ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

தத்ர ப்ரஹ்மர்ஷயஃ ஸர்வே தேவர்ஷயஶ்ச ஸத்தம । ராஜர்ஷயஶ்ச தத்ராஸந் த்ரஷ்டும் பரதபுங்கவம்

அங்கே எல்லா பிரம்மருஷிகள், தெய்வ ருஷிகளில் சிறந்தவர்கள், மற்றும் அரச ருஷிகள், பாரதர்களில் தலைவனைப் பார்க்கச் சேர்ந்திருந்தார்கள்.

பர்வதோ நாரதோ தௌம்யோ பகவாந் பாதராயணஃ । ப்ரு'ஹதஶ்வோ பரத்வாஜஃ ஸஶிஷ்யோ ரேணுகாஸுதஃ

அங்கு பர்வதர், நாரதர், தௌம்யர், மதிப்பிற்குரிய பாதராயணர், ப்ருஹதஶ்வர், பரத்வாஜர் தம் சீடர்களுடன், ரேணுகையின் மகன் ஆகியோரும் வந்திருந்தார்கள்.

வஸிஷ்ட இந்த்ரப்ரமதஃ த்ரிதோ க்ரு'த்ஸமதோऽஸிதஃ । கக்ஷீவாந் கௌதமோऽத்ரிஶ்ச கௌஶிகோऽத ஸுதர்ஶநஃ

வசிஷ்டர், இந்த்ரப்ரமதன், திரிதன், க்ருத்ஸமதன், அசிதன், கக்ஷீவான், கவுதமர், அத்ரி, கௌசிகர், சுதர்சனன் ஆகியோரும் அங்கு இருந்தார்கள்.

அந்யே ச முநயோ ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மராதாதயோऽமலாஃ । ஶிஷ்யைருபேதா ஆஜக்முஃ கஶ்யபாங்‌கிரஸாதயஃ

மற்ற முனிவர்களும், புனிதமான மனம் கொண்ட பிரம்மரதர் மற்றும் பலரும், தங்கள் சீடர்களுடன், கச்யபர், அங்கிரசர் முதலியோரும் வந்தார்கள்.

தாந் ஸமேதாந் மஹாபாகாந் உபலப்ய வஸூத்தமஃ । பூஜயாமாஸ தர்மஜ்ஞோ தேஶகாலவிபாகவித்

அங்கே கூடிய அந்த மகா பாக்கியசாலிகளை அறிந்த vasu-க்களில் சிறந்தவர், தர்மத்தை அறிந்தவர், இடமும் காலமும் பொருந்தும் முறையை அறிந்தவர், அவர்களை மரியாதையுடன் வரவேற்றார்.

க்ரு'ஷ்ணம் ச தத்ப்ரபாவஜ்ஞ ஆஸீநம் ஜகதீஶ்வரம் । ஹ்ரு'திஸ்தம் பூஜயாமாஸ மாயயோபாத்த விக்ரஹம்

அங்கே உட்கார்ந்திருந்த உலகத்திற்குத் தலைவரும், தன் பெருமையை அறிந்தவருமான கிருஷ்ணரையும், தன் உள்ளத்தில் இருப்பவராகவும், தன் மாயையால் உருவம் எடுத்தவராகவும், அவர் வழிபட்டார்.

பாண்டுபுத்ராந் உபாஸீநாந் ப்ரஶ்ரயப்ரேமஸங்கதாந் । அப்யாசஷ்டாநுராகாஶ்ரைஃ அந்தீபூதேந சக்ஷுஷா

பாண்டுபுத்திரர்கள் பணிவும் அன்பும் கொண்டு அமர்ந்திருந்தார்கள்; அவர்களுக்கு ஆழ்ந்த பாசத்தால் கண்கள் கண்ணீரால் மறைந்திருந்தன. அவர்களை அவர் உரையாடினார்.

அஹோ கஷ்டமஹோऽந்யாய்யம் யத் யூயம் தர்மநந்தநாஃ । ஜீவிதும் நார்ஹத க்லிஷ்டம் விப்ரதர்மாச்யுதாஶ்ரயாஃ

அய்யோ, எவ்வளவு துயரம், எவ்வளவு அநியாயம்! தர்மத்தின் மகன்களான நீங்கள், பிராமணர்களையும் தர்மத்தையும் அச்யுதனைச் சார்ந்தவர்களும், இவ்வளவு துன்பம் அனுபவிக்கத் தகுதியும் இல்லை, துன்பத்தில் வாழவும் உரியவர்கள் அல்ல.

