ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

பவாய நஸ்த்வம் பவ விஶ்வபாவந த்வமேவ மாதாத ஸுஹ்ரு'த்பதிஃ பிதா । த்வம் ஸத்‍குருர்நஃ பரமம் ச தைவதம் யஸ்யாநுவ்ரு'த்த்யா க்ரு'திநோ பபூவிம

எங்கள் நலனுக்காக, நீங்கள் உலகை உருவாக்குபவர், காப்பவர், பாதுகாப்பவர்; நீங்கள் எங்கள் தாய், நண்பன், ஆண்டவர், தந்தை; நீங்கள் எங்கள் உண்மையான குரு, உயர்ந்த தெய்வம்; உங்களைப் பின்பற்றுவதால் நாங்கள் சிறப்படைந்தோம்.

அஹோ ஸநாதா பவதா ஸ்ம யத்வயம் த்ரைவிஷ்டபாநாமபி தூரதர்ஶநம் । ப்ரேமஸ்மித ஸ்நிக்த நிரீக்ஷணாநநம் பஶ்யேம ரூபம் தவ ஸர்வஸௌபகம்

ஓ, நாங்கள் உங்களால் பெரும் அதிர்ஷ்டம் பெற்றோம்; ஏனெனில், விண்ணுலகத் தேவர்களுக்கும் அரிதாகும் உங்கள் புனிதமான முகம், அன்பு புன்னகை, கருணை பார்வை, எல்லா சௌபாக்கியங்களும் நிறைந்த உருவம் ஆகியவற்றை நாங்கள் காண்கிறோம்.

யர்ஹ்யம்புஜாக்ஷாபஸஸார போ பவாந் குரூந் மதூந் வாத ஸுஹ்ரு'த் தித்ரு'க்ஷயா । தத்ராப்தகோடிப்ரதிமஃ க்ஷணோ பவேத் ரவிம் விநாக்ஷ்ணோரிவ நஸ்தவாச்யுத

தாமரையண்கண் உடையவரே, நீங்கள் கௌரவர்கள் அல்லது மதுக்கள் இடம் நண்பர்களை காண விரும்பி சென்றபோது, ஒவ்வொரு கணமும் கோடி வருஷம் போல் நீண்டது; அது சூரியனை இழந்த கண்கள் போல் இருந்தது, அச்யுதா.

இதி சோதீரிதா வாசஃ ப்ரஜாநாம் பக்தவத்ஸலஃ । ஶ்ரு'ண்வாநோऽநுக்ரஹம் த்ரு'ஷ்ட்யா விதந்வந் ப்ராவிஶத்புரம்

இவ்வாறு மக்கள் இச்சொற்களை பேச, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் அன்பு கொண்ட ஆண்டவர், அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டு, அருளான பார்வையை வழங்கி, நகரத்துக்குள் நுழைந்தார்.

மதுபோஜதஶார்ஹார்ஹ குகுராந்தக வ்ரு'ஷ்ணிபிஃ । ஆத்மதுல்ய பலைர்குப்தாம் நாகைர்போகவதீமிவ

மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், குகுரர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள் ஆகியோர் தம்மைப் போலவே வலிமை உடையவர்கள்; அவர்கள் பாதுகாப்பில் அந்த நகரம், பாம்புகள் போகவதியைப் பாதுகாப்பதைப் போல உறுதியாக இருந்தது.

ஸர்வர்து ஸர்வவிபவ புண்யவ்ரு'க்ஷலதாஶ்ரமைஃ । உத்யாநோபவநாராமைஃ வ்ரு'த பத்மாகர ஶ்ரியம்

அந்த நகரம் எல்லா காலங்களிலும் செழிப்புடன், புண்ணியமான மரங்கள், கொடிகள், ஆசிரமங்கள், பூங்காக்கள், தோட்டங்கள், தாமரை குளங்கள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு, அழகாக பிரகாசித்தது.

கோபுரத்வாரமார்கேஷு க்ரு'தகௌதுக தோரணாம் । சித்ரத்வஜபதாகாக்ரைஃ அந்தஃ ப்ரதிஹதாதபாம்

கோபுர வாயில்கள், வீதி வழிகள், சாலைகளில் கொண்டாட்டம் நிறைந்த தோரணங்கள் அமைக்கப்பட்டு, வண்ணமயமான கொடிகள், பட்டாக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; நகரத்தின் உள்ளே வெயில் புகாமல் பாதுகாக்கப்பட்டது.

