ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஶௌநக உவாச । யதாஹ நோ பவாந் ஸூத க்ஷத்தா பாகவதோத்தமஃ । சசார தீர்தாநி புவஃ த்யக்த்வா பம்தூந் ஸு-துஸ்த்யஜாந்

சௌனகன் சொன்னான்: சூதா, நீயே கூறினாய், பக்தர்களில் சிறந்தவனான விதுரன், மிக அரிதாக விட முடியாத உறவுகளை விட்டுவிட்டு பூமியில் திருத்தலங்களுக்கு சென்றான் என்று.

க்ஷத்துஃ கௌஶாரவேஃ தஸ்ய ஸம்வாதோऽத்யாத்மஸம்ஶ்ரிதஃ । யத்வா ஸ பகவாந் தஸ்மை ப்ரு'ஷ்டஃ தத்த்வம் உவாச ஹ

வியாசரின் மகன் விதுரனும், கவுசாரவ முனிவரும் ஆன்மீக விசாரணை சார்ந்த உரையாடல் நடத்தினர்; அல்லது அந்த மகான், கேட்டபோது உண்மையை அவனுக்குச் சொன்னான்.

ப்ரூஹி நஃ தத் இதம் ஸௌம்ய விதுரஸ்ய விசேஷ்டிதம் । பந்துத்யாக நிமித்தம் ச யதைவ ஆகதவாந் புநஃ

அன்புள்ளவரே, விதுரன் என்ன செய்தான், எந்த காரணத்தால் அவன் உறவுகளை விட்டுச் சென்றான், பின்னர் எப்படி திரும்பி வந்தான் என்பதை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஸூத உவாச । ராஜ்ஞா பரீக்ஷிதா ப்ரு'ஷ்டோ யத் அவோசத் மஹாமுநிஃ । தத்வோऽபிதாஸ்யே ஶ்ர்ரு'ணுத ராஜ்ஞஃ ப்ரஶ்நாநுஸாரதஃ

சூதன் சொன்னான்: ராஜா பரீக்ஷித்து கேட்டபோது அந்த மகாமுனிவர் என்ன பதிலளித்தாரோ, அதை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்; ராஜாவின் கேள்விகளுக்கேற்ப கேளுங்கள்.

ராஜோவாச। கஸ்மிந்கர்மணி தேவஸ்ய மயோऽஹந்ஜகதீஶிதுஃ। யதா சோபசிதா கீர்திஃ க்ரு'ஷ்ணேநாநேந கத்யதாம்

ராஜா சொன்னான்: உலகத்தையும் என்னையும் படைத்த இறைவனின் எந்த செயலில் அவனது புகழ் கிருஷ்ணனால் உயர்ந்தது? அதை விளக்கவும்.

ஶ்ரீநாரத உவாச। நிர்ஜிதா அஸுரா தேவைர்யுத்யநேநோபப்ரு'ம்ஹிதைஃ। மாயிநாம் பரமாசார்யம் மயம் ஶரணமாயயுஃ

ஸ்ரீ நாரதர் சொன்னார்: அசுரர்கள், அவனால் வலிமை பெற்ற தேவர்களால் போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டபோது, மாயை எனும் மாயையின் தலைவரிடம் பாதுகாப்புக்காக சென்றார்கள்.

ஸ நிர்மாய புரஸ்திஸ்ரோ ஹைமீரௌப்யாயஸீர்விபுஃ। துர்லக்ஷ்யாபாயஸம்யோகா துர்விதர்க்யபரிச்சதாஃ

அந்த வல்லமைமிக்கவன், தங்கம், வெள்ளி, இரும்பு என மூன்று நகரங்களை உருவாக்கினான்; அவை எளிதில் காண முடியாதவை, நுண்ணிய முறையில் இணைக்கப்பட்டவை, யாராலும் ஊகிக்க முடியாத பாதுகாப்புகளுடன் அமைந்தவை.

