ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

முநிகண ந்ரு'பவர்யஸங்குலேऽந்தஃ ஸதஸி யுதிஷ்டிர ராஜஸூய ஏஷாம் । அர்ஹணம் உபபேத ஈக்ஷணீயோ மம த்ரு'ஶிகோசர ஏஷ ஆவிராத்மா

அந்த யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூய விழாவில், முனிவர்களும் அரசர்களும் சூழ்ந்திருந்த அந்த மண்டபத்தில், இவரே அனைவரும் வணங்கத் தகுந்தவர் என்றும், என் கண்களுக்கு வெளிப்பட்டவர் என்றும், என் உள்ளத்தில் தன்னை முழுமையாக காட்டியவர் என்றும் நான் உணர்ந்தேன்.

தமிமமஹமஜம் ஶரீரபாஜாம் ஹ்ரு'தி ஹ்ரு'தி திஷ்டிதமாத்ம கல்பிதாநாம் । ப்ரதித்ரு'ஶமிவ நைகதார்கமேகம் ஸமதிகதோऽஸ்மி விதூத பேதமோஹஃ

அந்த பிறப்பில்லாதவரை, எல்லா உயிர்களுடைய உள்ளத்திலும் தங்கி, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனதின்படி வேறுபாடாக நினைக்கும் ஒருவரை, பல இடங்களில் பலவாறு தெரியும் ஒரே சூரியனைப் போல, நான் உணர்ந்தேன்; எனது வேறுபாடு என்ற மாயை நீங்கிவிட்டது.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) க்ரு'ஷ்ண ஏவம் பகவதி மநோவாக் த்ரு'ஷ்டிவ்ரு'த்திபிஃ । ஆத்மநி ஆத்மாநமாவேஶ்ய ஸோऽந்தஃஶ்வாஸ உபாரமத்

சூதர் சொன்னார்: கிருஷ்ணரை மனதில், வார்த்தையிலும், பார்வையிலும் நிலைநிறுத்தி, தன் ஆத்மாவை பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாக்கி, அவர் உள்ளார்ந்த மூச்சை இழுத்து அமைதியாகினார்.

ஸம்பத்யமாநமாஜ்ஞாய பீஷ்மம் ப்ரஹ்மணி நிஷ்கலே । ஸர்வே பபூவுஸ்தே தூஷ்ணீம் வயாம்ஸீவ திநாத்யயே

பீஷ்மர் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாகி வருவதை அறிந்த அனைவரும், பகல் முடிவில் பறவைகள் அமைதியாகும் போல், மௌனமாக இருந்தார்கள்.

தத்ர துந்துபயோ நேதுஃ தேவமாநவ வாதிதாஃ । ஶஶம்ஸுஃ ஸாதவோ ராஜ்ஞாம் காத்பேதுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டயஃ

அந்த நேரத்தில், தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்கள் இசைக்கும் பறை ஓசைகள் ஒலித்தன; நல்லவர்கள் அவரை போற்றினார்கள்; வானிலிருந்து மன்னர்மேல் மலர்மழை பொழிந்தது.

தஸ்ய நிர்ஹரணாதீநி ஸம்பரேதஸ்ய பார்கவ । யுதிஷ்டிரஃ காரயித்வா முஹூர்தம் துஃகிதோऽபவத்

பீஷ்மரின் உடலைச் சடங்குகள் செய்து முடித்த பிறகு, யுதிஷ்டிரர் சில நேரம் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினார்.

துஷ்டுவுர்முநயோ ஹ்ரு'ஷ்டாஃ க்ரு'ஷ்ணம் தத் குஹ்யநாமபிஃ । ததஸ்தே க்ரு'ஷ்ணஹ்ரு'தயாஃ ஸ்வாஶ்ரமாந்ப்ரயயுஃ புநஃ

முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கிருஷ்ணரை ரகசியமான பெயர்களால் புகழ்ந்தார்கள்; பின்னர் அவர்கள் கிருஷ்ண பக்தியுடன் தங்கள் ஆசிரமங்களுக்கு திரும்பினார்கள்.

