ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

உபேக்ஷாதஃ கலௌ மந்தௌ வ்ரு'த்தௌ ஜாதௌ ஸுதௌ தவ । ததாபி சிந்தாம் முஞ்ச த்வம் உபாயம் சிந்தயாம்யஹம்

காலியுகத்தில் கவனக்குறைவால் உன் இரு மகன்களும் பலவீனமாக, முதுமை அடைந்துள்ளனர்; இருந்தாலும் கவலைப்படாதே, நான் வழி ஒன்றை யோசிப்பேன்.

கலிநா ஸத்ரு'ஶஃ கோऽபி யுகோ நாஸ்தி வராநநே । தஸ்மிந் த்வாம் ஸ்தாபயிஷ்யாமி கேஹே கேஹே ஜநே ஜநே

அழகியவளே, காலியுகம் போல் வேறு எந்த யுகமும் இல்லை; அந்த யுகத்தில், நான் உன்னை வீடு வீடாக, மக்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் நிலைநிறுத்துவேன்.

அந்யதர்மாந் திரஸ்க்ரு'த்ய புரஸ்க்ரு'த்ய மஹோத்ஸவாந் । ததா நாஹம் ஹரேர்தாஸோ லோகே த்வாம் ந ப்ரவர்தயே

மற்ற கடமைகளை ஒதுக்கி, பெரிய திருவிழாக்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் போது, அப்போது நான் ஹரியை சேவிக்க மாட்டேன், உலகில் உன்னைப் பரப்பவும் மாட்டேன்.

த்வத் அந்விதாஶ்ச யே ஜீவா பவிஷ்யந்தி கலௌ இஹ । பாபிநோऽபி கமிஷ்யந்தி நிர்பயம் க்ரு'ஷ்ணமந்திரம்

இந்த கலியுகத்தில் உன்னுடன் சேர்ந்திருக்கும் உயிர்கள், அவர்கள் பாவிகள் என்றாலும் கூட, அஞ்சாமல் கிருஷ்ணரின் ஆலயத்திற்குச் செல்ல முடியும்.

யேஷாம் சித்தே வஸேத்‌பக்திஃ ஸர்வதா ப்ரேமரூபிணீ । நதே பஶ்யந்தி கீநாஶம் ஸ்வப்நேऽப்யமலமூர்தயஃ

யாருடைய மனதில் என்றும் அன்பாகிய பக்தி நிறைந்திருக்கிறதோ, அவர்களைத் தூய்மையற்ற உயிர்கள், கனவில் கூட, பாதிக்க முடியாது.

ந ப்ரேதோ ந பிஶாசோ வா ராக்ஷஸோ வாஸுரோऽபி வா । பக்தியுக்தமநஸ்காநாம் ஸ்பர்ஶநே ந ப்ரபுர்பவேத்

பக்தி நிறைந்த மனம் கொண்டவர்களை, பேய்கள், பிசாசுகள், அரக்கர்கள், அசுரர்கள் ஆகியோர் தொடுவதால்கூட வெல்ல முடியாது.

ந தபோபிர்ந வேதைஶ்ச ந ஜ்ஞாநேநாபி கர்மணா । ஹரிர்ஹி ஸாத்யதே பக்த்யா ப்ரமாணம் தத்ர கோபிகாஃ

தவம், வேதம், அறிவு, செயல் இவைகளால் ஹரியை அடைய முடியாது; பக்தியால் மட்டுமே முடியும்; இதற்கு உதாரணம் கோபிகைகள்.

ந்ரு'ணாம் ஜந்மஸஹஸ்ரேண பக்தௌ ப்ரீதிர்ஹி ஜாயதே । கலௌ பக்திஃ கலௌ பக்திஃ பக்த்யா க்ரு'ஷ்ணஃ புரஃ ஸ்திதஃ

மனிதனுக்கு ஆயிரம் பிறவிகள் கடந்த பிறகு தான் பக்தியில் உள்ள அன்பு பிறக்கிறது; கலியுகத்தில் பக்தியே முக்கியம், பக்தியால்தான் பகவான் கிருஷ்ணர் நேரில் தோன்றுகிறார்.

பக்தித்ரோஅகரா யே ச தே ஸீதந்தி ஜகத்த்ரயே । துர்வாஸா துஃகமாபந்நஃ புரா பக்தவிநிந்தகஃ

பக்திக்கு விரோதமாக இருப்பவர்கள் மூன்று உலகிலும் தாழ்ந்து போகிறார்கள்; ஒருநாள் துர்வாசர் ஒரு பக்தனை இகழ்ந்ததால் பெரும் துன்பம் அனுபவித்தார்.

அலம் வ்ரதைஃ அலம் தீர்தைஃ அலம் யோகைரலம் மகைஃ । அலம் ஜ்ஞாநகதாலாபைஃ பக்திரேகைவ முக்திதா

விரதங்கள் போதும், தீர்த்தயாத்திரைகள் போதும், யோகங்கள் போதும், யாகங்கள் போதும், ஞானம் பற்றிய விவாதங்கள் போதும்; பக்தியே ஒரே முத்தி தரும் வழி.

