ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தாம் ஶஶம்ஸுர்ஜநா ராஜ்ஞீம் திஷ்ட்யா தே புத்ர ஆர்திஹா । ப்ரதிலப்தஶ்சிரம் நஷ்டோ ரக்ஷிதா மண்டலம் புவஃ

மக்கள் அந்த அரசிக்கு, 'நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், துயரை நீக்கும் உங்கள் மகன் நீண்ட நாட்கள் கழித்து மீண்டும் கிடைத்துள்ளார்; இனி பூமியை பாதுகாப்பார்' என்று கூறினார்கள்.

அப்யர்சிதஸ்த்வயா நூநம் பகவாந் ப்ரணதார்திஹா । யதநுத்யாயிநோ தீரா ம்ரு'த்யும் ஜிக்யுஃ ஸுதுர்ஜயம்

நிச்சயமாக, நீ இறைவனை, துன்பங்களை நீக்கும் அவரை வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி அவரை தியானிப்பவர்கள், கடினமான மரணத்தையும் வெல்ல முடியும்.

லால்யமாநம் ஜநைரேவம் த்ருவம் ஸப்ராதரம் ந்ரு'பஃ । ஆரோப்ய கரிணீம் ஹ்ரு'ஷ்டஃ ஸ்தூயமாநோऽவிஶத்புரம்

இவ்வாறு மக்கள் அவரையும், அவருடைய சகோதரர்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் போற்ற, அந்த மகிழ்ச்சியுள்ள மன்னன் யானையில் ஏறி, அனைவராலும் புகழப்பட்டு நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்.

தத்ர தத்ரோபஸங்‌க்லு'ப்தைஃ லஸந் மகரதோரணைஃ । ஸவ்ரு'ந்தைஃ கதலீஸ்தம்பைஃ பூகபோதைஶ்ச தத்விதைஃ

அங்கு, ஒவ்வொரு வாயிலிலும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மகர தோரணங்கள், வாழைத் தண்டு குழுக்கள், பாக்கு குவிகள் என அனைத்தும் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

சூதபல்லவவாஸஃஸ்ரங்‌ முக்தாதாமவிலம்பிபிஃ । உபஸ்க்ரு'தம் ப்ரதித்வாரம் அபாம் கும்பைஃ ஸதீபகைஃ

ஒவ்வொரு வாயிலிலும், தண்ணீரும் விளக்குகளும் நிரம்பிய குடங்கள், மாம்பழ இலை மாலைகள், முத்து மாலைகள் தொங்கியவாறு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

ப்ராகாரைஃ கோபுராகாரைஃ ஶாதகும்பபரிச்சதைஃ । ஸர்வதோऽலங்‌க்ரு'தம் ஶ்ரீமத் விமாநஶிகரத்யுபிஃ

அந்த நகரம், சுற்றிலும் மதில்களும் கோபுரங்களும் வீடுகளும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாளிகைகளின் ஒளிரும் கோபுரங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்டது.

ம்ரு'ஷ்டசத்வரரத்யாட்ட மார்கம் சந்தநசர்சிதம் । லாஜாக்ஷதைஃ புஷ்பபலைஃ தண்டுலைர்பலிபிர்யுதம்

அந்த நகரின் வாசல்கள், தெருக்கள், சந்திகள் எல்லாம் சுத்தமாகவும் சந்தனத்தால் பூசப்பட்டும், லாஜம், அகண்ட அரிசி, மலர்கள், பழங்கள், அரிசி போன்ற பல பலி பொருள்களால் நிரம்பியிருந்தன.

த்ருவாய பதி த்ரு'ஷ்டாய தத்ர தத்ர புரஸ்த்ரியஃ । ஸித்தார்தாக்ஷததத்யம்பு தூர்வாபுஷ்பபலாநி ச

அந்த நிலையான மன்னன் நகர வழியாக சென்றபோது, நகர பெண்கள் பல இடங்களில், அரிசி, அகண்ட அரிசி, தயிர், நீர், தர்ப்பை, மலர்கள், பழங்கள் போன்ற மங்கள பொருள்களை கொண்டு வந்தார்கள்.

