ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸூத உவாச - ஆக்ரு'ஷ்ணநிர்கமாத் த்ரிம்ஶத் வர்ஷாதிககதே கலௌ । நவமீதோ நபஸ்யே ச கதாரம்பம் ஶுகோऽகரோத்

சூதர் சொன்னார்: கிருஷ்ணர் விட்டு சென்ற பிறகு முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, கலியுகம் விரிந்திருந்தது. பாத்ரபத மாதத்தின் சுக்லபட்ச நவமியில், சுகதேவர் கதையை ஆரம்பித்தார்.

பரீக்ஷித் ஶ்ரவணாந்தே ச கலௌ வர்ஷஶதத்வயே । ஶுத்தே ஶுசௌ நவம்யாம் ச தேநுஜோऽகதயத்கதாம்

பரீக்ஷித்தின் கேட்டல் முடிவில், கலியுகத்தில் இருநூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின், ஒரு தூய மற்றும் புண்ணிய நவமி நாளில், பசுவின் மகனான கோகர்ணர் அந்தக் கதையை சொன்னார்.

தஸ்மாதபி கலௌ ப்ராப்தே த்ரிம்ஶத் வர்ஷகதே ஸதி । ஊசுரூர்ஜே ஸிதே பக்ஷே நவம்யாம் ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ

அதற்குப் பிறகு, கலியுகம் மேலும் முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, கார்த்திகை மாத சுக்லபட்ச நவமியில், பிரம்மாவின் மகன்கள் அந்தக் கதையை சொன்னார்கள்.

இத்யேத்ததே ஸமாக்யாதம் யத்ப்ரு'ஷ்டோऽஹம் த்வயாநக । கலௌ பாகவதீ வார்தா பவரோகவிநாஶிநீ

இவ்வாறு, பாவமில்லாதவரே, நீங்கள் கேட்டதை நான் விவரித்தேன்: கலியுகத்தில் பாகவதக் கதை, இது சம்சார நோயை அழிக்கிறது.

(வஸம்ததிலகா) க்ரு'ஷ்ணப்ரியம் ஸகலகல்மஷநாஶநம் ச முக்த்யேகஹேதுமிஹ பக்திவிலாஸகாரி ஸந்தஃ கதாநகமிதம் பிபதாதரேண லோகே ஹி தீர்தபரிஶீலநஸேவயா கிம்

கிருஷ்ணருக்கு பிரியமானதும், எல்லா பாவங்களையும் நீக்கும், மோக்ஷத்திற்கு ஒரே காரணமாகவும், பக்தியின் மகிழ்ச்சி விளைவிப்பதாகவும் இருக்கும் இந்தக் கதையை, நல்லவர்கள் பக்தியுடன் அருந்தட்டும்; இந்த உலகில் தீர்த்தயாத்திரையோ வேறு சேவையோ தேவையில்லை.

(அபரவக்த்ர) ஸ்வபுருஷமபி வீக்ஷ்ய பாஶஹஸ்தம் வததி யமஃ கில தஸ்ய கர்ணமூலே । பரிஹர பகவத்கதாஸு மத்தாந் ப்ரபுரஹமந்யுந்ரு'ணாம் ந வைஷ்ணவாநாம்

தன் பணியாளன் பாசம் பிடித்திருப்பதை யமன் பார்த்தாலும், அவன் காதருகில் சொல்வதாகக் கூறப்படுகிறது: 'பகவான் கதைகளில் மனம் மயங்கியவர்களைத் தொலைவிடு; நான் மற்றவர்களின் கோபத்துக்கு அதிபதி, ஆனால் வைஷ்ணவர்களுக்கு அல்ல.'

(ஶிகரிணீ) அஸாரே ஸம்ஸாரே விஷயவிஷஸங்‌காகுலதியஃ க்ஷணார்தம் க்ஷேமார்தம் பிபத ஶுககாதாதுலஸுதாம் । கிமர்தம் வ்யர்தம் போ வ்ரஜத குபதே குத்ஸிதகதே பரீக்ஷித்ஸாக்ஷீ யத் ஶ்ரவணகதமுக்த்யுக்திகதநே

இந்த நிலையற்ற உலகில், விஷயங்கள் என்ற விஷத்தில் மனம் குழம்புகிறபோது, ஒரு கணம் கூட உங்கள் நன்மைக்காக சுகதேவரின் அமுதமான பாடல்களை அருந்துங்கள். பரீக்ஷித் சाक्षியாகக் கேட்ட இந்த மோக்ஷம் தரும் கதையை விட்டுவிட்டு, வீணாகத் தவறான வழியில், தாழ்ந்த கதைகளைக் கேட்க எதற்காகச் செல்ல வேண்டும்?

