ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ப்ரஹ்மதேஜோவிநிர்முக்தைஃ ஆத்மஜைஃ ஸஹ க்ரு'ஷ்ணயா । ப்ரயாணாபிமுகம் க்ரு'ஷ்ணம் இதமாஹ ப்ரு'தா ஸதீ

பிரம்ம சக்தியிலிருந்து விடுபட்டு, தன் மக்களும் கிருஷ்ணனும் உடன் இருந்தபோது, புணிதை ப்ரிதா, புறப்படவிருக்கும் கிருஷ்ணனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

குந்த்யுவாச । நமஸ்யே புருஷம் த்வாऽऽத்யம் ஈஶ்வரம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரம் । அலக்ஷ்யம் ஸர்வபூதாநாம் அந்தர்பஹிரவஸ்திதம்

குன்தி கூறினாள்: ஆதியாய் இருக்கும் புருஷனே, இயற்கையைத் தாண்டிய ஆண்டவரே, எல்லா உயிர்களுக்கும் தெரியாமல் உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருப்பவரே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

மாயாஜவநிகாச்சந்நம் அஜ்ஞாதோக்ஷஜமவ்யயம் । ந லக்ஷ்யஸே மூடத்ரு'ஶா நடோ நாட்யதரோ யதா

மாயை என்ற திரையில் மறைந்திருக்கும், அறிய முடியாத, அழியாதவரே, மயங்கியவர்கள் உம்மை காண முடியாது; ஒரு நாடகத்தில் நடிகர் வேடம் போல் மறைந்திருப்பது போல்.

ததா பரமஹம்ஸாநாம் முநீநாம் அமலாத்மநாம் । பக்தியோகவிதாநார்தம் கதம் பஶ்யேம ஹி ஸ்த்ரியஃ

அவ்வாறு, பரமஹம்ஸர்களும் தூய மனம் கொண்ட முனிவர்களும் பக்தியை நிலைநிறுத்த உம்மை அறிய முயல்கின்றனர்; அப்படி இருக்க, எங்கள்போன்ற பெண்கள் உம்மை எப்படிக் காண முடியும்?

க்ரு'ஷ்ணாய வாஸுதேவாய தேவகீநம்தநாய ச । நம்தகோபகுமாராய கோவிம்தாய நமோ நமஃ

கிருஷ்ணனுக்கு, வாசுதேவருக்கு, தேவகியின் மகனுக்கு, நந்தகோபரின் பையனுக்கு, கோவிந்தனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம் செய்கிறேன்.

நமஃ பங்கஜநாபாய நமஃ பங்கஜமாலிநே । நமஃ பங்கஜநேத்ராய நமஸ்தே பங்கஜாங்க்ரயே

தாமரை நாபியுள்ளவருக்கு வணக்கம், தாமரை மாலையணிந்தவருக்கு வணக்கம், தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்டவருக்கு வணக்கம், தாமரை போன்ற பாதங்கள் கொண்ட உமக்கு வணக்கம்.

(வம்ஶஸ்த) யதா ஹ்ரு'ஷீகேஶ கலேந தேவகீ கம்ஸேந ருத்தாதிசிரம் ஶுசார்பிதா । விமோசிதாஹம் ச ஸஹாத்மஜா விபோ த்வயைவ நாதேந முஹுர்விபத்‍கணாத்

ஹ்ருஷீகேசனே, கம்சன் என்ற தீயவன் தேவகியை நீண்ட நாட்கள் சிறையில் வைக்க அவள் துயருற்றாள்; அதுபோல், என் மக்களும் நானும் பல அபாயங்களில் இருந்து உம்மால் மீண்டும் மீண்டும் காப்பாற்றப்பட்டோம்.

விஷாந்மஹாக்நேஃ புருஷாததர்ஶநாத் அஸத்ஸபாயா வநவாஸக்ரு'ச்ச்ரதஃ । ம்ரு'தே ம்ரு'தேऽநேகமஹாரதாஸ்த்ரதோ த்ரௌண்யஸ்த்ரதஶ்சாஸ்ம ஹரேऽபிரக்ஷிதாஃ

கடுமையான விஷம், பெரிய நெருப்பு, மனிதராகிய ராக்ஷசனைப் பார்த்தது, பொய்யாளர்களின் சபை, காட்டில் ஏற்பட்ட துன்பங்கள், பல போர்களில் பல வீரர்களிடம் ஏற்பட்ட அபாயங்கள், மற்றும் த்ரௌணனின் அஸ்திரம் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும், ஹரியே, நீ எங்களை காப்பாற்றினாய்.

