ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

யஸ்யாம் வை ஶ்ரூயமாணாயாம் க்ரு'ஷ்ணே பரமபூருஷே । பக்திருத்பத்யதே பும்ஸஃ ஶோகமோஹபயாபஹா

இந்த நூலைக் கேட்டபோது, பரமபுருஷனான கிருஷ்ணரிடம் பக்தி பிறக்கிறது; அது மனுஷனின் துக்கம், மயக்கம், பயம் ஆகியவற்றை நீக்குகிறது.

ஸ ஸம்ஹிதாம் பாகவதீம் க்ரு'த்வாநுக்ரம்ய சாத்மஜம் । ஶுகம் அத்யாபயாமாஸ நிவ்ரு'த்திநிரதம் முநிஃ

இந்த பாகவத சாஹித்யத்தை முறையாக அமைத்துப் பின்பு, அந்த முனிவர் துறவறத்தில் நிலைபெற்ற தன் மகன் ஶுகருக்கு அதை உபதேசித்தார்.

ஶௌநக உவாச । ஸ வை நிவ்ரு'த்திநிரதஃ ஸர்வத்ரோபேக்ஷகோ முநிஃ । கஸ்ய வா ப்ரு'ஹதீம் ஏதாம் ஆத்மாராமஃ ஸமப்யஸத்

ஶௌணகன் கேட்டான்: துறவறையில் நிலைபெற்று, எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்ப்பவர், ஆனந்தத்தில் தானே நிறைந்தவர், அந்த பெரிய நூலை ஏன் படித்தார்?

ஸூத உவாச । ஆத்மாராமாஶ்ச முநயோ நிர்க்ரந்தா அப்யுருக்ரமே । குர்வந்தி அஹைதுகீம் பக்திம் இத்தம்பூதகுணோ ஹரிஃ

சூதர் சொன்னார்: தானே ஆனந்தத்தில் நிறைந்த முனிவர்களும், எந்த பந்தமும் இல்லாதவர்களும், ஹரியின் குணங்கள் காரணமாக காரணமில்லாத பக்தியைச் செய்கிறார்கள்.

ஹரேர்குணாக்ஷிப்தமதிஃ பகவாந் பாதராயணிஃ । அத்யகாந் மஹதாக்யாநம் நித்யம் விஷ்ணுஜநப்ரியஃ

ஹரியின் குணங்களில் மனம் ஈர்க்கப்பட்ட பாதராயணியின் மகன், விஷ்ணுவின் பக்தர்களுக்குப் பிடித்த பெரிய கதையை எப்போதும் படித்து வந்தார்.

பரீக்ஷிதோऽத ராஜர்ஷேஃ ஜந்மகர்மவிலாபநம் । ஸம்ஸ்தாம் ச பாண்டுபுத்ராணாம் வக்ஷ்யே க்ரு'ஷ்ணகதோதயம்

இப்போது, பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு, செயல்கள், மறைவு, பாண்டுபுத்திரர்களின் இறுதி, கிருஷ்ணரின் கதையின் ஆரம்பம் ஆகியவற்றை நான் விவரிக்கப் போகிறேன்.

(இம்த்ரவஜ்ரா) யதா ம்ரு'தே கௌரவஸ்ரு'ஞ்ஜயாநாம் வீரேஷ்வதோ வீரகதிம் கதேஷு । வ்ரு'கோதராவித்தகதாபிமர்ஶ பக்நோருதண்டே த்ரு'தராஷ்ட்ரபுத்ரே

கௌரவர்களும் ஸ்ருஞ்ஜயர்களும் போரிடும் போது, வீரர்கள் வீர மரணத்தை அடைந்து, துருதராஷ்டிரரின் மகன், பீமனின் களிறு தாக்கியதால், தொடைகள் உடைந்து விழுந்தான்.

பர்துஃ ப்ரியம் த்ரௌணிரிதி ஸ்ம பஶ்யந் க்ரு'ஷ்ணாஸுதாநாம் ஸ்வபதாம் ஶிராம்ஸி । உபாஹரத் விப்ரியமேவ தஸ்ய ஜுகுப்ஸிதம் கர்ம விகர்ஹயந்தி

இதைப் பார்த்து, தன் ஆசானுக்கு பிடிக்க வேண்டும் என்று ஆச்வத்தாமன் நினைத்து, தூங்கிக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவின் மக்களின் தலைகளை வெட்டி, எல்லோரும் தள்ளுபடி செய்யும் ஒரு கொடூரமான செயலையே செய்தான்.