தாபிஸ்தேऽஸுரஸேநாந்யோ லோகாம்ஸ்த்ரீந்ஸேஶ்வராந்ந்ரு'ப। ஸ்மரந்தோ நாஶயாம் சக்ருஃ பூர்வவைரமலக்ஷிதாஃ

அந்த நகரங்களுடன், அசுரர்களின் படைகள் மற்றும் அவர்களின் தலைவர்கள், பழைய பகையை நினைத்து, மூன்று உலகங்களையும் அழிக்கத் தொடங்கினார்கள், அரசே.

ததஸ்தே ஸேஶ்வரா லோகா உபாஸாத்யேஶ்வரம் நதாஃ। த்ராஹி நஸ்தாவகாந்தேவ விநஷ்டாம்ஸ்த்ரிபுராலயைஃ

பின்னர், உலகங்களின் தலைவர்கள், தங்கள் தலைவர்களுடன், இறைவனை நாடி, வணங்கி, 'ஓ தேவா! திரிபுர வாசிகளால் நாங்கள் அழிக்கப்படுகிறோம், எங்களை காப்பாற்று' என்று வேண்டினார்கள்.

அதாநுக்ரு'ஹ்ய பகவாந்மா பைஷ்டேதி ஸுராந்விபுஃ। ஶரம் தநுஷி ஸந்தாய புரேஷ்வஸ்த்ரம் வ்யமுஞ்சத

அப்போது இறைவன் அவர்களுக்கு அருள் செய்து, 'பயப்பட வேண்டாம்' என்று கூறி, வில்லில் அம்பை ஏற்றி, அந்த நகரங்களின் மீது ஒரு ஆயுதத்தை விட்டான்.

ததோऽக்நிவர்ணா இஷவ உத்பேதுஃ ஸூர்யமண்டலாத்। யதா மயூகஸந்தோஹா நாத்ரு'ஶ்யந்த புரோ யதஃ

அப்போது, சூரிய மண்டலத்திலிருந்து தீ போல ஜ்வலிக்கும் அம்புகள் எழுந்தன; அவை ஒளிக்கற்றைகள் போல் நகரங்களை நோக்கி சென்றபோது காணப்படவில்லை.

தைஃ ஸ்ப்ரு'ஷ்டா வ்யஸவஃ ஸர்வே நிபேதுஃ ஸ்ம புரௌகஸஃ। தாநாநீய மஹாயோகீ மயஃ கூபரஸேऽக்ஷிபத்

அந்த அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட நகரவாசிகள் அனைவரும் உயிரிழந்து கீழே விழுந்தார்கள்; மாயா என்னும் மகாயோகி அவர்களை சேர்த்து, அமுதுக்கிணற்றில் போட்டான்.

ஸித்தாம்ரு'தரஸஸ்ப்ரு'ஷ்டா வஜ்ரஸாரா மஹௌஜஸஃ। உத்தஸ்துர்மேகதலநா வைத்யுதா இவ வஹ்நயஃ

அமுதின் தொடுதலால், அவர்கள் வஜ்ரத்துக்கு இணையான வலிமையுடன், பெரும் சக்தியுடன், மேகங்களை பிளக்கும் மின்னலைப் போல எழுந்தனர்.

விலோக்ய பக்நஸங்கல்பம் விமநஸ்கம் வ்ரு'ஷத்வஜம்। ததாயம் பகவாந்விஷ்ணுஸ்தத்ரோபாயமகல்பயத்

தன் முயற்சி தோல்வியடைந்ததை, மற்றும் வ்ருஷத்வஜன் மனம் தளர்ந்ததை பார்த்த விஷ்ணு, அங்கே வேறு ஒரு வழியை யோசித்தான்.

வத்ஸஶ்சாஸீத்ததா ப்ரஹ்மா ஸ்வயம் விஷ்ணுரயம் ஹி கௌஃ। ப்ரவிஶ்ய த்ரிபுரம் காலே ரஸகூபாம்ரு'தம் பபௌ

அப்போது பிரமா கன்றாகவும், விஷ்ணு தானே பசுவாகவும் ஆனான்; சரியான நேரத்தில் திரிபுர நகருக்குள் சென்று, அமுதுக்கிணற்றிலிருந்த அமுதை குடித்தான்.

