ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

நிஶம்ய பீமகதிதம் த்ரௌபத்யாஶ்ச சதுர்புஜஃ । ஆலோக்ய வதநம் ஸக்யுஃ இதமாஹ ஹஸந்நிவ

பீமனும் திரௌபதியும் சொன்னதை நான்கு கரங்களுடன் உள்ள பெருமான் கேட்டார்; நண்பனின் முகத்தைப் பார்த்து, மென்மையாகப் புன்னகையுடன் இவ்வாறு பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச । ப்ரஹ்மபம்துர்ந ஹந்தவ்ய ஆததாயீ வதார்ஹணஃ । மயைவோபயமாம்நாதம் பரிபாஹ்யநுஶாஸநம்

பகவான் சொன்னார்: பிராமணரை—even தாக்கியவனாக இருந்தாலும்—கொல்லக் கூடாது; ஆனால் தாக்குபவருக்கு மரண தண்டனை உரியது. இரண்டையும் நான் உங்களுக்கு கூறியுள்ளேன்; என் உத்தரவைப் பின்பற்றுங்கள்.

குரு ப்ரதிஶ்ருதம் ஸத்யம் யத்தத் ஸாம்த்வயதா ப்ரியாம் । ப்ரியம் ச பீமஸேநஸ்ய பாஞ்சால்யா மஹ்யமேவ ச

நீ குருவுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியையும், உன் மனதிற்கு அன்பாகியவளுக்கு ஆறுதல் அளிக்கச் சொன்னதையும், பீமசேனனுக்கும் பாஞ்சாளிக்கும் எனக்கும் மனதிற்கு மிகவும் பிடித்ததையும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

ஸூத உவாச । அர்ஜுநஃ ஸஹஸாऽऽஜ்ஞாய ஹரேர்ஹார்தமதாஸிநா । மணிம் ஜஹார மூர்தந்யம் த்விஜஸ்ய ஸஹமூர்தஜம்

சூதர் சொன்னார்: அர்ஜுனன், ஹரியின் மனதை உடனே உணர்ந்து, தனது வாளால் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் தலையில் இருந்த மணியையும் கூந்தலையும் ஒருசேர வெட்டினார்.

விமுச்ய ரஶநாபத்தம் பாலஹத்யாஹதப்ரபம் । தேஜஸா மணிநா ஹீநம் ஶிபிராந் நிரயாபயத்

அந்த மனிதனை இடுப்பில் கயிறு கட்டி, பிள்ளை கொன்ற பாவத்தால் ஒளி குறைந்து, மணியின் பிரகாசமும் இழந்து இருந்தவனை விடுவித்து, அவனை முகாமிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றான்.

வபநம் த்ரவிணாதாநம் ஸ்தாநாந் நிர்யாபணம் ததா । ஏஷ ஹி ப்ரஹ்மபம்தூநாம் வதோ நாந்யோऽஸ்தி தைஹிகஃ

தலைமுடி சீவுதல், செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்வது, ஊரிலிருந்து வெளியேற்றுவது—இவை தான் பெயருக்கு மட்டும் பிராமணராக இருப்பவர்களுக்கு உடல் தண்டனையாகும்; வேறு தண்டனை இல்லை.

புத்ரஶோகாதுராஃ ஸர்வே பாண்டவாஃ ஸஹ க்ரு'ஷ்ணயா । ஸ்வாநாம் ம்ரு'தாநாம் யத்க்ரு'த்யம் சக்ருர்நிர்ஹரணாதிகம்

மகனுக்காக துயரத்தில் மூழ்கிய பாண்டவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணையுடன் சேர்ந்து, தங்கள் இறந்தவர்களுக்கு தேவையான கிரியைகள், உடலை எடுத்துச் செல்வது போன்றவற்றை செய்தார்கள்.

