ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸ்வயம் ச குருபிர்விப்ரைஃ ஸதாரைஃ ஸ்தவிரைரபி । ஆஶீர்பிஃ யுஜ்யமாநோऽந்யைஃ வந்திபிஶ்சாவிஶத் புரம்

அவரே, மூப்பர்கள், புரோகிதர்கள், மனைவிகள், வயதான உறவினர்கள் உடன், மற்றவர்களிடமிருந்து ஆசீர்வாதம் பெற்று, புகழ்பாடிகள் வழியில் நகரத்துக்குள் நுழைந்தார்.

ராஜமார்கம் கதே க்ரு'ஷ்ணே த்வாரகாயாஃ குலஸ்த்ரியஃ । ஹர்ம்யாண்யாருருஹுர்விப்ர ததீக்ஷண மஹோத்ஸவாஃ

கிருஷ்ணன் ராஜமார்க்கத்தில் செல்லும் போது, துவாரகையின் குலமகளிர், அவரை காணும் பெருவிழாவுக்காக தங்கள் மாளிகைகளின் மேல்மாடிகளில் ஏறினார்கள்.

நித்யம் நிரீக்ஷமாணாநாம் யதபி த்வாரகௌகஸாம் । ந வித்ரு'ப்யந்தி ஹி த்ரு'ஶஃ ஶ்ரியோ தாமாங்‌கமச்யுதம்

துவாரகா வாசிகள் எப்போதும் அவரை பார்த்தபடியே இருந்தாலும், அவர்களின் கண்கள் ஒருபோதும் திருப்தியடையவில்லை; ஏனெனில் அவர் செல்வத்தின் இருப்பிடம், அழகின் ஆதாரம்.

ஶ்ரியோ நிவாஸோ யஸ்யோரஃ பாநபாத்ரம் முகம் த்ரு'ஶாம் । பாஹவோ லோகபாலாநாம் ஸாரங்‌காணாம் பதாம்புஜம்

அவரது மார்பு செல்வம் தங்கும் இடம், முகம் கண்களுக்கு அமுதக் கோப்பை, தோள்கள் உலகத்தை காக்கும் காவலர்கள், பாத தாமரைகள் நல்லவர்களின் அடைக்கலம்.

ஸிதாதபத்ரவ்யஜநைஃ உபஸ்க்ரு'தஃ நவர்ஷைஃ அபிவர்ஷிதஃ பதி । பிஶங்‌கவாஸா வநமாலயா பபௌ யதார்கோடுப சாப வைத்யுதைஃ

வெண்மையான குடை, விசிறி கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, புதிய பூக்கள் வழியில் பொழியப்பட்டு, மஞ்சள் vasthiram, வனமாலை அணிந்து, மேகங்கள், வானவில், மின்னல் சூழ்ந்த சூரியனைப் போல அவர் பிரகாசித்தார்.

ப்ரவிஷ்டஸ்து க்ரு'ஹம் பித்ரோஃ பரிஷ்வக்தஃ ஸ்வமாத்ரு'பிஃ । வவந்தே ஶிரஸா ஸப்த தேவகீப்ரமுகா முதா

தன் பெற்றோரின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்து, தாய்மார்கள் அனைவராலும் அணைக்கப்பட்டு, தேவகி முதலான ஏழு பேரிடம் மகிழ்ச்சியுடன் தலையணிந்து வணங்கினார்.

தாஃ புத்ரமங்‌கம் ஆரோப்ய ஸ்நேஹஸ்நுத பயோதராஃ । ஹர்ஷவிஹ்வலிதாத்மாநஃ ஸிஷிசுஃ நேத்ரஜைர்ஜலைஃ

அந்த பெண்கள், தங்கள் மார்புகள் பாசத்தில் நனைந்து, மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து, தங்கள் மகனை மடியில் ஏற்றி, கண்களில் இருந்து வரும் கண்ணீரால் அவரை குளிப்பித்தார்கள்.

அதாவிஶத் ஸ்வபவநம் ஸர்வகாமமநுத்தமம் । ப்ராஸாதா யத்ர பத்‍நீநாம் ஸஹஸ்ராணி ச ஷோடஶ

பின்னர் அவர், எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும், ஒப்பற்ற அரண்மனையில், பதினாறாயிரம் மனைவிகள் வசிக்கும் மாளிகைகளுடன் உள்ள தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தார்.