மாதா ஶிஶூநாம் நிதநம் ஸுதாநாம் நிஶம்ய கோரம் பரிதப்யமாநா । ததாருதத் பாஷ்பகலாகுலாக்ஷீ தாம் ஸாம்த்வயந்நாஹ கிரீடமாலீ

தன் பிள்ளைகள் கொல்லப்பட்டதை கேட்ட தாயார், பயங்கரமான துயரத்தில் மூழ்கி, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி அழுதார்; அவளை ஆறுதல் கூற, கிரீடம் சூடியவர் பேசினார்.

ததா ஶுசஸ்தே ப்ரம்ரு'ஜாமி பத்ரே யத்‍ப்ரஹ்மபம்தோஃ ஶிர ஆததாயிநஃ । காண்டீவமுக்தைஃ விஶிகைருபாஹரே த்வாக்ரம்ய யத்ஸ்நாஸ்யஸி தக்தபுத்ரா

அவர் சொன்னார்: நல்லவளே, அந்த ப்ரஹ்மண குலத்தைச் சேர்ந்த துஷ்டனின், அக்கிரமி தலைையை, நான் காண்டீவம் விலிலிருந்து விடும் அம்புகளால் கொண்டு வந்து, நீ உன் பிள்ளைகளைச் சுட்டு முடித்தபின் குளிக்கும்படி செய்வேன்; உன் துயரைத் துடைப்பேன்.

(உபேம்த்ரவஜ்ரா) இதி ப்ரியாம் வல்குவிசித்ரஜல்பைஃ ஸ ஸாந்த்வயித்வாச்யுதமித்ரஸூதஃ । அந்வாத்ரவத் தம்ஶித உக்ரதந்வா கபித்வஜோ குருபுத்ரம் ரதேந

இவ்வாறு, இனிமையான பலவகை வார்த்தைகளால் தன் மனைவியை ஆறுதல் கூறி, அச்யுதனின் நண்பனின் மகன் அர்ஜுனன், கோபத்துடன், ஹனுமான் கொடியுடன் கூடிய ரதத்தில், தன் ஆசானின் மகனை விரைவாகத் துரத்தினான்.

தமாபதந்தம் ஸ விலக்ஷ்ய தூராத் குமாரஹோத்விக்நமநா ரதேந । பராத்ரவத் ப்ராணபரீப்ஸுருர்வ்யாம் யாவத்‍கமம் ருத்ரபயாத் யதார்கஃ

அவன் தூரத்தில் இருந்து விரைவாக வந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த குமாரன், மனம் கலங்கியவனாக, உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்பி, தனது ரதத்தில் பூமியில் எங்கும் ஓடினான்; அது ருத்ரனைப் பயந்து ஒருவர் சூரியனிடமிருந்து தப்பிப்பதைப் போலவே.

(அநுஷ்டுப்) யதாஶரணமாத்மாநம் ஐக்ஷத ஶ்ராந்தவாஜிநம் । அஸ்த்ரம் ப்ரஹ்மஶிரோ மேநே ஆத்மத்ராணம் த்விஜாத்மஜஃ

தன் குதிரைகள் சோர்ந்துவிட்டன என்றும், தன்னை பாதுகாப்பதற்கு வேறு யாரும் இல்லையென்றும் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் மகன் பார்த்தபோது, உயிரைக் காப்பாற்றும் ஒரே வழி என்று பிரம்மாஸ்திரத்தை நினைத்தான்.

அதோபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஸலிலம் ஸந்ததே தத்ஸமாஹிதஃ । அஜாநந் உபஸம்ஹாரம் ப்ராணக்ரு'ச்ச்ர உபஸ்திதே

பின்னர், தண்ணீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அந்த ஆயுதத்தை ஏவினான்; ஆனால் அதை எவ்வாறு திரும்பப் பெறுவது என்று அறியாமல், உயிருக்கு ஆபத்து நெருங்கியிருந்தது.

