ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ததோऽக்நிவர்ணா இஷவ உத்பேதுஃ ஸூர்யமண்டலாத்। யதா மயூகஸந்தோஹா நாத்ரு'ஶ்யந்த புரோ யதஃ

அப்போது, சூரிய மண்டலத்திலிருந்து தீ போல ஜ்வலிக்கும் அம்புகள் எழுந்தன; அவை ஒளிக்கற்றைகள் போல் நகரங்களை நோக்கி சென்றபோது காணப்படவில்லை.

தைஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டா வ்யஸவஃ ஸர்வே நிபேதுஃ ஸ்ம புரௌகஸஃ। தாநாநீய மஹாயோகீ மயஃ கூபரஸேऽக்ஷிபத்

அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட நகரவாசிகள் அனைவரும் உயிரிழந்து கீழே விழுந்தார்கள்; மாயா என்னும் மகாயோகி அவர்களை சேர்த்து, அமுதுக்கிணற்றில் போட்டான்.

ஸித்தாம்ரு'தரஸஸ்ப்ரு'ஷ்டா வஜ்ரஸாரா மஹௌஜஸஃ। உத்தஸ்துர்மேகதலநா வைத்யுதா இவ வஹ்நயஃ

அமுதின் தொடுதலால், அவர்கள் வஜ்ரத்துக்கு இணையான வலிமையுடன், பெரும் சக்தியுடன், மேகங்களை பிளக்கும் மின்னலைப் போல எழுந்தனர்.

விலோக்ய பக்நஸங்கல்பம் விமநஸ்கம் வ்ரு'ஷத்வஜம்। ததாயம் பகவாந்விஷ்ணுஸ்தத்ரோபாயமகல்பயத்

தன் முயற்சி தோல்வியடைந்ததை, மற்றும் வ்ருஷத்வஜன் மனம் தளர்ந்ததை பார்த்த விஷ்ணு, அங்கே வேறு ஒரு வழியை யோசித்தான்.

வத்ஸஶ்சாஸீத்ததா ப்ரஹ்மா ஸ்வயம் விஷ்ணுரயம் ஹி கௌஃ। ப்ரவிஶ்ய த்ரிபுரம் காலே ரஸகூபாம்ரு'தம் பபௌ

அப்போது பிரமா கன்றாகவும், விஷ்ணு தானே பசுவாகவும் ஆனான்; சரியான நேரத்தில் திரிபுர நகருக்குள் சென்று, அமுதுக்கிணற்றிலிருந்த அமுதை குடித்தான்.

தேऽஸுரா ஹ்யபி பஶ்யந்தோ ந ந்யஷேதந்விமோஹிதாஃ। தத்விஜ்ஞாய மஹாயோகீ ரஸபாலாநிதம் ஜகௌ

அசுரர்கள் இதைக் கண்டும், மயக்கமடைந்ததால் தடுக்கவில்லை; அதை உணர்ந்த மாயா என்னும் மகாயோகி, அமுதைக் காப்பாற்றுபவர்களிடம் பேசினான்.

ஸ்மயந்விஶோகஃ ஶோகார்தாந்ஸ்மரந்தைவகதிம் ச தாம்। தேவோऽஸுரோ நரோऽந்யோ வா நேஶ்வரோऽஸ்தீஹ கஶ்சந

அவன் சிரித்தபடியே, துக்கமின்றி, துன்பத்தில் இருக்கும் மக்களை நினைத்து, விதியின் செயலையும் மனதில் கொண்டு இருந்தான்; ஏனெனில், தேவன், அசுரன், மனிதன், வேறு யாராக இருந்தாலும், இங்கு யாருக்கும் சுயாதீனம் இல்லை.

ஆத்மநோऽந்யஸ்ய வா திஷ்டம் தைவேநாபோஹிதும் த்வயோஃ। அதாஸௌ ஶக்திபிஃ ஸ்வாபிஃ ஶம்போஃ ப்ராதாநிகம் வ்யதாத்

தனக்கோ, பிறருக்கோ விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதை யாராலும் மாற்ற முடியாது; அதனால், தன் சக்திகளால், சிவபெருமானின் முக்கியமான செயலை அவர் செய்தார்.