ஸம்மார்ஜித மஹாமார்க ரத்யாபணக சத்வராம் । ஸிக்தாம் கந்தஜலைருப்தாம் பலபுஷ்பாக்ஷதாங்‌குரைஃ

பெரிய வீதிகள், சந்துகள், கடைத்தெருக்கள், சதுக்கங்கள் எல்லாம் நன்கு துடைக்கப்பட்டு, மணமுள்ள நீர் தெளிக்கப்பட்டு, பழங்கள், பூக்கள், அரிசி, தானியங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

த்வாரி த்வாரி க்ரு'ஹாணாம் ச தத்யக்ஷத பலேக்ஷுபிஃ । அலங்‌க்ரு'தாம் பூர்ணகும்பைஃ பலிபிஃ தூபதீபகைஃ

ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் தயிர், அரிசி, பழங்கள், கரும்பு வைத்து, நிரம்பிய குடங்கள், பலி, தூபம், விளக்குகள் கொண்டு அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தது.

நிஶம்ய ப்ரேஷ்டமாயாந்தம் வஸுதேவோ மஹாமநாஃ । அக்ரூரஶ்சோக்ரஸேநஶ்ச ராமஶ்சாத்‍புதவிக்ரமஃ

அன்பானவர் வருகிறார் என்று கேட்டு, உயர்ந்த மனம் கொண்ட வசுதேவன், அக்குரூரன், உக்ரசேனன், அதிசய வீரியமுள்ள பாலராமன் ஆகியோர்,

ப்ரத்யும்நஃ சாருதேஷ்ணஶ்ச ஸாம்போ ஜாம்பவதீஸுதஃ । ப்ரஹர்ஷவேக உச்சஶித ஶயநாஸந போஜநாஃ

பிரத்யும்னன், சாருதேஷ்ணன், சாம்பன், ஜாம்பவதியின் மகன் ஆகியோரும், பேரானந்தத்தில் தங்கள் படுக்கை, இருக்கை, உணவு எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு எழுந்தனர்.

வாரணேந்த்ரம் புரஸ்க்ரு'த்ய ப்ராஹ்மணைஃ ஸஸுமங்‌கலைஃ । ஶங்‌கதூர்ய நிநாதேந ப்ரஹ்மகோஷேண சாத்ரு'தாஃ । ப்ரத்யுஜ்ஜக்மூ ரதைர்ஹ்ரு'ஷ்டாஃ ப்ரணயாகத ஸாத்வஸாஃ

முதன்மை யானையை முன்னிலைப்படுத்தி, புனிதமான மந்திரங்கள் பாடும் பிராமணர்களுடன், சங்கு, தூரியம் ஒலியுடன், வேதம் ஓதும் குரலால் மதிப்பளிக்கப்பட்டு, அவர்கள் எல்லோரும் ரதங்களில் மகிழ்ச்சியுடன், அன்பும் பயமும் கலந்த மனதுடன் எதிர்கொண்டனர்.

வாரமுக்யாஶ்ச ஶதஶோ யாநைஃ தத் தர்ஶநோத்ஸுகாஃ । லஸத்குண்டல நிர்பாத கபோல வதநஶ்ரியஃ

நூற்றுக்கணக்கான சிறந்த யானைகள், அவரை காண ஆவலுடன், ஜொலிக்கும் குண்டலங்கள், பிரகாசிக்கும் கன்னங்கள், முக அழகுடன் அந்த இடத்தை மேலும் ஒளிரச் செய்தன.

நடநர்தககந்தர்வாஃ ஸூத மாகத வந்திநஃ । காயந்தி சோத்தமஶ்லோக சரிதாநி அத்‍புதாநி ச

நடனக்காரர்கள், நாடகக்காரர்கள், கந்தர்வர்கள், சூதர்கள், மாகதர்கள், புகழ்பாடிகள் ஆகியோர், அந்த மகானின் அதிசயமான செயல்களையும் கதைகளையும் பாடினர்.

பகவாந் தத்ர பந்தூநாம் பௌராணாம் அநுவர்திநாம் । யதாவிதி உபஸங்‌கம்ய ஸர்வேஷாம் மாநமாததே

பகவான், தன் உறவினர்கள் மற்றும் நகரவாசிகள் அனைவரையும், ஒவ்வொருவரையும் மரபுப்படி அணுகி, அனைவருக்கும் மரியாதை செய்தார்.