அத ஸப்தமோऽத்யாயஃ । ஶ்ரீபகவாநுவாச। யதாத்த மாம் மஹாபாக தச்சிகீர்ஷிதமேவ மே। ப்ரஹ்மா பவோ லோகபாலாஃ ஸ்வர்வாஸம் மேऽபிகாங்க்ஷிணஃ

இப்போது ஏழாவது அதிகாரம். ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: நீ என்னிடம் கேட்டதைச் செய்வதே எனக்கு விருப்பமானது. பிரம்மா, சிவன், உலகங்களை காக்கும் தேவர்கள்—allும் என் உலகில் வாழ விரும்புகிறார்கள்.

ப்ரஜாஃ புபுஷதுஃ ப்ரீதௌ தம்பதீ புத்ரவத்ஸலௌ। ஶ்ரு'ண்வந்தௌ கூஜிதம் தாஸாம் நிர்வ்ரு'தௌ கலபாஷிதைஃ

மக்கள் மகிழ்ச்சியில் வளர்ந்தார்கள்; அந்த தம்பதிகள் பிள்ளைகளை பாசத்துடன் வளர்த்து, அவர்கள் கூவி பேசும் இனிய குரலைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார்கள்.

தாஸாம் பதத்ரைஃ ஸுஸ்பர்ஶைஃ கூஜிதைர்முக்தசேஷ்டிதைஃ। ப்ரத்யுத்கமைரதீநாநாம் பிதரௌ முதமாபதுஃ

அந்த பறவைகளின் மென்மையான இறக்கைகளின் தொடுதலும், கூவலும், அழகான நடைகளும், பிள்ளைகள் அருகில் வந்தபோது, துயரம் இல்லாத பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள்.

ஸ்நேஹாநுபத்தஹ்ரு'தயாவந்யோந்யம் விஷ்ணுமாயயா। விமோஹிதௌ தீநதியௌ ஶிஶூந்புபுஷதுஃ ப்ரஜாஃ

பாசத்தில் கட்டுண்ட மனதுடன், விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கிப் போய், இருவரும் மனதில் துயரத்துடன் தங்கள் பிள்ளைகளையும் மக்களையும் வளர்த்தார்கள்.

ஏகதா ஜக்மதுஸ்தாஸாமந்நார்தம் தௌ குடும்பிநௌ। பரிதஃ காநநே தஸ்மிந்நர்திநௌ சேரதுஶ்சிரம்

ஒரு நாள், அந்த இருவரும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக உணவு தேடி, அந்த காடில் நீண்ட நேரம் சுற்றி நடந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தாந்லுப்தகஃ கஶ்சித்யத்ரு'ச்சாதோ வநேசரஃ। ஜக்ரு'ஹே ஜாலமாதத்ய சரதஃ ஸ்வாலயாந்திகே

அவர்களை ஒரு வேட்டைக்காரன், காட்டில் சுற்றி வந்தபோது பார்த்தான்; அவர் தங்கள் கூடு அருகே சஞ்சரிக்கையில் வலை விரித்து பறவைக் குட்டிகளை பிடித்தான்.

கபோதஶ்ச கபோதீ ச ப்ரஜாபோஷே ஸதோத்ஸுகௌ। கதௌ போஷணமாதாய ஸ்வநீடமுபஜக்மதுஃ

ஆண் புறாவும் பெண் புறாவும் எப்போதும் தங்கள் பிள்ளைகளை வளர்க்க ஆவலுடன், உணவு பெற்றுக்கொண்டு தங்கள் கூடுக்கு வந்தார்கள்.

கபோதீ ஸ்வாத்மஜாந்வீக்ஷ்ய பாலகாந்ஜாலஸம்வ்ரு'தாந்। தாநப்யதாவத்க்ரோஶந்தீ க்ரோஶதோ ப்ரு'ஶதுஃகிதா

பெண் புறா, தன் பிள்ளைகள் வலையில் சிக்கியதைப் பார்த்ததும், அவர்கள் அழுதபடி இருந்தபோது, தானும் அழுதபடி, மிகுந்த துயரத்தில் அவர்களிடம் ஓடினாள்.

