ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) யுதிஷ்டிரஃ தத் ஆகர்ண்ய ஶயாநம் ஶரபஞ்ஜரே । அப்ரு'ச்சத் விவிதாந் தர்மாந் ரு'ஷீணாம் சாநுஶ்ர்ரு'ண்வதாம்

சூதர் சொன்னார்: இதைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன், அம்புகளால் ஆன படுக்கையில் படுத்திருந்தவரிடம் பலவிதமான தர்மங்களை, முனிவர்கள் கேட்கும் போது கேட்டான்.

புருஷஸ்வபாவவிஹிதாந் யதாவர்ணம் யதாஶ்ரமம் । வைராக்யராகோபாதிப்யாம் ஆம்நாதோபயலக்ஷணாந்

அவர், மனிதர்களின் இயல்பும், அவரவர் வகை, வாழ்க்கை நிலையின்படியும், பற்றும் பற்றின்மையும் ஆகிய இரண்டின் தன்மைகளும் வேதங்களில் எப்படி சொல்லப்பட்டுள்ளன என்பதையும் கேட்டான்.

தாநதர்மாந் ராஜதர்மாந் மோக்ஷதர்மாந் விபாகஶஃ । ஸ்த்ரீதர்மாந் பகவத்தர்மாந் ஸமாஸவ்யாஸ யோகதஃ

தானம் செய்வதற்கான கடமைகள், அரசரின் கடமைகள், விடுதலையின் வழிகள், பெண்களின் கடமைகள், பகவானுக்கு அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை, சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும், யோகத்தோடும் சேர்த்து கேட்டான்.

தர்மார்தகாமமோக்ஷாம்ஶ்ச ஸஹோபாயாந் யதா முநே । நாநாக்யாநேதிஹாஸேஷு வர்ணயாமாஸ தத்த்வவித்

உண்மையை அறிந்த அந்த முனிவர், தர்மம், செல்வம், ஆசை, மோக்ஷம் ஆகியவற்றையும், அவற்றை அடைவதற்கான வழிகளையும், பல்வேறு கதைகள், வரலாறுகள் மூலம் விவரித்தார்.

தர்மம் ப்ரவததஸ்தஸ்ய ஸ காலஃ ப்ரத்யுபஸ்திதஃ । யோ யோகிநஃ சந்தம்ரு'த்யோஃ வாஞ்சிதஸ்து உத்தராயணஃ

அவர் தர்மத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, யோகிகள் விரும்பும், சுய விருப்பப்படி மரணத்தை நாடும், உத்தராயண காலம் அந்த நேரம் வந்து சேர்ந்தது.

(வம்ஶஸ்த) ததோபஸம்ஹ்ரு'த்ய கிரஃ ஸஹஸ்ரணீஃ விமுக்தஸங்கம் மந ஆதிபூருஷே । க்ரு'ஷ்ணே லஸத்பீதபடே சதுர்புஜே புரஃ ஸ்திதேऽமீலித த்ரு'க் வ்யதாரயத்

அப்போது, ஆயிரம் நதிபோல் ஓடிய சொற்களை நிறுத்தி, பற்றுகளையெல்லாம் விடுத்து, மனதை ஆதிபுருஷனாகிய கிருஷ்ணன் மீது, மஞ்சள் உடை அணிந்த, நான்கு கரங்களுடன் முன் நிற்கும் அவன் மீது நிலைநிறுத்தினார்.

விஶுத்தயா தாரணயா ஹதாஶுபஃ ததீக்ஷயைவாஶு கதாயுதஶ்ரமஃ । நிவ்ரு'த்த ஸர்வேந்த்ரிய வ்ரு'த்தி விப்ரமஃ துஷ்டாவ ஜந்யம் விஸ்ரு'ஜந் ஜநார்தநம்

பரிசுத்தமான மனக்குவிப்பால், எல்லா தீமைகளும் அழிந்துவிட்டன; அவனைப் பார்த்தவுடன் போர் சோர்வும் நீங்கியது; எல்லா அறிவுப்புலங்களும் அமைதியானபோது, பிரிவதற்கு முன் ஜனார்த்தனனை, படைப்பாளியைப் புகழ்ந்தார்.

