ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யத்ர தர்மஸுதோ ராஜா கதாபாணிர்வ்ரு'கோதரஃ । க்ரு'ஷ்ணோऽஸ்த்ரீ காண்டிவம் சாபம் ஸுஹ்ரு'த் க்ரு'ஷ்ணஃ ததோ விபத்

தர்மபுத்திரன் அரசனாகவும், வ்ருகோதரன் (பீமன்) கதை ஏந்தியவராகவும், கிருஷ்ணர் காந்தீவம் வில்லுடன் இருப்பவராகவும், கிருஷ்ணர் நண்பராக இருப்பவராகவும் இருந்தால், எவ்வாறு துன்பம் வர முடியும்?

ந ஹ்யஸ்ய கர்ஹிசித் ராஜந் புமாந் வேத விதித்ஸிதம் । யத் விஜிஜ்ஞாஸயா யுக்தா முஹ்யந்தி கவயோऽபி ஹி

அவரது எண்ணத்தை யாரும் ஒருபோதும் அறிய முடியாது, ராஜா; ஆராய்ச்சி மனம் கொண்டவர்களும், ஞானிகளும் கூட அதில் குழப்பமடைகிறார்கள்.

தஸ்மாத் இதம் தைவதம்த்ரம் வ்யவஸ்ய பரதர்ஷப । தஸ்யாநுவிஹிதோऽநாதா நாத பாஹி ப்ரஜாஃ ப்ரபோ

ஆகையால், பாரதர்களில் சிறந்தவரே, இது எல்லாம் விதியின் ஏற்பாடு என்று உணருங்கள்; இப்படிக் கட்டளையிடப்பட்டதால், ஆதரவில்லாதவராக நீர், ஆண்டவராக மக்களை காப்பாற்றுங்கள்.

ஏஷ வை பகவாந் ஸாக்ஷாத் ஆத்யோ நாராயணஃ புமாந் । மோஹயந் மாயயா லோகம் கூடஶ்சரதி வ்ரு'ஷ்ணிஷு

இவர் உண்மையில் பகவான், ஆதிநாராயணர்; வ்ருஷ்ணிகளிடையே மறைந்து, தன் மாயையால் உலகை மயக்கி நடமாடுகிறார்.

அஸ்யாநுபாவம் பகவாந் வேத குஹ்யதமம் ஶிவஃ । தேவர்ஷிர்நாரதஃ ஸாக்ஷாத் பகவாந் கபிலோ ந்ரு'ப

அவரது மிக ரகசியமான ஆற்றலை, பகவான் சிவன், தெய்வ ருஷி நாரதர், பகவான் கபிலர் ஆகியோர் அறிகிறார்கள், அரசனே.

யம் மந்யஸே மாதுலேயம் ப்ரியம் மித்ரம் ஸுஹ்ரு'த்தமம் । அகரோஃ ஸசிவம் தூதம் ஸௌஹ்ரு'தாதத ஸாரதிம்

நீங்கள் உங்களது மாமனின் மகனாகவும், அன்பான நண்பராகவும், மிகச் சிறந்த நல்வாழ்த்துபவராகவும், அமைச்சராகவும், தூதராகவும், சாரதியாகவும் வைத்தவராகவும் நினைத்தவரே—

ஸர்வாத்மநஃ ஸமத்ரு'ஶோ ஹ்யத்வயஸ்யாநஹங்க்ரு'தேஃ । தத்க்ரு'தம் மதிவைஷம்யம் நிரவத்யஸ்ய ந க்வசித்

எல்லோருக்கும் ஆத்மாவாகவும், சமமாகப் பார்ப்பவராகவும், இரட்டையில்லாதவராகவும், அகம்பாவமில்லாதவராகவும் இருப்பவருக்கு, அவர் பிறர் மனதில் ஏற்படுத்தும் வேறுபாடுகளில் ஒருபோதும் குற்றம் இல்லை.

ததாப்யேகாந்தபக்தேஷு பஶ்ய பூபாநுகம்பிதம் । யத் மே அஸூந் த்யஜதஃ ஸாக்ஷாத் க்ரு'ஷ்ணோ தர்ஶநமாகதஃ

இருப்பினும், முழுமையான பக்தி கொண்டவர்களுக்கு அவர் காட்டும் கருணையைப் பாருங்கள், அரசனே! நான் உயிரை விட்டுக்கொடுக்கும்போது, கிருஷ்ணர் நேரில் வந்து எனக்கு தரிசனம் தந்துள்ளார்.

