ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

த்ரௌபதீ ச பரித்ராதா யேந கௌரவகஶ்மலாத் । பாலிதா கோபஸுந்தர்யஃ ஸ க்ரு'ஷ்ணஃ க்வாபி நோ கதஃ

திரௌபதியை கௌரவர்களின் துயரிலிருந்து காப்பாற்றியதும், கோபியர்களை பாதுகாத்ததும் அந்த கிருஷ்ணர்தான்; அந்த கிருஷ்ணர் இப்போது எங்கே சென்றார்?

த்வம்து பக்திஃ ப்ரியா தஸ்ய ஸததம் ப்ராணதோऽதிகா । த்வயாऽऽஹூதஸ்து பகவாந் யாதி நீசக்ரு'ஹேஷ்வபி

ஆனால் பக்தியே, நீ அவனுக்கு உயிரைவிடவும் மேலானவள். நீ அழைத்தால், பகவான் கீழ்மக்களின் வீடுகளுக்கே வந்துவிடுவார்.

ஸத்யாதித்ரியுகே போத வைராக்யௌ முக்திஸாதகௌ । கலௌ து கேவலா பக்திஃ ப்ரஹ்மஸாயுஜ்யகாரிணீ

முதற்கால மூன்று யுகங்களில், சத்தியம், ஞானம், விலகல் ஆகியவை விடுதலிக்கு வழி; ஆனால் கலியுகத்தில் பக்தியே பிரம்மத்துடன் ஒன்றாகும் நிலையைத் தரும்.

இதி நிஶ்சித்ய சித்‌ரூபஃ ஸத்‌ரூபாம் த்வாம் ஸஸர்ஜ ஹ । பரமாநந்தசிந்மூர்தி ஸும்தரீம் க்ரு'ஷ்ணவல்லபாம்

இவ்வாறு தீர்மானித்து, அறிவாய் இருப்பவன், உன்னைத் தானே போன்ற வடிவில், பரமானந்தம் நிறைந்த, அழகான, கிருஷ்ணருக்கு பிரியமானவளாக உருவாக்கினான்.

பத்த்வாம்ஜலிம் த்வயா ப்ரு'ஷ்டம் கிம் கரோமீதி சைகதா । த்வாம் ததாऽऽஜ்ஞாபயத் க்ரு'ஷ்ணோ மத்‌பக்தாந் போஷயேதி ச

கைகளை கூப்பி, 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று நீ ஒருநாள் கேட்டாய். அப்போது கிருஷ்ணர் உனக்கு, 'என் பக்தர்களை பேணு' என்று கட்டளையிட்டார்.

அம்கீக்ரு'தம் த்வயா தத்வை ப்ரஸந்நோऽபூத் ஹரிஸ்ததா । முக்திம் தாஸீம் ததௌ துப்யம் ஜ்ஞாநவைராக்யகௌ இமௌ

அந்த கட்டளையை நீ ஏற்றுக்கொண்டபோது ஹரி மகிழ்ந்தார். அவர் உனக்கு முக்தியை அடிமையாகவும், ஞானம், வைராக்கியம் இருவரையும் கொடுத்தார்.

போஷணம் ஸ்வேந ரூபேண வைகுண்டே த்வம் கரோஷி ச । பூமௌ பக்தவிபோஷாய சாயாரூபம் த்வயா க்ரு'தம்

வைகுண்டத்தில் நீ உன் இயல்பான வடிவில் பேணுகிறாய்; பூமியில் பக்தர்களை பேண, நீ நிழல் வடிவில் தோன்றுகிறாய்.

முக்திம் ஜ்ஞாநம் விரக்திம் ச ஸஹ க்ரு'த்வா கதா புவி । க்ரு'தாதி த்வாபரஸ்யாந்தம் மஹாநந்தேந ஸம்ஸ்திதா

முக்தி, ஞானம், வைராக்கியத்துடன் நீ பூமிக்கு வந்தாய்; கிருதயுகம் முதல் துவாபரயுகம் முடியும் வரை பேரானந்தத்தில் இருந்தாய்.

கலௌ முக்திஃ க்ஷயம் ப்ராப்தா பாகண்டாமயபீடிதா । த்வத் ஆஜ்ஞயா கதா ஶீக்ரம் வைகுண்டம் புநரேவ ஸா

கலியுகத்தில் முக்தி அழிந்துவிட்டாள், பாசண்டத்தால் வாடினாள்; உன் கட்டளையால் அவள் விரைவில் மீண்டும் வைகுண்டத்திற்கு சென்றாள்.

ஸ்ம்ரு'தா த்வயாபி சாத்ரைவ முக்திராயாதி யாதி ச । புத்ரீக்ரு'த்ய த்வயேமௌ ச பார்ஶ்வே ஸ்வஸ்யைவ ரக்ஷிதௌ

நீ நினைத்தால் இங்கே விடுதலும் வந்து போகும்; நீ இவர்கள் இருவரையும் உன் மகன்களாக ஏற்று, உன் பக்கத்தில் பாதுகாத்திருக்கின்றாய்.