ஸம்ஸ்திதேऽதிரதே பாண்டௌ ப்ரு'தா பாலப்ரஜா வதூஃ । யுஷ்மத்க்ரு'தே பஹூந் க்லேஶாந் ப்ராப்தா தோகவதீ முஹுஃ

பெரும் வீரர் பாண்டு இறந்தபின், ப்ரிதை, சிறு பிள்ளைகளுடன் விதவையாக, உங்களுக்காக பல தடவைகள் பல துன்பங்களை அனுபவித்தார், ஒரு பிள்ளையுடன் இருப்பவள்போல்.

ஸர்வம் காலக்ரு'தம் மந்யே பவதாம் ச யதப்ரியம் । ஸபாலோ யத்வஶே லோகோ வாயோரிவ கநாவலிஃ

உங்களுக்கு ஏற்பட்ட எல்லா துயரங்களும் காலத்தின் செயல் என்று நான் நினைக்கிறேன்; இந்த உலகமும் அதன் ஆள்களும், காற்றால் மேகங்கள் இழுக்கப்படுவது போல, அதன் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.

யத்ர தர்மஸுதோ ராஜா கதாபாணிர்வ்ரு'கோதரஃ । க்ரு'ஷ்ணோऽஸ்த்ரீ காண்டிவம் சாபம் ஸுஹ்ரு'த் க்ரு'ஷ்ணஃ ததோ விபத்

தர்மபுத்திரன் அரசனாகவும், வ்ருகோதரன் (பீமன்) கதை ஏந்தியவராகவும், கிருஷ்ணர் காந்தீவம் வில்லுடன் இருப்பவராகவும், கிருஷ்ணர் நண்பராக இருப்பவராகவும் இருந்தால், எவ்வாறு துன்பம் வர முடியும்?

ந ஹ்யஸ்ய கர்ஹிசித் ராஜந் புமாந் வேத விதித்ஸிதம் । யத் விஜிஜ்ஞாஸயா யுக்தா முஹ்யந்தி கவயோऽபி ஹி

அவரது எண்ணத்தை யாரும் ஒருபோதும் அறிய முடியாது, ராஜா; ஆராய்ச்சி மனம் கொண்டவர்களும், ஞானிகளும் கூட அதில் குழப்பமடைகிறார்கள்.

தஸ்மாத் இதம் தைவதம்த்ரம் வ்யவஸ்ய பரதர்ஷப । தஸ்யாநுவிஹிதோऽநாதா நாத பாஹி ப்ரஜாஃ ப்ரபோ

ஆகையால், பாரதர்களில் சிறந்தவரே, இது எல்லாம் விதியின் ஏற்பாடு என்று உணருங்கள்; இப்படிக் கட்டளையிடப்பட்டதால், ஆதரவில்லாதவராக நீர், ஆண்டவராக மக்களை காப்பாற்றுங்கள்.

ஏஷ வை பகவாந் ஸாக்ஷாத் ஆத்யோ நாராயணஃ புமாந் । மோஹயந் மாயயா லோகம் கூடஶ்சரதி வ்ரு'ஷ்ணிஷு

இவர் உண்மையில் பகவான், ஆதிநாராயணர்; வ்ருஷ்ணிகளிடையே மறைந்து, தன் மாயையால் உலகை மயக்கி நடமாடுகிறார்.

அஸ்யாநுபாவம் பகவாந் வேத குஹ்யதமம் ஶிவஃ । தேவர்ஷிர்நாரதஃ ஸாக்ஷாத் பகவாந் கபிலோ ந்ரு'ப

அவரது மிக ரகசியமான ஆற்றலை, பகவான் சிவன், தெய்வ ருஷி நாரதர், பகவான் கபிலர் ஆகியோர் அறிகிறார்கள், அரசனே.

