ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இத்யுக்தோ தர்மராஜேந ஸர்வம் தத் ஸமவர்ணயத் । யதாநுபூதம் க்ரமஶோ விநா யதுகுலக்ஷயம்

தர்மராஜா இப்படிச் சொன்னபோது, அவர் அனுபவித்ததை எல்லாம் முறையே விவரித்தார்; ஆனால் யது வம்சம் அழிந்ததை மட்டும் சொல்லவில்லை.

நந்வப்ரியம் துர்விஷஹம் ந்ரு'ணாம் ஸ்வயமுபஸ்திதம் । நாவேதயத் ஸகருணோ துஃகிதாந் த்ரஷ்டுமக்ஷமஃ

பொறுக்க முடியாத துயரம் நேர்ந்திருந்தாலும், அவர் கருணையுடன், பிறர் துக்கப்படுவதைப் பார்க்க முடியாமல் அதைச் சொல்லவில்லை.

கஞ்சித் காலமத அவாத்ஸீத் ஸத்க்ரு'தோ தேவவத்ஸுகம் । ப்ராதுர்ஜ்யேஷ்டஸ்ய ஶ்ரேயஸ்க்ரு'த் ஸர்வேஷாம் ஸுகமாவஹந்

ஒரு காலம் அவர் அங்கு தங்கினார்; எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும் வகையில், பெரிய அண்ணனுக்கு நல்லது நடக்க, தேவதைபோல் மதிப்புடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்.

அபிப்ரதர்யமா தண்டம் யதாவத் அககாரிஷு । யாவத் ததார ஶூத்ரத்வம் ஶாபாத் வர்ஷஶதம் யமஃ

அர்யமன் தவறு செய்தவர்களுக்கு தக்க தண்டனை வழங்கினார்; யமன் ஒரு சாபத்தால் நூறு ஆண்டுகள் சூத்திரராக இருந்தார்.

யுதிஷ்டிரோ லப்தராஜ்யோ த்ரு'ஷ்ட்வா பௌத்ரம் குலந்தரம் । ப்ராத்ரு'பிர்லோகபாலாபைஃ முமுதே பரயா ஶ்ரியா

யுதிஷ்டிரன் ராஜ்யத்தை மீண்டும் பெற்றபின், தன் பேரன் குலத்தைத் தொடர்வதாகக் கண்டு, உலகத்தை காக்கும் சகோதரர்களுடன் மிகுந்த செல்வத்தில் மகிழ்ந்தார்.

ஏவம் க்ரு'ஹேஷு ஸக்தாநாம் ப்ரமத்தாநாம் ததீஹயா । அத்யக்ராமத் அவிஜ்ஞாதஃ காலஃ பரமதுஸ்தரஃ

இவ்வாறு வீடுகளுக்கு பற்றுள்ளவர்களும், கவனமில்லாமல் உலக வேலையில் மூழ்கியவர்களும், கடக்க முடியாத காலம் வந்து விட்டதை அறியாமல் காலம் கடந்தது.

விதுரஸ்தத் அபிப்ரேத்ய த்ரு'தராஷ்ட்ரம் அபாஷத । ராஜந் நிர்கம்யதாம் ஶீக்ரம் பஶ்யேதம் பயமாகதம்

இதைக் கவனித்த விதுரர், த்ருதராஷ்டிரரிடம் சொன்னார்: 'மன்னா, விரைவில் வெளியேறுங்கள்; இந்த ஆபத்து வந்துவிட்டதைப் பாருங்கள்.'

ப்ரதிக்ரியா ந யஸ்யேஹ குதஶ்சித் கர்ஹிசித் ப்ரபோ । ஸ ஏஷ பகவாந் காலஃ ஸர்வேஷாம் நஃ ஸமாகதஃ

இங்கு எங்கும், எப்போது வந்தாலும், இதற்குப் பதில் இல்லை, பிரபுவே; எல்லோருக்கும் வந்திருக்கும் இந்தக் காலம் தான் பகவான்.