ததஃ ப்ராதுஷ்க்ரு'தம் தேஜஃ ப்ரசண்டம் ஸர்வதோ திஶம் । ப்ராணாபதமபிப்ரேக்ஷ்ய விஷ்ணும் ஜிஷ்ணுருவாச ஹ

அப்போது, எல்லா திசைகளிலும் கொடிய ஒளி வெளிப்பட்டு எங்கும் பரவியது; உயிருக்கு ஆபத்து வருவதை அறிந்து, அர்ஜுனன் விஷ்ணுவை நோக்கி பேசினான்.

அர்ஜுந உவாச । க்ரு'ஷ்ண க்ரு'ஷ்ண மஹாபாஹோ பக்தாநாமபயங்கர । த்வமேகோ தஹ்யமாநாநாம் அபவர்கோऽஸி ஸம்ஸ்ரு'தேஃ

அர்ஜுனன் கூறினான்: கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா, வலிமைமிக்கவனே! உன் பக்தர்களுக்கு அஞ்சல்கொடுக்க வல்லவரும், பிறவி மரண சுழற்சியில் துயரத்தில் சிக்கியவர்களுக்கு நீயே விடுவிப்பவனும் நீயே.

த்வமாத்யஃ புருஷஃ ஸாக்ஷாத் ஈஶ்வரஃ ப்ரக்ரு'தேஃ பரஃ । மாயாம் வ்யுதஸ்ய சிச்சக்த்யா கைவல்யே ஸ்தித ஆத்மநி

நீயே ஆதிமூலமான புருஷன், நேரடி ஆண்டவன், இயற்கையைத் தாண்டியவன்; மாயையை உன் அறிவின் சக்தியால் நீக்கி, ஒன்றாக ஆன்மாவில் நிலைத்திருப்பவன்.

ஸ ஏவ ஜீவலோகஸ்ய மாயாமோஹிதசேதஸஃ । விதத்ஸே ஸ்வேந வீர்யேண ஶ்ரேயோ தர்மாதிலக்ஷணம்

உன் மாயையால் மனம் மயங்கிய உயிர்கள் அனைவருக்கும், நீயே உன் சொந்த வலிமையால் தர்மம் முதலான நற்குணங்களால் ஆன உயர்ந்த நன்மையை அளிப்பவன்.

ததாயம் சாவதாரஸ்தே புவோ பாரஜிஹீர்ஷயா । ஸ்வாநாம் சாநந்யபாவாநாம் அநுத்யாநாய சாஸக்ரு'த்

அதனால், இந்த அவதாரம் பூமியின் பாரத்தை குறைக்கவும், உன் பக்தர்கள் எப்போதும் உன்னைத் தியானிக்கும்படி, மீண்டும் மீண்டும் தோன்றியது.

கிமிதம் ஸ்வித்குதோ வேதி தேவதேவ ந வேத்‌ம்யஹம் । ஸர்வதோ முகமாயாதி தேஜஃ பரமதாருணம்

இது என்ன? எங்கிருந்து வந்தது? தெய்வங்களின் தெய்வமே, எனக்குத் தெரியவில்லை. எல்லா பக்கங்களிலும் மிகக் கொடிய ஒளி வந்து கொண்டிருக்கிறது.

ஶ்ரீபகவாநுவாச । வேத்தேதம் த்ரோணபுத்ரஸ்ய ப்ராஹ்மமஸ்த்ரம் ப்ரதர்ஶிதம் । நைவாஸௌ வேத ஸம்ஹாரம் ப்ராணபாத உபஸ்திதே

பகவான் கூறினான்: இது, த்ரோணபுத்தன் ஏவிய பிரம்மாஸ்திரம் என்பதை அறிந்து கொள்; அவனுக்கு அதை எவ்வாறு திரும்பப் பெறுவது என்று தெரியாது, உயிருக்கு ஆபத்து நெருங்கியிருக்கிறது.