ஸூத உவாச - இதி நாரதநிர்ணீதம் ஸ்வமாயாத்ம்யம் நிஶம்ய ஸா । ஸர்வாங்கபுஷ்டிஸம்யுக்தா நாரதம் வாக்யமவ்ரவீத்

சூதர் சொன்னார்: இப்படிச் நாரதர் கூறிய தன் இயல்பை கேட்டவுடன், எல்லா நன்மைகளும் உடையவளாக அவள் நாரதரிடம் பேசினாள்.

பக்திருவாச - அஹோ நாரத தந்யோऽஸி ப்ரீதிஸ்தே மயி நிஶ்சலா । ந கதாசித் விமுஞ்சாமி சித்தே ஸ்தாஸ்யாமி ஸர்வதா

பக்தி சொன்னாள்: நாரதா, நீ எவ்வளவு பாக்கியசாலி! உனக்கு என்னிடம் உள்ள பாசம் ஒருபோதும் குறையாது. நான் உன்னை ஒருபோதும் விட்டு போகமாட்டேன்; எப்போதும் உன் மனதில் நிலைத்திருப்பேன்.

க்ரு'பாலுநா த்வயா ஸாதோ மத்‌பாதா த்வம்ஸிதா க்ஷணாத் । புத்ரயோஶ்சேதநா நாஸ்தி ததோ போதய போதய

கருணைமிகு முனிவரே, உன்னால் என் துயரம் ஒரு கணத்தில் நீங்கிவிட்டது. என் இரு மகன்கள் இன்னும் விழிப்பில்லாமல் இருக்கின்றனர்; அவர்களை விழிப்பிப்பாயாக, விழிப்பிப்பாயாக.

ஸூத உவாச - தஸ்யா வசஃ ஸமாகர்ண்ய காருண்யம் நாரதோ கதஃ । தயோர்போதநமாரேபே கராக்ரேண விமர்தயந்

சூதர் சொன்னார்: அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட நாரதருக்கு மிகுந்த இரக்கம் வந்தது. உடனே அவர் அந்த இருவரையும் விழிப்பிக்கத் தொடங்கினார்; விரல் முனைகளால் அவர்களை மெதுவாகத் தொடினார்.

முகம் ஸம்யோஜ்ய கர்ணாந்தே ஶப்தமுச்சைஃ ஸமுச்சரந் । ஜ்ஞாந ப்ரபுத்யதாம் ஶீக்ரம் ரே வைராக்ய ப்ரபுத்யதாம்

அவர் தன் வாயை அவர்களது காதருகில் வைத்து, உரக்கச் சொன்னார்: 'ஞானமே, விரைவில் விழிப்பாயாக! வைராக்கியமே, விழிப்பாயாக!'

வேதவேதாந்தகோஷைஶ்ச கீதாபாடைர்முஹுர்முஹுஃ । போத்யமாநௌ ததா தேந கதம்சித் சோத்திதௌ பலாத்

வேதங்களும், உபநிடதங்களும், கீதையும் மீண்டும் மீண்டும் ஓதிக் கொண்டு, அவர் இருவரையும் விழிப்பதற்காக முயன்றார்; கடுமையாக உழைத்தபின், அவர்கள் எப்படியோ எழுந்தனர்.

நேத்ரைஃ அநவலோகந்தௌ ஜ்ரு'ம்பந்தௌ ஸாலஸாவுபௌ । பகவத்பலிதௌ ப்ராயஃ ஶுஷ்ககாஷ்டஸமாங்‍ககௌ

அவர்கள் இருவரும் கண்களைத் திறக்க முடியாமல், பெருமூச்சு விட்டபடி, கொக்கு போல பலவீனமாக, உடல் முழுவதும் வெள்ளை முடி சூழ்ந்து, உலர்ந்த மரக்கட்டையோடு ஒத்தவர்களாக இருந்தார்கள்.

க்ஷுத்க்ஷாமௌ தௌ நிரீக்ஷ்யைவ புநஃ ஸ்வாபபராயணௌ । ரு'ஷிஶ்சிந்தாபரோ ஜாதஃ கிம் விதேயம் மயேதி ச

அவள் இருவரும் பசிக்காக மெலிந்து, மீண்டும் தூக்கத்தில் மூழ்கியிருப்பதை பார்த்து, அந்த முனிவர் ஆழமாக யோசனை செய்தார்; 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று மனதில் எண்ணினார்.

அஹோ நித்ரா கதம் யாதி வ்ரு'த்தத்வம் ச மஹத்தரம் । சிந்தயந் இதி கோவிந்தம் ஸ்மாரயாமாஸ பார்கவ

'ஓ, தூக்கம் எப்படி வருகிறது? இவ்வளவு வயது எப்படி வந்தது?' என்று சிந்தித்தபடி, பார்கவ முனிவர் கோவிந்தனை நினைவில் கொண்டார்.

