ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மஹாமணிவ்ராதமயே ஸ தஸ்மிந் பவநோத்தமே । லாலிதோ நிதராம் பித்ரா ந்யவஸத் திவி தேவவத்

அற்புதமான பெரிய மாணிக்கங்கள் அலங்கரித்த அந்த அரண்மனையில், அவர் தந்தையால் மிகுந்த பாசத்துடன் வளர்க்கப்பட்டு, வானத்தில் தெய்வம் போல் வாழ்ந்தார்.

பயஃபேநநிபாஃ ஶய்யா தாந்தா ருக்மபரிச்சதாஃ । ஆஸநாநி மஹார்ஹாணி யத்ர ரௌக்மா உபஸ்கராஃ

அங்கு, பால் நுரை போல் வெண்மையான படுக்கைகள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அம்மனையில் இருந்த இருக்கைகள் மிகவும் விலைமதிப்புள்ளவை, மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் பொன்னால் செய்யப்பட்டிருந்தன.

யத்ர ஸ்படிககுட்யேஷு மஹாமாரகதேஷு ச । மணிப்ரதீபா ஆபாந்தி லலநாரத்‍நஸம்யுதாஃ

அந்த இடத்தில், சுருக்கைச் சுவரிலும் பெரிய பச்சை மாணிக்கங்களிலும், பெண்களின் ஆபரண மாணிக்கங்கள் பொருத்தப்பட்ட விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன.

உத்யாநாநி ச ரம்யாணி விசித்ரைரமரத்ருமைஃ । கூஜத்விஹங்‌கமிதுநைஃ காயந்மத்தமதுவ்ரதைஃ

அங்கு, வித்தியாசமான தேவர்களின் மரங்களால் சூழப்பட்ட அழகான தோட்டங்கள் இருந்தன; அதில், கூவுகின்ற பறவைகள் ஜோடிகளும், மதமாகிய தேனீகளும் பாடிக்கொண்டிருந்தன.

வாப்யோ வைதூர்யஸோபாநாஃ பத்மோத்பலகுமுத்வதீஃ । ஹம்ஸகாரண்டவகுலைஃ ஜுஷ்டாஶ்சக்ராஹ்வஸாரஸைஃ

அங்கு, வைடூரியக் கற்களால் செய்யப்பட்ட படிக்கட்டுகளும், தாமரை, அல்லி, குமுதம் மலர்களும் நிரம்பிய குளங்களும், அன்னங்கள், கொக்கு, சக்கரவாகம் போன்ற பறவைகளால் நிரம்பியிருந்தன.

உத்தாநபாதோ ராஜர்ஷிஃ ப்ரபாவம் தநயஸ்ய தம் । ஶ்ருத்வா த்ரு'ஷ்ட்வாத்‍புததமம் ப்ரபேதே விஸ்மயம் பரம்

உத்தானபாதன் என்ற ராஜரிஷி, தன் மகனின் அதிசயமான பெருமையை கேட்டும் பார்த்தும், மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்.

வீக்ஷ்யோடவயஸம் தம் ச ப்ரக்ரு'தீநாம் ச ஸம்மதம் । அநுரக்தப்ரஜம் ராஜா த்ருவம் சக்ரே புவஃ பதிம்

அவரை வளர்ந்தவராகவும், ஜனங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்பட்டவராகவும், அமைச்சர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவராகவும் பார்த்த அரசன், த்ருவனை பூமியின் அரசராக ஆக்கினார்.

ஆத்மாநம் ச ப்ரவயஸம் ஆகலய்ய விஶாம்பதிஃ । வநம் விரக்தஃ ப்ராதிஷ்டத் விம்ரு'ஶந்நாத்மநோ கதிம்

தன் வயது முதிர்ந்துவிட்டதை உணர்ந்த அரசன், மனதில் பற்றின்மை கொண்டு, தன் ஆன்மாவின் பயணத்தை சிந்தித்தபடி, காடுக்குச் சென்றார்.