ப்ரஹ்வாபிவாதந ஆஶ்லேஷ கரஸ்பர்ஶ ஸ்மிதேக்ஷணைஃ । ஆஶ்வாஸ்ய சாஶ்வபாகேப்யோ வரைஶ்ச அபிமதைர்விபுஃ

அவர் பணிவுடன் வணக்கம் செய்து, அணைத்து, கையால் தொடந்து, புன்னகை பார்வையால் மகிழ்வித்து, நீண்ட நாட்கள் பிரிந்திருந்தவர்களை ஆறுதல் கூறி, மற்றவர்களுக்கு விரும்பிய வரங்களை அளித்தார்.

ஸ்வயம் ச குருபிர்விப்ரைஃ ஸதாரைஃ ஸ்தவிரைரபி । ஆஶீர்பிஃ யுஜ்யமாநோऽந்யைஃ வந்திபிஶ்சாவிஶத் புரம்

அவரே, மூப்பர்கள், புரோகிதர்கள், மனைவிகள், வயதான உறவினர்கள் உடன், மற்றவர்களிடமிருந்து ஆசீர்வாதம் பெற்று, புகழ்பாடிகள் வழியில் நகரத்துக்குள் நுழைந்தார்.

ராஜமார்கம் கதே க்ரு'ஷ்ணே த்வாரகாயாஃ குலஸ்த்ரியஃ । ஹர்ம்யாண்யாருருஹுர்விப்ர ததீக்ஷண மஹோத்ஸவாஃ

கிருஷ்ணன் ராஜமார்க்கத்தில் செல்லும் போது, துவாரகையின் குலமகளிர், அவரை காணும் பெருவிழாவுக்காக தங்கள் மாளிகைகளின் மேல்மாடிகளில் ஏறினார்கள்.

நித்யம் நிரீக்ஷமாணாநாம் யதபி த்வாரகௌகஸாம் । ந வித்ரு'ப்யந்தி ஹி த்ரு'ஶஃ ஶ்ரியோ தாமாங்‌கமச்யுதம்

துவாரகா வாசிகள் எப்போதும் அவரை பார்த்தபடியே இருந்தாலும், அவர்களின் கண்கள் ஒருபோதும் திருப்தியடையவில்லை; ஏனெனில் அவர் செல்வத்தின் இருப்பிடம், அழகின் ஆதாரம்.

ஶ்ரியோ நிவாஸோ யஸ்யோரஃ பாநபாத்ரம் முகம் த்ரு'ஶாம் । பாஹவோ லோகபாலாநாம் ஸாரங்‌காணாம் பதாம்புஜம்

அவரது மார்பு செல்வம் தங்கும் இடம், முகம் கண்களுக்கு அமுதக் கோப்பை, தோள்கள் உலகத்தை காக்கும் காவலர்கள், பாத தாமரைகள் நல்லவர்களின் அடைக்கலம்.

ஸிதாதபத்ரவ்யஜநைஃ உபஸ்க்ரு'தஃ நவர்ஷைஃ அபிவர்ஷிதஃ பதி । பிஶங்‌கவாஸா வநமாலயா பபௌ யதார்கோடுப சாப வைத்யுதைஃ

வெண்மையான குடை, விசிறி கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டு, புதிய பூக்கள் வழியில் பொழியப்பட்டு, மஞ்சள் vasthiram, வனமாலை அணிந்து, மேகங்கள், வானவில், மின்னல் சூழ்ந்த சூரியனைப் போல அவர் பிரகாசித்தார்.

ப்ரவிஷ்டஸ்து க்ரு'ஹம் பித்ரோஃ பரிஷ்வக்தஃ ஸ்வமாத்ரு'பிஃ । வவந்தே ஶிரஸா ஸப்த தேவகீப்ரமுகா முதா

தன் பெற்றோரின் இல்லத்திற்குள் நுழைந்து, தாய்மார்கள் அனைவராலும் அணைக்கப்பட்டு, தேவகி முதலான ஏழு பேரிடம் மகிழ்ச்சியுடன் தலையணிந்து வணங்கினார்.