வ்யோமவாணீ ததைவாபூத் மா ரு'ஷே கித்யதாமிதி । உத்யமஃ ஸபலஸ்தேऽயம் பவிஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ

அந்த நேரத்தில், ஆகாயத்திலிருந்து ஓர் ஒலி எழுந்தது: 'முனிவரே, கவலைப்பட வேண்டாம். உங்கள் முயற்சி நிச்சயம் பலிக்கும்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.'

ஏததர்தம் து ஸத்கர்ம ஸுரர்ஷே த்வம் ஸமாசர । தத்தே கர்மாபிதாஸ்யந்தி ஸாதவஃ ஸாதுபூஷணாஃ

இதற்காகவே, தேவர்களுக்குள் சிறந்த முனிவரே, நல்ல செயல்களை நீங்கள் செய்ய வேண்டும். நல்லவர்கள், நல்ல பண்புகளுடன், உங்கள் செயலை புகழ்வார்கள்.

ஸத்கர்மணி க்ரு'தே தஸ்மிந் ஸநித்ரா வ்ரு'த்ததாநயோஃ । கமிஷ்யதி க்ஷணாத்‌பக்திஃ ஸர்வதஃ ப்ரஸரிஷ்யதி

அந்த நல்ல செயல் செய்யப்பட்டவுடன், அந்த இருவருக்குள்ள தூக்கமும், முதுமையும் உடனே நீங்கும்; பக்தி எல்லா இடங்களிலும் பரவும்.

இத்யாகாஶவசஃ ஸ்பஷ்டம் தத்ஸர்வைரபி விஶ்ருதம் । நாரதோ விஸ்மயம் லேபே நேதம் ஜ்ஞாதமிதி ப்ருவந்

அந்த ஆகாயவாக்கு தெளிவாக அனைவராலும் கேட்கப்பட்டது. நாரதர் அதிசயமடைந்து, 'இதை நான் அறியவில்லை' என்று சொன்னார்.

நாரத உவாச - அநயாऽऽகாஶவாண்யாபி கோப்யத்வேந நிரூபிதம் । கிம் வா தத்ஸாதநம் கார்யம் யேந கார்யம் பவேத் தயோஃ

நாரதர் சொன்னார்: 'இந்த ஆகாயவாக்கினாலும், விஷயம் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களின் குறிக்கோள் நிறைவேற, என்ன செய்ய வேண்டும்? எந்த வழி உள்ளது?'

க்வ பவிஷ்யந்தி ஸந்தஸ்தே கதம் தாஸ்யந்தி ஸாதநம் । மயாத்ர கிம் ப்ரகர்தவ்யம் யதுக்தம் வ்யோமபாஷயா

'நல்லவர்கள் எங்கே இருப்பார்கள்? அவர்கள் அந்த வழியை எப்படி சொல்வார்கள்? ஆகாயத்திலிருந்து சொன்னபடி, இங்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?'

ஸூத உவாச - தத்ர த்வௌ அபி ஸம்ஸ்தாப்ய நிர்கதோ நாரதோ முநிஃ । தீர்தம் தீர்தம் விநிஷ்க்ரம்ய ப்ரு'ச்சந் மார்கே முநீஶ்வராந்

சூதர் சொன்னார்: 'அந்த இருவரையும் அங்கே விட்டு, நாரத முனிவர் வெளியேறி, தீர்த்தத்திலிருந்து தீர்த்தம் செல்ல, வழியில் பெரிய முனிவர்களிடம் கேட்டார்.'

வ்ரு'த்தாந்தஃ ஶ்ரூயதே ஸர்வைஃ கிம்சித் நிஶ்சித்ய நோச்யதே । அஸாத்யம் கேசந ப்ரோசுஃ துர்ஜ்ஞேயமிதி சாபரே । மூகீபூதாஸ்ததாந்யே து கியந்தஸ்து பலாயிதாஃ

அந்த நிகழ்ச்சி அனைவராலும் கேட்கப்பட்டது; யாரும் தீர்மானித்து சொல்லவில்லை. சிலர் 'இது முடியாது' என்றார்கள்; மற்றவர்கள் 'அது அரிதாகப் புரியக்கூடியது' என்றார்கள்; சிலர் மெளனமாகிவிட்டார்கள்; சிலர் அங்கிருந்து ஓடிவிட்டார்கள்.

ஹாஹாகாரோ மஹாநாஸீத் த்ரைலோக்யே விஸ்மயாவஹஃ । வேதவேதாந்தகோஷைஶ்ச கீதாபாடைர்விபோதிதம்

மூன்று உலகிலும் பெரும் குழப்பம் எழுந்தது; அதிசயம் ஏற்பட்டது; வேதம், உபநிடதம், கீதையின் பாடல்கள் ஒலித்து எல்லோரையும் விழிப்பித்தன.

பக்திஜ்ஞாநவிராகாணாம் நோததிஷ்டத் த்ரிகம் யதா உபாயோ நாபரோऽஸ்தீதி கர்ணே கர்ணேऽஜபஞ்ஜநாஃ

பக்தி, ஞானம், வைராக்கியம் ஆகிய மூன்றும் எழவில்லை; 'வேறு வழி இல்லை' என்று மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் கிசுகிசுத்தனர்.