ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யாவதஃ க்ரு'தவாந் ப்ரஶ்நாந் க்ஷத்தா கௌஷாரவாக்ரதஃ । ஜாதைகபக்திஃ கோவிந்தே தேப்யஶ்சோபரராம ஹ

விதுரன், கவுசாரவரின் முன்னிலையில் கேள்விகள் கேட்ட காலம் முழுவதும், கோவிந்தனிடம் ஒரே பக்தி வளர்ந்தது; பின்னர் அவர் அந்தக் கேள்விகளை நிறுத்தினார்.

தம் பந்துமாகதம் த்ரு'ஷ்ட்வா தர்மபுத்ரஃ ஸஹாநுஜஃ । த்ரு'தராஷ்ட்ரோ யுயுத்ஸுஶ்ச ஸூதஃ ஶாரத்வதஃ ப்ரு'தா

அந்த உறவினரை திரும்ப வந்ததைப் பார்த்து, தர்மபுத்ரன் தம்பிகளுடன், த்ருதராஷ்டிரன், யுயுத்சு, சூதர், கிருபர், ப்ரிதா ஆகியோரும்,

காந்தாரீ த்ரௌபதீ ப்ரஹ்மந் ஸுபத்ரா சோத்தரா க்ரு'பீ । அந்யாஶ்ச ஜாமயஃ பாண்டோஃ ஜ்ஞாதயஃ ஸஸுதாஃ ஸ்த்ரியஃ

காந்தாரி, திரௌபதி, பிராமணரே, சுபத்ரா, உத்தரா, கிருபி மற்றும் பாண்டுவின் மற்ற மனைவிகள், அவர்களது மகள்கள் மற்றும் பெண்கள் உறவினரும்,

ப்ரத்யுஜ்ஜக்முஃ ப்ரஹர்ஷேண ப்ராணம் தந்வ இவாகதம் । அபிஸங்‌கம்ய விதிவத் பரிஷ்வங்‌காபிவாதநைஃ

அனைவரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து, உயிரே உடம்பில் திரும்பியதுபோல், முறையோடு அருகே சென்று, அணைப்பு, வணக்கம் ஆகியவற்றால் வரவேற்றனர்.

முமுசுஃ ப்ரேமபாஷ்பௌகம் விரஹௌத்கண்ட்ய காதராஃ । ராஜா தமர்ஹயாம் சக்ரே க்ரு'தாஸந பரிக்ரஹம்

பிரிவால் ஏற்பட்ட ஏக்கத்தால் அவர்கள் அன்பு கண்ணீரை ஊற்றினர்; அரசன் அவரை மரியாதையுடன் இருக்கை அமைத்து வரவேற்றார்.

தம் புக்தவந்தம் விஶ்ராந்தம் ஆஸீநம் ஸுகமாஸநே । ப்ரஶ்ரயாவநதோ ராஜா ப்ராஹ தேஷாம் ச ஶ்ர்ரு'ண்வதாம்

அவர் உண்டு, ஓய்ந்து, நன்றாக இருக்கையில் அமர்ந்தபோது, அரசன் பணிவுடன் தலைகுனிந்து, அனைவரும் கேட்கும் போது பேசினார்.

யுதிஷ்டிர உவாச । அபி ஸ்மரத நோ யுஷ்மத் பக்ஷச்சாயாஸமேதிதாந் । விபத்‍கணாத் விஷாக்ந்யாதேஃ மோசிதா யத்ஸமாத்ரு'காஃ

யுதிஷ்டிரன் கூறினார்: உங்கள் பாதுகாப்பில் நாங்கள் வளர்ந்தோம்; நம்மையும் நம்முடைய தாயையும் விஷம், தீ போன்ற பல அபாயங்களில் இருந்து காப்பாற்றியதை நீங்கள் நினைவில் வைத்திருக்கிறீர்களா?