உபஜஹ்ருஃ ப்ரயுஞ்ஜாநா வாத்ஸல்யாதாஶிஷஃ ஸதீஃ । ஶ்ரு'ண்வந் தத்வல்குகீதாநி ப்ராவிஶத்‍பவநம் பிதுஃ

அன்பால் நிறைந்த நல்ல பெண்கள், அவர் தந்தையின் அரண்மனைக்கு செல்லும் போது, இனிமையான குழந்தைகளின் பாடல்களை கேட்டு, அவருக்கு வாழ்த்துகள் கூறினார்கள்.

மஹாமணிவ்ராதமயே ஸ தஸ்மிந் பவநோத்தமே । லாலிதோ நிதராம் பித்ரா ந்யவஸத் திவி தேவவத்

அற்புதமான பெரிய மாணிக்கங்கள் அலங்கரித்த அந்த அரண்மனையில், அவர் தந்தையால் மிகுந்த பாசத்துடன் வளர்க்கப்பட்டு, வானத்தில் தெய்வம் போல் வாழ்ந்தார்.

பயஃபேநநிபாஃ ஶய்யா தாந்தா ருக்மபரிச்சதாஃ । ஆஸநாநி மஹார்ஹாணி யத்ர ரௌக்மா உபஸ்கராஃ

அங்கு, பால் நுரை போல் வெண்மையான படுக்கைகள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அம்மனையில் இருந்த இருக்கைகள் மிகவும் விலைமதிப்புள்ளவை, மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் பொன்னால் செய்யப்பட்டிருந்தன.

யத்ர ஸ்படிககுட்யேஷு மஹாமாரகதேஷு ச । மணிப்ரதீபா ஆபாந்தி லலநாரத்‍நஸம்யுதாஃ

அந்த இடத்தில், சுருக்கைச் சுவரிலும் பெரிய பச்சை மாணிக்கங்களிலும், பெண்களின் ஆபரண மாணிக்கங்கள் பொருத்தப்பட்ட விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன.

உத்யாநாநி ச ரம்யாணி விசித்ரைரமரத்ருமைஃ । கூஜத்விஹங்‌கமிதுநைஃ காயந்மத்தமதுவ்ரதைஃ

அங்கு, வித்தியாசமான தேவர்களின் மரங்களால் சூழப்பட்ட அழகான தோட்டங்கள் இருந்தன; அதில், கூவுகின்ற பறவைகள் ஜோடிகளும், மதமாகிய தேனீகளும் பாடிக்கொண்டிருந்தன.

வாப்யோ வைதூர்யஸோபாநாஃ பத்மோத்பலகுமுத்வதீஃ । ஹம்ஸகாரண்டவகுலைஃ ஜுஷ்டாஶ்சக்ராஹ்வஸாரஸைஃ

அங்கு, வைடூரியக் கற்களால் செய்யப்பட்ட படிக்கட்டுகளும், தாமரை, அல்லி, குமுதம் மலர்களும் நிரம்பிய குளங்களும், அன்னங்கள், கொக்கு, சக்கரவாகம் போன்ற பறவைகளால் நிரம்பியிருந்தன.

உத்தாநபாதோ ராஜர்ஷிஃ ப்ரபாவம் தநயஸ்ய தம் । ஶ்ருத்வா த்ரு'ஷ்ட்வாத்‍புததமம் ப்ரபேதே விஸ்மயம் பரம்

உத்தானபாதன் என்ற ராஜரிஷி, தன் மகனின் அதிசயமான பெருமையை கேட்டும் பார்த்தும், மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்.