(அநுஷ்டுப்) விபதஃ ஸந்து தாஃ ஶஶ்வத் தத்ர தத்ர ஜகத்‍குரோ । பவதோ தர்ஶநம் யத்ஸ்யாத் அபுநர்பவதர்ஶநம்

உலகுக்கு ஆசானே, எங்கெங்கும் எப்போதும் அந்த அபாயங்கள் எங்களுக்கு வரட்டும்; ஏனெனில், அப்போது உம்மை மீண்டும் மீண்டும் காண முடியும்; உம்மை காண்பது என்றால் பிறவியை மீண்டும் காண வேண்டியதில்லை.

ஜந்மைஶ்வர்யஶ்ருதஶ்ரீபிஃ ஏதமாநமதஃ புமாந் । நைவார்ஹத்யபிதாதும் வை த்வாம் அகிஞ்சநகோசரம்

பிறப்பு, செல்வம், கல்வி, அழகு ஆகியவற்றால் பெருமை கொள்ளும் மனிதன் உம்மை உண்மையில் அடைய முடியாது; ஏனெனில், எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கு மட்டுமே நீ எளிதாக கிடைக்கிறாய்.

நமோऽகிஞ்சநவித்தாய நிவ்ரு'த்தகுணவ்ரு'த்தயே । ஆத்மாராமாய ஶாந்தாய கைவல்யபதயே நமஃ

எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கு செல்வம் ஆகியவரே, குணங்களின் செயல்களில் ஈடுபாடில்லாதவரே, தன்னிலே ஆனந்தம் காண்பவரே, அமைதியுள்ளவரே, மோக்ஷத்தின் இறையவரே, உமக்கு வணக்கம்.

மந்யே த்வாம் காலமீஶாநம் அநாதிநிதநம் விபும் । ஸமம் சரந்தம் ஸர்வத்ர பூதாநாம் யந்மிதஃ கலிஃ

நான் உம்மை காலமாகவும், எல்லாவற்றையும் ஆளும் தலைவராகவும், ஆரம்பமுமில்லாத முடிவுமில்லாத பரப்பாகவும், எல்லா உயிர்களிடையே சமமாக நடமாடுபவராகவும், அவர்களிடையே ஏற்படும் வேறுபாடுகளுக்கு காரணமாகவும் கருதுகிறேன்.

(வம்ஶஸ்த) ந வேத கஶ்சித் பகவம்ஶ்சிகீர்ஷிதம் தவேஹமாநஸ்ய ந்ரு'ணாம் விடம்பநம் । ந யஸ்ய கஶ்சித் தயிதோऽஸ்தி கர்ஹிசித் த்வேஷ்யஶ்ச யஸ்மிந்விஷமா மதிர்ந்ரு'ணாம்

பகவனே, உமது எண்ணத்தை யாரும் அறிய முடியாது; இந்த உலகில் உமது செயல்கள் மனிதர்களுக்குப் புரியாதவை; உமக்கு யாரும் மிகவும் பிடித்தோ, வெறுப்போ இல்லை; ஆனாலும், மனிதர்கள் தங்கள் மனதில் பாகுபாடு வைத்திருக்கின்றனர்.

(அநுஷ்டுப்) ஜந்ம கர்ம ச விஶ்வாத்மந் அஜஸ்யாகர்துராத்மநஃ । திர்யங் ந்ரு'ஷிஷு யாதஃஸு தத் அத்யந்தவிடம்பநம்

உலகு முழுவதையும் ஆன்மாவாகக் கொண்ட பிறவில்லாத, செயல் இல்லாத உமது பிறப்பும், செயல்களும், மிருகங்கள், மனிதர்கள், நீரில் வாழும் உயிர்கள் ஆகியவற்றில் நிகழ்வதும், மிகுந்த ஆச்சரியமாகும்.

