்ஶிதஃ । ஆத்மேஶ்வரமசக்ஷாணோ ந ப்ரத்யாஹாதிபீடிதஃ

சூதர் சொல்கிறார்: பாசமும் பிரிவின் வலியாலும் சூதர் மிகவும் துயருற்று, உள்ளத்தில் இறைவனை காண முடியாமல், பதில் சொல்ல இயலாமல் துயரத்தில் மூழ்கினார்.

விம்ரு'ஜ்யாஶ்ரூணி பாணிப்யாம் விஷ்டப்யாத்மாநமாத்மநா । அஜாதஶத்ரும் ப்ரத்யூசே ப்ரபோஃ பாதாவநுஸ்மரந்

தன் கண்ணீரை கையால் துடைத்து, மனதை உறுதி செய்து, சஞ்சயன், இறைவனின் திருவடிகளை நினைத்து, அஜாதசத்திருவுக்கு பதில் சொன்னான்.

ஸஞ்ஜய உவாச । நாஹம் வேத வ்யவஸிதம் பித்ரோர்வஃ குலநந்தந । காந்தார்யா வா மஹாபாஹோ முஷிதோऽஸ்மி மஹாத்மபிஃ

சஞ்சயன் சொல்கிறான்: "குலத்தின் மகிழ்ச்சி ஆனீரே! உன் தந்தை, தாய், காந்தாரி ஆகியோரின் முடிவை எனக்குத் தெரியவில்லை, வீரனே. இந்த மகான்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்கள்."

அதாஜகாம பகவாந் நாரதஃ ஸஹதும்புருஃ । ப்ரத்யுத்தாயாபிவாத்யாஹ ஸாநுஜோऽப்யர்சயந் முநிம்

அப்போது நாரதர் தும்புருவுடன் வந்தார். யுதிஷ்டிரரும் சகோதரர்களும் எழுந்து, அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, முனிவரை வணங்கினர்.

யுதிஷ்டிர உவாச । நாஹம் வேத கதிம் பித்ரோஃ பகவந் க்வ கதாவிதஃ । அம்பா வா ஹதபுத்ரார்தா க்வ கதா ச தபஸ்விநீ

யுதிஷ்டிரர் சொல்கிறான்: "பெரியவரே, என் தந்தை, தாய் எங்கே சென்றார்கள் என எனக்குத் தெரியவில்லை. கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துயருறும் என் தாய், தவத்தில் ஈடுபட்டவளும் எங்கே சென்றாள்?"

கர்ணதார இவாபாரே பகவாந் பாரதர்ஶகஃ । அதாபபாஷே பகவாந் நாரதோ முநிஸத்தமஃ

அப்போது, கடலைக் கடந்துச் செல்ல வழிகாட்டும் ஓட்டுநர் போல, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் பேசத் தொடங்கினார்.

யதா காவோ நஸி ப்ரோதாஃ தந்த்யாம் பத்தாஃ ஸ்வதாமபிஃ । வாக்தந்த்யாம் நாமபிர்பத்தா வஹந்தி பலிமீஶிதுஃ

மாடுகள் தங்களைத் தாங்களே கட்டும் கயிற்றால் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருப்பதைப் போல, உயிர்கள் தங்கள் பெயர்களும் சொற்களும் கொண்டு இறைவனுக்காக பலிகளை சுமந்து பிணைக்கப்பட்டுள்ளனர்.

யதா க்ரீடோபஸ்கராணாம் ஸம்யோகவிகமாவிஹ । இச்சயா க்ரீடிதுஃ ஸ்யாதாம் ததைவேஶேச்சயா ந்ரு'ணாம்

விளையாட்டு பொருட்கள், விளையாடுபவரின் விருப்பப்படி சேர்ந்து பிரிவது போல, மனிதர்களின் கூடுகையும் பிரிவும் இறைவனின் விருப்பத்தின்படி நடக்கின்றன.

யந்மந்யஸே த்ருவம் லோகம் அத்ருவம் வா ந சோபயம் । ஸர்வதா ந ஹி ஶோச்யாஸ்தே ஸ்நேஹாத் அந்யத்ர மோஹஜாத்

நீ நிலையானது, நிலையற்றது என்று நினைப்பது உண்மையில் இரண்டும் அல்ல; எந்த வகையிலும் பாசத்தால் வரும் மயக்கம் தவிர வேறு ஏதும் துயரப்பட வேண்டியது இல்லை.

தஸ்மாஜ்ஜஹ்யங்‌க வைக்லவ்யம் அஜ்ஞாநக்ரு'தமாத்மநஃ । கதம் த்வநாதாஃ க்ரு'பணா வர்தேரம்ஸ்தே ச மாம் விநா

ஆகையால், அன்புள்ளவனே! அறியாமையால் உண்டாகும் இந்த மனவளர்ச்சியற்ற தன்மையை நீக்கிவிடு. நான் இல்லாமல் அந்த ஏழை, ஆதரவற்றவர்கள் எப்படி வாழ முடியும்?