ஶௌநக உவாச । (வம்ஶஸ்த) ஹத்வா ஸ்வரிக்தஸ்ப்ரு'த ஆததாயிநோ யுதிஷ்டிரோ தர்மப்ரு'தாம் வரிஷ்டஃ । ஸஹாநுஜைஃ ப்ரத்யவருத்தபோஜநஃ கதம் ப்ரவ்ரு'த்தஃ கிமகாரஷீத்ததஃ

சௌனகர் கேட்டார்: தர்மத்தில் சிறந்தவரே, யுதிஷ்டிரன் தன் அரசையும் செல்வத்தையும் ஆசைப்பட்ட பகைவர்களை யுத்தத்தில் வென்று, தம்பிகளுடன் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்தபின், அவர் அடுத்ததாக என்ன செய்தார்?

ஸூத உவாச । வம்ஶம் குரோர்வம்ஶதவாக்நிநிர்ஹ்ரு'தம் ஸம்ரோஹயித்வா பவபாவநோ ஹரிஃ । நிவேஶயித்வா நிஜராஜ்ய ஈஶ்வரோ யுதிஷ்டிரம் ப்ரீதமநா பபூவ ஹ

சூதர் சொன்னார்: உலகத்தை உருவாக்கிய ஹரியார், தன் குலத்தினரால் அழிக்கப்பட்ட குரு வம்சத்தை மீண்டும் எழுப்பி, யுதிஷ்டிரனை தன் ராஜ்யத்தில் அமர்த்தி, மனதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

நிஶம்ய பீஷ்மோக்தமதாச்யுதோக்தம் ப்ரவ்ரு'த்த விஜ்ஞாந விதூத விப்ரமஃ । ஶஶாஸ காமிந்த்ர இவாஜிதாஶ்ரயஃ பரித்யுபாந்தாம் அநுஜாநுவர்திதஃ

பீஷ்மரும் அச்யுதனும் கூறியவற்றை கேட்டு, உண்மையான அறிவால் சந்தேகங்கள் நீங்கிய யுதிஷ்டிரன், வெல்ல முடியாதவர்களின் ஆதரவுடன், தம்பிகளுடன், இந்திரன் போல் பூமியை ஆட்சி செய்தார்.

(அநுஷ்டுப்) காமம் வவர்ஷ பர்ஜந்யஃ ஸர்வகாமதுகா மஹீ । ஸிஷிசுஃ ஸ்ம வ்ரஜாந் காவஃ பயஸோதஸ்வதீர்முதா

மழை தேவன் விரும்பியபடி மழை பொழிந்தான்; பூமி எல்லா வேண்டிய பொருட்களையும் தந்தது; பசுக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கிராமங்களை பாலை நிரம்பச் செய்தன.

நத்யஃ ஸமுத்ரா கிரயஃ ஸவநஸ்பதிவீருதஃ । பலந்த்யோஷதயஃ ஸர்வாஃ காமம் அந்வ்ரு'து தஸ்ய வை

ஆறுகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், செடிகள், எல்லா மூலிகைகளும் அவருக்காக வேண்டியபடி பலன்களை தந்தன.

நாதயோ வ்யாதயஃ க்லேஶா தைவபூதாத்மஹேதவஃ । அஜாதஶத்ரௌ அவபவந் ஜந்தூநாம் ராஜ்ஞி கர்ஹிசித்

அந்த அரசனின் ஆட்சியில், யாரும் பிறக்காத பகைவராக இருந்தபோது, விதி, பிற உயிர்கள், அல்லது தாமே காரணமாகும் நோய், வலி, துன்பங்கள் எந்த உயிர்களையும் எப்போதும் தொந்தரவு செய்யவில்லை.