யேந சைவாபிபந்நோऽயம் ப்ராணைஃ ப்ரியதமைரபி । ஜநஃ ஸத்யோ வியுஜ்யேத கிமுதாந்யைஃ தநாதிபிஃ

அவன் வந்தால், உயிரைவிட அன்பானவர்களும் பிரிந்து விடுகிறார்கள்; பிறகு செல்வம் போன்றவை பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்?

பித்ரு'ப்ராத்ரு'ஸுஹ்ரு'த்புத்ரா ஹதாஸ்தே விகதம் வயஃ । ஆத்மா ச ஜரயா க்ரஸ்தஃ பரகேஹமுபாஸஸே

தந்தை, சகோதரர், நண்பர், மகன் — எல்லோரும் இறந்துவிட்டார்கள்; இளமை போய்விட்டது; முதுமை உங்களை ஆட்கொண்டுவிட்டது; இன்னொருவரின் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறீர்கள்.

அஹோ மஹீயஸீ ஜந்தோஃ ஜீவிதாஶா யயா பவாந் । பீமாபவர்ஜிதம் பிண்டம் ஆதத்தே க்ரு'ஹபாலவத்

ஓ, உயிருள்ளவர்களுக்கு வாழும் ஆசை எவ்வளவு வலிமையானது! அதனால் நீர், பீமன் விட்ட உணவை வீட்டை கவனிப்பவன் போல் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்கள்.

அக்நிர்நிஸ்ரு'ஷ்டோ தத்தஶ்ச கரோ தாராஶ்ச தூஷிதாஃ । ஹ்ரு'தம் க்ஷேத்ரம் தநம் யேஷாம் தத்தத்தைரஸுபிஃ கியத்

அவர்கள் வீட்டில் தீ வைத்தார்கள், பொருள்கள் கொடுத்தார்கள், விஷம் ஊட்டினார்கள், பெண்களை அவமதித்தார்கள், நிலமும் செல்வமும் பறிக்கப்பட்டது — இவற்றுக்காக உயிரை விட்டவர்களுக்கு என்ன மீதமிருக்கிறது?

தஸ்யாபி தவ தேஹோऽயம் க்ரு'பணஸ்ய ஜிஜீவிஷோஃ । பரைத்யநிச்சதோ ஜீர்ணோ ஜரயா வாஸஸீ இவ

வாழ ஆசைப்படும் துயரமானவரே, முதுமையால் சோர்ந்த இந்த உடலும், தையல் கிழிந்த vasthram போல், உங்களுக்குத் தெரியாமலே விட்டு போகும்.

கதஸ்வார்தமிமம் தேஹம் விரக்தோ முக்தபந்தநஃ । அவிஜ்ஞாதகதிஃ ஜஹ்யாத் ஸ வை தீர உதாஹ்ரு'தஃ

இந்த உடலில் பயன் இல்லை என்று உணர்ந்து, பற்றுகளை விட்டுவிட்டு, எங்கே போகிறது என்று கவலைப்படாமல் விட்டு விடுபவர் தான் ஞானி எனப்படுகிறார்.

யஃ ஸ்வகாத்பரதோ வேஹ ஜாதநிர்வேத ஆத்மவாந் । ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா ஹரிம் கேஹாத் ப்ரவ்ரஜேத் ஸ நரோத்தமஃ

தனது காரணமாகவோ, பிறர் காரணமாகவோ விரக்தி அடைந்து, மனதில் ஹரியை வைத்துக் கொண்டு, வீடு விட்டு வெளியேறும் ஆணே உயர்ந்தவர்.