வீக்ஷ்யோடவயஸம் தம் ச ப்ரக்ரு'தீநாம் ச ஸம்மதம் । அநுரக்தப்ரஜம் ராஜா த்ருவம் சக்ரே புவஃ பதிம்

அவரை வளர்ந்தவராகவும், ஜனங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்பட்டவராகவும், அமைச்சர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவராகவும் பார்த்த அரசன், த்ருவனை பூமியின் அரசராக ஆக்கினார்.

ஆத்மாநம் ச ப்ரவயஸம் ஆகலய்ய விஶாம்பதிஃ । வநம் விரக்தஃ ப்ராதிஷ்டத் விம்ரு'ஶந்நாத்மநோ கதிம்

தன் வயது முதிர்ந்துவிட்டதை உணர்ந்த அரசன், மனதில் பற்றின்மை கொண்டு, தன் ஆன்மாவின் பயணத்தை சிந்தித்தபடி, காடுக்குச் சென்றார்.

ஶௌநக உவாச । (வம்ஶஸ்த) ஹத்வா ஸ்வரிக்தஸ்ப்ரு'த ஆததாயிநோ யுதிஷ்டிரோ தர்மப்ரு'தாம் வரிஷ்டஃ । ஸஹாநுஜைஃ ப்ரத்யவருத்தபோஜநஃ கதம் ப்ரவ்ரு'த்தஃ கிமகாரஷீத்ததஃ

சௌனகர் கேட்டார்: தர்மத்தில் சிறந்தவரே, யுதிஷ்டிரன் தன் அரசையும் செல்வத்தையும் ஆசைப்பட்ட பகைவர்களை யுத்தத்தில் வென்று, தம்பிகளுடன் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்தபின், அவர் அடுத்ததாக என்ன செய்தார்?

ஸூத உவாச । வம்ஶம் குரோர்வம்ஶதவாக்நிநிர்ஹ்ரு'தம் ஸம்ரோஹயித்வா பவபாவநோ ஹரிஃ । நிவேஶயித்வா நிஜராஜ்ய ஈஶ்வரோ யுதிஷ்டிரம் ப்ரீதமநா பபூவ ஹ

சூதர் சொன்னார்: உலகத்தை உருவாக்கிய ஹரியார், தன் குலத்தினரால் அழிக்கப்பட்ட குரு வம்சத்தை மீண்டும் எழுப்பி, யுதிஷ்டிரனை தன் ராஜ்யத்தில் அமர்த்தி, மனதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

நிஶம்ய பீஷ்மோக்தமதாச்யுதோக்தம் ப்ரவ்ரு'த்த விஜ்ஞாந விதூத விப்ரமஃ । ஶஶாஸ காமிந்த்ர இவாஜிதாஶ்ரயஃ பரித்யுபாந்தாம் அநுஜாநுவர்திதஃ

பீஷ்மரும் அச்யுதனும் கூறியவற்றை கேட்டு, உண்மையான அறிவால் சந்தேகங்கள் நீங்கிய யுதிஷ்டிரன், வெல்ல முடியாதவர்களின் ஆதரவுடன், தம்பிகளுடன், இந்திரன் போல் பூமியை ஆட்சி செய்தார்.

(அநுஷ்டுப்) காமம் வவர்ஷ பர்ஜந்யஃ ஸர்வகாமதுகா மஹீ । ஸிஷிசுஃ ஸ்ம வ்ரஜாந் காவஃ பயஸோதஸ்வதீர்முதா

மழை தேவன் விரும்பியபடி மழை பொழிந்தான்; பூமி எல்லா வேண்டிய பொருட்களையும் தந்தது; பசுக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கிராமங்களை பாலை நிரம்பச் செய்தன.

நத்யஃ ஸமுத்ரா கிரயஃ ஸவநஸ்பதிவீருதஃ । பலந்த்யோஷதயஃ ஸர்வாஃ காமம் அந்வ்ரு'து தஸ்ய வை

ஆறுகள், கடல்கள், மலைகள், காடுகள், செடிகள், எல்லா மூலிகைகளும் அவருக்காக வேண்டியபடி பலன்களை தந்தன.

