ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஆமம்த்ர்ய பாண்டுபுத்ராம்ஶ்ச ஶைநேயோத்தவஸம்யுதஃ । த்வைபாயநாதிபிர்விப்ரைஃ பூஜிதைஃ ப்ரதிபூஜிதஃ

பாண்டுபுத்திரர்களிடம் விடைபெற்று, சைனேயர், உதவனுடன், வியாசர் முதலான முனிவர்களால் மரியாதை பெற்றும், அவர்களுக்கும் மரியாதை செய்தார்.

கந்தும் க்ரு'தமதிர்ப்ரஹ்மந் த்வாரகாம் ரதமாஸ்திதஃ । உபலேபேऽபிதாவந்தீம் உத்தராம் பயவிஹ்வலாம்

பிராமணா, துவாரகைக்கு செல்ல தீர்மானித்து, ரதத்தில் ஏறி புறப்பட்டார். அப்போது பயத்தில் கலங்கிய உத்தரா ஓடி வந்து அவரை எதிர்கொண்டாள்.

உத்தரோவாச பாஹி பாஹி மஹாயோகிந் தேவதேவ ஜகத்பதே । நாந்யம் த்வதபயம் பஶ்யே யத்ர ம்ரு'த்யுஃ பரஸ்பரம்

உத்தரா கூறினாள்: பெரிய யோகீஸ்வரனே, தேவர்களுக்குத் தலைவனே, உலகத்தின் ஆண்டவனே, என்னைக் காப்பாற்றும்! எல்லா பக்கமும் மரணம் சூழ்ந்திருக்கும் இந்த நேரத்தில், உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு பாதுகாப்பு இல்லை.

அபித்ரவதி மாமீஶ ஶரஸ்தப்தாயஸோ விபோ । காமம் தஹது மாம் நாத மா மே கர்போ நிபாத்யதாம்

ஐயா, ஒரு தீப்பொறி போன்ற இரும்பு அம்பு என்மேல் பாய்ந்து வருகிறது! அது என்னை எரித்தாலும் பரவாயில்லை; ஆனால், என் கருவில் உள்ள குழந்தை அழியாமல் பார்த்துக்கொள்.

ஸூத உவாச । உபதார்ய வசஸ்தஸ்யா பகவாந் பக்தவத்ஸலஃ । அபாண்டவமிதம் கர்தும் த்ரௌணேரஸ்த்ரமபுத்யத

சூதர் கூறினார்: அவளது வார்த்தைகளை கேட்ட பகவான், தன் பக்தர்களை நேசிப்பவர், அது த்ரோணபுத்திரனுடைய அஸ்திரம் பாண்டவர்கள் வம்சத்தை அழிக்க வந்தது என்பதை உணர்ந்தார்.

தர்ஹ்யேவாத முநிஶ்ரேஷ்ட பாண்டவாஃ பஞ்ச ஸாயகாந் । ஆத்மநோऽபிமுகாந் தீப்தாந் ஆலக்ஷ்யாஸ்த்ராண்யுபாததுஃ

அப்போது, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, அந்த ஐந்து பாண்டவர்கள், தங்களை நோக்கி பாயும் தீப்பொறி அம்புகளைப் பார்த்து, தாங்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை எடுத்தனர்.

வ்யஸநம் வீக்ஷ்ய தத்தேஷாம் அநந்யவிஷயாத்மநாம் । ஸுதர்ஶநேந ஸ்வாஸ்த்ரேண ஸ்வாநாம் ரக்ஷாம் வ்யதாத்விபுஃ

அவர்களைச் சூழ்ந்த அந்த ஆபத்தைப் பார்த்த பகவான், தன் மீது முழுமையாக மனதை வைத்திருந்தவர்களை, தன் சுதர்சன சக்கரத்தால் பாதுகாத்தார்.

அந்தஃஸ்தஃ ஸர்வபூதாநாம் ஆத்மா யோகேஶ்வரோ ஹரிஃ । ஸ்வமாயயாऽऽவ்ரு'ணோத்‍கர்பம் வைராட்யாஃ குருதந்தவே

யோகசக்தியில் முதன்மை பெற்ற ஹரி, எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள ஆத்மாவாக இருந்து, தன் மாயையால், குருவம்சத்தைச் சேர்ந்த உத்தராவின் கருவை பாதுகாத்தார்.