அதோதீசீம் திஶம் யாது ஸ்வைரஜ்ஞாத கதிர்பவாந் । இதோऽர்வாக் ப்ராயஶஃ காலஃ பும்ஸாம் குணவிகர்ஷணஃ

ஆகையால், உம்முடைய பயணம் வடக்கு திசை நோக்கி, யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கட்டும்; இங்கிருந்து பின், காலம் மனிதர்களை குணங்களால் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஏவம் ராஜா விதுரேணாநுஜேந ப்ரஜ்ஞாசக்ஷுர்போதித ஆஜமீடஃ । சித்த்வா ஸ்வேஷு ஸ்நேஹபாஶாந்த்ரடிம்நோ நிஶ்சக்ராம ப்ராத்ரு'ஸந்தர்ஶிதாத்வா

இவ்வாறு, அறிவில் மேன்மை பெற்ற தம்பி விதுரரால் விழிப்புணர்வு பெற்ற அரசன் திருதராஷ்டிரர், தன் குடும்பத்தாரிடம் உள்ள ஆழ்ந்த பாசங்களை துணிந்து வெட்டிவிட்டு, சகோதரன் காட்டிய வழியில் வெளியேறினார்.

பதிம் ப்ரயாந்தம் ஸுபலஸ்ய புத்ரீ பதிவ்ரதா சாநுஜகாம ஸாத்வீ । ஹிமாலயம் ந்யஸ்ததண்டப்ரஹர்ஷம் மநஸ்விநாமிவ ஸத்ஸம்ப்ரஹாரஃ

சுபலனின் மகளும், கணவனிடம் முழுமையாக பற்றுள்ளவளும் ஆன காந்தாரி, தனது அதிகார சின்னமான தண்டை விட்டு விட்டு, கணவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். நல்லவர்களும் வாழ்க்கையின் முடிவில் தங்கள் பாசங்களை விட்டு விடுவது போல.

அஜாதஶத்ருஃ க்ரு'தமைத்ரோ ஹுதாக்நிஃ விப்ராந் நத்வா திலகோபூமிருக்மைஃ । க்ரு'ஹம் ப்ரவிஷ்டோ குருவந்தநாய ந சாபஶ்யத் பிதரௌ ஸௌபலீம் ச

அஜாதசத்திரு, எல்லோருடனும் அமைதி செய்து, வேள்விகளை நடத்தி, பிராமணர்களுக்கு எள்ளும், பசுக்களும், நிலமும், பொன்னும் வழங்கி, பெரியவர்களுக்கு வணங்க வீட்டிற்குள் வந்தான். ஆனால், தந்தை, தாய், சுபலனின் மகளை எங்கும் காணவில்லை.

தத்ர ஸஞ்ஜயமாஸீநம் பப்ரச்சோத்விக்நமாநஸஃ । காவல்கணே க்வ நஸ்தாதோ வ்ரு'த்தோ ஹீநஶ்ச நேத்ரயோஃ

அங்கு சஞ்சயன் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்து, யுதிஷ்டிரர் கவலையுடன், "காவல்கணா! கண்கள் இழந்த நம் வயதான தந்தை எங்கே?" என்று கேட்டான்.

அம்பா ச ஹதபுத்ராऽऽர்தா பித்ரு'வ்யஃ க்வ கதஃ ஸுஹ்ரு'த் । அபி மய்யக்ரு'தப்ரஜ்ஞே ஹதபந்துஃ ஸ பார்யயா । ஆஶம்ஸமாநஃ ஶமலம் கங்‌காயாம் துஃகிதோऽபதத்

"என் தாய், கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துயருறும் அவள் எங்கே? நம் தந்தைமாமா, நமக்கு நன்பன் ஆனவர் எங்கே சென்றார்? நானும் அறிவில் குறைவானவன், உறவுகள் இழந்தவன் என்று எண்ணி, துயரத்திலிருந்து விடுபட நதியில் தன்னை விட்டுவிட்டாரோ?" என்று யுதிஷ்டிரர் மனம் தளர்ந்து எண்ணினான்.

பிதர்யுபரதே பாண்டௌ ஸர்வாந்நஃ ஸுஹ்ரு'தஃ ஶிஶூந் । அரக்ஷதாம் வ்யஸநதஃ பித்ரு'வ்யௌ க்வ கதாவிதஃ

"நம் தந்தை பாண்டு இறந்தபின், நம் மாமாக்கள் நம் நண்பர்களையும் பிள்ளைகளையும் எல்லா இடரிலிருந்தும் காப்பாற்றினார்கள். இப்போது அந்த பாதுகாவலர்கள் எங்களை விட்டுவிட்டு எங்கே சென்றார்கள்?"

