ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸ்வப்ராணாந்யஃ பரப்ராணைஃ ப்ரபுஷ்ணாத்யக்ரு'ணஃ கலஃ । தத் வதஸ்தஸ்ய ஹி ஶ்ரேயோ யத் தோஷாத்யாத்யதஃ புமாந்

இன்னொருவரின் உயிரை அழித்து தன் உயிரை காப்பாற்றும் இரக்கம் இல்லாத தீயவன், அவனுக்கு மரணம் தான் சிறந்தது; ஏனெனில் அவ்வாறு பாவம் செய்தால் மனிதன் கீழே வீழ்கிறான்.

ப்ரதிஶ்ருதம் ச பவதா பாஞ்சால்யை ஶ்ர்ரு'ண்வதோ மம । ஆஹரிஷ்யே ஶிரஸ்தஸ்ய யஸ்தே மாநிநி புத்ரஹா

நீ என் காதில், பாஞ்சாலிக்கு, 'உன் மக்களை கொன்ற அந்த அகந்தைமிக்கவனின் தலையை நான் கொண்டு வருவேன்' என்று வாக்குறுதி அளித்தாய்.

ததஸௌ வத்யதாம் பாப ஆததாய்யாத்மபம்துஹா । பர்துஶ்ச விப்ரியம் வீர க்ரு'தவாந் குலபாம்ஸநஃ

ஆகையால், இந்த பாவியை கொல்ல வேண்டும்; அவன் தாக்கியவன், உறவினரை கொன்றவன், தன் ஆண்டவருக்கு விரோதமான காரியம் செய்து, குலத்துக்கு பழி சேர்த்தவன்.

ஸூத உவாச । ஏவம் பரீக்ஷதா தர்மம் பார்தஃ க்ரு'ஷ்ணேந சோதிதஃ । நைச்சத் ஹந்தும் குருஸுதம் யத்யப்யாத்மஹநம் மஹாந்

சூதர் சொன்னார்: தர்மத்தை ஆராய்ந்து, கிருஷ்ணரால் தூண்டப்பட்டபோதும், அர்ஜுனன், பெரிய குற்றம் செய்தாலும், ஆசானின் மகனை கொல்ல விரும்பவில்லை.

அதோபேத்ய ஸ்வஶிபிரம் கோவிம்தப்ரியஸாரதிஃ । ந்யவேதயத் தம் ப்ரியாயை ஶோசந்த்யா ஆத்மஜாந் ஹதாந்

பின்னர், கோவிந்தனுக்கு பிரியமான தேரோட்டியார் தன் பாளையத்திற்குத் திரும்பி, தன் மக்களை இழந்து துயரத்தில் அழும் தன் மனைவிக்கு அந்த செய்தியை சொன்னார்.

(வம்ஶஸ்த) ததாஹ்ரு'தம் பஶுவத்பாஶபத்தம் அவாங்முகம் கர்மஜுகுப்ஸிதேந । நிரீக்ஷ்ய க்ரு'ஷ்ணாபக்ரு'தம் குரோஃ ஸுதம் வாமஸ்வபாவா க்ரு'பயா நநாம ச

கயிறால் கட்டப்பட்டு, தன் தவறுக்காக தலை குனிந்து, கிருஷ்ணனால் பெருமை இழந்த ஆசானின் மகனை, மிருகம்போல் கொண்டு வரப்பட்டதை பார்த்து, இயல்பில் மென்மையான க்ருபி, இரக்கத்துடன் வணங்கினார்.

(அநுஷ்டுப்) உவாச சாஸஹந்த்யஸ்ய பம்தநாநயநம் ஸதீ । முச்யதாம் முச்யதாம் ஏஷ ப்ராஹ்மணோ நிதராம் குருஃ

அவனை கட்டி இழுப்பதை சகிக்க முடியாமல், அந்த நம்பிக்கையுள்ள மனைவி, 'விடுதலை செய்யுங்கள், விடுதலை செய்யுங்கள்! இவர் ஒரு பிராமணர், உண்மையான ஆசான்,' என்று கூறினார்.