ஶ்ரீபீஷ்ம உவாச । (புஷ்பிதாக்ரா) இதி மதிருபகல்பிதா வித்ரு'ஷ்ணா பகவதி ஸாத்வதபுங்கவே விபூம்நி । ஸ்வஸுகமுபகதே க்வசித் விஹர்தும் ப்ரக்ரு'திமுபேயுஷி யத்‍பவப்ரவாஹஃ

ஶ்ரீ பீஷ்மர் கூறினார்: இப்போது என் மனம், ஆசை இல்லாமல், ஸாத்வதர்களில் முதன்மையான, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ள பகவானில் நிலைபெற்றுள்ளது; சொந்த ஆனந்தத்தை அடைந்த அவர், சில சமயம் இயற்கையின் உலகிற்குள் பிரவேசிக்கிறார்; அங்கிருந்து பிறப்பின் ஓட்டம் வருகிறது.

த்ரிபுவநகமநம் தமாலவர்ணம் ரவிகரகௌரவராம்பரம் ததாநே । வபுரலககுலாவ்ரு'த ஆநநாப்ஜம் விஜயஸகே ரதிரஸ்து மேऽநவத்யா

மூன்று உலகங்களுக்கும் இன்பம் தரும், தமால மரம் போல் இருண்ட நிறம் உடையவன், சூரியனின் கதிர்களைப்போல் ஒளிரும் ஆடையுடன், சுருள்முடி சூழ்ந்த வடிவம், தாமரை முகம், அர்ஜுனனின் நண்பன்; அவன் மீது என் தூய அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்.

யுதி துரகரஜோ விதூம்ர விஷ்வக் கசலுலிதஶ்ரமவாரி அலங்க்ரு'தாஸ்யே । மம நிஶிதஶரைர்விபித்யமாந த்வசி விலஸத்கவசேऽஸ்து க்ரு'ஷ்ண ஆத்மா

போரில், குதிரைகளின் தூசியில் அவன் முடி மங்க, உழைப்பால் முகம் வியர்வையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, என் கூர்மையான அம்புகள் அவன் தோலைத் துளைத்தபோது, அவன் அணிந்த கவசம் ஒளிர்ந்தது; அந்த கிருஷ்ணன் என் ஆத்மாவாக இருக்கட்டும்.

ஸபதி ஸகிவசோ நிஶம்ய மத்யே நிஜபரயோர்பலயோ ரதம் நிவேஶ்ய । ஸ்திதவதி பரஸைநிகாயுரக்ஷ்ணா ஹ்ரு'தவதி பார்தஸகே ரதிர்மமாஸ்து

போரின் நடுவில் நண்பனின் வார்த்தையை கேட்டவுடன், இரு படைகளுக்கிடையில் ரதத்தை நிறுத்தி, எதிரி வீரர்களின் உயிரைக் காத்து நின்றபோது, பார்த்தனின் நண்பனாகிய அவன் மீது என் அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்.

வ்யவஹித ப்ரு'தநாமுகம் நிரீக்ஷ்ய ஸ்வஜநவதாத் விமுகஸ்ய தோஷபுத்த்யா । குமதிம அஹரத் ஆத்மவித்யயா யஃ சஶ்சரணரதிஃ பரமஸ்ய தஸ்ய மேऽஸ்து

எதிரி படையை பார்த்து, சொந்தவர்களை கொல்லும் குற்ற உணர்வால் முகத்தைத் திருப்பிய அர்ஜுனனிடம், ஆத்ம அறிவால் குழப்பத்தை நீக்கியவனுக்கு, அவன் திருவடிகளில் எனக்கு உயர்ந்த பக்தி கிடைக்கட்டும்.

ஸ்வநிகமமபஹாய மத்ப்ரதிஜ்ஞாம் ரு'தமதி கர்துமவப்லுதோ ரதஸ்தஃ । த்ரு'தரத சரணோऽப்யயாத் சலத்‍குஃ ஹரிரிவ ஹந்துமிபம் கதோத்தரீயஃ

தன் சொந்த வாக்குறுதியை விட்டுவிட்டு, என் வாக்கை நிறைவேற்ற, ரதத்தில் இருந்து குதித்து, மேலாடை விழ, கையிலே கயிறும், சவுக்குமாக, யானையை அழிக்க விரைந்த ஹரியைப் போல அவன் வந்தான்.

ஶிதவிஶிகஹதோ விஶீர்ணதம்ஶஃ க்ஷதஜபரிப்லுத ஆததாயிநோ மே । ப்ரஸபம் அபிஸஸார மத்வதார்தம் ஸ பவது மே பகவாந் கதிர்முகுந்தஃ

கூர்மையான அம்புகளால் காயமடைந்து, வில் உடைந்து, ரத்தத்தில் நனைந்த என் மீது, எதிரியாய் வந்தவன் என்னை கொல்ல முயன்றான்; அந்த முகுந்தன் எனக்கு அடைக்கலமாக இருக்கட்டும்.