தர்மஜ்ஞாநவிரக்த்ய்ரு'த்தி தபோவித்யாக்ரியாதிபிஃ। ரதம் ஸூதம் த்வஜம் வாஹாந்தநுர்வர்மஶராதி யத்

நல்லொழுக்கம், அறிவு, பற்றின்மை, செல்வம், தவம், கல்வி, செயல் ஆகியவற்றால், அவர் ரதம், சாரதி, கொடி, குதிரைகள், வில், கவசம், அம்பு மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் உருவாக்கினார்.

ஸந்நத்தோ ரதமாஸ்தாய ஶரம் தநுருபாததே। ஶரம் தநுஷி ஸந்தாய முஹூர்தேऽபிஜிதீஶ்வரஃ

போருக்கு ஆயத்தமாக, ரதத்தில் ஏறி, வில் மற்றும் அம்பை எடுத்தார்; அம்பை விலில் பொருத்தி, ஒரு கணத்தில், வெற்றியின் ஆண்டவர் தயார் ஆனார்.

ததாஹ தேந துர்பேத்யா ஹரோऽத த்ரிபுரோ ந்ரு'ப। திவி துந்துபயோ நேதுர்விமாநஶதஸங்குலாஃ

அந்த அம்பால், அரசே, ஹரன் மூன்று அழிக்க முடியாத நகரங்களை எரித்தார்; விண்ணில் பறை ஓசை முழங்க, நூற்றுக்கணக்கான வான வாகனங்கள் நிரம்பின.

தேவர்ஷிபித்ரு'ஸித்தேஶா ஜயேதி குஸுமோத்கரைஃ। அவாகிரந்ஜகுர்ஹ்ரு'ஷ்டா நந்ரு'துஶ்சாப்ஸரோகணாஃ

தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள்—all மகிழ்ச்சியுடன், 'ஜெயம்' என்று மலர்களை பொழிந்து, அப்சராஸ் குழுக்கள் ஆனந்தத்தில் நடனமாடினார்கள்.

ஏவம் தக்த்வா புரஸ்திஸ்ரோ பகவாந்புரஹா ந்ரு'ப। ப்ரஹ்மாதிபிஃ ஸ்தூயமாநஃ ஸ்வம் தாம ப்ரத்யபத்யத

இவ்வாறு மூன்று நகரங்களை எரித்த பின், நகரங்களை அழிப்பவர், பிரம்மாதி தேவர்கள் புகழ்ந்தபடி, தன் சொந்த உலகத்துக்கு திரும்பினார்.

ஏவம் விதாந்யஸ்ய ஹரேஃ ஸ்வமாயயா விடம்பமாநஸ்ய ந்ரு'லோகமாத்மநஃ। வீர்யாணி கீதாந்ய்ரு'ஷிபிர்ஜகத்குரோர்லோகம் புநாநாந்யபரம் வதாமி கிம்

இவ்வாறு, தன் மாயையால் மனிதர்களைப் போல் நடித்து விளையாடும் ஹரியின் செயல்கள் முனிவர்களால் பாடப்படுகின்றன; இவை உலகை தூய்மைப்படுத்துகின்றன, இன்னும் என்ன சொல்ல முடியும்?

ஸூத உவாச । ஆநர்தாந் ஸ உபவ்ரஜ்ய ஸ்வ்ரு'த்தாஞ்ஜநபதாந் ஸ்வகாந் । தத்மௌ தரவரம் தேஷாம் விஷாதம் ஶமயந்நிவ

சூதர் சொன்னார்: ஆனர்த்த நாட்டையும், தன் செழிப்பான பகுதிகளையும் அடைந்து, அவர் தன் சங்கை ஊதினார்; அது அங்கு உள்ளவர்களின் துக்கத்தை போக்கும் போல் இருந்தது.

ஸ உச்சகாஶே தவலோதரோ தரோऽபி உருக்ரமஸ்ய அதரஶோண ஶோணிமா । தாத்மாயமாநஃ கரகஞ்ஜஸம்புடே யதாப்ஜகண்டே கலஹம்ஸ உத்ஸ்வநஃ

அந்த சங்கம், வெண்மையான வயிறும், கூடிய ஒலியும் உடையதாக, பெருமைமிக்க ஆண்டவரின் சிவந்த கீழ்த் துண்டைத் தொட, அவர் தன் தாமரை போன்ற கரத்தில் ஊதியபோது, அது தாமரை குளத்தில் கலஹம்சம் கூவும் ஒலிபோல் கேட்டது.