நாதயோ வ்யாதயஃ க்லேஶா தைவபூதாத்மஹேதவஃ । அஜாதஶத்ரௌ அவபவந் ஜந்தூநாம் ராஜ்ஞி கர்ஹிசித்

அந்த அரசனின் ஆட்சியில், யாரும் பிறக்காத பகைவராக இருந்தபோது, விதி, பிற உயிர்கள், அல்லது தாமே காரணமாகும் நோய், வலி, துன்பங்கள் எந்த உயிர்களையும் எப்போதும் தொந்தரவு செய்யவில்லை.

உஷித்வா ஹாஸ்திநபுரே மாஸாந் கதிபயாந் ஹரிஃ । ஸுஹ்ரு'தாம் ச விஶோகாய ஸ்வஸுஶ்ச ப்ரியகாம்யயா

ஹரியார், ஹஸ்தினாபுரியில் சில மாதங்கள் தங்கி, நண்பர்கள் மகிழ்ச்சி அடையவும், தன் சகோதரியை மகிழ்விக்கவும் இருந்தார்.

ஆமம்த்ர்ய சாப்யநுஜ்ஞாதஃ பரிஷ்வஜ்யாபிவாத்ய தம் । ஆருரோஹ ரதம் கைஶ்சித் பரிஷ்வக்தோऽபிவாதிதஃ

பிரியாவிடை கூறி, அனுமதி பெற்று, அவர்களை அணைத்து, வணங்கி, சிலர் அவரை அணைத்து, மரியாதை செய்து, அவர் ரதத்தில் ஏறினார்.

ஸுபத்ரா த்ரௌபதீ குந்தீ விராடதநயா ததா । காந்தாரீ த்ரு'தராஷ்ட்ரஶ்ச யுயுத்ஸுஃ கௌதமோ யமௌ

சுபத்ரா, திரௌபதி, குந்தி, விராடனின் மகள், காந்தாரி, திருதராஷ்டிரர், யுயுத்சு, கிருபர், மற்றும் இரட்டையர்கள் (நகுலன், சகதேவன்) அங்கு இருந்தனர்.

வ்ரு'கோதரஶ்ச தௌம்யஶ்ச ஸ்த்ரியோ மத்ஸ்யஸுதாதயஃ । ந ஸேஹிரே விமுஹ்யந்தோ விரஹம் ஶார்ங்கதந்வநஃ

விருகோதரன், தௌம்யர், மற்றும் மத்ஸ்யராஜாவின் மகள் உள்ளிட்ட பெண்கள், ஶார்ங்கம் ஏந்தும் பகவானை பிரிந்த துயரத்தைத் தாங்க முடியாமல், கலக்கத்திலும் திகைப்பிலும் இருந்தார்கள்.

ஸத்ஸங்காத் முக்ததுஃஸங்கோ ஹாதும் நோத்ஸஹதே புதஃ । கீர்த்யமாநம் யஶோ யஸ்ய ஸக்ரு'த் ஆகர்ண்ய ரோசநம்

நல்லவர்களுடன் பழகுவதால் தீயவர்களிடமிருந்து விடுபட்ட அறிவாளி, ஒருமுறை புகழ் கேட்டு ரசித்தவுடன் அந்த நல்லிணக்கத்தை விட்டுவிட முடியாது.

தஸ்மிந் ந்யஸ்ததியஃ பார்தாஃ ஸஹேரந் விரஹம் கதம் । தர்ஶநஸ்பர்ஶஸம்லாப ஶயநாஸந போஜநைஃ

அவரை நினைவில் வைத்திருந்த பாண்டவர்கள், அவருடன் பார்த்து, தொடந்து, பேசிக் கொண்டு, படுத்து, உட்கார்ந்து, உணவு உண்ட பின், பிரிவை எவ்வாறு சகித்திருக்க முடியும்?