யம் மந்யஸே மாதுலேயம் ப்ரியம் மித்ரம் ஸுஹ்ரு'த்தமம் । அகரோஃ ஸசிவம் தூதம் ஸௌஹ்ரு'தாதத ஸாரதிம்

நீங்கள் உங்களது மாமனின் மகனாகவும், அன்பான நண்பராகவும், மிகச் சிறந்த நல்வாழ்த்துபவராகவும், அமைச்சராகவும், தூதராகவும், சாரதியாகவும் வைத்தவராகவும் நினைத்தவரே—

ஸர்வாத்மநஃ ஸமத்ரு'ஶோ ஹ்யத்வயஸ்யாநஹங்க்ரு'தேஃ । தத்க்ரு'தம் மதிவைஷம்யம் நிரவத்யஸ்ய ந க்வசித்

எல்லோருக்கும் ஆத்மாவாகவும், சமமாகப் பார்ப்பவராகவும், இரட்டையில்லாதவராகவும், அகம்பாவமில்லாதவராகவும் இருப்பவருக்கு, அவர் பிறர் மனதில் ஏற்படுத்தும் வேறுபாடுகளில் ஒருபோதும் குற்றம் இல்லை.

ததாப்யேகாந்தபக்தேஷு பஶ்ய பூபாநுகம்பிதம் । யத் மே அஸூந் த்யஜதஃ ஸாக்ஷாத் க்ரு'ஷ்ணோ தர்ஶநமாகதஃ

இருப்பினும், முழுமையான பக்தி கொண்டவர்களுக்கு அவர் காட்டும் கருணையைப் பாருங்கள், அரசனே! நான் உயிரை விட்டுக்கொடுக்கும்போது, கிருஷ்ணர் நேரில் வந்து எனக்கு தரிசனம் தந்துள்ளார்.

பக்த்யாவேஶ்ய மநோ யஸ்மிந் வாசா யந்நாம கீர்தயந் । த்யஜந் கலேவரம் யோகீ முச்யதே காமகர்மபிஃ

யார் பக்தியுடன் மனதை அவனிடம் நிலைநிறுத்தி, வாயால் அவன் நாமத்தை பாடுகிறார்களோ, அந்த யோகி இந்த உடலை விட்டு பிரியும் போது, ஆசைகளும் செயல்களும் அவரை விட்டு விடுகின்றன.

(வம்ஶஸ்த) ஸ தேவதேவோ பகவாந் ப்ரதீக்ஷதாம் கலேவரம் யாவதிதம் ஹிநோம்யஹம் । ப்ரஸந்நஹாஸாருணலோசநோல்லஸந் முகாம்புஜோ த்யாநபதஶ்சதுர்புஜஃ

அந்த தேவதேவன், பாகவான், நான் இந்த உடலை விட்டு விடும் வரை காத்திருக்க வேண்டும்; புன்னகையுடன், சிவப்பான கண்களுடன், ஒளிரும் தாமரை முகத்துடன், நான்கு கரங்களுடன் என் தியான பாதையில் நிற்கிறான்.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) யுதிஷ்டிரஃ தத் ஆகர்ண்ய ஶயாநம் ஶரபஞ்ஜரே । அப்ரு'ச்சத் விவிதாந் தர்மாந் ரு'ஷீணாம் சாநுஶ்ர்ரு'ண்வதாம்

சூதர் சொன்னார்: இதைக் கேட்ட யுதிஷ்டிரன், அம்புகளால் ஆன படுக்கையில் படுத்திருந்தவரிடம் பலவிதமான தர்மங்களை, முனிவர்கள் கேட்கும் போது கேட்டான்.

புருஷஸ்வபாவவிஹிதாந் யதாவர்ணம் யதாஶ்ரமம் । வைராக்யராகோபாதிப்யாம் ஆம்நாதோபயலக்ஷணாந்

அவர், மனிதர்களின் இயல்பும், அவரவர் வகை, வாழ்க்கை நிலையின்படியும், பற்றும் பற்றின்மையும் ஆகிய இரண்டின் தன்மைகளும் வேதங்களில் எப்படி சொல்லப்பட்டுள்ளன என்பதையும் கேட்டான்.

தாநதர்மாந் ராஜதர்மாந் மோக்ஷதர்மாந் விபாகஶஃ । ஸ்த்ரீதர்மாந் பகவத்தர்மாந் ஸமாஸவ்யாஸ யோகதஃ

தானம் செய்வதற்கான கடமைகள், அரசரின் கடமைகள், விடுதலையின் வழிகள், பெண்களின் கடமைகள், பகவானுக்கு அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை, சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும், யோகத்தோடும் சேர்த்து கேட்டான்.