ந ஹ்யஸ்யாந்யதமம் கிஞ்சித் அஸ்த்ரம் ப்ரத்யவகர்ஶநம் । ஜஹ்யஸ்த்ரதேஜ உந்நத்தம் அஸ்த்ரஜ்ஞோ ஹ்யஸ்த்ரதேஜஸா

இதற்கு வேறு எந்த ஆயுதமும் எதிராக முடியாது; இதைப் போல் இன்னொரு ஆயுதம் மட்டுமே இதை அடக்க முடியும், ஆயுதங்களை அறிந்தவனே ஆயுதத்தின் சக்தியை அடக்க முடியும்.

ஸூத உவாச । ஶ்ருத்வா பகவதா ப்ரோக்தம் பால்குநஃ பரவீரஹா । ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வாபஸ்தம் பரிக்ரம்ய ப்ராஹ்மம் ப்ராஹ்மாய ஸம்ததே

சூதர் கூறினான்: பகவான் சொன்னதை கேட்ட அர்ஜுனன், பகைவரை அழிப்பவன், தண்ணீரைத் தொடந்து, சுற்றி வந்து, பிரம்மாஸ்திரத்தை எதிராக பிரம்மாஸ்திரத்தால் ஏவினான்.

ஸம்ஹத்ய அந்யோந்யம் உபயோஃ தேஜஸீ ஶரஸம்வ்ரு'தே । ஆவ்ரு'த்ய ரோதஸீ கம் ச வவ்ரு'தாதேऽர்கவஹ்நிவத்

இரு ஆயுதங்களின் ஒளி ஒன்றோடொன்று மோத, அம்புகளால் சூழப்பட்டு, பூமி மற்றும் ஆகாயத்தை மூடி, சூரியனின் நெருப்பைப் போல பெரிதாகியது.

த்ரு'ஷ்ட்வாஸ்த்ரதேஜஸ்து தயோஃ த்ரிँல்லோகாந் ப்ரதஹந்மஹத் । தஹ்யமாநாஃ ப்ரஜாஃ ஸர்வாஃ ஸாம்வர்தகமமம்ஸத

அந்த இரு ஆயுதங்களின் தீப்பொலி மூன்று உலகங்களையும் எரிக்க, எல்லா உயிர்களும் எரியும்போது, இது அழிவின் நெருப்பாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தனர்.

ப்ரஜோபப்லவமாலக்ஷ்ய லோகவ்யதிகரம் ச தம் । மதம் ச வாஸுதேவஸ்ய ஸம்ஜஹாரார்ஜுநோ த்வயம்

மக்கள் குழப்பமும், உலகங்களில் ஏற்பட்ட கலவரமும் பார்த்து, வாசுதேவனின் உபதேசத்தை நினைவுகூர்ந்து, அர்ஜுனன் இரு ஆயுதங்களையும் திரும்பப் பெற்றான்.

தத ஆஸாத்ய தரஸா தாருணம் கௌதமீஸுதம் । பபம்தாமர்ஷதாம்ராக்ஷஃ பஶும் ரஶநயா யதா

பின்னர், கோபத்தால் கண்கள் சிவந்தவனாக, அர்ஜுனன் வேகமாக சென்று, கொடிய கௌதமியின் மகனை, மிருகத்தை கட்டுவது போலக் கட்டினான்.

ஶிபிராய நிநீஷந்தம் ரஜ்ஜ்வா பத்த்வா ரிபும் பலாத் । ப்ராஹார்ஜுநம் ப்ரகுபிதோ பகவாந் அம்புஜேக்ஷணஃ

பகையை கட்டி, அவனை முகாமுக்கு அழைத்துச் செல்ல முயன்றபோது, தாமரைப்போல் கண்கள் கொண்ட பகவான் கோபத்துடன் அர்ஜுனனை நோக்கி பேசினான்.

மைநம் பார்தார்ஹஸி த்ராதும் ப்ரஹ்மபம்துமிமம் ஜஹி । யோ அஸௌ அநாகஸஃ ஸுப்தாந் அவதீந்நிஶி பாலகாந்

பார்த்தா, இவனை காப்பாற்ற வேண்டாம்! இந்தப் பெயருக்கு மட்டும் பிராமணனை, இரவில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குற்றமற்ற சிறார்களை கொன்றவனை, நீ கொல்ல வேண்டும்.