பத்‍ந்யஃ பதிம் ப்ரோஷ்ய க்ரு'ஹாநுபாகதம் க்ய ஸஞ்ஜாத மநோமஹோத்ஸவாஃ । உத்தஸ்துராராத் ஸஹஸாஸநாஶயாத் வ்ரதைஃ வ்ரீடித லோசநாநநாஃ

கணவரை பிரிந்து இருந்த அந்த மனைவிகள், அவர் வீடு திரும்ப வந்ததைப் பார்த்ததும், மனம் கொண்டாட்டமாக மகிழ்ந்து, உடனே தங்கள் இருக்கைகளும் படுக்கைகளும் விட்டு எழுந்து, விரதத்தால் வெட்கம் கொண்ட முகத்துடன் விழிகளைத் தாழ்த்தினார்கள்.

தம் ஆத்மஜைஃ த்ரு'ஷ்டிபிரந்தராத்மநா துரந்தபாவாஃ பரிரேபிரே பதிம் । நிருத்தமப்யாஸ்ரவதம்பு நேத்ரயோஃ விலஜ்ஜதீநாம் ப்ரு'குவர்ய வைக்லவாத்

அந்த ப்ருகு குலத்து சிறப்புமிக்க பெண்கள், தங்கள் குழந்தைகளுடன் கணவரை உள்ளார்ந்த ஆசையுடன் பார்த்து, கட்டிப்பிடித்தார்கள்; வெட்கத்தில் தடுத்தாலும், கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தானாக வந்தது.

யத்யப்யஸௌ பார்ஶ்வகதோ ரஹோகதஃ ததாபி தஸ்யாங்‌க்ரியுகம் நவம் நவம் । பதே பதே கா விரமேத தத்பதாத் சலாபி யச்ச்ரீர்ந ஜஹாதி கர்ஹிசித்

அவர் அருகிலும் தனிப்பட்ட இடத்திலும் இருந்தாலும், அவருடைய இரு பாதங்கள் ஒவ்வொரு தரமும் புதிதாகவே தோன்றின; அப்படிப்பட்ட பாதங்களை, எத்தனை பெண்கள் விட்டு விலக முடியும், ஏனெனில் அசையாத லட்சுமியும் அவற்றை ஒருபோதும் விட்டு பிரியவில்லை.

ஏவம் ந்ரு'பாணாம் க்ஷிதிபாரஜந்மநாம் அக்ஷௌஹிணீபிஃ பரிவ்ரு'த்ததேஜஸாம் । விதாய வைரம் ஶ்வஸநோ யதாநலம் மிதோ வதேநோபரதோ நிராயுதஃ

இவ்வாறு, பூமிக்கு பாரமாக பிறந்த அரசர்கள், தங்கள் படைகளோடு ஒருவருக்கொருவர் பகைமை கொண்டு அழிவை அடையச் செய்து, காற்று தீயை அணைக்கும் போல், அவர் ஆயுதமின்றி ஒதுங்கி நின்றார்.

ஸ ஏஷ நரலோகேऽஸ்மிந் அவதீர்ணஃ ஸ்வமாயயா । ரேமே ஸ்த்ரீரத்‍நகூடஸ்தோ பகவாந் ப்ராக்ரு'தோ யதா

அந்த இறைவன், தன் மாயையால் மனித உலகில் அவதரித்து, சிறந்த பெண்கள் சூழ, சாதாரண மனிதன் போல மகிழ்ந்தார்.

உத்தாமபாவ பிஶுநாமல வல்குஹாஸ । வ்ரீடாவலோகநிஹதோ மதநோऽபி யாஸாம் ॥ ஸம்முஹ்ய சாபமஜஹாத் ப்ரமதோத்தமாஸ்தா । யஸ்யேந்த்ரியம் விமதிதும் குஹகைர்ந ஶேகுஃ

அந்த பெண்களின் தீவிரமான பார்வை, வெட்கமான புன்னகை, பக்கவாட்டுப் பார்வை ஆகியவற்றால் மன்மதனும் குழம்பி, தன் வில்லையும் விட்டு வைத்தான்; ஆனாலும், அவர்களின் எல்லா கவர்ச்சிகளாலும் கூட, அவன் உணர்வுகளை அவர்கள் கலக்க முடியவில்லை.