யத்யப்யஸ்த்ரம் ப்ரஹ்மஶிரஃ த்வமோகம் சாப்ரதிக்ரியம் । வைஷ்ணவம் தேஜ ஆஸாத்ய ஸமஶாம்யத் ப்ரு'கூத்வஹ

பிரம்மாஸ்திரம் தவறாததும், எதிர்க்க முடியாததும் என்றாலும், ப்ருகு குலத்தில் சிறந்தவரே, உங்கள் வைஷ்ணவ சக்தியை எதிர்கொண்டபோது அது தணிந்துவிட்டது.

மா மம்ஸ்தா ஹ்யேததாஶ்சர்யம் ஸர்வாஶ்சர்யமயேऽச்யுதே । ய இதம் மாயயா தேவ்யா ஸ்ரு'ஜத்யவதி ஹந்த்யஜஃ

இதில் ஆச்சரியப்பட வேண்டாம்; எல்லா அதிசயங்களாலும் நிரம்பிய அச்யுதனில், பிறவியில்லாதவன் தன் மாயையால் இந்த உலகை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கிறான்.

ப்ரஹ்மதேஜோவிநிர்முக்தைஃ ஆத்மஜைஃ ஸஹ க்ரு'ஷ்ணயா । ப்ரயாணாபிமுகம் க்ரு'ஷ்ணம் இதமாஹ ப்ரு'தா ஸதீ

பிரம்ம சக்தியிலிருந்து விடுபட்டு, தன் மக்களும் கிருஷ்ணனும் உடன் இருந்தபோது, புணிதை ப்ரிதா, புறப்படவிருக்கும் கிருஷ்ணனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்.

குந்த்யுவாச । நமஸ்யே புருஷம் த்வாऽऽத்யம் ஈஶ்வரம் ப்ரக்ரு'தேஃ பரம் । அலக்ஷ்யம் ஸர்வபூதாநாம் அந்தர்பஹிரவஸ்திதம்

குன்தி கூறினாள்: ஆதியாய் இருக்கும் புருஷனே, இயற்கையைத் தாண்டிய ஆண்டவரே, எல்லா உயிர்களுக்கும் தெரியாமல் உள்ளும் புறமும் நிறைந்திருப்பவரே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

மாயாஜவநிகாச்சந்நம் அஜ்ஞாதோக்ஷஜமவ்யயம் । ந லக்ஷ்யஸே மூடத்ரு'ஶா நடோ நாட்யதரோ யதா

மாயை என்ற திரையில் மறைந்திருக்கும், அறிய முடியாத, அழியாதவரே, மயங்கியவர்கள் உம்மை காண முடியாது; ஒரு நாடகத்தில் நடிகர் வேடம் போல் மறைந்திருப்பது போல்.

ததா பரமஹம்ஸாநாம் முநீநாம் அமலாத்மநாம் । பக்தியோகவிதாநார்தம் கதம் பஶ்யேம ஹி ஸ்த்ரியஃ

அவ்வாறு, பரமஹம்ஸர்களும் தூய மனம் கொண்ட முனிவர்களும் பக்தியை நிலைநிறுத்த உம்மை அறிய முயல்கின்றனர்; அப்படி இருக்க, எங்கள்போன்ற பெண்கள் உம்மை எப்படிக் காண முடியும்?

க்ரு'ஷ்ணாய வாஸுதேவாய தேவகீநம்தநாய ச । நம்தகோபகுமாராய கோவிம்தாய நமோ நமஃ

கிருஷ்ணனுக்கு, வாசுதேவருக்கு, தேவகியின் மகனுக்கு, நந்தகோபரின் பையனுக்கு, கோவிந்தனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம் செய்கிறேன்.

நமஃ பங்கஜநாபாய நமஃ பங்கஜமாலிநே । நமஃ பங்கஜநேத்ராய நமஸ்தே பங்கஜாங்க்ரயே

தாமரை நாபியுள்ளவருக்கு வணக்கம், தாமரை மாலையணிந்தவருக்கு வணக்கம், தாமரை போன்ற கண்கள் கொண்டவருக்கு வணக்கம், தாமரை போன்ற பாதங்கள் கொண்ட உமக்கு வணக்கம்.