உஷித்வா ஹாஸ்திநபுரே மாஸாந் கதிபயாந் ஹரிஃ । ஸுஹ்ரு'தாம் ச விஶோகாய ஸ்வஸுஶ்ச ப்ரியகாம்யயா

ஹரியார், ஹஸ்தினாபுரியில் சில மாதங்கள் தங்கி, நண்பர்கள் மகிழ்ச்சி அடையவும், தன் சகோதரியை மகிழ்விக்கவும் இருந்தார்.

ஆமம்த்ர்ய சாப்யநுஜ்ஞாதஃ பரிஷ்வஜ்யாபிவாத்ய தம் । ஆருரோஹ ரதம் கைஶ்சித் பரிஷ்வக்தோऽபிவாதிதஃ

பிரியாவிடை கூறி, அனுமதி பெற்று, அவர்களை அணைத்து, வணங்கி, சிலர் அவரை அணைத்து, மரியாதை செய்து, அவர் ரதத்தில் ஏறினார்.

ஸுபத்ரா த்ரௌபதீ குந்தீ விராடதநயா ததா । காந்தாரீ த்ரு'தராஷ்ட்ரஶ்ச யுயுத்ஸுஃ கௌதமோ யமௌ

சுபத்ரா, திரௌபதி, குந்தி, விராடனின் மகள், காந்தாரி, திருதராஷ்டிரர், யுயுத்சு, கிருபர், மற்றும் இரட்டையர்கள் (நகுலன், சகதேவன்) அங்கு இருந்தனர்.

வ்ரு'கோதரஶ்ச தௌம்யஶ்ச ஸ்த்ரியோ மத்ஸ்யஸுதாதயஃ । ந ஸேஹிரே விமுஹ்யந்தோ விரஹம் ஶார்ங்கதந்வநஃ

விருகோதரன், தௌம்யர், மற்றும் மத்ஸ்யராஜாவின் மகள் உள்ளிட்ட பெண்கள், ஶார்ங்கம் ஏந்தும் பகவானை பிரிந்த துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல், கலக்கத்திலும் திகைப்பிலும் இருந்தார்கள்.

ஸத்ஸங்காத் முக்ததுஃஸங்கோ ஹாதும் நோத்ஸஹதே புதஃ । கீர்த்யமாநம் யஶோ யஸ்ய ஸக்ரு'த் ஆகர்ண்ய ரோசநம்

நல்லவர்களுடன் பழகுவதால் தீயவர்களிடமிருந்து விடுபட்ட அறிவாளி, ஒருமுறை புகழ் கேட்டு ரசித்தவுடன் அந்த நல்லிணக்கத்தை விட்டுவிட முடியாது.

தஸ்மிந் ந்யஸ்ததியஃ பார்தாஃ ஸஹேரந் விரஹம் கதம் । தர்ஶநஸ்பர்ஶஸம்லாப ஶயநாஸந போஜநைஃ

அவரை நினைவில் வைத்திருந்த பாண்டவர்கள், அவருடன் பார்த்து, தொடந்து, பேசிக் கொண்டு, படுத்து, உட்கார்ந்து, உணவு உண்ட பின், பிரிவை எவ்வாறு சகித்திருக்க முடியும்?

ஸர்வே தேऽநிமிஷைஃ அக்ஷைஃ தம் அநு த்ருதசேதஸஃ । வீக்ஷந்தஃ ஸ்நேஹஸம்பத்தா விசேலுஸ்தத்ர தத்ர ஹ

அவர்கள் அனைவரும், அன்பால் கட்டுண்டு, கண்களை ஒரு நிமிடம் கூட மூடாமல், மனதை அவரிடம் செலுத்தி, இடம் இடமாகச் சுற்றி அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

ந்யருந்தந் உத்‍கலத் பாஷ்பம் ஔத்கண்ட்யாத் தேவகீஸுதே । நிர்யாத்யகாராத் நோऽபத்ரம் இதி ஸ்யாத் பாந்தவஸ்த்ரியஃ

தேவகியின் மகனைப் பிரியவேண்டும் என்ற ஆவலால், குடும்ப பெண்கள் கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டார்கள்; 'அவர் வீடு விட்டு வெளியேறும்போது எதுவும் தீமை நிகழக்கூடாது' என்று எண்ணினார்கள்.