தாஃ புத்ரமங்‌கம் ஆரோப்ய ஸ்நேஹஸ்நுத பயோதராஃ । ஹர்ஷவிஹ்வலிதாத்மாநஃ ஸிஷிசுஃ நேத்ரஜைர்ஜலைஃ

அந்த பெண்கள், தங்கள் மார்புகள் பாசத்தில் நனைந்து, மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்து, தங்கள் மகனை மடியில் ஏற்றி, கண்களில் இருந்து வரும் கண்ணீரால் அவரை குளிப்பித்தார்கள்.

அதாவிஶத் ஸ்வபவநம் ஸர்வகாமமநுத்தமம் । ப்ராஸாதா யத்ர பத்‍நீநாம் ஸஹஸ்ராணி ச ஷோடஶ

பின்னர் அவர், எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறும், ஒப்பற்ற அரண்மனையில், பதினாறாயிரம் மனைவிகள் வசிக்கும் மாளிகைகளுடன் உள்ள தன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தார்.

பத்‍ந்யஃ பதிம் ப்ரோஷ்ய க்ரு'ஹாநுபாகதம் க்ய ஸஞ்ஜாத மநோமஹோத்ஸவாஃ । உத்தஸ்துராராத் ஸஹஸாஸநாஶயாத் வ்ரதைஃ வ்ரீடித லோசநாநநாஃ

கணவரை பிரிந்து இருந்த அந்த மனைவிகள், அவர் வீடு திரும்ப வந்ததைப் பார்த்ததும், மனம் கொண்டாட்டமாக மகிழ்ந்து, உடனே தங்கள் இருக்கைகளும் படுக்கைகளும் விட்டு எழுந்து, விரதத்தால் வெட்கம் கொண்ட முகத்துடன் விழிகளைத் தாழ்த்தினார்கள்.

தம் ஆத்மஜைஃ த்ரு'ஷ்டிபிரந்தராத்மநா துரந்தபாவாஃ பரிரேபிரே பதிம் । நிருத்தமப்யாஸ்ரவதம்பு நேத்ரயோஃ விலஜ்ஜதீநாம் ப்ரு'குவர்ய வைக்லவாத்

அந்த ப்ருகு குலத்து சிறப்புமிக்க பெண்கள், தங்கள் குழந்தைகளுடன் கணவரை உள்ளார்ந்த ஆசையுடன் பார்த்து, கட்டிப்பிடித்தார்கள்; வெட்கத்தில் தடுத்தாலும், கண்களில் இருந்து கண்ணீர் தானாக வந்தது.

யத்யப்யஸௌ பார்ஶ்வகதோ ரஹோகதஃ ததாபி தஸ்யாங்‌க்ரியுகம் நவம் நவம் । பதே பதே கா விரமேத தத்பதாத் சலாபி யச்ச்ரீர்ந ஜஹாதி கர்ஹிசித்

அவர் அருகிலும் தனிப்பட்ட இடத்திலும் இருந்தாலும், அவருடைய இரு பாதங்கள் ஒவ்வொரு தரமும் புதிதாகவே தோன்றின; அப்படிப்பட்ட பாதங்களை, எத்தனை பெண்கள் விட்டு விலக முடியும், ஏனெனில் அசையாத லட்சுமியும் அவற்றை ஒருபோதும் விட்டு பிரியவில்லை.

ஏவம் ந்ரு'பாணாம் க்ஷிதிபாரஜந்மநாம் அக்ஷௌஹிணீபிஃ பரிவ்ரு'த்ததேஜஸாம் । விதாய வைரம் ஶ்வஸநோ யதாநலம் மிதோ வதேநோபரதோ நிராயுதஃ

இவ்வாறு, பூமிக்கு பாரமாக பிறந்த அரசர்கள், தங்கள் படைகளோடு ஒருவருக்கொருவர் பகைமை கொண்டு அழிவை அடையச் செய்து, காற்று தீயை அணைக்கும் போல், அவர் ஆயுதமின்றி ஒதுங்கி நின்றார்.

ஸ ஏஷ நரலோகேऽஸ்மிந் அவதீர்ணஃ ஸ்வமாயயா । ரேமே ஸ்த்ரீரத்‍நகூடஸ்தோ பகவாந் ப்ராக்ரு'தோ யதா

அந்த இறைவன், தன் மாயையால் மனித உலகில் அவதரித்து, சிறந்த பெண்கள் சூழ, சாதாரண மனிதன் போல மகிழ்ந்தார்.