தமயம் மந்யதே லோகோ ஹ்யஸங்‌கமபி ஸங்‌கிநம் । ஆத்மௌபம்யேந மநுஜம் வ்யாப்ரு'ண்வாநம் யதோऽபுதஃ

அறிவில்லாத மக்கள், அவர் பற்றில்லாதவராக இருந்தாலும், உலகப் பணிகளில் ஈடுபடுவதைப் பார்த்து, தங்கள் அளவிலேயே அவரை பற்றுள்ளவராக எண்ணுகிறார்கள்.

ஏதத் ஈஶநமீஶஸ்ய ப்ரக்ரு'திஸ்தோऽபி தத்‍குணைஃ । ந யுஜ்யதே ஸதாऽத்மஸ்தைஃ யதா புத்திஸ்ததாஶ்ரயா

இது இறைவனின் ஆட்சிதான்; அவர் இயற்கையிலே இருந்தாலும், அதன் குணங்கள் அவரை ஒருபோதும் கட்டுப்படுத்தாது; அவரை அடைந்தவர்களின் புத்தியும் அந்த குணங்களால் பாதிக்கப்படாது.

தம் மேநிரேऽபலா மூடாஃ ஸ்த்ரைணம் சாநுவ்ரதம் ரஹஃ । அப்ரமாணவிதோ பர்துஃ ஈஶ்வரம் மதயோ யதா

அந்த பெண்கள், தங்கள் கணவரின் அளவை அறியாததால், அவரை தனக்கே உரியவராகவும், தனிப்பட்ட இடங்களில் தன்னை விரும்புபவராகவும் நினைத்தார்கள்; அதுபோல, சாதாரண மனங்கள் இறைவனை எல்லையுள்ளவராக எண்ணுகின்றன.

வ்ரு'ஷாயமாணௌ நர்தந்தௌ யுயுதாதே பரஸ்பரம் । அநுக்ரு'த்ய ருதைர்ஜந்தூந் சேரதுஃ ப்ராக்ரு'தௌ யதா

அந்த இருவரும், காளைகளாகக் கத்தி, ஒருவரை ஒருவர் போர் செய்து, விலங்குகளின் சத்தங்களைப் பின்பற்றி, சாதாரணவர்களைப்போல் விளையாடினார்கள்.

கதாசித் யமுநாதீரே வத்ஸாந் சாரயதோஃ ஸ்வகைஃ । வயஸ்யைஃ க்ரு'ஷ்ணபலயோஃ ஜிகாம்ஸுர்தைத்ய ஆகமத்

ஒரு நாள், யமுனை கரையில், தங்கள் நண்பர்களுடன், கண்ணனும் பாலராமனும் தங்கள் கன்றுகளை மேய்த்து கொண்டிருக்க, ஒரு அரக்கன் அவர்களை கொல்ல நினைத்து வந்தான்.

தம் வத்ஸரூபிணம் வீக்ஷ்ய வத்ஸயூதகதம் ஹரிஃ । தர்ஶயந் பலதேவாய ஶநைர்முக்த இவாஸதத்

அந்த அரக்கன், கன்று வடிவம் கொண்டு கன்றுகளுடன் கலந்து இருந்ததை ஹரி கவனித்து, தன்னைக் குற்றமற்றவனாக காட்டி மெதுவாக உட்கார்ந்து, பாலராமனுக்குக் காட்டினார்.

க்ரு'ஹீத்வா அபரபாதாப்யாம் ஸஹலாங்‌கூலமச்யுதஃ । ப்ராமயித்வா கபித்தாக்ரே ப்ராஹிணோத் கதஜீவிதம் । ஸ கபித்தைர்மஹாகாயஃ பாத்யமாநைஃ பபாத ஹ

பின்னர் அச்யுதன், அந்த அரக்கனை வால் உடன் பின்னங்கால்களில் பிடித்து, சுற்றி, கபித்த மரத்தின் மேல் எறிந்தார்; அந்த பெரிய உடலுடைய அரக்கன், விழும் பழங்களால் அடிபட்டு உயிரிழந்து விழுந்தான்.

தம் வீக்ஷ்ய விஸ்மிதா பாலாஃ ஶஶம்ஸுஃ ஸாது ஸாத்விதி । தேவாஶ்ச பரிஸந்துஷ்டா பபூவுஃ புஷ்பவர்ஷிணஃ

இதைக் கண்ட அந்த சிறுவர்கள் ஆச்சரியத்தில், 'அருமை! அருமை!' என்று கூற, தேவர்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்களை மழையாக பொழிந்தார்கள்.

