ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஆமம்த்ர்ய சாப்யநுஜ்ஞாதஃ பரிஷ்வஜ்யாபிவாத்ய தம் । ஆருரோஹ ரதம் கைஶ்சித் பரிஷ்வக்தோऽபிவாதிதஃ

பிரியாவிடை கூறி, அனுமதி பெற்று, அவர்களை அணைத்து, வணங்கி, சிலர் அவரை அணைத்து, மரியாதை செய்து, அவர் ரதத்தில் ஏறினார்.

ஸுபத்ரா த்ரௌபதீ குந்தீ விராடதநயா ததா । காந்தாரீ த்ரு'தராஷ்ட்ரஶ்ச யுயுத்ஸுஃ கௌதமோ யமௌ

சுபத்ரா, திரௌபதி, குந்தி, விராடனின் மகள், காந்தாரி, திருதராஷ்டிரர், யுயுத்சு, கிருபர், மற்றும் இரட்டையர்கள் (நகுலன், சகதேவன்) அங்கு இருந்தனர்.

வ்ரு'கோதரஶ்ச தௌம்யஶ்ச ஸ்த்ரியோ மத்ஸ்யஸுதாதயஃ । ந ஸேஹிரே விமுஹ்யந்தோ விரஹம் ஶார்ங்கதந்வநஃ

விருகோதரன், தௌம்யர், மற்றும் மத்ஸ்யராஜாவின் மகள் உள்ளிட்ட பெண்கள், ஶார்ங்கம் ஏந்தும் பகவானை பிரிந்த துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல், கலக்கத்திலும் திகைப்பிலும் இருந்தார்கள்.

ஸத்ஸங்காத் முக்ததுஃஸங்கோ ஹாதும் நோத்ஸஹதே புதஃ । கீர்த்யமாநம் யஶோ யஸ்ய ஸக்ரு'த் ஆகர்ண்ய ரோசநம்

நல்லவர்களுடன் பழகுவதால் தீயவர்களிடமிருந்து விடுபட்ட அறிவாளி, ஒருமுறை புகழ் கேட்டு ரசித்தவுடன் அந்த நல்லிணக்கத்தை விட்டுவிட முடியாது.

தஸ்மிந் ந்யஸ்ததியஃ பார்தாஃ ஸஹேரந் விரஹம் கதம் । தர்ஶநஸ்பர்ஶஸம்லாப ஶயநாஸந போஜநைஃ

அவரை நினைவில் வைத்திருந்த பாண்டவர்கள், அவருடன் பார்த்து, தொடந்து, பேசிக் கொண்டு, படுத்து, உட்கார்ந்து, உணவு உண்ட பின், பிரிவை எவ்வாறு சகித்திருக்க முடியும்?

ஸர்வே தேऽநிமிஷைஃ அக்ஷைஃ தம் அநு த்ருதசேதஸஃ । வீக்ஷந்தஃ ஸ்நேஹஸம்பத்தா விசேலுஸ்தத்ர தத்ர ஹ

அவர்கள் அனைவரும், அன்பால் கட்டுண்டு, கண்களை ஒரு நிமிடம் கூட மூடாமல், மனதை அவரிடம் செலுத்தி, இடம் இடமாகச் சுற்றி அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ந்யருந்தந் உத்‍கலத் பாஷ்பம் ஔத்கண்ட்யாத் தேவகீஸுதே । நிர்யாத்யகாராத் நோऽபத்ரம் இதி ஸ்யாத் பாந்தவஸ்த்ரியஃ

தேவகியின் மகனைப் பிரியவேண்டும் என்ற ஆவலால், குடும்ப பெண்கள் கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டார்கள்; 'அவர் வீடு விட்டு வெளியேறும்போது எதுவும் தீமை நிகழக்கூடாது' என்று எண்ணினார்கள்.

ம்ரு'தங்கஶங்கபேர்யஶ்ச வீணாபணவ கோமுகாஃ । துந்துர்யாநக கண்டாத்யா நேதுஃ துந்துபயஸ்ததா

மிருதங்கம், சங்கு, பெரி, வீணை, பணவம், கோமுகம், துந்துரி, ஆனகம், மணி மற்றும் துந்துபி ஆகிய வாத்தியங்கள் முழங்கின.