ஸரஹஸ்யோ தநுர்வேதஃ ஸவிஸர்கோபஸம்யமஃ । அஸ்த்ரக்ராமஶ்ச பவதா ஶிக்ஷிதோ யதநுக்ரஹாத்

அம்பு எய்வதற்கும், திரும்பப் பெறுவதற்கும், ஆயுதங்களின் எல்லா ரகசியங்களும், நீ அவனுடைய அருளால் கற்றுக்கொண்டாயே.

ஸ ஏஷ பகவாந் த்ரோணஃ ப்ரஜாரூபேண வர்ததே । தஸ்யாத்மநோऽர்தம் பத்‍ந்யாஃ தே நாந்வகாத் வீரஸூஃ க்ரு'பீ

அந்த மகானான த்ரோணர் இப்போது தன் மகனாகத் திகழ்கிறார்; அவனுடைய பாதி ஆன்மா, இந்த வீரனை பெற்ற க்ருபியில் உள்ளது.

தத் தர்மஜ்ஞ மஹாபாக பவத்‌பிஃ ர்கௌரவம் குலம் । வ்ரு'ஜிநம் நார்ஹதி ப்ராப்தும் பூஜ்யம் வந்த்யமபீக்ஷ்ணஶஃ

ஆகையால், தர்மத்தை அறிந்த பெருமகனே, உங்களது மதிப்புமிக்க குலம், எப்போதும் போற்றப்பட வேண்டியதாக இருக்க, இப்படி பழி ஏற்படக் கூடாது.

மா ரோதீதஸ்ய ஜநநீ கௌதமீ பதிதேவதா । யதாஹம் ம்ரு'தவத்ஸாऽர்தா ரோதிம்யஶ்ருமுகீ முஹுஃ

அவனுடைய தாய், கணவனுக்கு பக்தியுள்ள கவுதமி, நான் என் பிள்ளைகளை இழந்து அழுததைப்போல், கண்களில் கண்ணீர் விட்டு மீண்டும் மீண்டும் அழ வேண்டாம்.

யைஃ கோபிதம் ப்ரஹ்மகுலம் ராஜந்யைரஜிதாத்மபிஃ । தத் குலம் ப்ரதஹத்யாஶு ஸாநுபம்தம் ஶுசார்பிதம்

ஆட்கட்டுப்பாடு இல்லாத அரசர்கள், பிராமணர்களை கோபப்படுத்தினால், அந்த குலம், தங்கள் உறவினர்களோடு சேர்த்து—even தூய்மையானவர்களாக இருந்தாலும்—விரைவில் அழிக்கப்படும்.

ஸூத உவாச । தர்ம்யம் ந்யாய்யம் ஸகருணம் நிர்வ்யலீகம் ஸமம் மஹத் । ராஜா தர்மஸுதோ ராஜ்ஞ்யாஃ ப்ரத்யநம்தத் வசோ த்விஜாஃ

சூதர் சொன்னார்: தர்மபுத்திரன், அரசன், அரசியின் நீதிமிக்க, கருணையுள்ள, நேர்மையான, சமமான வார்த்தைகளை ஏற்றார், பிராமணர்களே.

நகுலஃ ஸஹதேவஶ்ச யுயுதாநோ தநம்ஜயஃ । பகவாந் தேவகீபுத்ரோ யே சாந்யே யாஶ்ச யோஷிதஃ

அங்கு நகுலன், சகதேவன், யுயுதானன், தனஞ்சயன், தேவகியின் மகன் பகவான், மற்ற ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் அனைவரும் இருந்தனர்.

தத்ராஹாமர்ஷிதோ பீமஃ தஸ்ய ஶ்ரேயாந் வதஃ ஸ்ம்ரு'தஃ । ந பர்துர்நாத்மநஶ்சார்தே யோऽஹந் ஸுப்தாந் ஶிஶூந் வ்ரு'தா

அப்போது பீமன் கோபத்தில், 'தன் ஆண்டவருக்காகவோ, தன்னுக்காகவோ அல்லாமல், தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளை வீணாக கொன்றவனுக்கு, மரணமே சரியான தண்டனை,' என்று கூறினார்.