கயா வ்ரு'த்த்யா வர்திதம் வஃ சரத்‌பிஃ க்ஷிதிமண்டலம் । தீர்தாநி க்ஷேத்ரமுக்யாநி ஸேவிதாநீஹ பூதலே

நீங்கள் பூமியில் சுற்றியபோது எவ்வாறு வாழ்ந்தீர்கள்? இந்த பூமியில் முக்கியமான தீர்த்தங்கள், புனித நிலங்கள் ஆகியவற்றைச் சென்றடைந்தீர்களா?

பவத்விதா பாகவதாஃ தீர்தபூதாஃ ஸ்வயம் விபோ । தீர்தீகுர்வந்தி தீர்தாநி ஸ்வாந்தஃஸ்தேந கதாப்ரு'தா

உம்மைப் போன்ற பக்தர்கள் தாமே புனிதமான இடங்கள்; தங்கள் உள்ளத்தில் அந்தக் கடாயை ஏந்துபவரை வைத்திருப்பதால், புனிதத் தலங்களையும் புனிதமாக்குகிறார்கள்.

அபி நஃ ஸுஹ்ரு'தஸ்தாத பாந்தவாஃ க்ரு'ஷ்ணதேவதாஃ । த்ரு'ஷ்டாஃ ஶ்ருதா வா யதவஃ ஸ்வபுர்யாம் ஸுகமாஸதே

அன்புள்ளவரே, நம்முடைய நண்பர்களும் உறவினர்களும், கிருஷ்ணனை வழிபடுபவர்கள், அவர்கள் யாதவர்கள் தங்கள் நகரத்தில் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்களா? அவர்களை பார்த்தீர்களா, அல்லது அவர்கள் செய்தி வந்ததா?

இத்யுக்தோ தர்மராஜேந ஸர்வம் தத் ஸமவர்ணயத் । யதாநுபூதம் க்ரமஶோ விநா யதுகுலக்ஷயம்

தர்மராஜா இப்படிச் சொன்னபோது, அவர் அனுபவித்ததை எல்லாம் முறையே விவரித்தார்; ஆனால் யது வம்சம் அழிந்ததை மட்டும் சொல்லவில்லை.

நந்வப்ரியம் துர்விஷஹம் ந்ரு'ணாம் ஸ்வயமுபஸ்திதம் । நாவேதயத் ஸகருணோ துஃகிதாந் த்ரஷ்டுமக்ஷமஃ

பொறுக்க முடியாத துயரம் நேர்ந்திருந்தாலும், அவர் கருணையுடன், பிறர் துக்கப்படுவதைப் பார்க்க முடியாமல் அதைச் சொல்லவில்லை.

கஞ்சித் காலமத அவாத்ஸீத் ஸத்க்ரு'தோ தேவவத்ஸுகம் । ப்ராதுர்ஜ்யேஷ்டஸ்ய ஶ்ரேயஸ்க்ரு'த் ஸர்வேஷாம் ஸுகமாவஹந்

ஒரு காலம் அவர் அங்கு தங்கினார்; எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சி தரும் வகையில், பெரிய அண்ணனுக்கு நல்லது நடக்க, தேவதைபோல் மதிப்புடன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்.

அபிப்ரதர்யமா தண்டம் யதாவத் அககாரிஷு । யாவத் ததார ஶூத்ரத்வம் ஶாபாத் வர்ஷஶதம் யமஃ

அர்யமன் தவறு செய்தவர்களுக்கு தக்க தண்டனை வழங்கினார்; யமன் ஒரு சாபத்தால் நூறு ஆண்டுகள் சூத்திரராக இருந்தார்.

யுதிஷ்டிரோ லப்தராஜ்யோ த்ரு'ஷ்ட்வா பௌத்ரம் குலந்தரம் । ப்ராத்ரு'பிர்லோகபாலாபைஃ முமுதே பரயா ஶ்ரியா

யுதிஷ்டிரன் ராஜ்யத்தை மீண்டும் பெற்றபின், தன் பேரன் குலத்தைத் தொடர்வதாகக் கண்டு, உலகத்தை காக்கும் சகோதரர்களுடன் மிகுந்த செல்வத்தில் மகிழ்ந்தார்.