தௌ வத்ஸபாலகௌ பூத்வா ஸர்வலோகைகபாலகௌ । ஸப்ராதராஶௌ கோவத்ஸாந் சாரயந்தௌ விசேரதுஃ

அந்த இருவரும், எல்லா உலகங்களுக்கும் காவலாளிகள் என்றாலும், கன்றுகளை மேய்க்கும் சிறுவர்களாக, வழக்கம்போல் காலை உணவு உண்டு, கன்றுகளை மேய்த்தார்கள்.

ஸ்வம் ஸ்வம் வத்ஸகுலம் ஸர்வே பாயயிஷ்யந்த ஏகதா । கத்வா ஜலாஶயாப்யாஶம் பாயயித்வா பபுர்ஜலம்

ஒரு நாள், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் கன்றுக் குழுவை நீர்நிலையருகே அழைத்துச் சென்று, கன்றுகளை நீர் குடிக்க வைத்தபின், தாமும் தண்ணீர் குடித்தார்கள்.

தே தத்ர தத்ரு'ஶுர்பாலா மஹாஸத்த்வமவஸ்திதம் । தத்ரஸுர்வஜ்ரநிர்பிந்நம் கிரேஃ ஶ்ரு'ங்‌கமிவ ச்யுதம்

அங்கே அந்தக் குழந்தைகள் ஒரு பெரிய உயிரினத்தை நின்றுக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்கள்; அது, இந்திரனின் இடியால் உடைந்த ஒரு மலைச்சிகரத்தைப் போல இருந்தது.

ஸ வை பகோ நாம மஹாநஸுரோ பகரூபத்ரு'க் । ஆகத்ய ஸஹஸா க்ரு'ஷ்ணம் தீக்ஷ்ணதுண்டோऽக்ரஸத்‍பலீ

அது பக்கன் என்று அழைக்கப்படும் ஒரு பெரிய அசுரன்; அவர் கொக்கு வடிவத்தில் வந்து, திடீரென கூரிய அலகால் கிருஷ்ணனை வலிமையுடன் பிடித்தான்.

க்ரு'ஷ்ணம் மஹாபகக்ரஸ்தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ராமாதயோऽர்பகாஃ । பபூவுரிந்த்ரியாணீவ விநா ப்ராணம் விசேதஸஃ

கிருஷ்ணன் அந்தப் பெரிய பக்கனால் விழுங்கப்பட்டதைப் பார்த்த ராமனும் மற்ற குழந்தைகளும் உயிரில்லாத உணர்வுகள்போல் திகைத்துப் போனார்கள்.

( மிஶ்ர ) தம் தாலுமூலம் ப்ரதஹந்தமக்நிவத் கோபாலஸூநும் பிதரம் ஜகத்‍குரோஃ । சச்சர்த ஸத்யோऽதிருஷாக்ஷதம் பகஃ துண்டேந ஹந்தும் புநரப்யபத்யத

ஆனால், அந்தக் கோபர் மகனும் உலகுக்கு ஆசானுமான கிருஷ்ணன், பக்கனின் வாய் உள்ளே தீயைப் போல எரிந்து, அவனுக்கு தாங்க முடியாத வலியைக் கொடுத்தான். உடனே பக்கன் கிருஷ்ணனை வாய் விட்டு வெளியே தள்ளி, கோபத்தில் மீண்டும் அலகால் தாக்க வந்தான்.

தம் ஆபதந்தம் ஸ நிக்ரு'ஹ்ய துண்டயோஃ தோர்ப்யாம் பகம் கம்ஸஸகம் ஸதாம் பதிஃ । பஶ்யத்ஸு பாலேஷு ததார லீலயா முதாவஹோ வீரணவத் திவௌகஸாம்

அந்த பக்கன் மீண்டும் தாக்க வந்தபோது, நல்லவர்களின் காப்பாளனும் கம்சனின் தோழனும் ஆன கிருஷ்ணன், தன் கரங்களால் அவனை அலகில் பிடித்து, குழந்தைகள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, எளிதாகவே அவனை இரண்டாகப் பிளந்தான்; இது எல்லோருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது.