ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

அத்ரேமௌ க்ராஹகாபாவாத் ந ஜராமபி முஞ்சதஃ । கிஞ்சித் ஆத்மஸுகேநேஹ ப்ரஸுப்திஃ மந்யதேऽநயோஃ

இங்கே, பெறுபவர்கள் இல்லாததால், முதுமை கூட இவர்களை விட்டு போகவில்லை; சிறிது உள்ள மகிழ்ச்சியுடன், இருவரும் தாமே ஓய்வென்று நினைக்கிறார்கள்.

பக்திருவாச - கதம் பரீக்ஷிதா ராஜ்ஞா ஸ்தாபிதோ ஹ்யஶுசிஃ கலிஃ । ப்ரவ்ரு'த்தே து கலௌ ஸர்வஸாரஃ குத்ர கதோ மஹாந்

பக்தி சொன்னாள்: பரீக்ஷித் மன்னனால் அசுத்தமான கலி எப்படி நிலைபெற்றான்? கலியுகம் வந்தபோது எல்லா நல்லதின் சாரமும் எங்கே போனது?

கருணாபரேண ஹரிணாபி அதர்ம கதமீக்ஷ்யதே । இமம் மே ஸம்ஶயம் சிந்தி த்வத்வாசா ஸுகிதாஸ்ம்யஹம்

அருளில் நிறைந்த ஹரியாலும், அநியாயம் எப்படி பார்க்கப்படுகிறது? என் சந்தேகத்தை நீ சொல்வதால் நீக்கி மகிழ்ச்சியடையச் செய்.

நாரத உவாச - யதி ப்ரு'ஷ்டஸ்த்வயா பாலே ப்ரேமதஃ ஶ்ரவணம் குரு । ஸர்வம் வக்ஷ்யாமி தே பத்ரே கஶ்மலம் தே கமிஷ்யதி

நாரதர் சொன்னார்: நீ கேட்டதால், மகளே, அன்புடன் கேள்; எல்லாவற்றையும் சொல்வேன், பாக்கியவளே, உன் குழப்பம் நீங்கும்.

யதா முகுந்தோ பகவாந் க்ஷ்மாம் த்யக்த்வா ஸ்வபதம் கதஃ । தத்‌திநாத் கலிராயாதஃ ஸர்வஸாதநபாதகஃ

முகுந்தன், பகவான், பூமியை விட்டு தன் இடத்திற்கு சென்ற நாளிலிருந்து, கலியுகம் வந்தது; அது எல்லா நற்காரியங்களுக்கும் தடையாக உள்ளது.

த்ரு'ஷ்டோ திக்விஜயே ராஜ்ஞா தீநவத் ஶரணம் கதஃ । ந மயா மாரணீயோऽயம் ஸாரம்க இவ ஸரபுக்

அந்த மன்னன் திசை வென்றபோது கலி துன்பத்தில் அடைக்கலம் தேடினான்; நான் அவனை கொல்லவில்லை, தேன்கூட்டில் தேனை சேகரிப்பவன் தேனீயை விட்டுவைப்பதைப் போல.

யத்பலம் நாஸ்தி தபஸா ந யோகேந ஸமாதிநா । தத்பலம் லபதே ஸம்யக் கலௌ கேஶவகீர்தநாத்

தவம், யோகம், தியானம் ஆகியவற்றால் கிடைக்காத பலன், கலியுகத்தில் கேசவனைப் புகழ்வதால் முழுமையாக கிடைக்கிறது.

ஏகாகாரம் கலிம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸாரவத்ஸாரநீரஸம் । விஷ்ணுராதஃ ஸ்தாபிதவாந் கலிஜாநாம் ஸுகாய ச

கலியை ஒரே மாதிரியாக, சாரமற்றதாகப் பார்த்த விஷ்ணுராதன், கலியில் பிறந்தவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் வகையில் அவனை நிலைநிறுத்தினார்.

குகர்மாசரநாத்ஸாரஃ ஸர்வதோ நிர்கதோऽதுநா । பதார்தாஃ ஸம்ஸ்திதா பூமௌ பீஜஹீநாஸ்துஷா யதா

தீய செயல்களால், இப்போது எல்லா இடங்களிலும் சாரம் போய்விட்டது; பொருள்கள் பூமியில் விதையில்லாத தானியத்தின் தோற்றம் கொண்டுள்ளன.

விப்ரைர்பாகவதீ வார்தா கேஹே கேஹே ஜநே ஜநே । காரிதா கணலோபேந கதாஸாரஸ்ததோ கதஃ

பிராமணர்கள் பாகவதக் கதை வீடு வீடாகவும், மனிதர் மனிதராகவும் எடுத்துச் சென்றார்கள்; ஆனால், பரிசுக்காக ஆசை கொண்டதால் கதையின் சாரம் போய்விட்டது.

அத்யுக்ரபூரிகர்மாணோ நாஸ்திகா ரௌரவா ஜநாஃ । தேऽபி திஷ்டந்தி தீர்தேஷு தீர்தஸாரஸ்ததோ கதஃ

மிகவும் கொடிய, அதிகமான பாவங்களைச் செய்பவர்கள், நம்பிக்கையில்லாத நரக வாசிகள் கூட தீர்த்தங்களில் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் தீர்த்தத்தின் சாரம் போய்விட்டது.

காமக்ரோத மஹாலோப த்ரு'ஷ்ணாவ்யாகுலசேதஸஃ । தேऽபி திஷ்டந்தி தபஸி தபஃஸாரஸ்ததோ கதஃ

பெரும் ஆசை, கோபம், பேராசை, தாகம் ஆகியவற்றால் மனம் கலங்கியவர்களும் தவம் செய்கிறார்கள்; ஆனால், இவ்வாறு தவத்தின் உண்மையான சாரம் இழக்கப்படுகிறது.

மநஸஶ்சாஜயாத் லோபாத் தம்பாத் பாகண்டஸம்ஶ்ரயாத் । ஶாஸ்த்ராந் அப்யஸநாச்சைவ த்யாநயோகபலம் கதம்

மனம் வெல்லப்படுதல், பேராசை, பாசாங்கு, தவறான நம்பிக்கை, அல்லது வெறும் நூல் படிப்பால் கூட, தியானம் மற்றும் யோகத்தின் பலன் இழக்கப்படுகிறது.

பண்டிதாஸ்து கலத்ரேண ரமந்தே மஹிஷா இவ । புத்ரஸ்யோத்பாதநே தக்ஷா அதக்ஷா முக்திஸாதநே

பண்டிதர்கள் தங்கள் மனைவியுடன் எருமைபோல் மகிழ்கிறார்கள்; அவர்கள் மக்களைப் பெறுவதில் திறமைசாலிகள், ஆனால் விடுதலை அடைவதில் திறமையற்றவர்கள்.

ந ஹி வைஷ்ணவதா குத்ர ஸம்ப்ரதாயபுரஃஸரா । ஏவம் ப்ரலயதாம் ப்ராப்தோ வஸ்துஸாரஃ ஸ்தலே ஸ்தலே

சமய மரபுகளின் தலைவர்களிடையிலும் உண்மையான வைஷ்ணவம் எங்கும் காணப்படவில்லை; இவ்வாறு, பொருளின் சாரம் எல்லா இடங்களிலும் அழிந்துவிட்டது.

அயம் து யுகதர்மோ ஹி வர்ததே கஸ்ய தூஷணம் । அதஸ்து புண்டரீகாக்ஷஃ ஸஹதே நிகடே ஸ்திதஃ

இது யுகத்தின் இயல்பு; இதில் யாரை குற்றம் சொல்ல முடியும்? ஆகவே, தாமரைப்பாதம் உடையவன் அருகில் நின்று பொறுத்துக்கொள்கிறான்.

ஸூத உவாச - இதி தத்வசநம் ஶ்ருத்வா விஸ்மயம் பரமம் கதா । பக்திரூசே வசோ பூயஃ ஶ்ரூயதாம் தச்ச ஶௌநக

சூதர் சொன்னார்: இந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவர்கள் மிகுந்த ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினார்கள். பக்தி மீண்டும் பேசினாள்: 'இதைவும் கேளுங்கள், சௌனகா.'

பக்திருவாச - ஸுரர்ஷே த்வம் ஹி தந்யோऽஸி மத்‌பாக்யேந ஸமாகதஃ । ஸாதூநாம் தர்ஶநம் லோகே ஸர்வஸித்திகரம் பரம்

பக்தி சொன்னாள்: தேவர்களின் முனிவரே, நீ உண்மையில் பாக்கியசாலி; என் அருளால் இங்கு வந்துள்ளாய். இந்த உலகில் சாந்தர்களை காண்பது எல்லா Siddhigalையும் தரும்.

(மாலிநீ) ஜயதி ஜயதி மாயாம் யஸ்ய காயாதவஸ்தே வசநரசநமேகம் கேவலம் சாகலய்ய । த்ருவபதமபி யாதோ யத்க்ரு'பாதோ த்ருவோऽயம் ஸகலகுஶலபாத்ரம் ப்ரஹ்மபுத்ரம் நதாஸ்மி

வாழ்க, வாழ்க! யாருடைய உடல் மாயையின் ஆதாரமாக உள்ளது, ஒரே சொற்களால் எல்லா மொழிகளையும் உருவாக்குகிறான்! அவனுடைய அருளால் த்ருவன் நிலையான நிலையை அடைந்தான். எல்லா நன்மைகளுக்கும் பாத்திரமான பிரமாவின் மகனை நான் வணங்குகிறேன்.

ஶ்ரீமத்‌பாகவதமாஹாத்ம்யம் - த்விதீயோऽத்யாயஃ பக்தேஃ க்லேஶநிவ்ரு'த்தயே நாரதஸ்ய உத்யோகஃ நாரத உவாச - (அநுஷ்டுப்) வ்ரு'தா கேதயஸே பாலே அஹோ சிந்தாதுரா கதம் । ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ணசரணாம்போஜம் ஸ்மர துஃகம் கமிஷ்யதி

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் பெருமை – இரண்டாம் அதிகாரம். பக்தியின் துயரை நீக்க நாரதர் முயற்சி செய்கிறார். நாரதர் சொன்னார்: குழந்தையே, ஏன் வீணாகவே கவலையில் துயரப்படுகிறாய்? ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தாமரைப்பாதங்களை நினை, உன் துக்கம் நீங்கும்.

த்ரௌபதீ ச பரித்ராதா யேந கௌரவகஶ்மலாத் । பாலிதா கோபஸுந்தர்யஃ ஸ க்ரு'ஷ்ணஃ க்வாபி நோ கதஃ

திரௌபதியை கௌரவர்களின் துயரிலிருந்து காப்பாற்றியதும், கோபியர்களை பாதுகாத்ததும் அந்த கிருஷ்ணர்தான்; அந்த கிருஷ்ணர் இப்போது எங்கே சென்றார்?

த்வம்து பக்திஃ ப்ரியா தஸ்ய ஸததம் ப்ராணதோऽதிகா । த்வயாऽऽஹூதஸ்து பகவாந் யாதி நீசக்ரு'ஹேஷ்வபி

ஆனால் பக்தியே, நீ அவனுக்கு உயிரைவிடவும் மேலானவள். நீ அழைத்தால், பகவான் கீழ்மக்களின் வீடுகளுக்கே வந்துவிடுவார்.

ஸத்யாதித்ரியுகே போத வைராக்யௌ முக்திஸாதகௌ । கலௌ து கேவலா பக்திஃ ப்ரஹ்மஸாயுஜ்யகாரிணீ

முதற்கால மூன்று யுகங்களில், சத்தியம், ஞானம், விலகல் ஆகியவை விடுதலிக்கு வழி; ஆனால் கலியுகத்தில் பக்தியே பிரம்மத்துடன் ஒன்றாகும் நிலையைத் தரும்.

இதி நிஶ்சித்ய சித்‌ரூபஃ ஸத்‌ரூபாம் த்வாம் ஸஸர்ஜ ஹ । பரமாநந்தசிந்மூர்தி ஸும்தரீம் க்ரு'ஷ்ணவல்லபாம்

இவ்வாறு தீர்மானித்து, அறிவாய் இருப்பவன், உன்னைத் தானே போன்ற வடிவில், பரமானந்தம் நிறைந்த, அழகான, கிருஷ்ணருக்கு பிரியமானவளாக உருவாக்கினான்.

பத்த்வாம்ஜலிம் த்வயா ப்ரு'ஷ்டம் கிம் கரோமீதி சைகதா । த்வாம் ததாऽऽஜ்ஞாபயத் க்ரு'ஷ்ணோ மத்‌பக்தாந் போஷயேதி ச

கைகளை கூப்பி, 'நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று நீ ஒருநாள் கேட்டாய். அப்போது கிருஷ்ணர் உனக்கு, 'என் பக்தர்களை பேணு' என்று கட்டளையிட்டார்.

அம்கீக்ரு'தம் த்வயா தத்வை ப்ரஸந்நோऽபூத் ஹரிஸ்ததா । முக்திம் தாஸீம் ததௌ துப்யம் ஜ்ஞாநவைராக்யகௌ இமௌ

அந்த கட்டளையை நீ ஏற்றுக்கொண்டபோது ஹரி மகிழ்ந்தார். அவர் உனக்கு முக்தியை அடிமையாகவும், ஞானம், வைராக்கியம் இருவரையும் கொடுத்தார்.

போஷணம் ஸ்வேந ரூபேண வைகுண்டே த்வம் கரோஷி ச । பூமௌ பக்தவிபோஷாய சாயாரூபம் த்வயா க்ரு'தம்

வைகுண்டத்தில் நீ உன் இயல்பான வடிவில் பேணுகிறாய்; பூமியில் பக்தர்களை பேண, நீ நிழல் வடிவில் தோன்றுகிறாய்.

முக்திம் ஜ்ஞாநம் விரக்திம் ச ஸஹ க்ரு'த்வா கதா புவி । க்ரு'தாதி த்வாபரஸ்யாந்தம் மஹாநந்தேந ஸம்ஸ்திதா

முக்தி, ஞானம், வைராக்கியத்துடன் நீ பூமிக்கு வந்தாய்; கிருதயுகம் முதல் துவாபரயுகம் முடியும் வரை பேரானந்தத்தில் இருந்தாய்.

கலௌ முக்திஃ க்ஷயம் ப்ராப்தா பாகண்டாமயபீடிதா । த்வத் ஆஜ்ஞயா கதா ஶீக்ரம் வைகுண்டம் புநரேவ ஸா

கலியுகத்தில் முக்தி அழிந்துவிட்டாள், பாசண்டத்தால் வாடினாள்; உன் கட்டளையால் அவள் விரைவில் மீண்டும் வைகுண்டத்திற்கு சென்றாள்.