தேऽஸுரா ஹ்யபி பஶ்யந்தோ ந ந்யஷேதந்விமோஹிதாஃ। தத்விஜ்ஞாய மஹாயோகீ ரஸபாலாநிதம் ஜகௌ

அசுரர்கள் இதைக் கண்டும், மயக்கமடைந்ததால் தடுக்கவில்லை; அதை உணர்ந்த மாயா என்னும் மகாயோகி, அமுதைக் காப்பாற்றுபவர்களிடம் பேசினான்.

ஸ்மயந்விஶோகஃ ஶோகார்தாந்ஸ்மரந்தைவகதிம் ச தாம்। தேவோऽஸுரோ நரோऽந்யோ வா நேஶ்வரோऽஸ்தீஹ கஶ்சந

அவன் சிரித்தபடியே, துக்கமின்றி, துன்பத்தில் இருக்கும் மக்களை நினைத்து, விதியின் செயலையும் மனதில் கொண்டு இருந்தான்; ஏனெனில், தேவன், அசுரன், மனிதன், வேறு யாராக இருந்தாலும், இங்கு யாருக்கும் சுயாதீனம் இல்லை.

ஆத்மநோऽந்யஸ்ய வா திஷ்டம் தைவேநாபோஹிதும் த்வயோஃ। அதாஸௌ ஶக்திபிஃ ஸ்வாபிஃ ஶம்போஃ ப்ராதாநிகம் வ்யதாத்

தனக்கோ, பிறருக்கோ விதியால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதை யாராலும் மாற்ற முடியாது; அதனால், தன் சக்திகளால், சிவபெருமானின் முக்கியமான செயலை அவர் செய்தார்.

தர்மஜ்ஞாநவிரக்த்ய்ரு'த்தி தபோவித்யாக்ரியாதிபிஃ। ரதம் ஸூதம் த்வஜம் வாஹாந்தநுர்வர்மஶராதி யத்

நல்லொழுக்கம், அறிவு, பற்றின்மை, செல்வம், தவம், கல்வி, செயல் ஆகியவற்றால், அவர் ரதம், சாரதி, கொடி, குதிரைகள், வில், கவசம், அம்பு மற்றும் மற்ற அனைத்தையும் உருவாக்கினார்.

ஸந்நத்தோ ரதமாஸ்தாய ஶரம் தநுருபாததே। ஶரம் தநுஷி ஸந்தாய முஹூர்தேऽபிஜிதீஶ்வரஃ

போருக்கு ஆயத்தமாக, ரதத்தில் ஏறி, வில் மற்றும் அம்பை எடுத்தார்; அம்பை விலில் பொருத்தி, ஒரு கணத்தில், வெற்றியின் ஆண்டவர் தயார் ஆனார்.

ததாஹ தேந துர்பேத்யா ஹரோऽத த்ரிபுரோ ந்ரு'ப। திவி துந்துபயோ நேதுர்விமாநஶதஸங்குலாஃ

அந்த அம்பால், அரசே, ஹரன் மூன்று அழிக்க முடியாத நகரங்களை எரித்தார்; விண்ணில் பறை ஓசை முழங்க, நூற்றுக்கணக்கான வான வாகனங்கள் நிரம்பின.

தேவர்ஷிபித்ரு'ஸித்தேஶா ஜயேதி குஸுமோத்கரைஃ। அவாகிரந்ஜகுர்ஹ்ரு'ஷ்டா நந்ரு'துஶ்சாப்ஸரோகணாஃ

தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், சித்தர்கள்—all மகிழ்ச்சியுடன், 'ஜெயம்' என்று மலர்களை பொழிந்து, அப்சராஸ் குழுக்கள் ஆனந்தத்தில் நடனமாடினார்கள்.