ப்ராஸாதஶிகராரூடாஃ குருநார்யோ தித்ரு'க்ஷயா । வவ்ரு'ஷுஃ குஸுமைஃ க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரேமவ்ரீடாஸ்மிதேக்ஷணாஃ

குரு வம்ச பெண்கள், கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆவலுடன் மாளிகை உச்சியில் ஏறி, அன்பும் வெட்கமும் கலந்த சிரிப்புடன் மலர்களை அவர்மேல் பொழிந்தார்கள்.

ஸிதாதபத்ரம் ஜக்ராஹ முக்தாதாமவிபூஷிதம் । ரத்‍நதண்டம் குடாகேஶஃ ப்ரியஃ ப்ரியதமஸ்ய ஹ

குடாகேசன், தனக்கு மிகவும் பிரியமானவரின் நண்பன், முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வெண்சாயை மற்றும் ரத்தினக் கம்பியைக் கையில் எடுத்தான்.

உத்தவஃ ஸாத்யகிஶ்சைவ வ்யஜநே பரமாத்‍புதே । விகீர்யமாணஃ குஸுமை ரேஜே மதுபதிஃ பதி

உத்தவன் மற்றும் சாத்த்யகி, அதிசயமான விசிறிகளை ஏந்தி, மலர்கள் பொழியும் வழியில் மதுபதியை விசிறி, அவர் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தார்.

அஶ்ரூயந்தாஶிஷஃ ஸத்யாஃ தத்ர தத்ர த்விஜேரிதாஃ । நாநுரூபாநுரூபாஶ்ச நிர்குணஸ்ய குணாத்மநஃ

இடம் இடமாக, இருமுறை பிறந்தவர்கள் சில நேர்த்தியான, சில பொருத்தமற்ற ஆசீர்வாதங்களை, குணங்களுக்குமேல் நிற்கும் அவருக்காக கூறினர்.

அந்யோந்யமாஸீத் ஸம்ஜல்ப உத்தமஶ்லோகசேதஸாம் । கௌரவேந்த்ரபுரஸ்த்ரீணாம் ஸர்வஶ்ருதிமநோஹரஃ

கௌரவர் நகரப் பெண்கள், மனம் முழுவதும் பகவானில் லயித்து, ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிய உரையாடல், அனைவரின் காதையும் கவர்ந்தது.

(வம்ஶஸ்த) ஸ வை கிலாயம் புருஷஃ புராதநோ ய ஏக ஆஸீதவிஶேஷ ஆத்மநி । அக்ரே குணேப்யோ ஜகதாத்மநீஶ்வரே நிமீலிதாத்மந்நிஶி ஸுப்தஶக்திஷு

இந்தப் பெருமைமிக்கவர், உலகம் தோன்றும் முன்பே, தனக்குள் வேறுபாடில்லாமல் இருந்த பழமையான பரமன்; உலகத்தின் ஆத்மாவும், ஆண்டவரும், சக்தி ஒளிந்திருந்த அந்த இரவில் இருந்தார்.

ஸ ஏவ பூயோ நிஜவீர்யசோதிதாம் ஸ்வஜீவமாயாம் ப்ரக்ரு'திம் ஸிஸ்ரு'க்ஷதீம் । அநாமரூபாத்மநி ரூபநாமநீ விதித்ஸமாநோऽநுஸஸார ஶாஸ்த்ரக்ரு'த்

அவரே, தன் சக்தியால் தூண்டப்பட்டு, தன் உயிரும் மாயையும் ஆன இயற்கையை உருவாக்க விரும்பி, உருவும் பெயரும் இல்லாத தன்னில் அவற்றை அமைக்க நினைத்து, ஞானம் அளிப்பவராக அதை இயக்கினார்.

ஸ வா அயம் யத்பதமத்ர ஸூரயோ ஜிதேந்த்ரியா நிர்ஜிதமாதரிஶ்வநஃ । பஶ்யந்தி பக்தி உத்கலிதாமலாத்மநா நந்வேஷ ஸத்த்வம் பரிமார்ஷ்டுமர்ஹதி

இந்த இடத்தில், மனதை அடக்கி, காற்றையும் வென்று, பரிபூரண பக்தியால் தூய்மையடைந்த முனிவர்கள் காணும் அந்த இடம், நிச்சயம் உலகைத் தூய்மைப்படுத்தும் அந்த பரமனே ஆவார்.