ம்ரு'தங்கஶங்கபேர்யஶ்ச வீணாபணவ கோமுகாஃ । துந்துர்யாநக கண்டாத்யா நேதுஃ துந்துபயஸ்ததா

மிருதங்கம், சங்கு, பெரி, வீணை, பணவம், கோமுகம், துந்துரி, ஆனகம், மணி மற்றும் துந்துபி ஆகிய வாத்தியங்கள் முழங்கின.

ப்ராஸாதஶிகராரூடாஃ குருநார்யோ தித்ரு'க்ஷயா । வவ்ரு'ஷுஃ குஸுமைஃ க்ரு'ஷ்ணம் ப்ரேமவ்ரீடாஸ்மிதேக்ஷணாஃ

குரு வம்ச பெண்கள், கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆவலுடன் மாளிகை உச்சியில் ஏறி, அன்பும் வெட்கமும் கலந்த சிரிப்புடன் மலர்களை அவர்மேல் பொழிந்தார்கள்.

ஸிதாதபத்ரம் ஜக்ராஹ முக்தாதாமவிபூஷிதம் । ரத்‍நதண்டம் குடாகேஶஃ ப்ரியஃ ப்ரியதமஸ்ய ஹ

குடாகேசன், தனக்கு மிகவும் பிரியமானவரின் நண்பன், முத்துமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வெண்சாயை மற்றும் ரத்தினக் கம்பியைக் கையில் எடுத்தான்.

உத்தவஃ ஸாத்யகிஶ்சைவ வ்யஜநே பரமாத்‍புதே । விகீர்யமாணஃ குஸுமை ரேஜே மதுபதிஃ பதி

உத்தவன் மற்றும் சாத்த்யகி, அதிசயமான விசிறிகளை ஏந்தி, மலர்கள் பொழியும் வழியில் மதுபதியை விசிறி, அவர் பிரகாசமாகத் திகழ்ந்தார்.

அஶ்ரூயந்தாஶிஷஃ ஸத்யாஃ தத்ர தத்ர த்விஜேரிதாஃ । நாநுரூபாநுரூபாஶ்ச நிர்குணஸ்ய குணாத்மநஃ

இடம் இடமாக, இருமுறை பிறந்தவர்கள் சில நேர்த்தியான, சில பொருத்தமற்ற ஆசீர்வாதங்களை, குணங்களுக்குமேல் நிற்கும் அவருக்காக கூறினர்.

அந்யோந்யமாஸீத் ஸம்ஜல்ப உத்தமஶ்லோகசேதஸாம் । கௌரவேந்த்ரபுரஸ்த்ரீணாம் ஸர்வஶ்ருதிமநோஹரஃ

கௌரவர் நகரப் பெண்கள், மனம் முழுவதும் பகவானில் லயித்து, ஒருவருடன் ஒருவர் பேசிய உரையாடல், அனைவரின் காதையும் கவர்ந்தது.

(வம்ஶஸ்த) ஸ வை கிலாயம் புருஷஃ புராதநோ ய ஏக ஆஸீதவிஶேஷ ஆத்மநி । அக்ரே குணேப்யோ ஜகதாத்மநீஶ்வரே நிமீலிதாத்மந்நிஶி ஸுப்தஶக்திஷு

இந்தப் பெருமைமிக்கவர், உலகம் தோன்றும் முன்பே, தனக்குள் வேறுபாடில்லாமல் இருந்த பழமையான பரமன்; உலகத்தின் ஆத்மாவும், ஆண்டவரும், சக்தி ஒளிந்திருந்த அந்த இரவில் இருந்தார்.