ஏவம் தக்த்வா புரஸ்திஸ்ரோ பகவாந்புரஹா ந்ரு'ப। ப்ரஹ்மாதிபிஃ ஸ்தூயமாநஃ ஸ்வம் தாம ப்ரத்யபத்யத

இவ்வாறு மூன்று நகரங்களை எரித்த பின், நகரங்களை அழிப்பவர், பிரம்மாதி தேவர்கள் புகழ்ந்தபடி, தன் சொந்த உலகத்துக்கு திரும்பினார்.

ஏவம் விதாந்யஸ்ய ஹரேஃ ஸ்வமாயயா விடம்பமாநஸ்ய ந்ரு'லோகமாத்மநஃ। வீர்யாணி கீதாந்ய்ரு'ஷிபிர்ஜகத்குரோர்லோகம் புநாநாந்யபரம் வதாமி கிம்

இவ்வாறு, தன் மாயையால் மனிதர்களைப் போல் நடித்து விளையாடும் ஹரியின் செயல்கள் முனிவர்களால் பாடப்படுகின்றன; இவை உலகை தூய்மைப்படுத்துகின்றன, இன்னும் என்ன சொல்ல முடியும்?

ஸூத உவாச । ஆநர்தாந் ஸ உபவ்ரஜ்ய ஸ்வ்ரு'த்தாஞ்ஜநபதாந் ஸ்வகாந் । தத்மௌ தரவரம் தேஷாம் விஷாதம் ஶமயந்நிவ

சூதர் சொன்னார்: ஆனர்த்த நாட்டையும், தன் செழிப்பான பகுதிகளையும் அடைந்து, அவர் தன் சங்கை ஊதினார்; அது அங்கு உள்ளவர்களின் துக்கத்தை போக்கும் போல் இருந்தது.

ஸ உச்சகாஶே தவலோதரோ தரோऽபி உருக்ரமஸ்ய அதரஶோண ஶோணிமா । தாத்மாயமாநஃ கரகஞ்ஜஸம்புடே யதாப்ஜகண்டே கலஹம்ஸ உத்ஸ்வநஃ

அந்த சங்கம், வெண்மையான வயிறும், கூடிய ஒலியும் உடையதாக, பெருமைமிக்க ஆண்டவரின் சிவந்த கீழ்த் துண்டைத் தொட, அவர் தன் தாமரை போன்ற கரத்தில் ஊதியபோது, அது தாமரை குளத்தில் கலஹம்சம் கூவும் ஒலிபோல் கேட்டது.

தமுபஶ்ருத்ய நிநதம் ஜகத்‍பயபயாவஹம் । ப்ரத்யுத்யயுஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வா பர்த்ரு'தர்ஶநலாலஸாஃ

அந்த பெரும் ஒலியை, உலகில் பயத்தை போக்கும் ஒலியை கேட்டவுடன், எல்லா மக்கள் தங்கள் ஆண்டவரை காண ஆவலுடன் வந்தார்கள்.

தத்ரோபநீதபலயோ ரவேர்தீபமிவாத்ரு'தாஃ । ஆத்மாராமம் பூர்ணகாமம் நிஜலாபேந நித்யதா

அங்கு கூடிய மக்கள், தங்கள் வலிமை மீண்டும் பெற்றபடி, இருளில் விளக்கை மதிப்பது போல் அவரை மரியாதை செய்தார்கள்; அவர் அருகில் இருப்பதால், எப்போதும் மனநிறைவு மற்றும் சந்தோஷம் பெற்றிருந்தார்கள்.

ப்ரீத்யுத்புல்லமுகாஃ ப்ரோசுஃ ஹர்ஷகத்‍கதயா கிரா । பிதரம் ஸர்வஸுஹ்ரு'தம் அவிதாரம் இவார்பகாஃ

முகங்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர, மகிழ்ச்சியால் குரல் தடுக்க, அவர்கள் பேசினார்கள்; அது தந்தையைப் போலவும், எல்லா நன்மைகளுக்கும் நண்பராகவும், பாதுகாப்பாளராகவும் இருக்கும் ஒருவரிடம் பிள்ளைகள் பேசுவது போல் இருந்தது.