தர்மார்தகாமமோக்ஷாம்ஶ்ச ஸஹோபாயாந் யதா முநே । நாநாக்யாநேதிஹாஸேஷு வர்ணயாமாஸ தத்த்வவித்

உண்மையை அறிந்த அந்த முனிவர், தர்மம், செல்வம், ஆசை, மோக்ஷம் ஆகியவற்றையும், அவற்றை அடைவதற்கான வழிகளையும், பல்வேறு கதைகள், வரலாறுகள் மூலம் விவரித்தார்.

தர்மம் ப்ரவததஸ்தஸ்ய ஸ காலஃ ப்ரத்யுபஸ்திதஃ । யோ யோகிநஃ சந்தம்ரு'த்யோஃ வாஞ்சிதஸ்து உத்தராயணஃ

அவர் தர்மத்தைப் பற்றி விளக்கிக் கொண்டிருந்தபோது, யோகிகள் விரும்பும், சுய விருப்பப்படி மரணத்தை நாடும், உத்தராயண காலம் அந்த நேரம் வந்து சேர்ந்தது.

(வம்ஶஸ்த) ததோபஸம்ஹ்ரு'த்ய கிரஃ ஸஹஸ்ரணீஃ விமுக்தஸங்கம் மந ஆதிபூருஷே । க்ரு'ஷ்ணே லஸத்பீதபடே சதுர்புஜே புரஃ ஸ்திதேऽமீலித த்ரு'க் வ்யதாரயத்

அப்போது, ஆயிரம் நதிபோல் ஓடிய சொற்களை நிறுத்தி, பற்றுகளையெல்லாம் விடுத்து, மனதை ஆதிபுருஷனாகிய கிருஷ்ணன் மீது, மஞ்சள் உடை அணிந்த, நான்கு கரங்களுடன் முன் நிற்கும் அவன் மீது நிலைநிறுத்தினார்.

விஶுத்தயா தாரணயா ஹதாஶுபஃ ததீக்ஷயைவாஶு கதாயுதஶ்ரமஃ । நிவ்ரு'த்த ஸர்வேந்த்ரிய வ்ரு'த்தி விப்ரமஃ துஷ்டாவ ஜந்யம் விஸ்ரு'ஜந் ஜநார்தநம்

பரிசுத்தமான மனக்குவிப்பால், எல்லா தீமைகளும் அழிந்துவிட்டன; அவனைப் பார்த்தவுடன் போர் சோர்வும் நீங்கியது; எல்லா அறிவுப்புலங்களும் அமைதியானபோது, பிரிவதற்கு முன் ஜனார்த்தனனை, படைப்பாளியைப் புகழ்ந்தார்.

ஶ்ரீபீஷ்ம உவாச । (புஷ்பிதாக்ரா) இதி மதிருபகல்பிதா வித்ரு'ஷ்ணா பகவதி ஸாத்வதபுங்கவே விபூம்நி । ஸ்வஸுகமுபகதே க்வசித் விஹர்தும் ப்ரக்ரு'திமுபேயுஷி யத்‍பவப்ரவாஹஃ

ஶ்ரீ பீஷ்மர் கூறினார்: இப்போது என் மனம், ஆசை இல்லாமல், ஸாத்வதர்களில் முதன்மையான, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ள பகவானில் நிலைபெற்றுள்ளது; சொந்த ஆனந்தத்தை அடைந்த அவர், சில சமயம் இயற்கையின் உலகிற்குள் பிரவேசிக்கிறார்; அங்கிருந்து பிறப்பின் ஓட்டம் வருகிறது.

த்ரிபுவநகமநம் தமாலவர்ணம் ரவிகரகௌரவராம்பரம் ததாநே । வபுரலககுலாவ்ரு'த ஆநநாப்ஜம் விஜயஸகே ரதிரஸ்து மேऽநவத்யா

மூன்று உலகங்களுக்கும் இன்பம் தரும், தமால மரம் போல் இருண்ட நிறம் உடையவன், சூரியனின் கதிர்களைப்போல் ஒளிரும் ஆடையுடன், சுருள்முடி சூழ்ந்த வடிவம், தாமரை முகம், அர்ஜுனனின் நண்பன்; அவன் மீது என் தூய அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்.