தமுபஶ்ருத்ய நிநதம் ஜகத்‍பயபயாவஹம் । ப்ரத்யுத்யயுஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வா பர்த்ரு'தர்ஶநலாலஸாஃ

அந்த பெரும் ஒலியை, உலகில் பயத்தை போக்கும் ஒலியை கேட்டவுடன், எல்லா மக்கள் தங்கள் ஆண்டவரை காண ஆவலுடன் வந்தார்கள்.

தத்ரோபநீதபலயோ ரவேர்தீபமிவாத்ரு'தாஃ । ஆத்மாராமம் பூர்ணகாமம் நிஜலாபேந நித்யதா

அங்கு கூடிய மக்கள், தங்கள் வலிமை மீண்டும் பெற்றபடி, இருளில் விளக்கை மதிப்பது போல் அவரை மரியாதை செய்தார்கள்; அவர் அருகில் இருப்பதால், எப்போதும் மனநிறைவு மற்றும் சந்தோஷம் பெற்றிருந்தார்கள்.

ப்ரீத்யுத்புல்லமுகாஃ ப்ரோசுஃ ஹர்ஷகத்‍கதயா கிரா । பிதரம் ஸர்வஸுஹ்ரு'தம் அவிதாரம் இவார்பகாஃ

முகங்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர, மகிழ்ச்சியால் குரல் தடுக்க, அவர்கள் பேசினார்கள்; அது தந்தையைப் போலவும், எல்லா நன்மைகளுக்கும் நண்பராகவும், பாதுகாப்பாளராகவும் இருக்கும் ஒருவரிடம் பிள்ளைகள் பேசுவது போல் இருந்தது.

நதாஃ ஸ்ம தே நாத ஸதாங்‌க்ரிபங்‌கஜம் விரிஞ்சவைரிஞ்ச்ய ஸுரேந்த்ர வந்திதம் । பராயணம் க்ஷேமமிஹேச்சதாம் பரம் ந யத்ர காலஃ ப்ரபவேத்பரஃ ப்ரபுஃ

நாதா, எப்போதும் பிரம்மா, சிவன், இந்திரன் போற்றும் உங்கள் திருவடிகளை நாங்கள் வணங்குகிறோம்; நன்மை நாடுபவர்களுக்கு நீங்கள் உயர்ந்த அடைவிடம், அங்கு காலம் என்ற பெரிய அதிகாரியும் செல்வதற்கு வழியில்லை.

பவாய நஸ்த்வம் பவ விஶ்வபாவந த்வமேவ மாதாத ஸுஹ்ரு'த்பதிஃ பிதா । த்வம் ஸத்‍குருர்நஃ பரமம் ச தைவதம் யஸ்யாநுவ்ரு'த்த்யா க்ரு'திநோ பபூவிம

எங்கள் நலனுக்காக, நீங்கள் உலகை உருவாக்குபவர், காப்பவர், பாதுகாப்பவர்; நீங்கள் எங்கள் தாய், நண்பன், ஆண்டவர், தந்தை; நீங்கள் எங்கள் உண்மையான குரு, உயர்ந்த தெய்வம்; உங்களைப் பின்பற்றுவதால் நாங்கள் சிறப்படைந்தோம்.

அஹோ ஸநாதா பவதா ஸ்ம யத்வயம் த்ரைவிஷ்டபாநாமபி தூரதர்ஶநம் । ப்ரேமஸ்மித ஸ்நிக்த நிரீக்ஷணாநநம் பஶ்யேம ரூபம் தவ ஸர்வஸௌபகம்

ஓ, நாங்கள் உங்களால் பெரும் அதிர்ஷ்டம் பெற்றோம்; ஏனெனில், விண்ணுலகத் தேவர்களுக்கும் அரிதாகும் உங்கள் புனிதமான முகம், அன்பு புன்னகை, கருணை பார்வை, எல்லா சௌபாக்கியங்களும் நிறைந்த உருவம் ஆகியவற்றை நாங்கள் காண்கிறோம்.