ஸாஸக்ரு'த்ஸ்நேஹகுணிதா! தீநசித்தாஜமாயயா। ஸ்வயம் சாபத்யத ஶிசா பத்தாந்பஶ்யந்த்யபஸ்ம்ரு'திஃ

அவள் பாசத்தில் நிறைந்த மனதுடன், துயரத்தில், மாயையால் மயங்கிப் போய், தன் பிள்ளைகள் கட்டுண்டதைப் பார்த்தபடி, தானும் வலையில் சிக்கிக் கொண்டாள், உணர்ச்சி இழந்தாள்.

கபோதஃ ஸ்வாத்மஜாந்பத்தாநாத்மநோऽப்யதிகாந்ப்ரியாந்। பார்யாம் சாத்மஸமாம் தீநோ விலலாபாதிதுஃகிதஃ

ஆண் புறா, தன் உயிரைவிட அதிகமாக நேசித்த பிள்ளைகள் கட்டுண்டதும், தன் உயிருக்கு இணையான மனைவி சிக்கியதும் பார்த்து, மிகுந்த துயரத்தில் அழுதான்.

அஹோ மே பஶ்யதாபாயமல்பபுண்யஸ்ய துர்மதேஃ। அத்ரு'ப்தஸ்யாக்ரு'தார்தஸ்ய க்ரு'ஹஸ்த்ரைவர்கிகோ ஹதஃ

அய்யோ, என் துயரத்தைப் பாருங்கள்! குறைவான புண்ணியமும், அறிவில்லாத மனமும் எனக்கு. திருப்தி இல்லாமல், எதையும் பெறாமல், குடும்ப வாழ்க்கையிலும் மூன்று பொருள்களிலும் தோல்வியடைந்தேன்.

அநுரூபாநுகூலா ச யஸ்ய மே பதிதேவதா। ஶூந்யே க்ரு'ஹே மாம் ஸந்த்யஜ்ய புத்ரைஃ ஸ்வர்யாதி ஸாதுபிஃ

எனக்கு ஏற்றவளும், மனதிற்கு இனியவளும், கணவனைத் தெய்வமாகக் கருதிய என் மனைவி, இப்பொழுது இந்த வெறுமையான வீட்டில் என்னை விட்டுவிட்டு, நம் நல்ல பிள்ளைகளுடன் சுவர்க்கத்திற்கு சென்றுவிட்டாள்.

ஸோऽஹம் ஶூந்யே க்ரு'ஹே தீநோ ம்ரு'ததாரோ ம்ரு'தப்ரஜஃ। ஜிஜீவிஷே கிமர்தம் வா விதுரோ துஃகஜீவிதஃ

இப்போது இந்த வெறுமையான வீட்டில், மனைவியும் பிள்ளைகளும் இல்லாமல், துயரத்தில் வாடும் நான், இன்னும் ஏன் இந்த துயரமான வாழ்க்கையை வாழ விரும்ப வேண்டும்?

தாம்ஸ்ததைவாவ்ரு'தாந் ஶிக்பிர்ம்ரு'த்யுக்ரஸ்தாந்விசேஷ்டதஃ। ஸ்வயம் ச க்ரு'பணஃ ஶிக்ஷு பஶ்யந்நப்யபுதோऽபதத்

அந்த பறவை தன் குஞ்சுகளால் சூழப்பட்டு, மரணத்தின் பிடியில் வலிக்க வலிக்க, துயரத்தில் தவித்து, அம்புகளை பார்த்தும் அறியாமல் கீழே விழுந்தது.

தம் லப்த்வா லுப்தகஃ க்ரூரஃ கபோதம் க்ரு'ஹமேதிநம்। கபோதகாந்கபோதீம் ச ஸித்தார்தஃ ப்ரயயௌ க்ரு'ஹம்

அப்போது அந்தக் கொடூரமான வேட்டைக்காரன், அந்தக் கபோத்தையும், அவன் மனைவியையும், குஞ்சுகளையும்—all குடும்பத்தினரையும்—பிடித்து, திருப்தியுடன் வீட்டிற்கு கொண்டு சென்றான்.