ஸ வா அயம் ஸக்யநுகீத ஸத்கதோ வேதேஷு குஹ்யேஷு ச குஹ்யவாதிபிஃ । ய ஏக ஈஶோ ஜகதாத்மலீலயா ஸ்ரு'ஜத்யவத்யத்தி ந தத்ர ஸஜ்ஜதே

அவரது நட்பு பாடப்படுகிறது, அவரது புனித கதைகள் வேதங்களிலும், ரகசியமாக அறிந்தவர்களாலும் சொல்லப்படுகிறது; ஒரே ஆண்டவராக, உலகின் ஆத்மாவாக, விளையாட்டாக படைத்து, காக்கி, அழிக்கிறார்; ஆனால் அதில் பற்றில்லாமல் இருக்கிறார்.

யதா ஹ்யதர்மேண தமோதியோ ந்ரு'பா ஜீவந்தி தத்ரைஷ ஹி ஸத்த்வதஃ கில । தத்தே பகம் ஸத்யம்ரு'தம் தயாம் யஶோ பவாய ரூபாணி ததத் யுகே யுகே

அநியாயத்தால் இருண்ட மனம் கொண்ட அரசர்கள் வாழும் போது, சாத்த்வதர்களில் இருந்து அவர், செல்வம், உண்மை, கருணை, புகழ் ஆகியவற்றை ஏந்தி, உலக நன்மிக்காக யுகம் யுகமாக உருவம் எடுக்கிறார்.

அஹோ அலம் ஶ்லாக்யதமம் யதோஃ குலம் அஹோ அலம் புண்யதமம் மதோர்வநம் । யதேஷ பும்ஸாம் ரு'ஷபஃ ஶ்ரியஃ பதிஃ ஸ்வஜந்மநா சங்க்ரமணேந சாஞ்சதி

யது குலம் எவ்வளவு புகழுக்குரியது! மதுவனமும் எவ்வளவு புனிதமானது! ஏனெனில், மனிதர்களில் சிறந்தவரும், லட்சுமியின் நாதனும், தன் பிறப்பாலும், அங்கு நடமாடுவதாலும் மகிழ்கிறார்.

அஹோ பத ஸ்வர்யஶஸஃ திரஸ்கரீ குஶஸ்தலீ புண்யயஶஸ்கரீ புவஃ । பஶ்யந்தி நித்யம் யதநுக்ரஹேஷிதம் ஸ்மிதாவலோகம் ஸ்வபதிம் ஸ்ம யத்ப்ரஜாஃ

சொர்க்கத்தின் புகழை மிஞ்சும் குசஸ்தலி, பூமிக்கு புண்ணியப் புகழை தரும் இடம்; அங்கு உள்ளவர்கள், அவருடைய அருள் கொண்டு, எப்போதும் தங்கள் ஆண்டவரின் புன்னகைமிகும் முகத்தைப் பார்க்கும் பாக்கியம் பெற்றுள்ளனர்.

நூநம் வ்ரதஸ்நாநஹுதாதிநேஶ்வரஃ ஸமர்சிதோ ஹ்யஸ்ய க்ரு'ஹீதபாணிபிஃ । பிபம்தி யாஃ ஸக்யதராம்ரு'தம் முஹுஃ வ்ரஜஸ்த்ரியஃ ஸம்முமுஹுஃ யதாஶயாஃ

இந்த பெண்கள் விரதம், தீர்த்தஸ்நானம், ஹோமம் போன்ற வழிபாடுகள் செய்து, அவரை மணம் புரிந்து கொண்டதால், அவர் அவர்களின் கைகளைப் பிடித்துள்ளார். இவரது இனிய சொற்கள் என்ற அமுதத்தை மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு, வ்ரஜ நாட்டுப் பெண்கள் அவரில் முழுமையாக மனதை மூழ்க வைத்துவிட்டார்கள்.

யா வீர்யஶுல்கேந ஹ்ரு'தாஃ ஸ்வயம்வரே ப்ரமத்ய சைத்யஃ ப்ரமுகாந்ஹி ஶுஷ்மிணஃ । ப்ரத்யும்ந ஸாம்பாம்ப ஸுதாதயோऽபரா யாஃ சாஹ்ரு'தா பௌமவதே ஸஹஸ்ரஶஃ

சுயம்வரத்தில் வீரத்தைக் காட்டி, சிசுபாலன் முதலான பலவான அரசர்களை வென்று, அவர்களை மணந்து கொண்டவரும், பௌமாசுரனை அழித்து, பிரத்யும்னன், சாம்பன் போன்ற அரசர்களின் மகளிரையும் ஆயிரக்கணக்காக மீட்டு கொண்டவரும் இவரே.