யர்ஹ்யம்புஜாக்ஷாபஸஸார போ பவாந் குரூந் மதூந் வாத ஸுஹ்ரு'த் தித்ரு'க்ஷயா । தத்ராப்தகோடிப்ரதிமஃ க்ஷணோ பவேத் ரவிம் விநாக்ஷ்ணோரிவ நஸ்தவாச்யுத

தாமரையண்கண் உடையவரே, நீங்கள் கௌரவர்கள் அல்லது மதுக்கள் இடம் நண்பர்களை காண விரும்பி சென்றபோது, ஒவ்வொரு கணமும் கோடி வருஷம் போல் நீண்டது; அது சூரியனை இழந்த கண்கள் போல் இருந்தது, அச்யுதா.

இதி சோதீரிதா வாசஃ ப்ரஜாநாம் பக்தவத்ஸலஃ । ஶ்ரு'ண்வாநோऽநுக்ரஹம் த்ரு'ஷ்ட்யா விதந்வந் ப்ராவிஶத்புரம்

இவ்வாறு மக்கள் இச்சொற்களை பேச, பக்தர்களுக்கு எப்போதும் அன்பு கொண்ட ஆண்டவர், அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டு, அருளான பார்வையை வழங்கி, நகரத்துக்குள் நுழைந்தார்.

மதுபோஜதஶார்ஹார்ஹ குகுராந்தக வ்ரு'ஷ்ணிபிஃ । ஆத்மதுல்ய பலைர்குப்தாம் நாகைர்போகவதீமிவ

மதுக்கள், போஜர்கள், தசார்ஹர்கள், குகுரர்கள், அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள் ஆகியோர் தம்மைப் போலவே வலிமை உடையவர்கள்; அவர்கள் பாதுகாப்பில் அந்த நகரம், பாம்புகள் போகவதியைப் பாதுகாப்பதைப் போல உறுதியாக இருந்தது.

ஸர்வர்து ஸர்வவிபவ புண்யவ்ரு'க்ஷலதாஶ்ரமைஃ । உத்யாநோபவநாராமைஃ வ்ரு'த பத்மாகர ஶ்ரியம்

அந்த நகரம் எல்லா காலங்களிலும் செழிப்புடன், புண்ணியமான மரங்கள், கொடிகள், ஆசிரமங்கள், பூங்காக்கள், தோட்டங்கள், தாமரை குளங்கள் ஆகியவற்றால் சூழப்பட்டு, அழகாக பிரகாசித்தது.

கோபுரத்வாரமார்கேஷு க்ரு'தகௌதுக தோரணாம் । சித்ரத்வஜபதாகாக்ரைஃ அந்தஃ ப்ரதிஹதாதபாம்

கோபுர வாயில்கள், வீதி வழிகள், சாலைகளில் கொண்டாட்டம் நிறைந்த தோரணங்கள் அமைக்கப்பட்டு, வண்ணமயமான கொடிகள், பட்டாக்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; நகரத்தின் உள்ளே வெயில் புகாமல் பாதுகாக்கப்பட்டது.

ஸம்மார்ஜித மஹாமார்க ரத்யாபணக சத்வராம் । ஸிக்தாம் கந்தஜலைருப்தாம் பலபுஷ்பாக்ஷதாங்‌குரைஃ

பெரிய வீதிகள், சந்துகள், கடைத்தெருக்கள், சதுக்கங்கள் எல்லாம் நன்கு துடைக்கப்பட்டு, மணமுள்ள நீர் தெளிக்கப்பட்டு, பழங்கள், பூக்கள், அரிசி, தானியங்கள் கொண்டு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

த்வாரி த்வாரி க்ரு'ஹாணாம் ச தத்யக்ஷத பலேக்ஷுபிஃ । அலங்‌க்ரு'தாம் பூர்ணகும்பைஃ பலிபிஃ தூபதீபகைஃ

ஒவ்வொரு வீட்டின் வாசலிலும் தயிர், அரிசி, பழங்கள், கரும்பு வைத்து, நிரம்பிய குடங்கள், பலி, தூபம், விளக்குகள் கொண்டு அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்தது.