ஏவம் குடும்ப்யஶாந்தாத்மா த்வந்த்வாராமஃ பதத்ரிவத்। புஷ்ணந்குடும்பம் க்ரு'பணஃ ஸாநுபந்தோऽவஸீததி

இவ்வாறு, குடும்பத்தில் பற்றுடன், இரட்டையிலே மகிழ்ந்து, மனம் அமைதியில்லாமல், பறவைபோல் குடும்பத்தைப் போஷித்து வாழ்பவன், துயரத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறான்.

யஃ ப்ராப்ய மாநுஷம் லோகம் முக்தித்வாரமபாவ்ரு'தம்। க்ரு'ஹேஷு ககவத்ஸக்தஸ்தமாரூடச்யுதம் விதுஃ

மனித பிறவி பெற்று, விடுதலையின் வாயில் திறந்திருக்க, பறவைபோல் வீட்டு வாழ்க்கையில் பற்றுடன் இருப்பவனை, உயர்ந்த இடத்திலிருந்து விழுந்தவன் என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.

ஸூத உவாச । (அநுஷ்டுப்) அத தே ஸம்பரேதாநாம் ஸ்வாநாமுதகமிச்சதாம் । தாதும் ஸக்ரு'ஷ்ணா கங்காயாம் புரஸ்க்ரு'த்ய யயுஃ ஸ்த்ரியஃ

சூதர் கூறினார்: பிறகு, தங்கள் உறவினர்களுக்காக நீர் அர்ப்பணிக்க விரும்பிய பெண்கள், கிருஷ்ணா முன்னிலையாக, கங்கை நதிக்குச் சென்றார்கள்.

தே நிநீயோதகம் ஸர்வே விலப்ய ச ப்ரு'ஶம் புநஃ । ஆப்லுதா ஹரிபாதாப்ஜஃ அஜஃபூதஸரிஜ்ஜலே

அவர்கள் அனைவரும் நீர் அர்ப்பணித்து, மீண்டும் மிகுந்த துயரத்துடன் அழுதபடி, ஹரியின் திருவடிகள் மற்றும் அஜன் புனிதம் செய்த அந்த நதியில் நீராடினார்கள்.

தத்ராஸீநம் குருபதிம் த்ரு'தராஷ்ட்ரம் ஸஹாநுஜம் । காந்தாரீம் புத்ரஶோகார்தாம் ப்ரு'தாம் க்ரு'ஷ்ணாம் ச மாதவஃ

அங்கே, மாதவன், குரு மன்னன் த்ருதராஷ்டிரனை அவன் தம்பியுடன், தன் மகன்கள் இழப்பால் துயரத்தில் மூழ்கிய காந்தாரி, ப்ரிதா, கிருஷ்ணா ஆகியோரை பார்த்தான்.

ஸாம்த்வயாமாஸ முநிபிஃ ஹதபம்தூந் ஶுசார்பிதாந் । பூதேஷு காலஸ்ய கதிம் தர்ஶயந் அப்ரதிக்ரியாம்

அவர் முனிவர்களுடன் சேர்ந்து, உறவினர்களை இழந்து துயரத்தில் மூழ்கியவர்களை ஆறுதல் கூறினார்; எல்லா உயிர்களிலும் காலத்தின் இயல்பை, அதை மாற்ற இயலாததை எடுத்துக்காட்டினார்.

ஸாதயித்வாஜாதஶத்ரோஃ ஸ்வம் ராஜ்யம் கிதவைர்ஹ்ரு'தம் । காதயித்வாஸதோ ராஜ்ஞஃ கசஸ்பர்ஶக்ஷதாயுஷஃ

அஜாதசத்ருவுக்குத் தன் அரசை மீட்டுத் தந்து, சூதாடியவர்களால் பறிக்கப்பட்டதை மீட்டும், கசனின் தொடுதலால் ஆயுள் கெட்ட அநியாயமான அரசர்களை அழித்தும், தன் குறிக்கோளை நிறைவேற்றினார்.