பக்த்யாவேஶ்ய மநோ யஸ்மிந் வாசா யந்நாம கீர்தயந் । த்யஜந் கலேவரம் யோகீ முச்யதே காமகர்மபிஃ

யார் பக்தியுடன் மனதை அவனிடம் நிலைநிறுத்தி, வாயால் அவன் நாமத்தை பாடுகிறார்களோ, அந்த யோகி இந்த உடலை விட்டு பிரியும் போது, ஆசைகளும் செயல்களும் அவரை விட்டு விடுகின்றன.

(வம்ஶஸ்த) ஸ தேவதேவோ பகவாந் ப்ரதீக்ஷதாம் கலேவரம் யாவதிதம் ஹிநோம்யஹம் । ப்ரஸந்நஹாஸாருணலோசநோல்லஸந் முகாம்புஜோ த்யாநபதஶ்சதுர்புஜஃ

அந்த தேவதேவன், பாகவான், நான் இந்த உடலை விட்டு விடும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்; புன்னகையுடன், சிவப்பான கண்களுடன், ஒளிரும் தாமரை முகத்துடன், நான்கு கரங்களுடன் என் தியான பாதையில் நிற்கிறான்.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) யுதிஷ்டிரஃ தத் ஆகர்ண்ய ஶயாநம் ஶரபஞ்ஜரே । அப்ரு'ச்சத் விவிதாந் தர்மாந் ரு'ஷீணாம் சாநுஶ்ர்ரு'ண்வதாம்

சூதர் சொன்னார்: இதைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன், அம்புகளால் ஆன படுக்கையில் படுத்திருந்தவரிடம் பலவிதமான தர்மங்களை, முனிவர்கள் கேட்கும் போது கேட்டான்.

புருஷஸ்வபாவவிஹிதாந் யதாவர்ணம் யதாஶ்ரமம் । வைராக்யராகோபாதிப்யாம் ஆம்நாதோபயலக்ஷணாந்

அவர், மனிதர்களின் இயல்பும், அவரவர் வகை, வாழ்க்கை நிலையின்படியும், பற்றும் பற்றின்மையும் ஆகிய இரண்டின் தன்மைகளும் வேதங்களில் எப்படி சொல்லப்பட்டுள்ளன என்பதையும் கேட்டான்.

தாநதர்மாந் ராஜதர்மாந் மோக்ஷதர்மாந் விபாகஶஃ । ஸ்த்ரீதர்மாந் பகவத்தர்மாந் ஸமாஸவ்யாஸ யோகதஃ

தானம் செய்வதற்கான கடமைகள், அரசரின் கடமைகள், விடுதலையின் வழிகள், பெண்களின் கடமைகள், பகவானுக்கு அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை, சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும், யோகத்தோடும் சேர்த்து கேட்டான்.

தர்மார்தகாமமோக்ஷாம்ஶ்ச ஸஹோபாயாந் யதா முநே । நாநாக்யாநேதிஹாஸேஷு வர்ணயாமாஸ தத்த்வவித்

உண்மையை அறிந்த அந்த முனிவர், தர்மம், செல்வம், ஆசை, மோக்ஷம் ஆகியவற்றையும், அவற்றை அடைவதற்கான வழிகளையும், பல்வேறு கதைகள், வரலாறுகள் மூலம் விவரித்தார்.

தர்மம் ப்ரவததஸ்தஸ்ய ஸ காலஃ ப்ரத்யுபஸ்திதஃ । யோ யோகிநஃ சந்தம்ரு'த்யோஃ வாஞ்சிதஸ்து உத்தராயணஃ

அவர் தர்மத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, யோகிகள் விரும்பும், சுய விருப்பப்படி மரணத்தை நாடும், உத்தராயண காலம் அந்த நேரம் வந்து சேர்ந்தது.

(வம்ஶஸ்த) ததோபஸம்ஹ்ரு'த்ய கிரஃ ஸஹஸ்ரணீஃ விமுக்தஸங்கம் மந ஆதிபூருஷே । க்ரு'ஷ்ணே லஸத்பீதபடே சதுர்புஜே புரஃ ஸ்திதேऽமீலித த்ரு'க் வ்யதாரயத்

அப்போது, ஆயிரம் நதிபோல் ஓடிய சொற்களை நிறுத்தி, பற்றுகளையெல்லாம் விடுத்து, மனதை ஆதிபுருஷனாகிய கிருஷ்ணன் மீது, மஞ்சள் உடை அணிந்த, நான்கு கரங்களுடன் முன் நிற்கும் அவன் மீது நிலைநிறுத்தினார்.