விஜயரதகுடும்ப ஆத்ததோத்ரே த்ரு'தஹயரஶ்மிநி தத் ஶ்ரியேக்ஷணீயே । பகவதி ரதிரஸ்து மே முமூர்ஷோஃ யமிஹ நிரீக்ஷ்ய ஹதா கதாஃ ஸ்வரூபம்

விஜயரதத்தில், கயிறும் சவுக்கும் பிடித்து, குதிரைகளை நடத்தும் அழகான அந்த பகவானை, இங்கு வீழ்ந்தவர்கள் பார்த்து தங்கள் உண்மை ரூபத்தை அடைந்தார்கள்; மரண நேரத்தில் என் பக்தி அவன் மீது நிலைத்திருக்கட்டும்.

லலித கதி விலாஸ வல்குஹாஸ ப்ரணய நிரீக்ஷண கல்பிதோருமாநாஃ । க்ரு'தமநுக்ரு'தவத்ய உந்மதாந்தாஃ ப்ரக்ரு'திமகந் கில யஸ்ய கோபவத்வஃ

அழகான நடையும், கவர்ச்சியான சிரிப்பும், பக்கவாட்டுப் பார்வையில் காதலும், போலியான கோபமும், அவனது விளையாட்டை பைத்தியமாகவும், கண் மூடிக் கொண்டும் பின்பற்றி, அவனது இயற்கையிலேயே முழுமையாக மூழ்கியிருந்தார்கள் அந்த கோபியர்கள்.

முநிகண ந்ரு'பவர்யஸங்குலேऽந்தஃ ஸதஸி யுதிஷ்டிர ராஜஸூய ஏஷாம் । அர்ஹணம் உபபேத ஈக்ஷணீயோ மம த்ரு'ஶிகோசர ஏஷ ஆவிராத்மா

அந்த யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூய விழாவில், முனிவர்களும் அரசர்களும் சூழ்ந்திருந்த அந்த மண்டபத்தில், இவரே அனைவரும் வணங்கத் தகுந்தவர் என்றும், என் கண்களுக்கு வெளிப்பட்டவர் என்றும், என் உள்ளத்தில் தன்னை முழுமையாக காட்டியவர் என்றும் நான் உணர்ந்தேன்.

தமிமமஹமஜம் ஶரீரபாஜாம் ஹ்ரு'தி ஹ்ரு'தி திஷ்டிதமாத்ம கல்பிதாநாம் । ப்ரதித்ரு'ஶமிவ நைகதார்கமேகம் ஸமதிகதோऽஸ்மி விதூத பேதமோஹஃ

அந்த பிறப்பில்லாதவரை, எல்லா உயிர்களுடைய உள்ளத்திலும் தங்கி, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனதின்படி வேறுபாடாக நினைக்கும் ஒருவரை, பல இடங்களில் பலவாறு தெரியும் ஒரே சூரியனைப் போல, நான் உணர்ந்தேன்; எனது வேறுபாடு என்ற மாயை நீங்கிவிட்டது.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) க்ரு'ஷ்ண ஏவம் பகவதி மநோவாக் த்ரு'ஷ்டிவ்ரு'த்திபிஃ । ஆத்மநி ஆத்மாநமாவேஶ்ய ஸோऽந்தஃஶ்வாஸ உபாரமத்

சூதர் சொன்னார்: கிருஷ்ணரை மனதில், வார்த்தையிலும், பார்வையிலும் நிலைநிறுத்தி, தன் ஆத்மாவை பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாக்கி, அவர் உள்ளார்ந்த மூச்சை இழுத்து அமைதியாகினார்.

ஸம்பத்யமாநமாஜ்ஞாய பீஷ்மம் ப்ரஹ்மணி நிஷ்கலே । ஸர்வே பபூவுஸ்தே தூஷ்ணீம் வயாம்ஸீவ திநாத்யயே

பீஷ்மர் பரம்பொருளுடன் ஒன்றாகி வருவதை அறிந்த அனைவரும், பகல் முடிவில் பறவைகள் அமைதியாகும் போல், மௌனமாக இருந்தார்கள்.

தத்ர துந்துபயோ நேதுஃ தேவமாநவ வாதிதாஃ । ஶஶம்ஸுஃ ஸாதவோ ராஜ்ஞாம் காத்பேதுஃ புஷ்பவ்ரு'ஷ்டயஃ

அந்த நேரத்தில், தேவர்கள் மற்றும் மனிதர்கள் இசைக்கும் பறை ஓசைகள் ஒலித்தன; நல்லவர்கள் அவரை போற்றினார்கள்; வானிலிருந்து மன்னர்மேல் மலர்மழை பொழிந்தது.