(வம்ஶஸ்த) யதா ஹ்ரு'ஷீகேஶ கலேந தேவகீ கம்ஸேந ருத்தாதிசிரம் ஶுசார்பிதா । விமோசிதாஹம் ச ஸஹாத்மஜா விபோ த்வயைவ நாதேந முஹுர்விபத்‍கணாத்

ஹ்ருஷீகேசனே, கம்சன் என்ற தீயவன் தேவகியை நீண்ட நாட்கள் சிறையில் வைக்க அவள் துயருற்றாள்; அதுபோல், என் மக்களும் நானும் பல அபாயங்களில் இருந்து உம்மால் மீண்டும் மீண்டும் காப்பாற்றப்பட்டோம்.

விஷாந்மஹாக்நேஃ புருஷாததர்ஶநாத் அஸத்ஸபாயா வநவாஸக்ரு'ச்ச்ரதஃ । ம்ரு'தே ம்ரு'தேऽநேகமஹாரதாஸ்த்ரதோ த்ரௌண்யஸ்த்ரதஶ்சாஸ்ம ஹரேऽபிரக்ஷிதாஃ

கடுமையான விஷம், பெரிய நெருப்பு, மனிதராகிய ராக்ஷசனைப் பார்த்தது, பொய்யாளர்களின் சபை, காட்டில் ஏற்பட்ட துன்பங்கள், பல போர்களில் பல வீரர்களிடம் ஏற்பட்ட அபாயங்கள், மற்றும் த்ரௌணனின் அஸ்திரம் ஆகிய அனைத்திலிருந்தும், ஹரியே, நீ எங்களை காப்பாற்றினாய்.

(அநுஷ்டுப்) விபதஃ ஸந்து தாஃ ஶஶ்வத் தத்ர தத்ர ஜகத்‍குரோ । பவதோ தர்ஶநம் யத்ஸ்யாத் அபுநர்பவதர்ஶநம்

உலகுக்கு ஆசானே, எங்கெங்கும் எப்போதும் அந்த அபாயங்கள் எங்களுக்கு வரட்டும்; ஏனெனில், அப்போது உம்மை மீண்டும் மீண்டும் காண முடியும்; உம்மை காண்பது என்றால் பிறவியை மீண்டும் காண வேண்டியதில்லை.

ஜந்மைஶ்வர்யஶ்ருதஶ்ரீபிஃ ஏதமாநமதஃ புமாந் । நைவார்ஹத்யபிதாதும் வை த்வாம் அகிஞ்சநகோசரம்

பிறப்பு, செல்வம், கல்வி, அழகு ஆகியவற்றால் பெருமை கொள்ளும் மனிதன் உம்மை உண்மையில் அடைய முடியாது; ஏனெனில், எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கு மட்டுமே நீ எளிதாக கிடைக்கிறாய்.

நமோऽகிஞ்சநவித்தாய நிவ்ரு'த்தகுணவ்ரு'த்தயே । ஆத்மாராமாய ஶாந்தாய கைவல்யபதயே நமஃ

எதுவும் இல்லாதவர்களுக்கு செல்வம் ஆகியவரே, குணங்களின் செயல்களில் ஈடுபாடில்லாதவரே, தன்னிலே ஆனந்தம் காண்பவரே, அமைதியுள்ளவரே, மோக்ஷத்தின் இறையவரே, உமக்கு வணக்கம்.

மந்யே த்வாம் காலமீஶாநம் அநாதிநிதநம் விபும் । ஸமம் சரந்தம் ஸர்வத்ர பூதாநாம் யந்மிதஃ கலிஃ

நான் உம்மை காலமாகவும், எல்லாவற்றையும் ஆளும் தலைவராகவும், ஆரம்பமுமில்லாத முடிவுமில்லாத பரப்பாகவும், எல்லா உயிர்களிடையே சமமாக நடமாடுபவராகவும், அவர்களிடையே ஏற்படும் வேறுபாடுகளுக்கு காரணமாகவும் கருதுகிறேன்.