(வஸம்ததிலகா) கோப்யாததே த்வயி க்ரு'தாகஸி தாம தாவத் யா தே தஶாஶ்ருகலில அஞ்ஜந ஸம்ப்ரமாக்ஷம் । வக்த்ரம் நிநீய பயபாவநயா ஸ்திதஸ்ய ஸா மாம் விமோஹயதி பீரபி யத்‌பிபேதி

கோபி உமக்கு தண்டனை அளிக்க கயிறு எடுத்து வந்தபோது, பயத்தால் உமது கண்களில் கண்ணீர் கலந்த கஜல் பரவியிருந்தது; அச்சத்துடன் முகத்தைத் தாழ்த்தி நின்றாய்; உம்மை எல்லோரும் பயப்படுகிறார்கள், ஆனால் நீ பயந்ததை நினைத்தால் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

(அநுஷ்டுப்) கேசித் ஆஹுஃ அஜம் ஜாதம் புண்யஶ்லோகஸ்ய கீர்தயே । யதோஃ ப்ரியஸ்ய அந்வவாயே மலயஸ்யேவ சந்தநம்

சிலர், பிறவியில்லாதவன் யதுகுலத்தில் பிறந்தது, புகழ் பெற்றவர்களின் புகழை உயர்த்தவே என்று கூறுகிறார்கள்; அது மலயமலையில் சந்தனம் வளர்வதைப் போலவே.

அபரே வஸுதேவஸ்ய தேவக்யாம் யாசிதோऽப்யகாத் । அஜஸ்த்வமஸ்ய க்ஷேமாய வதாய ச ஸுரத்விஷாம்

மற்றவர்கள் சொல்வது என்னவென்றால், வசுதேவன் மற்றும் தேவகி வேண்டியபோது, பிறவியில்லாத நீ இந்த உலகத்தை காப்பதற்கும், தேவர்களை வெறுப்பவர்களை அழிப்பதற்கும் அவதரித்தாய் என்று கூறுகிறார்கள்.

பாராவதாரணாயாந்யே புவோ நாவ இவோததௌ । ஸீதந்த்யா பூரிபாரேண ஜாதோ ஹ்யாத்மபுவார்திதஃ

சிலர் சொல்வது, பூமி மிகுந்த பாரத்தில் கடலில் மூழ்கும் படகுபோல் தளர்ந்தபோது, பிரம்மா வேண்டியபடியே அவளது பாரத்தை குறைக்க நீ பிறந்தாய் என்று.

பவேऽஸ்மிந் க்லிஶ்யமாநாநாம் அவித்யாகாமகர்மபிஃ । ஶ்ரவண ஸ்மரணார்ஹாணி கரிஷ்யம் இதி கேசந

இன்னும் சிலர் சொல்வது, அறியாமை, ஆசை, கர்மம் ஆகியவற்றால் இந்த உலகில் வாடுபவர்களுக்கு கேட்கவும் நினைக்கவும் ஏற்ற செயல்களை செய்யவே நீ வந்தாய் என்று.

(வம்ஶஸ்த) ஶ்ர்ரு'ண்வந்தி காயந்தி க்ரு'ணந்த்யபீக்ஷ்ணஶஃ ஸ்மரந்தி நந்தந்தி தவேஹிதம் ஜநாஃ । த ஏவ பஶ்யந்த்யசிரேண தாவகம் பவப்ரவாஹோபரமம் பதாம்புஜம்

உன் செயல்களை எப்போதும் கேட்டு, பாடி, புகழ்ந்து, நினைத்து, மகிழும் மக்கள், விரைவில் பிறவிப் பெருக்கை நிறுத்தும் உன் தாமரை பாதங்களை காண்பார்கள்.

அப்யத்ய நஸ்த்வம் ஸ்வக்ரு'தேஹித ப்ரபோ ஜிஹாஸஸி ஸ்வித் ஸுஹ்ரு'தோऽநுஜீவிநஃ । யேஷாம் ந சாந்யத் பவதஃ பதாம்புஜாத் பராயணம் ராஜஸு யோஜிதாம்ஹஸாம்

ஓ பிரபு, உன் நம்பிக்கையிலேயே வாழும் நாங்கள், உன் பாதங்களைத் தவிர வேறு அடைக்கலம் இல்லாதவர்கள்; அரசாட்சி பாவங்களில் கட்டுண்டாலும், இப்போது நீ எங்களை விட்டு விலகப்போகிறாயா?

(அநுஷ்டுப்) கே வயம் நாமரூபாப்யாம் யதுபிஃ ஸஹ பாண்டவாஃ । பவதோऽதர்ஶநம் யர்ஹி ஹ்ரு'ஷீகாணாம் இவ ஈஶிதுஃ

யாதவர்கள் மற்றும் பாண்டவர்கள் எனும் நாங்கள் யார்? பெயரும் உருவமும் மட்டுமே. உண்மையில், உன்னை, இந்திரியங்களின் ஆண்டவனை, காணாதபோது எதுவும் அல்ல.