ததோ யுதிஷ்டிரோ கத்வா ஸஹக்ரு'ஷ்ணோ கஜாஹ்வயம் । பிதரம் ஸாந்த்வயாமாஸ காந்தாரீம் ச தபஸ்விநீம்

பின்னர் யுதிஷ்டிரர் கிருஷ்ணருடன் சேர்ந்து கஜாஹ்வய நகரத்திற்கு சென்று தந்தையையும் தவமிருக்கும் காந்தாரியையும் ஆறுதல் கூறினார்.

பித்ரா சாநுமதோ ராஜா வாஸுதேவாநுமோதிதஃ । சகார ராஜ்யம் தர்மேண பித்ரு'பைதாமஹம் விபுஃ

தந்தையின் அனுமதியுடனும் கிருஷ்ணரின் சம்மதத்துடனும், அந்த வலிமைமிக்க மன்னன் தந்தை, தாத்தா வழியாக வந்த அரசை நீதியுடன் ஆட்சி செய்தார்.

பயஃ ஸ்தநாப்யாம் ஸுஸ்ராவ நேத்ரஜைஃ ஸலிலைஃ ஶிவைஃ । ததாபிஷிச்யமாநாப்யாம் வீர வீரஸுவோ முஹுஃ

வீரர்களின் தாயார் தன் மகனைத் திரும்பத் திரும்ப அணைத்து ஆசீர்வதிக்க, அவளது மார்பிலிருந்து பால் பெருகியது; கண்களில் இருந்து நல்ல நீர் கண்ணீர் வடிந்தது.

தாம் ஶஶம்ஸுர்ஜநா ராஜ்ஞீம் திஷ்ட்யா தே புத்ர ஆர்திஹா । ப்ரதிலப்தஶ்சிரம் நஷ்டோ ரக்ஷிதா மண்டலம் புவஃ

மக்கள் அந்த அரசிக்கு, 'நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், துயரை நீக்கும் உங்கள் மகன் நீண்ட நாட்கள் கழித்து மீண்டும் கிடைத்துள்ளார்; இனி பூமியை பாதுகாப்பார்' என்று கூறினார்கள்.

அப்யர்சிதஸ்த்வயா நூநம் பகவாந் ப்ரணதார்திஹா । யதநுத்யாயிநோ தீரா ம்ரு'த்யும் ஜிக்யுஃ ஸுதுர்ஜயம்

நிச்சயமாக, நீ இறைவனை, துன்பங்களை நீக்கும் அவரை வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி அவரை தியானிப்பவர்கள், கடினமான மரணத்தையும் வெல்ல முடியும்.

லால்யமாநம் ஜநைரேவம் த்ருவம் ஸப்ராதரம் ந்ரு'பஃ । ஆரோப்ய கரிணீம் ஹ்ரு'ஷ்டஃ ஸ்தூயமாநோऽவிஶத்புரம்

இவ்வாறு மக்கள் அவரையும், அவருடைய சகோதரர்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் போற்ற, அந்த மகிழ்ச்சியுள்ள மன்னன் யானையில் ஏறி, அனைவராலும் புகழப்பட்டு நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்.

தத்ர தத்ரோபஸங்‌க்லு'ப்தைஃ லஸந் மகரதோரணைஃ । ஸவ்ரு'ந்தைஃ கதலீஸ்தம்பைஃ பூகபோதைஶ்ச தத்விதைஃ

அங்கு, ஒவ்வொரு வாயிலிலும் அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட மகர தோரணங்கள், வாழைத் தண்டு குழுக்கள், பாக்கு குவிகள் என அனைத்தும் ஒழுங்காக அமைக்கப்பட்டிருந்தன.