(வம்ஶஸ்த) ந வேத கஶ்சித் பகவம்ஶ்சிகீர்ஷிதம் தவேஹமாநஸ்ய ந்ரு'ணாம் விடம்பநம் । ந யஸ்ய கஶ்சித் தயிதோऽஸ்தி கர்ஹிசித் த்வேஷ்யஶ்ச யஸ்மிந்விஷமா மதிர்ந்ரு'ணாம்

பகவனே, உமது எண்ணத்தை யாரும் அறிய முடியாது; இந்த உலகில் உமது செயல்கள் மனிதர்களுக்குப் புரியாதவை; உமக்கு யாரும் மிகவும் பிடித்தோ, வெறுப்போ இல்லை; ஆனாலும், மனிதர்கள் தங்கள் மனதில் பாகுபாடு வைத்திருக்கின்றனர்.

(அநுஷ்டுப்) ஜந்ம கர்ம ச விஶ்வாத்மந் அஜஸ்யாகர்துராத்மநஃ । திர்யங் ந்ரு'ஷிஷு யாதஃஸு தத் அத்யந்தவிடம்பநம்

உலகு முழுவதையும் ஆன்மாவாகக் கொண்ட பிறவில்லாத, செயல் இல்லாத உமது பிறப்பும், செயல்களும், மிருகங்கள், மனிதர்கள், நீரில் வாழும் உயிர்கள் ஆகியவற்றில் நிகழ்வதும், மிகுந்த ஆச்சரியமாகும்.

(வஸம்ததிலகா) கோப்யாததே த்வயி க்ரு'தாகஸி தாம தாவத் யா தே தஶாஶ்ருகலில அஞ்ஜந ஸம்ப்ரமாக்ஷம் । வக்த்ரம் நிநீய பயபாவநயா ஸ்திதஸ்ய ஸா மாம் விமோஹயதி பீரபி யத்‌பிபேதி

கோபி உமக்கு தண்டனை அளிக்க கயிறு எடுத்து வந்தபோது, பயத்தால் உமது கண்களில் கண்ணீர் கலந்த கஜல் பரவியிருந்தது; அச்சத்துடன் முகத்தைத் தாழ்த்தி நின்றாய்; உம்மை எல்லோரும் பயப்படுகிறார்கள், ஆனால் நீ பயந்ததை நினைத்தால் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

(அநுஷ்டுப்) கேசித் ஆஹுஃ அஜம் ஜாதம் புண்யஶ்லோகஸ்ய கீர்தயே । யதோஃ ப்ரியஸ்ய அந்வவாயே மலயஸ்யேவ சந்தநம்

சிலர், பிறவியில்லாதவன் யதுகுலத்தில் பிறந்தது, புகழ் பெற்றவர்களின் புகழை உயர்த்தவே என்று கூறுகிறார்கள்; அது மலயமலையில் சந்தனம் வளர்வதைப் போலவே.

அபரே வஸுதேவஸ்ய தேவக்யாம் யாசிதோऽப்யகாத் । அஜஸ்த்வமஸ்ய க்ஷேமாய வதாய ச ஸுரத்விஷாம்

மற்றவர்கள் சொல்வது என்னவென்றால், வசுதேவன் மற்றும் தேவகி வேண்டியபோது, பிறவியில்லாத நீ இந்த உலகத்தை காப்பதற்கும், தேவர்களை வெறுப்பவர்களை அழிப்பதற்கும் அவதரித்தாய் என்று கூறுகிறார்கள்.

பாராவதாரணாயாந்யே புவோ நாவ இவோததௌ । ஸீதந்த்யா பூரிபாரேண ஜாதோ ஹ்யாத்மபுவார்திதஃ

சிலர் சொல்வது, பூமி மிகுந்த பாரத்தில் கடலில் மூழ்கும் படகுபோல் தளர்ந்தபோது, பிரம்மா வேண்டியபடியே அவளது பாரத்தை குறைக்க நீ பிறந்தாய் என்று.

பவேऽஸ்மிந் க்லிஶ்யமாநாநாம் அவித்யாகாமகர்மபிஃ । ஶ்ரவண ஸ்மரணார்ஹாணி கரிஷ்யம் இதி கேசந

இன்னும் சிலர் சொல்வது, அறியாமை, ஆசை, கர்மம் ஆகியவற்றால் இந்த உலகில் வாடுபவர்களுக்கு கேட்கவும் நினைக்கவும் ஏற்ற செயல்களை செய்யவே நீ வந்தாய் என்று.