காலகர்ம குணாதீநோ தேஹோऽயம் பாஞ்சபௌதிகஃ । கதமந்யாம்ஸ்து கோபாயேத் ஸர்பக்ரஸ்தோ யதா பரம்

இந்த உடல் ஐந்து பொருள்களால் ஆனது, காலம், செயல், குணங்கள் ஆகியவற்றுக்கு உட்பட்டது. பாம்பு பிடித்தவனுக்கு மற்றவரை காப்பாற்ற முடியாதது போல, ஒருவர் மற்றவரை எப்படி காப்பாற்ற முடியும்?

அஹஸ்தாநி ஸஹஸ்தாநாம் அபதாநி சதுஷ்பதாம் । பல்கூநி தத்ர மஹதாம் ஜீவோ ஜீவஸ்ய ஜீவநம்

கைகள் இல்லாதவை, கைகள் உள்ளவைகளுக்குப் போஜனமாகின்றன; கால்கள் இல்லாதவை, நால்காலிகளுக்குப் போஜனமாகின்றன; எல்லாவற்றிலும் பலவீனமானவை, வலிமை உள்ளவைகளுக்கு உணவாகின்றன—உயிர் உயிரை வாழவைக்கிறது.

ததிதம் பகவாந் ராஜந் ஏக ஆத்மாத்மநாம் ஸ்வத்ரு'க் । அந்தரோऽநந்தரோ பாதி பஶ்ய தம் மாயயோருதா

அரசே, அந்த பரமபொருள் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஒரே ஆத்மாவாகத் தானே தன்னை அறிந்து, உள்ளிலும் புறத்திலும் விளங்குகிறான். அவன் தன் மாயையால் தோன்றுகிறான்; நீ அவனைப் பார்.

ஸோऽயமத்ய மஹாராஜ பகவாந் பூதபாவநஃ । காலரூபோऽவதீர்ணோऽஸ்யாம் அபாவாய ஸுரத்விஷாம்

பெரிய அரசே, அந்த இறைவன், எல்லா உயிர்களையும் படைத்து வளர்க்கும்வன், இப்போது காலமாக வந்து, தேவர்களுக்கு விரோதமானவர்களை அழிக்க வந்திருக்கிறார்.

நிஷ்பாதிதம் தேவக்ரு'த்யம் அவஶேஷம் ப்ரதீக்ஷதே । தாவத் யூயம் அவேக்ஷத்வம் பவேத் யாவதிஹேஶ்வரஃ

தெய்வீகப் பணி முடிந்துவிட்டது; இப்போது மீதமுள்ளதைச் செய்ய அவர் காத்திருக்கிறார். இறைவன் இங்கு இருக்கும்வரை, நீங்கள் அனைவரும் அமைதியாகக் காத்திருக்க வேண்டும்.

த்ரு'தராஷ்ட்ரஃ ஸஹ ப்ராத்ரா காந்தார்யா ச ஸ்வபார்யயா । தக்ஷிணேந ஹிமவத ரு'ஷீணாம் ஆஶ்ரமம் கதஃ

த்ரிதராஷ்டிரன் தன் சகோதரனும், காந்தாரியும், தன் மனைவியுடன், இந்துமலையின் தெற்கே உள்ள முனிவர்களின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றுள்ளார்.

ஸ்ரோதோபிஃ ஸப்தபிர்யா வை ஸ்வர்துநீ ஸப்ததா வ்யதாத் । ஸப்தாநாம் ப்ரீதயே நாநா ஸப்தஸ்ரோதஃ ப்ரசக்ஷதே

அந்த சுவர்க்க நதி கங்கை, ஏழு முனிவர்களுக்குப் ப்ரியமாக, ஏழு பிரிவுகளாகப் பாய்ந்ததால், அவளை ஏழுசோற்று நதி என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஸ்நாத்வாநுஸவநம் தஸ்மிந் ஹுத்வா சாக்நீந்யதாவிதி । அப்பக்ஷ உபஶாந்தாத்மா ஸ ஆஸ்தே விகதைஷணஃ

அங்கு, முறையின்படி நேரம் பார்த்து குளித்து, யாகம் செய்து, வெறும் நீரையே உணவாக உட்கொண்டு, மனதை அமைதியாக்கி, ஆசைகள் இல்லாமல் வாழ்கிறார்.