சூதபல்லவவாஸஃஸ்ரங்‌ முக்தாதாமவிலம்பிபிஃ । உபஸ்க்ரு'தம் ப்ரதித்வாரம் அபாம் கும்பைஃ ஸதீபகைஃ

ஒவ்வொரு வாயிலிலும், தண்ணீரும் விளக்குகளும் நிரம்பிய குடங்கள், மாம்பழ இலை மாலைகள், முத்து மாலைகள் தொங்கியவாறு அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

ப்ராகாரைஃ கோபுராகாரைஃ ஶாதகும்பபரிச்சதைஃ । ஸர்வதோऽலங்‌க்ரு'தம் ஶ்ரீமத் விமாநஶிகரத்யுபிஃ

அந்த நகரம், சுற்றிலும் மதில்களும் கோபுரங்களும் வீடுகளும் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மாளிகைகளின் ஒளிரும் கோபுரங்களால் அழகுபடுத்தப்பட்டது.

ம்ரு'ஷ்டசத்வரரத்யாட்ட மார்கம் சந்தநசர்சிதம் । லாஜாக்ஷதைஃ புஷ்பபலைஃ தண்டுலைர்பலிபிர்யுதம்

அந்த நகரின் வாசல்கள், தெருக்கள், சந்திகள் எல்லாம் சுத்தமாகவும் சந்தனத்தால் பூசப்பட்டும், லாஜம், அகண்ட அரிசி, மலர்கள், பழங்கள், அரிசி போன்ற பல பலி பொருள்களால் நிரம்பியிருந்தன.

த்ருவாய பதி த்ரு'ஷ்டாய தத்ர தத்ர புரஸ்த்ரியஃ । ஸித்தார்தாக்ஷததத்யம்பு தூர்வாபுஷ்பபலாநி ச

அந்த நிலையான மன்னன் நகர வழியாக சென்றபோது, நகர பெண்கள் பல இடங்களில், அரிசி, அகண்ட அரிசி, தயிர், நீர், தர்ப்பை, மலர்கள், பழங்கள் போன்ற மங்கள பொருள்களை கொண்டு வந்தார்கள்.

உபஜஹ்ருஃ ப்ரயுஞ்ஜாநா வாத்ஸல்யாதாஶிஷஃ ஸதீஃ । ஶ்ரு'ண்வந் தத்வல்குகீதாநி ப்ராவிஶத்‍பவநம் பிதுஃ

அன்பால் நிறைந்த நல்ல பெண்கள், அவர் தந்தையின் அரண்மனைக்கு செல்லும் போது, இனிமையான குழந்தைகளின் பாடல்களை கேட்டு, அவருக்கு வாழ்த்துகள் கூறினார்கள்.

மஹாமணிவ்ராதமயே ஸ தஸ்மிந் பவநோத்தமே । லாலிதோ நிதராம் பித்ரா ந்யவஸத் திவி தேவவத்

அற்புதமான பெரிய மாணிக்கங்கள் அலங்கரித்த அந்த அரண்மனையில், அவர் தந்தையால் மிகுந்த பாசத்துடன் வளர்க்கப்பட்டு, வானத்தில் தெய்வம் போல் வாழ்ந்தார்.

பயஃபேநநிபாஃ ஶய்யா தாந்தா ருக்மபரிச்சதாஃ । ஆஸநாநி மஹார்ஹாணி யத்ர ரௌக்மா உபஸ்கராஃ

அங்கு, பால் நுரை போல் வெண்மையான படுக்கைகள் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன; அம்மனையில் இருந்த இருக்கைகள் மிகவும் விலைமதிப்புள்ளவை, மற்ற பொருட்கள் எல்லாம் பொன்னால் செய்யப்பட்டிருந்தன.

யத்ர ஸ்படிககுட்யேஷு மஹாமாரகதேஷு ச । மணிப்ரதீபா ஆபாந்தி லலநாரத்‍நஸம்யுதாஃ

அந்த இடத்தில், சுருக்கைச் சுவரிலும் பெரிய பச்சை மாணிக்கங்களிலும், பெண்களின் ஆபரண மாணிக்கங்கள் பொருத்தப்பட்ட விளக்குகள் ஒளிர்ந்தன.