விஶுத்தயா தாரணயா ஹதாஶுபஃ ததீக்ஷயைவாஶு கதாயுதஶ்ரமஃ । நிவ்ரு'த்த ஸர்வேந்த்ரிய வ்ரு'த்தி விப்ரமஃ துஷ்டாவ ஜந்யம் விஸ்ரு'ஜந் ஜநார்தநம்

பரிசுத்தமான மனக்குவிப்பால், எல்லா தீமைகளும் அழிந்துவிட்டன; அவனைப் பார்த்தவுடன் போர் சோர்வும் நீங்கியது; எல்லா அறிவுப்புலங்களும் அமைதியானபோது, பிரிவதற்கு முன் ஜனார்த்தனனை, படைப்பாளியைப் புகழ்ந்தார்.

ஶ்ரீபீஷ்ம உவாச । (புஷ்பிதாக்ரா) இதி மதிருபகல்பிதா வித்ரு'ஷ்ணா பகவதி ஸாத்வதபுங்கவே விபூம்நி । ஸ்வஸுகமுபகதே க்வசித் விஹர்தும் ப்ரக்ரு'திமுபேயுஷி யத்‍பவப்ரவாஹஃ

ஶ்ரீ பீஷ்மர் கூறினார்: இப்போது என் மனம், ஆசை இல்லாமல், ஸாத்வதர்களில் முதன்மையான, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ள பகவானில் நிலைபெற்றுள்ளது; சொந்த ஆனந்தத்தை அடைந்த அவர், சில சமயம் இயற்கையின் உலகிற்குள் பிரவேசிக்கிறார்; அங்கிருந்து பிறப்பின் ஓட்டம் வருகிறது.

த்ரிபுவநகமநம் தமாலவர்ணம் ரவிகரகௌரவராம்பரம் ததாநே । வபுரலககுலாவ்ரு'த ஆநநாப்ஜம் விஜயஸகே ரதிரஸ்து மேऽநவத்யா

மூன்று உலகங்களுக்கும் இன்பம் தரும், தமால மரம் போல் இருண்ட நிறம் உடையவன், சூரியனின் கதிர்களைப்போல் ஒளிரும் ஆடையுடன், சுருள்முடி சூழ்ந்த வடிவம், தாமரை முகம், அர்ஜுனனின் நண்பன்; அவன் மீது என் தூய அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்.

யுதி துரகரஜோ விதூம்ர விஷ்வக் கசலுலிதஶ்ரமவாரி அலங்க்ரு'தாஸ்யே । மம நிஶிதஶரைர்விபித்யமாந த்வசி விலஸத்கவசேऽஸ்து க்ரு'ஷ்ண ஆத்மா

போரில், குதிரைகளின் தூசியில் அவன் முடி மங்க, உழைப்பால் முகம் வியர்வையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, என் கூர்மையான அம்புகள் அவன் தோலைத் துளைத்தபோது, அவன் அணிந்த கவசம் ஒளிர்ந்தது; அந்த கிருஷ்ணன் என் ஆத்மாவாக இருக்கட்டும்.

ஸபதி ஸகிவசோ நிஶம்ய மத்யே நிஜபரயோர்பலயோ ரதம் நிவேஶ்ய । ஸ்திதவதி பரஸைநிகாயுரக்ஷ்ணா ஹ்ரு'தவதி பார்தஸகே ரதிர்மமாஸ்து

போரின் நடுவில் நண்பனின் வார்த்தையை கேட்டவுடன், இரு படைகளுக்கிடையில் ரதத்தை நிறுத்தி, எதிரி வீரர்களின் உயிரைக் காத்து நின்றபோது, பார்த்தனின் நண்பனாகிய அவன் மீது என் அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்.

வ்யவஹித ப்ரு'தநாமுகம் நிரீக்ஷ்ய ஸ்வஜநவதாத் விமுகஸ்ய தோஷபுத்த்யா । குமதிம அஹரத் ஆத்மவித்யயா யஃ சஶ்சரணரதிஃ பரமஸ்ய தஸ்ய மேऽஸ்து

எதிரி படையை பார்த்து, சொந்தவர்களை கொல்லும் குற்ற உணர்வால் முகத்தைத் திருப்பிய அர்ஜுனனிடம், ஆத்ம அறிவால் குழப்பத்தை நீக்கியவனுக்கு, அவன் திருவடிகளில் எனக்கு உயர்ந்த பக்தி கிடைக்கட்டும்.

ஸ்வநிகமமபஹாய மத்ப்ரதிஜ்ஞாம் ரு'தமதி கர்துமவப்லுதோ ரதஸ்தஃ । த்ரு'தரத சரணோऽப்யயாத் சலத்‍குஃ ஹரிரிவ ஹந்துமிபம் கதோத்தரீயஃ

தன் சொந்த வாக்குறுதியை விட்டுவிட்டு, என் வாக்கை நிறைவேற்ற, ரதத்தில் இருந்து குதித்து, மேலாடை விழ, கையிலே கயிறும், சவுக்குமாக, யானையை அழிக்க விரைந்த ஹரியைப் போல அவன் வந்தான்.