தஸ்ய நிர்ஹரணாதீநி ஸம்பரேதஸ்ய பார்கவ । யுதிஷ்டிரஃ காரயித்வா முஹூர்தம் துஃகிதோऽபவத்

பீஷ்மரின் உடலைச் சடங்குகள் செய்து முடித்த பிறகு, யுதிஷ்டிரர் சில நேரம் ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கினார்.

துஷ்டுவுர்முநயோ ஹ்ரு'ஷ்டாஃ க்ரு'ஷ்ணம் தத் குஹ்யநாமபிஃ । ததஸ்தே க்ரு'ஷ்ணஹ்ரு'தயாஃ ஸ்வாஶ்ரமாந்ப்ரயயுஃ புநஃ

முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கிருஷ்ணரை ரகசியமான பெயர்களால் புகழ்ந்தார்கள்; பின்னர் அவர்கள் கிருஷ்ண பக்தியுடன் தங்கள் ஆசிரமங்களுக்கு திரும்பினார்கள்.

ததோ யுதிஷ்டிரோ கத்வா ஸஹக்ரு'ஷ்ணோ கஜாஹ்வயம் । பிதரம் ஸாந்த்வயாமாஸ காந்தாரீம் ச தபஸ்விநீம்

பின்னர் யுதிஷ்டிரர் கிருஷ்ணருடன் சேர்ந்து கஜாஹ்வய நகரத்திற்கு சென்று தந்தையையும் தவமிருக்கும் காந்தாரியையும் ஆறுதல் கூறினார்.

பித்ரா சாநுமதோ ராஜா வாஸுதேவாநுமோதிதஃ । சகார ராஜ்யம் தர்மேண பித்ரு'பைதாமஹம் விபுஃ

தந்தையின் அனுமதியுடனும் கிருஷ்ணரின் சம்மதத்துடனும், அந்த வலிமைமிக்க மன்னன் தந்தை, தாத்தா வழியாக வந்த அரசை நீதியுடன் ஆட்சி செய்தார்.

பயஃ ஸ்தநாப்யாம் ஸுஸ்ராவ நேத்ரஜைஃ ஸலிலைஃ ஶிவைஃ । ததாபிஷிச்யமாநாப்யாம் வீர வீரஸுவோ முஹுஃ

வீரர்களின் தாயார் தன் மகனைத் திரும்பத் திரும்ப அணைத்து ஆசீர்வதிக்க, அவளது மார்பிலிருந்து பால் பெருகியது; கண்களில் இருந்து நல்ல நீர் கண்ணீர் வடிந்தது.

தாம் ஶஶம்ஸுர்ஜநா ராஜ்ஞீம் திஷ்ட்யா தே புத்ர ஆர்திஹா । ப்ரதிலப்தஶ்சிரம் நஷ்டோ ரக்ஷிதா மண்டலம் புவஃ

மக்கள் அந்த அரசிக்கு, 'நல்ல அதிர்ஷ்டத்தால், துயரை நீக்கும் உங்கள் மகன் நீண்ட நாட்கள் கழித்து மீண்டும் கிடைத்துள்ளார்; இனி பூமியை பாதுகாப்பார்' என்று கூறினார்கள்.

அப்யர்சிதஸ்த்வயா நூநம் பகவாந் ப்ரணதார்திஹா । யதநுத்யாயிநோ தீரா ம்ரு'த்யும் ஜிக்யுஃ ஸுதுர்ஜயம்

நிச்சயமாக, நீ இறைவனை, துன்பங்களை நீக்கும் அவரை வழிபட்டிருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் மனதை ஒருமைப்படுத்தி அவரை தியானிப்பவர்கள், கடினமான மரணத்தையும் வெல்ல முடியும்.

லால்யமாநம் ஜநைரேவம் த்ருவம் ஸப்ராதரம் ந்ரு'பஃ । ஆரோப்ய கரிணீம் ஹ்ரு'ஷ்டஃ ஸ்தூயமாநோऽவிஶத்புரம்

இவ்வாறு மக்கள் அவரையும், அவருடைய சகோதரர்களையும் மகிழ்ச்சியுடன் போற்ற, அந்த மகிழ்ச்சியுள்ள மன்னன் யானையில் ஏறி, அனைவராலும் புகழப்பட்டு நகரத்திற்குள் நுழைந்தார்.