உபேக்ஷாதஃ கலௌ மந்தௌ வ்ரு'த்தௌ ஜாதௌ ஸுதௌ தவ । ததாபி சிந்தாம் முஞ்ச த்வம் உபாயம் சிந்தயாம்யஹம்

காலியுகத்தில் கவனக்குறைவால் உன் இரு மகன்களும் பலவீனமாக, முதுமை அடைந்துள்ளனர்; இருந்தாலும் கவலைப்படாதே, நான் வழி ஒன்றை யோசிப்பேன்.

கலிநா ஸத்ரு'ஶஃ கோऽபி யுகோ நாஸ்தி வராநநே । தஸ்மிந் த்வாம் ஸ்தாபயிஷ்யாமி கேஹே கேஹே ஜநே ஜநே

அழகியவளே, காலியுகம் போல் வேறு எந்த யுகமும் இல்லை; அந்த யுகத்தில், நான் உன்னை வீடு வீடாக, மக்கள் ஒவ்வொருவரிடமும் நிலைநிறுத்துவேன்.

அந்யதர்மாந் திரஸ்க்ரு'த்ய புரஸ்க்ரு'த்ய மஹோத்ஸவாந் । ததா நாஹம் ஹரேர்தாஸோ லோகே த்வாம் ந ப்ரவர்தயே

மற்ற கடமைகளை ஒதுக்கி, பெரிய திருவிழாக்களுக்கு முன்னுரிமை கொடுக்கும் போது, அப்போது நான் ஹரியை சேவிக்க மாட்டேன், உலகில் உன்னைப் பரப்பவும் மாட்டேன்.

த்வத் அந்விதாஶ்ச யே ஜீவா பவிஷ்யந்தி கலௌ இஹ । பாபிநோऽபி கமிஷ்யந்தி நிர்பயம் க்ரு'ஷ்ணமந்திரம்

இந்த கலியுகத்தில் உன்னுடன் சேர்ந்திருக்கும் உயிர்கள், அவர்கள் பாவிகள் என்றாலும் கூட, அஞ்சாமல் கிருஷ்ணரின் ஆலயத்திற்குச் செல்ல முடியும்.

யேஷாம் சித்தே வஸேத்‌பக்திஃ ஸர்வதா ப்ரேமரூபிணீ । நதே பஶ்யந்தி கீநாஶம் ஸ்வப்நேऽப்யமலமூர்தயஃ

யாருடைய மனதில் என்றும் அன்பாகிய பக்தி நிறைந்திருக்கிறதோ, அவர்களைத் தூய்மையற்ற உயிர்கள், கனவில் கூட, பாதிக்க முடியாது.

ந ப்ரேதோ ந பிஶாசோ வா ராக்ஷஸோ வாஸுரோऽபி வா । பக்தியுக்தமநஸ்காநாம் ஸ்பர்ஶநே ந ப்ரபுர்பவேத்

பக்தி நிறைந்த மனம் கொண்டவர்களை, பேய்கள், பிசாசுகள், அரக்கர்கள், அசுரர்கள் ஆகியோர் தொடுவதால்கூட வெல்ல முடியாது.

ந தபோபிர்ந வேதைஶ்ச ந ஜ்ஞாநேநாபி கர்மணா । ஹரிர்ஹி ஸாத்யதே பக்த்யா ப்ரமாணம் தத்ர கோபிகாஃ

தவம், வேதம், அறிவு, செயல் இவைகளால் ஹரியை அடைய முடியாது; பக்தியால் மட்டுமே முடியும்; இதற்கு உதாரணம் கோபிகைகள்.

ந்ரு'ணாம் ஜந்மஸஹஸ்ரேண பக்தௌ ப்ரீதிர்ஹி ஜாயதே । கலௌ பக்திஃ கலௌ பக்திஃ பக்த்யா க்ரு'ஷ்ணஃ புரஃ ஸ்திதஃ

மனிதனுக்கு ஆயிரம் பிறவிகள் கடந்த பிறகு தான் பக்தியில் உள்ள அன்பு பிறக்கிறது; கலியுகத்தில் பக்தியே முக்கியம், பக்தியால்தான் பகவான் கிருஷ்ணர் நேரில் தோன்றுகிறார்.

பக்தித்ரோஅகரா யே ச தே ஸீதந்தி ஜகத்த்ரயே । துர்வாஸா துஃகமாபந்நஃ புரா பக்தவிநிந்தகஃ

பக்திக்கு விரோதமாக இருப்பவர்கள் மூன்று உலகிலும் தாழ்ந்து போகிறார்கள்; ஒருநாள் துர்வாசர் ஒரு பக்தனை இகழ்ந்ததால் பெரும் துன்பம் அனுபவித்தார்.

அலம் வ்ரதைஃ அலம் தீர்தைஃ அலம் யோகைரலம் மகைஃ । அலம் ஜ்ஞாநகதாலாபைஃ பக்திரேகைவ முக்திதா

விரதங்கள் போதும், தீர்த்தயாத்திரைகள் போதும், யோகங்கள் போதும், யாகங்கள் போதும், ஞானம் பற்றிய விவாதங்கள் போதும்; பக்தியே ஒரே முத்தி தரும் வழி.