ஜிதாஸநோ ஜிதஶ்வாஸஃ ப்ரத்யாஹ்ரு'தஷடிந்த்ரியஃ । ஹரிபாவநயா த்வஸ்தஃ அஜஃஸத்த்வதமோமலஃ

உட்கார்வையும் மூச்சையும் அடக்கி, ஆறு இంద్రியங்களையும் திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டு, ஹரியைத் தியானித்து, ஆசை அறியாமை ஆகிய குற்றங்களை நீக்கி, தூய சுத்தசத்துவ நிலையில் இருக்கிறார்.

விஜ்ஞாநாத்மநி ஸம்யோஜ்ய க்ஷேத்ரஜ்ஞே ப்ரவிலாப்ய தம் । ப்ரஹ்மண்யாத்மாநமாதாரே கடாம்பரமிவாம்பரே

அறிவில் மனதை ஒன்றாக்கி, அறிவாளியை ஆத்மாவுடன் இணைத்து, அந்த ஆத்மாவை பரம்பொருளில் நிலைநிறுத்தி, பானையில் உள்ள வெளி ஆகாயம் போல பரந்த ஆகாயத்தில் கலந்தது போல இருக்கிறார்.

த்வஸ்தமாயாகுணோதர்கோ நிருத்தகரணாஶயஃ । நிவர்திதாகிலாஹார ஆஸ்தே ஸ்தாணுரிவாசலஃ । தஸ்யாந்தராயோ மைவாபூஃ ஸந்ந்யஸ்தாகிலகர்மணஃ

மாயையும் அதன் குணங்களும் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டன; கருவிகளும் மனமும் அடக்கப்பட்டுள்ளன; எல்லா உணவையும் விட்டுவிட்டு, அசையாமல் தூணைப் போல் நிற்கிறார். எல்லா செயலை விட்டவருக்கு எந்த தடையும் ஏற்பட வேண்டாம்.

ஸ வா அத்யதநாத் ராஜந் பரதஃ பஞ்சமேऽஹநி । கலேவரம் ஹாஸ்யதி ஸ்வம் தச்ச பஸ்மீபவிஷ்யதி

அரசே, இன்று முதல் ஐந்தாவது நாளில் அவர் தன் உடலை விட்டு விடுவார்; அது சாம்பலாகி விடும்.

தஹ்யமாநேऽக்நிபிர்தேஹே பத்யுஃ பத்‍நீ ஸஹோடஜே । பஹிஃ ஸ்திதா பதிம் ஸாத்வீ தமக்நிமநு வேக்ஷ்யதி

அவரது உடல் நெருப்பில் எரிகையில், நல்ல மனைவி தன் சகோதரனுடன் வெளியே நின்று, கணவரை அந்த நெருப்பில் பார்க்கிறாள்.

விதுரஸ்து ததாஶ்சர்யம் நிஶாம்ய குருநந்தந । ஹர்ஷஶோகயுதஸ்தஸ்மாத் கந்தா தீர்தநிஷேவகஃ

இந்த அதிசய செய்தியை கேட்டதும், குருவம்சத்தில் பிறந்த விதுரன், ஆனந்தமும் துக்கமும் கலந்த மனதுடன், அங்கிருந்து புனிதத் தலங்களை நோக்கி புறப்பட்டுச் செல்கிறான்.

இத்யுக்த்வாதாருஹத் ஸ்வர்கம் நாரதஃ ஸஹதும்புருஃ । யுதிஷ்டிரோ வசஸ்தஸ்ய ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வாஜஹாச்சுசஃ

இவ்வாறு கூறி, நாரதரும் தும்புருவும் சொர்க்கத்திற்கு எழுந்தார்கள். யுதிஷ்டிரன், அவருடைய வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டு துக்கத்தை விட்டுவிட்டான்.

கிமேதத் அத்‍புதமிவ வாஸுதேவேऽகிலாத்மநி । வ்ரஜஸ்ய ஸாத்மநஸ்தோகேஷு அபூர்வம் ப்ரேம வர்ததே

இது என்ன வியப்பாக இருக்கிறது? எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதாரமான வாசுதேவனில், வ்ரஜவாசிகள் மற்றும் அவர்களது பிள்ளைகளிடம் இதுவரை இல்லாத அளவு அன்பு அதிகரிக்கிறது.

யத்ர நைஸர்கதுர்வைராஃ ஸஹாஸந் ந்ரு'ம்ரு'காதயஃ । மித்ராணீவாஜிதாவாஸ த்ருதருட்தர்ஷகாதிகம்

அங்கு, வெற்றி பெற முடியாத இறைவன் வாழ்ந்ததால், இயற்கையாகவே பகைவராக இருக்கும் மனிதரும் மிருகங்களும், வேகமான மான் முதலிய உயிரினங்களும், நண்பர்களைப் போல் இணைந்து வாழ்ந்தனர்.