நிஶம்ய பீமகதிதம் த்ரௌபத்யாஶ்ச சதுர்புஜஃ । ஆலோக்ய வதநம் ஸக்யுஃ இதமாஹ ஹஸந்நிவ

பீமனும் திரௌபதியும் சொன்னதை நான்கு கரங்களுடன் உள்ள பெருமான் கேட்டார்; நண்பனின் முகத்தைப் பார்த்து, மென்மையாகப் புன்னகையுடன் இவ்வாறு பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச । ப்ரஹ்மபம்துர்ந ஹந்தவ்ய ஆததாயீ வதார்ஹணஃ । மயைவோபயமாம்நாதம் பரிபாஹ்யநுஶாஸநம்

பகவான் சொன்னார்: பிராமணரை—even தாக்கியவனாக இருந்தாலும்—கொல்லக் கூடாது; ஆனால் தாக்குபவருக்கு மரண தண்டனை உரியது. இரண்டையும் நான் உங்களுக்கு கூறியுள்ளேன்; என் உத்தரவைப் பின்பற்றுங்கள்.

குரு ப்ரதிஶ்ருதம் ஸத்யம் யத்தத் ஸாம்த்வயதா ப்ரியாம் । ப்ரியம் ச பீமஸேநஸ்ய பாஞ்சால்யா மஹ்யமேவ ச

நீ குருவுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியையும், உன் மனதிற்கு அன்பாகியவளுக்கு ஆறுதல் அளிக்கச் சொன்னதையும், பீமசேனனுக்கும் பாஞ்சாளிக்கும் எனக்கும் மனதிற்கு மிகவும் பிடித்ததையும் நிறைவேற்ற வேண்டும்.

ஸூத உவாச । அர்ஜுநஃ ஸஹஸாऽऽஜ்ஞாய ஹரேர்ஹார்தமதாஸிநா । மணிம் ஜஹார மூர்தந்யம் த்விஜஸ்ய ஸஹமூர்தஜம்

சூதர் சொன்னார்: அர்ஜுனன், ஹரியின் மனதை உடனே உணர்ந்து, தனது வாளால் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் தலையில் இருந்த மணியையும் கூந்தலையும் ஒருசேர வெட்டினார்.

விமுச்ய ரஶநாபத்தம் பாலஹத்யாஹதப்ரபம் । தேஜஸா மணிநா ஹீநம் ஶிபிராந் நிரயாபயத்

அந்த மனிதனை இடுப்பில் கயிறு கட்டி, பிள்ளை கொன்ற பாவத்தால் ஒளி குறைந்து, மணியின் பிரகாசமும் இழந்து இருந்தவனை விடுவித்து, அவனை முகாமிலிருந்து வெளியே அழைத்துச் சென்றான்.

வபநம் த்ரவிணாதாநம் ஸ்தாநாந் நிர்யாபணம் ததா । ஏஷ ஹி ப்ரஹ்மபம்தூநாம் வதோ நாந்யோऽஸ்தி தைஹிகஃ

தலைமுடி சீவுதல், செல்வத்தை எடுத்துக்கொள்வது, ஊரிலிருந்து வெளியேற்றுவது—இவை தான் பெயருக்கு மட்டும் பிராமணராக இருப்பவர்களுக்கு உடல் தண்டனையாகும்; வேறு தண்டனை இல்லை.

புத்ரஶோகாதுராஃ ஸர்வே பாண்டவாஃ ஸஹ க்ரு'ஷ்ணயா । ஸ்வாநாம் ம்ரு'தாநாம் யத்க்ரு'த்யம் சக்ருர்நிர்ஹரணாதிகம்

மகனுக்காக துயரத்தில் மூழ்கிய பாண்டவர்கள் அனைவரும் கிருஷ்ணையுடன் சேர்ந்து, தங்கள் இறந்தவர்களுக்கு தேவையான கிரியைகள், உடலை எடுத்துச் செல்வது போன்றவற்றை செய்தார்கள்.