ஸூத உவாச - இதி நாரதநிர்ணீதம் ஸ்வமாயாத்ம்யம் நிஶம்ய ஸா । ஸர்வாங்கபுஷ்டிஸம்யுக்தா நாரதம் வாக்யமவ்ரவீத்

சூதர் சொன்னார்: இப்படிச் நாரதர் கூறிய தன் இயல்பை கேட்டவுடன், எல்லா நன்மைகளும் உடையவளாக அவள் நாரதரிடம் பேசினாள்.

பக்திருவாச - அஹோ நாரத தந்யோऽஸி ப்ரீதிஸ்தே மயி நிஶ்சலா । ந கதாசித் விமுஞ்சாமி சித்தே ஸ்தாஸ்யாமி ஸர்வதா

பக்தி சொன்னாள்: நாரதா, நீ எவ்வளவு பாக்கியசாலி! உனக்கு என்னிடம் உள்ள பாசம் ஒருபோதும் குறையாது. நான் உன்னை ஒருபோதும் விட்டு போகமாட்டேன்; எப்போதும் உன் மனதில் நிலைத்திருப்பேன்.

க்ரு'பாலுநா த்வயா ஸாதோ மத்‌பாதா த்வம்ஸிதா க்ஷணாத் । புத்ரயோஶ்சேதநா நாஸ்தி ததோ போதய போதய

கருணைமிகு முனிவரே, உன்னால் என் துயரம் ஒரு கணத்தில் நீங்கிவிட்டது. என் இரு மகன்கள் இன்னும் விழிப்பில்லாமல் இருக்கின்றனர்; அவர்களை விழிப்பிப்பாயாக, விழிப்பிப்பாயாக.

ஸூத உவாச - தஸ்யா வசஃ ஸமாகர்ண்ய காருண்யம் நாரதோ கதஃ । தயோர்போதநமாரேபே கராக்ரேண விமர்தயந்

சூதர் சொன்னார்: அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட நாரதருக்கு மிகுந்த இரக்கம் வந்தது. உடனே அவர் அந்த இருவரையும் விழிப்பிக்கத் தொடங்கினார்; விரல் முனைகளால் அவர்களை மெதுவாகத் தொடினார்.

முகம் ஸம்யோஜ்ய கர்ணாந்தே ஶப்தமுச்சைஃ ஸமுச்சரந் । ஜ்ஞாந ப்ரபுத்யதாம் ஶீக்ரம் ரே வைராக்ய ப்ரபுத்யதாம்

அவர் தன் வாயை அவர்களது காதருகில் வைத்து, உரக்கச் சொன்னார்: 'ஞானமே, விரைவில் விழிப்பாயாக! வைராக்கியமே, விழிப்பாயாக!'

வேதவேதாந்தகோஷைஶ்ச கீதாபாடைர்முஹுர்முஹுஃ । போத்யமாநௌ ததா தேந கதம்சித் சோத்திதௌ பலாத்

வேதங்களும், உபநிடதங்களும், கீதையும் மீண்டும் மீண்டும் ஓதிக் கொண்டு, அவர் இருவரையும் விழிப்பதற்காக முயன்றார்; கடுமையாக உழைத்தபின், அவர்கள் எப்படியோ எழுந்தனர்.

நேத்ரைஃ அநவலோகந்தௌ ஜ்ரு'ம்பந்தௌ ஸாலஸாவுபௌ । பகவத்பலிதௌ ப்ராயஃ ஶுஷ்ககாஷ்டஸமாங்‍ககௌ

அவர்கள் இருவரும் கண்களைத் திறக்க முடியாமல், பெருமூச்சு விட்டபடி, கொக்கு போல பலவீனமாக, உடல் முழுவதும் வெள்ளை முடி சூழ்ந்து, உலர்ந்த மரக்கட்டையோடு ஒத்தவர்களாக இருந்தார்கள்.

க்ஷுத்க்ஷாமௌ தௌ நிரீக்ஷ்யைவ புநஃ ஸ்வாபபராயணௌ । ரு'ஷிஶ்சிந்தாபரோ ஜாதஃ கிம் விதேயம் மயேதி ச

அவள் இருவரும் பசிக்காக மெலிந்து, மீண்டும் தூக்கத்தில் மூழ்கியிருப்பதை பார்த்து, அந்த முனிவர் ஆழமாக யோசனை செய்தார்; 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று மனதில் எண்ணினார்.

அஹோ நித்ரா கதம் யாதி வ்ரு'த்தத்வம் ச மஹத்தரம் । சிந்தயந் இதி கோவிந்தம் ஸ்மாரயாமாஸ பார்கவ

'ஓ, தூக்கம் எப்படி வருகிறது? இவ்வளவு வயது எப்படி வந்தது?' என்று சிந்தித்தபடி, பார்கவ முனிவர் கோவிந்தனை நினைவில் கொண்டார்.