உத்யாநாநி ச ரம்யாணி விசித்ரைரமரத்ருமைஃ । கூஜத்விஹங்‌கமிதுநைஃ காயந்மத்தமதுவ்ரதைஃ

அங்கு, வித்தியாசமான தேவர்களின் மரங்களால் சூழப்பட்ட அழகான தோட்டங்கள் இருந்தன; அதில், கூவுகின்ற பறவைகள் ஜோடிகளும், மதமாகிய தேனீகளும் பாடிக்கொண்டிருந்தன.

வாப்யோ வைதூர்யஸோபாநாஃ பத்மோத்பலகுமுத்வதீஃ । ஹம்ஸகாரண்டவகுலைஃ ஜுஷ்டாஶ்சக்ராஹ்வஸாரஸைஃ

அங்கு, வைடூரியக் கற்களால் செய்யப்பட்ட படிக்கட்டுகளும், தாமரை, அல்லி, குமுதம் மலர்களும் நிரம்பிய குளங்களும், அன்னங்கள், கொக்கு, சக்கரவாகம் போன்ற பறவைகளால் நிரம்பியிருந்தன.

உத்தாநபாதோ ராஜர்ஷிஃ ப்ரபாவம் தநயஸ்ய தம் । ஶ்ருத்வா த்ரு'ஷ்ட்வாத்‍புததமம் ப்ரபேதே விஸ்மயம் பரம்

உத்தானபாதன் என்ற ராஜரிஷி, தன் மகனின் அதிசயமான பெருமையை கேட்டும் பார்த்தும், மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்.

வீக்ஷ்யோடவயஸம் தம் ச ப்ரக்ரு'தீநாம் ச ஸம்மதம் । அநுரக்தப்ரஜம் ராஜா த்ருவம் சக்ரே புவஃ பதிம்

அவரை வளர்ந்தவராகவும், ஜனங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்பட்டவராகவும், அமைச்சர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டவராகவும் பார்த்த அரசன், த்ருவனை பூமியின் அரசராக ஆக்கினார்.

ஆத்மாநம் ச ப்ரவயஸம் ஆகலய்ய விஶாம்பதிஃ । வநம் விரக்தஃ ப்ராதிஷ்டத் விம்ரு'ஶந்நாத்மநோ கதிம்

தன் வயது முதிர்ந்துவிட்டதை உணர்ந்த அரசன், மனதில் பற்றின்மை கொண்டு, தன் ஆன்மாவின் பயணத்தை சிந்தித்தபடி, காடுக்குச் சென்றார்.

ஶௌநக உவாச । (வம்ஶஸ்த) ஹத்வா ஸ்வரிக்தஸ்ப்ரு'த ஆததாயிநோ யுதிஷ்டிரோ தர்மப்ரு'தாம் வரிஷ்டஃ । ஸஹாநுஜைஃ ப்ரத்யவருத்தபோஜநஃ கதம் ப்ரவ்ரு'த்தஃ கிமகாரஷீத்ததஃ

சௌனகர் கேட்டார்: தர்மத்தில் சிறந்தவரே, யுதிஷ்டிரன் தன் அரசையும் செல்வத்தையும் ஆசைப்பட்ட பகைவர்களை யுத்தத்தில் வென்று, தம்பிகளுடன் பாதுகாப்பாக வாழ்ந்தபின், அவர் அடுத்ததாக என்ன செய்தார்?

ஸூத உவாச । வம்ஶம் குரோர்வம்ஶதவாக்நிநிர்ஹ்ரு'தம் ஸம்ரோஹயித்வா பவபாவநோ ஹரிஃ । நிவேஶயித்வா நிஜராஜ்ய ஈஶ்வரோ யுதிஷ்டிரம் ப்ரீதமநா பபூவ ஹ

சூதர் சொன்னார்: உலகத்தை உருவாக்கிய ஹரியார், தன் குலத்தினரால் அழிக்கப்பட்ட குரு வம்சத்தை மீண்டும் எழுப்பி, யுதிஷ்டிரனை தன் ராஜ்யத்தில் அமர்த்தி, மனதில் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.