அத ஸப்தமோऽத்யாயஃ । ஶ்ரீபகவாநுவாச। யதாத்த மாம் மஹாபாக தச்சிகீர்ஷிதமேவ மே। ப்ரஹ்மா பவோ லோகபாலாஃ ஸ்வர்வாஸம் மேऽபிகாங்க்ஷிணஃ

இப்போது ஏழாவது அதிகாரம். ஸ்ரீ பகவான் சொன்னார்: நீ என்னிடம் கேட்டதைச் செய்வதே எனக்கு விருப்பமானது. பிரம்மா, சிவன், உலகங்களை காக்கும் தேவர்கள்—allும் என் உலகில் வாழ விரும்புகிறார்கள்.

ப்ரஜாஃ புபுஷதுஃ ப்ரீதௌ தம்பதீ புத்ரவத்ஸலௌ। ஶ்ரு'ண்வந்தௌ கூஜிதம் தாஸாம் நிர்வ்ரு'தௌ கலபாஷிதைஃ

மக்கள் மகிழ்ச்சியில் வளர்ந்தார்கள்; அந்த தம்பதிகள் பிள்ளைகளை பாசத்துடன் வளர்த்து, அவர்கள் கூவி பேசும் இனிய குரலைக் கேட்டு மகிழ்ந்தார்கள்.

தாஸாம் பதத்ரைஃ ஸுஸ்பர்ஶைஃ கூஜிதைர்முக்தசேஷ்டிதைஃ। ப்ரத்யுத்கமைரதீநாநாம் பிதரௌ முதமாபதுஃ

அந்த பறவைகளின் மென்மையான இறக்கைகளின் தொடுதலும், கூவலும், அழகான நடைகளும், பிள்ளைகள் அருகில் வந்தபோது, துயரம் இல்லாத பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள்.

ஸ்நேஹாநுபத்தஹ்ரு'தயாவந்யோந்யம் விஷ்ணுமாயயா। விமோஹிதௌ தீநதியௌ ஶிஶூந்புபுஷதுஃ ப்ரஜாஃ

பாசத்தில் கட்டுண்ட மனதுடன், விஷ்ணுவின் மாயையால் மயங்கிப் போய், இருவரும் மனதில் துயரத்துடன் தங்கள் பிள்ளைகளையும் மக்களையும் வளர்த்தார்கள்.

ஏகதா ஜக்மதுஸ்தாஸாமந்நார்தம் தௌ குடும்பிநௌ। பரிதஃ காநநே தஸ்மிந்நர்திநௌ சேரதுஶ்சிரம்

ஒரு நாள், அந்த இருவரும் தங்கள் பிள்ளைகளுக்காக உணவு தேடி, அந்த காடில் நீண்ட நேரம் சுற்றி நடந்தார்கள்.

த்ரு'ஷ்ட்வா தாந்லுப்தகஃ கஶ்சித்யத்ரு'ச்சாதோ வநேசரஃ। ஜக்ரு'ஹே ஜாலமாதத்ய சரதஃ ஸ்வாலயாந்திகே

அவர்களை ஒரு வேட்டைக்காரன், காட்டில் சுற்றி வந்தபோது பார்த்தான்; அவர் தங்கள் கூடு அருகே சஞ்சரிக்கையில் வலை விரித்து பறவைக் குட்டிகளை பிடித்தான்.

கபோதஶ்ச கபோதீ ச ப்ரஜாபோஷே ஸதோத்ஸுகௌ। கதௌ போஷணமாதாய ஸ்வநீடமுபஜக்மதுஃ

ஆண் புறாவும் பெண் புறாவும் எப்போதும் தங்கள் பிள்ளைகளை வளர்க்க ஆவலுடன், உணவு பெற்றுக்கொண்டு தங்கள் கூடுக்கு வந்தார்கள்.