ஏவம் க்ரு'ஹேஷு ஸக்தாநாம் ப்ரமத்தாநாம் ததீஹயா । அத்யக்ராமத் அவிஜ்ஞாதஃ காலஃ பரமதுஸ்தரஃ

இவ்வாறு வீடுகளுக்கு பற்றுள்ளவர்களும், கவனமில்லாமல் உலக வேலையில் மூழ்கியவர்களும், கடக்க முடியாத காலம் வந்து விட்டதை அறியாமல் காலம் கடந்தது.

விதுரஸ்தத் அபிப்ரேத்ய த்ரு'தராஷ்ட்ரம் அபாஷத । ராஜந் நிர்கம்யதாம் ஶீக்ரம் பஶ்யேதம் பயமாகதம்

இதைக் கவனித்த விதுரர், த்ருதராஷ்டிரரிடம் சொன்னார்: 'மன்னா, விரைவில் வெளியேறுங்கள்; இந்த ஆபத்து வந்துவிட்டதைப் பாருங்கள்.'

ப்ரதிக்ரியா ந யஸ்யேஹ குதஶ்சித் கர்ஹிசித் ப்ரபோ । ஸ ஏஷ பகவாந் காலஃ ஸர்வேஷாம் நஃ ஸமாகதஃ

இங்கு எங்கும், எப்போது வந்தாலும், இதற்குப் பதில் இல்லை, பிரபுவே; எல்லோருக்கும் வந்திருக்கும் இந்தக் காலம் தான் பகவான்.

யேந சைவாபிபந்நோऽயம் ப்ராணைஃ ப்ரியதமைரபி । ஜநஃ ஸத்யோ வியுஜ்யேத கிமுதாந்யைஃ தநாதிபிஃ

அவன் வந்தால், உயிரைவிட அன்பானவர்களும் பிரிந்து விடுகிறார்கள்; பிறகு செல்வம் போன்றவை பற்றி என்ன சொல்ல முடியும்?

பித்ரு'ப்ராத்ரு'ஸுஹ்ரு'த்புத்ரா ஹதாஸ்தே விகதம் வயஃ । ஆத்மா ச ஜரயா க்ரஸ்தஃ பரகேஹமுபாஸஸே

தந்தை, சகோதரர், நண்பர், மகன் — எல்லோரும் இறந்துவிட்டார்கள்; இளமை போய்விட்டது; முதுமை உங்களை ஆட்கொண்டுவிட்டது; இன்னொருவரின் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறீர்கள்.

அஹோ மஹீயஸீ ஜந்தோஃ ஜீவிதாஶா யயா பவாந் । பீமாபவர்ஜிதம் பிண்டம் ஆதத்தே க்ரு'ஹபாலவத்

ஓ, உயிருள்ளவர்களுக்கு வாழும் ஆசை எவ்வளவு வலிமையானது! அதனால் நீர், பீமன் விட்ட உணவை வீட்டை கவனிப்பவன் போல் ஏற்றுக் கொள்கிறீர்கள்.

அக்நிர்நிஸ்ரு'ஷ்டோ தத்தஶ்ச கரோ தாராஶ்ச தூஷிதாஃ । ஹ்ரு'தம் க்ஷேத்ரம் தநம் யேஷாம் தத்தத்தைரஸுபிஃ கியத்

அவர்கள் வீட்டில் தீ வைத்தார்கள், பொருள்கள் கொடுத்தார்கள், விஷம் ஊட்டினார்கள், பெண்களை அவமதித்தார்கள், நிலமும் செல்வமும் பறிக்கப்பட்டது — இவற்றுக்காக உயிரை விட்டவர்களுக்கு என்ன மீதமிருக்கிறது?

தஸ்யாபி தவ தேஹோऽயம் க்ரு'பணஸ்ய ஜிஜீவிஷோஃ । பரைத்யநிச்சதோ ஜீர்ணோ ஜரயா வாஸஸீ இவ

வாழ ஆசைப்படும் துயரமானவரே, முதுமையால் சோர்ந்த இந்த உடலும், தையல் கிழிந்த vasthram போல், உங்களுக்குத் தெரியாமலே விட்டு போகும்.