நேயம் ஶோபிஷ்யதே தத்ர யதேதாநீம் கதாதர । த்வத்பதைஃ அங்‌கிதா பாதி ஸ்வலக்ஷணவிலக்ஷிதைஃ

கடாதரா, இப்போது உன் தனித்துவமான அடிச்சுவடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இந்த பூமி எப்படி பிரகாசிக்கிறதோ, அப்படி இனி பிரகாசிக்காது.

இமே ஜநபதாஃ ஸ்வ்ரு'த்தாஃ ஸுபக்வௌஷதிவீருதஃ । வநாத்ரி நதீ உதந்வந்தோ ஹ்யேதந்தே தவ வீக்ஷிதைஃ

இந்த நாடுகள் செழிப்புடன் இருக்கின்றன; மூலிகைகள், செடிகள் நன்கு பழுத்துள்ளன; காடுகள், மலைகள், நதிகள், கடல்கள்—all உன் பார்வையால் வளம் பெறுகின்றன.

அத விஶ்வேஶ விஶ்வாத்மந் விஶ்வமூர்தே ஸ்வகேஷு மே । ஸ்நேஹபாஶம் இமம் சிந்தி த்ரு'டம் பாண்டுஷு வ்ரு'ஷ்ணிஷு

அதனால், உலகத்தின் ஆண்டவரே, உயிராகியோ, உருவாகியோ நிறைந்தவரே, எனக்குள்ள பாண்டவர்கள் மற்றும் வ்ருஷ்ணிகள் மீது உள்ள இந்த வலுவான பாசத்தை நீ துண்டித்து விடும்.

த்வயி மேऽநந்யவிஷயா மதிர்மதுபதேऽஸக்ரு'த் । ரதிம் உத்வஹதாத் அத்தா கங்கேவௌகம் உதந்வதி

மதுபதி, என் மனம் வேறு எதிலும் செல்லாமல் எப்போதும் உன்னை நேசிக்கட்டும்; கங்கை நதி கடலை நோக்கி இடையறாது ஓடுவது போல.

(வஸம்ததிலகா) ஶ்ரீக்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ணஸக வ்ரு'ஷ்ணி ரு'ஷபாவநித்ருக் ராஜந்யவம்ஶதஹந அநபவர்க வீர்ய । கோவிந்த கோத்விஜஸுரார்திஹராவதார யோகேஶ்வராகிலகுரோ பகவந் நமஸ்தே

ஓ ஸ்ரீகிருஷ்ணா, கிருஷ்ணனின் தோழா, வ்ருஷ்ணி குலத்தின் தலைவா, துர்மார்க்கரை அழிப்பவர், அரசர்களுக்குள் தீயாய் எரிவவர், முக்தி தரும் வலிமை உடையவர், கோவிந்தா, பசுக்கள், பிராமணர்கள், தேவர்கள் ஆகியோரின் துயரை போக்கும் அவதாரா, யோகத்தின் முதல்வா, எல்லோருக்கும் குருவாகிய பகவான், உமக்கு வணக்கம்.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) ப்ரு'தயேத்தம் கலபதைஃ பரிணூதாகிலோதயஃ । மந்தம் ஜஹாஸ வைகுண்டோ மோஹயந்நிவ மாயயா

சூதர் கூறினார்: இப்படிக் பிரிதா இனிமையான சொற்களால் அனைத்துப் புகழையும் பாடியபோது, வைகுண்டன் மெதுவாக சிரித்தார்; அவளை மாயையால் மயக்குவது போல்.

தாம் பாடம் இதி உபாமம்த்ர்ய ப்ரவிஶ்ய கஜஸாஹ்வயம் । ஸ்த்ரியஶ்ச ஸ்வபுரம் யாஸ்யந் ப்ரேம்ணா ராஜ்ஞா நிவாரிதஃ

அவளை அன்புடன் விடைபெற்று, கஜாஹ்வய நகரத்துக்குள் சென்றார்; பின்னர் பெண்களுடன் தன் நகரம் செல்ல முயன்றபோது, அரசன் அன்பால் அவரைத் தடுத்தான்.