ஏதாஃ பரம் ஸ்த்ரீத்வமபாஸ்தபேஶலம் நிரஸ்தஶௌசம் பத ஸாது குர்வதே । யாஸாம் க்ரு'ஹாத் புஷ்கரலோசநஃ பதிஃ ந ஜாது அபைத்யாஹ்ரு'திபிஃ ஹ்ரு'தி ஸ்ப்ரு'ஶந்

இவர்கள் எல்லாம் பழக்கநெறி, தூய்மை ஆகியவற்றை விட்டுவிட்ட போதும், உண்மையான பெண்ணிய பெருமையை அடைந்துள்ளனர். ஏனென்றால், தாமரைப்பாதம் கொண்ட கணவர் இவர்களின் இல்லத்திலிருந்து ஒருபோதும் பிரியாமல், அவர்களின் உள்ளங்களைத் தொடுகிறார்.

(அநுஷ்டுப்) ஏவம்விதா கதந்தீநாம் ஸ கிரஃ புரயோஷிதாம் । நிரீக்ஷணேந அபிநந்தந் ஸஸ்மிதேந யயௌ ஹரிஃ

அந்நகரின் பெண்கள் இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்க, ஹரி அவர்கள் புன்னகையுடன் பார்வைமீட்டு, அவர்களின் வார்த்தைகளை ஏற்று, தன் வழியில் சென்றார்.

அஜாதஶத்ருஃ ப்ரு'தநாம் கோபீதாய மதுத்விஷஃ । பரேப்யஃ ஶங்கிதஃ ஸ்நேஹாத் ப்ராயுங்க்த சதுரங்‌கிணீம்

அஜாதசத்ரு, மதுவை விரோதிக்கும் அவரை மற்றவர்களிடமிருந்து பாதுகாக்கும் எண்ணத்தில், அன்புடன் நான்கு படைகளையும் அனுப்பினார்.

அத தூராகதாந் ஶௌரிஃ கௌரவாந் விரஹாதுராந் । ஸந்நிவர்த்ய த்ரு'டம் ஸ்நிக்தாந் ப்ராயாத்ஸ்வநகரீம் ப்ரியைஃ

பின்னர், தூரத்திலிருந்து வந்த, பிரிவால் வருந்தும் கௌரவர்களை, ஷௌரி அவர்கள் அன்புடன் சமாதானம் செய்து, தன் பிரியமானவர்களுடன் தன் நகருக்கு புறப்பட்டார்.

குருஜாங்கலபாஞ்சாலாந் ஶூரஸேநாந் ஸயாமுநாந் । ப்ரஹ்மாவர்தம் குருக்ஷேத்ரம் மத்ஸ்யாந் ஸாரஸ்வதாநத

அவர் குரு, ஜாங்கல, பாஞ்சால, சூரசேன, யமுனை ஓரங்கள், பிரம்மாவர்த்தம், குருக்ஷேத்திரம், மத்சியர், சாரஸ்வதர் ஆகிய நாடுகளைக் கடந்து சென்றார்.

மருதந்வமதிக்ரம்ய ஸௌவீராபீரயோஃ பராந் । ஆநர்தாந் பார்கவோபாகாத் ஶ்ராந்தவாஹோ மநாக்விபுஃ

மருதன்வா பாலைவனத்தை தாண்டி, சௌவீரர், ஆபீரர் பகுதிகளையும் கடந்து, பாகரவருடன் ஆனர்த்த நாட்டை அடைந்தார். அப்போது அவரது குதிரைகள் சற்று சோர்வடைந்திருந்தன.

தத்ர தத்ர ஹ தத்ரத்யைஃ ஹரிஃ ப்ரத்யுத்யதார்ஹணஃ । ஸாயம் பேஜே திஶம் பஶ்சாத் கவிஷ்டோ காம் கதஸ்ததா

ஒவ்வொரு இடத்திலும், அங்குள்ள மக்கள் ஹரியை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர். மாலை நேரத்தில், அவர் மேற்கே திரும்பி, மாடுகளை மேய்க்கும் நிலத்தை அடைந்தார்.