கதஸ்வார்தமிமம் தேஹம் விரக்தோ முக்தபந்தநஃ । அவிஜ்ஞாதகதிஃ ஜஹ்யாத் ஸ வை தீர உதாஹ்ரு'தஃ

இந்த உடலில் பயன் இல்லை என்று உணர்ந்து, பற்றுகளை விட்டுவிட்டு, எங்கே போகிறது என்று கவலைப்படாமல் விட்டு விடுபவர் தான் ஞானி எனப்படுகிறார்.

யஃ ஸ்வகாத்பரதோ வேஹ ஜாதநிர்வேத ஆத்மவாந் । ஹ்ரு'தி க்ரு'த்வா ஹரிம் கேஹாத் ப்ரவ்ரஜேத் ஸ நரோத்தமஃ

தனது காரணமாகவோ, பிறர் காரணமாகவோ விரக்தி அடைந்து, மனதில் ஹரியை வைத்துக் கொண்டு, வீடு விட்டு வெளியேறும் ஆணே உயர்ந்தவர்.

அதோதீசீம் திஶம் யாது ஸ்வைரஜ்ஞாத கதிர்பவாந் । இதோऽர்வாக் ப்ராயஶஃ காலஃ பும்ஸாம் குணவிகர்ஷணஃ

ஆகையால், உம்முடைய பயணம் வடக்கு திசை நோக்கி, யாருக்கும் தெரியாமல் இருக்கட்டும்; இங்கிருந்து பின், காலம் மனிதர்களை குணங்களால் இழுத்துச் செல்கிறது.

ஏவம் ராஜா விதுரேணாநுஜேந ப்ரஜ்ஞாசக்ஷுர்போதித ஆஜமீடஃ । சித்த்வா ஸ்வேஷு ஸ்நேஹபாஶாந்த்ரடிம்நோ நிஶ்சக்ராம ப்ராத்ரு'ஸந்தர்ஶிதாத்வா

இவ்வாறு, அறிவில் மேன்மை பெற்ற தம்பி விதுரரால் விழிப்புணர்வு பெற்ற அரசன் திருதராஷ்டிரர், தன் குடும்பத்தாரிடம் உள்ள ஆழ்ந்த பாசங்களை துணிந்து வெட்டிவிட்டு, சகோதரன் காட்டிய வழியில் வெளியேறினார்.

பதிம் ப்ரயாந்தம் ஸுபலஸ்ய புத்ரீ பதிவ்ரதா சாநுஜகாம ஸாத்வீ । ஹிமாலயம் ந்யஸ்ததண்டப்ரஹர்ஷம் மநஸ்விநாமிவ ஸத்ஸம்ப்ரஹாரஃ

சுபலனின் மகளும், கணவனிடம் முழுமையாக பற்றுள்ளவளும் ஆன காந்தாரி, தனது அதிகார சின்னமான தண்டை விட்டு விட்டு, கணவனைப் பின்தொடர்ந்தாள். நல்லவர்களும் வாழ்க்கையின் முடிவில் தங்கள் பாசங்களை விட்டு விடுவது போல.

அஜாதஶத்ருஃ க்ரு'தமைத்ரோ ஹுதாக்நிஃ விப்ராந் நத்வா திலகோபூமிருக்மைஃ । க்ரு'ஹம் ப்ரவிஷ்டோ குருவந்தநாய ந சாபஶ்யத் பிதரௌ ஸௌபலீம் ச

அஜாதசத்திரு, எல்லோருடனும் அமைதி செய்து, வேள்விகளை நடத்தி, பிராமணர்களுக்கு எள்ளும், பசுக்களும், நிலமும், பொன்னும் வழங்கி, பெரியவர்களுக்கு வணங்க வீட்டிற்குள் வந்தான். ஆனால், தந்தை, தாய், சுபலனின் மகளை எங்கும் காணவில்லை.