ஸூத உவாச । க்ரு'பயா ஸ்நேஹவைக்லவ்யாத் ஸூதோ விரஹகர்ஶிதஃ । ஆத்மேஶ்வரமசக்ஷாணோ ந ப்ரத்யாஹாதிபீடிதஃ

சூதர் சொல்கிறார்: பாசமும் பிரிவின் வலியாலும் சூதர் மிகவும் துயருற்று, உள்ளத்தில் இறைவனை காண முடியாமல், பதில் சொல்ல இயலாமல் துயரத்தில் மூழ்கினார்.

விம்ரு'ஜ்யாஶ்ரூணி பாணிப்யாம் விஷ்டப்யாத்மாநமாத்மநா । அஜாதஶத்ரும் ப்ரத்யூசே ப்ரபோஃ பாதாவநுஸ்மரந்

தன் கண்ணீரை கையால் துடைத்து, மனதை உறுதி செய்து, சஞ்சயன், இறைவனின் திருவடிகளை நினைத்து, அஜாதசத்திருவுக்கு பதில் சொன்னான்.

ஸஞ்ஜய உவாச । நாஹம் வேத வ்யவஸிதம் பித்ரோர்வஃ குலநந்தந । காந்தார்யா வா மஹாபாஹோ முஷிதோऽஸ்மி மஹாத்மபிஃ

சஞ்சயன் சொல்கிறான்: "குலத்தின் மகிழ்ச்சி ஆனீரே! உன் தந்தை, தாய், காந்தாரி ஆகியோரின் முடிவை எனக்குத் தெரியவில்லை, வீரனே. இந்த மகான்கள் என்னை ஏமாற்றிவிட்டார்கள்."

அதாஜகாம பகவாந் நாரதஃ ஸஹதும்புருஃ । ப்ரத்யுத்தாயாபிவாத்யாஹ ஸாநுஜோऽப்யர்சயந் முநிம்

அப்போது நாரதர் தும்புருவுடன் வந்தார். யுதிஷ்டிரரும் சகோதரர்களும் எழுந்து, அவரை மரியாதையுடன் வரவேற்று, முனிவரை வணங்கினர்.

யுதிஷ்டிர உவாச । நாஹம் வேத கதிம் பித்ரோஃ பகவந் க்வ கதாவிதஃ । அம்பா வா ஹதபுத்ரார்தா க்வ கதா ச தபஸ்விநீ

யுதிஷ்டிரர் சொல்கிறான்: "பெரியவரே, என் தந்தை, தாய் எங்கே சென்றார்கள் என எனக்குத் தெரியவில்லை. கொல்லப்பட்ட மகன்களுக்காக துயருறும் என் தாய், தவத்தில் ஈடுபட்டவளும் எங்கே சென்றாள்?"

கர்ணதார இவாபாரே பகவாந் பாரதர்ஶகஃ । அதாபபாஷே பகவாந் நாரதோ முநிஸத்தமஃ

அப்போது, கடலைக் கடந்துச் செல்ல வழிகாட்டும் ஓட்டுநர் போல, முனிவர்களில் சிறந்த நாரதர் பேசத் தொடங்கினார்.

யதா காவோ நஸி ப்ரோதாஃ தந்த்யாம் பத்தாஃ ஸ்வதாமபிஃ । வாக்தந்த்யாம் நாமபிர்பத்தா வஹந்தி பலிமீஶிதுஃ

மாடுகள் தங்களைத் தாங்களே கட்டும் கயிற்றால் கம்பத்தில் கட்டப்பட்டிருப்பதைப் போல, உயிர்கள் தங்கள் பெயர்களும் சொற்களும் கொண்டு இறைவனுக்காக பலிகளை சுமந்து பிணைக்கப்பட்டுள்ளனர்.