ஶிதவிஶிகஹதோ விஶீர்ணதம்ஶஃ க்ஷதஜபரிப்லுத ஆததாயிநோ மே । ப்ரஸபம் அபிஸஸார மத்வதார்தம் ஸ பவது மே பகவாந் கதிர்முகுந்தஃ

கூர்மையான அம்புகளால் காயமடைந்து, வில் உடைந்து, ரத்தத்தில் நனைந்த என் மீது, எதிரியாய் வந்தவன் என்னை கொல்ல முயன்றான்; அந்த முகுந்தன் எனக்கு அடைக்கலமாக இருக்கட்டும்.

விஜயரதகுடும்ப ஆத்ததோத்ரே த்ரு'தஹயரஶ்மிநி தத் ஶ்ரியேக்ஷணீயே । பகவதி ரதிரஸ்து மே முமூர்ஷோஃ யமிஹ நிரீக்ஷ்ய ஹதா கதாஃ ஸ்வரூபம்

விஜயரதத்தில், கயிறும் சவுக்கும் பிடித்து, குதிரைகளை நடத்தும் அழகான அந்த பகவானை, இங்கு வீழ்ந்தவர்கள் பார்த்து தங்கள் உண்மை ரூபத்தை அடைந்தார்கள்; மரண நேரத்தில் என் பக்தி அவன் மீது நிலைத்திருக்கட்டும்.

லலித கதி விலாஸ வல்குஹாஸ ப்ரணய நிரீக்ஷண கல்பிதோருமாநாஃ । க்ரு'தமநுக்ரு'தவத்ய உந்மதாந்தாஃ ப்ரக்ரு'திமகந் கில யஸ்ய கோபவத்வஃ

அழகான நடையும், கவர்ச்சியான சிரிப்பும், பக்கவாட்டுப் பார்வையில் காதலும், போலியான கோபமும், அவனது விளையாட்டை பைத்தியமாகவும், கண் மூடிக் கொண்டும் பின்பற்றி, அவனது இயற்கையிலேயே முழுமையாக மூழ்கியிருந்தார்கள் அந்த கோபியர்கள்.

முநிகண ந்ரு'பவர்யஸங்குலேऽந்தஃ ஸதஸி யுதிஷ்டிர ராஜஸூய ஏஷாம் । அர்ஹணம் உபபேத ஈக்ஷணீயோ மம த்ரு'ஶிகோசர ஏஷ ஆவிராத்மா

அந்த யுதிஷ்டிரரின் ராஜசூய விழாவில், முனிவர்களும் அரசர்களும் சூழ்ந்திருந்த அந்த மண்டபத்தில், இவரே அனைவரும் வணங்கத் தகுந்தவர் என்றும், என் கண்களுக்கு வெளிப்பட்டவர் என்றும், என் உள்ளத்தில் தன்னை முழுமையாக காட்டியவர் என்றும் நான் உணர்ந்தேன்.

தமிமமஹமஜம் ஶரீரபாஜாம் ஹ்ரு'தி ஹ்ரு'தி திஷ்டிதமாத்ம கல்பிதாநாம் । ப்ரதித்ரு'ஶமிவ நைகதார்கமேகம் ஸமதிகதோऽஸ்மி விதூத பேதமோஹஃ

அந்த பிறப்பில்லாதவரை, எல்லா உயிர்களுடைய உள்ளத்திலும் தங்கி, ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மனதின்படி வேறுபாடாக நினைக்கும் ஒருவரை, பல இடங்களில் பலவாறு தெரியும் ஒரே சூரியனைப் போல, நான் உணர்ந்தேன்; எனது வேறுபாடு என்ற மாயை நீங்கிவிட்டது.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) க்ரு'ஷ்ண ஏவம் பகவதி மநோவாக் த்ரு'ஷ்டிவ்ரு'த்திபிஃ । ஆத்மநி ஆத்மாநமாவேஶ்ய ஸோऽந்தஃஶ்வாஸ உபாரமத்

சூதர் சொன்னார்: கிருஷ்ணரை மனதில், வார்த்தையிலும், பார்வையிலும் நிலைநிறுத்தி, தன் ஆத்மாவை பரமாத்மாவுடன் ஒன்றாக்கி, அவர் உள்ளார்ந்த மூச்சை இழுத்து அமைதியாகினார்.