(அநுஷ்டுப்) ரஸப்ரவாஹஸம்ஸ்தேந ஶ்ரீஶுகேநேரிதா கதா । கண்டே ஸம்பத்யதே யேந ஸ வைகுண்டப்ரபுர்பவேத்

சுகதேவர் சொன்ன, ரசம் ஓடும் கதையை, யார் தங்கள் குரலில் கட்டிக்கொள்கிறாரோ, அவர்கள் வைகுண்டநாதராகிறார்கள்.

(மாலிநீ) இதி ச பரமகுஹ்யம் ஸர்வஸித்தாந்தஸித்தம் ஸபதி நிகதிதம் தே ஶாஸ்த்ரபுஞ்ஜம் விலோக்ய । ஜகதி ஶுககதாதோ நிர்மலம் நாஸ்தி கிஞ்சித் பிப பரஸுகஹேதோர்த்வாதஶஸ்கந்தஸாரம்

இவ்வாறு, எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட மிக ரகசியமான உண்மை உடனே உனக்குச் சொன்னேன்; நூல்கள் அனைத்தையும் ஆராய்ந்தபோது, இந்த உலகில் ஶுகரின் கதைபோல் தூயது எதுவும் இல்லை. உன்னத ஆனந்தத்துக்காக, பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களின் சாரத்தை நீ குடி.

(ப்ரஹர்ஷிணீ) ஏதாம் யோ நியததயா ஶ்ர்ரு'ணோதி பக்த்யா யஶ்சைநாம் கதயதி ஶுத்தவைஷ்ணவாக்ரே । தௌ ஸம்யக் விதிகரணாத்பலம் லபேதே யாதார்த்யாந்ந ஹி புவநே கிமப்யஸாத்யம்

யார் இந்தக் கதையை பக்தியோடு ஒழுங்காகக் கேட்கிறார்களோ, யார் இதை தூய வைஷ்ணவர்களின் முன்னிலையில் சொல்கிறார்களோ, அவர்கள் இருவரும் முறையாகச் செய்ததால் அதன் பலனைப் பெறுவார்கள்; அவர்களுக்கு இந்த உலகில் எதுவும் கிடைக்க முடியாதது இல்லை.

ஶௌநக உவாச । (அநுஷ்டுப்) நிர்கதே நாரதே ஸூத பகவாந் பாதராயணஃ । ஶ்ருதவாம்ஸ்ததபிப்ரேதம் ததஃ கிமகரோத் விபுஃ । ஸூத உவாச । ப்ரஹ்மநத்யாம் ஸரஸ்வத்யாம் ஆஶ்ரமஃ பஶ்சிமே தடே । ஶம்யாப்ராஸ இதி ப்ரோக்த ரு'ஷீணாம் ஸத்ரவர்தநஃ

ஶௌணகன் கேட்டான்: நாரதர் புறப்பட்ட பிறகு, பாகவான் பாதராயணர் அவருடைய எண்ணத்தைப் புரிந்து கொண்டு அடுத்து என்ன செய்தார்? சூதர் சொன்னார்: தெய்வீகமான சரஸ்வதி நதியின் மேற்கு கரையில், ஋ஷிகள் கூடும் இடமாகப் புகழ்பெற்ற ஶம்யாப்ராஸம் என்ற ஒரு ஆசிரமம் உள்ளது.

தஸ்மிந் ஸ்வ ஆஶ்ரமே வ்யாஸோ பதரீஷண்டமண்டிதே । ஆஸீநோऽப உபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ப்ரணிதத்யௌ மநஃ ஸ்வயம்

அந்த ஆசிரமத்தில், பல பதரிக்காய் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இடத்தில், வியாசர் அமர்ந்து, தண்ணீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, தன் மனதைத் தானே ஒருமைப்படுத்தினார்.

பக்தியோகேந மநஸி ஸம்யக் ப்ரணிஹிதேऽமலே । அபஶ்யத் புருஷம் பூர்ணம் மாயாம் ச ததபாஶ்ரயம்

பக்தி யோகத்தின் மூலம் தூயும் நிலையாக மனதை நிலைநிறுத்தி, அவர் பரிபூரணமான பரமனையும், அவரை சார்ந்துள்ள மாயையையும் கண்டார்.

யயா ஸம்மோஹிதோ ஜீவ ஆத்மாநம் த்ரிகுணாத்மகம் । பரோऽபி மநுதேऽநர்தம் தத்க்ரு'தம் சாபிபத்யதே

அந்த மாயையால், உயிர்கள் தாங்கள் மூன்று குணங்களால் ஆனவர்கள் என்று தவறாக நினைத்து, தாங்கள் அல்லாத துன்பங்களை தாம் அனுபவிக்கிறோம் என்று கருதி, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

அநர்தோபஶமம் ஸாக்ஷாத் பக்தியோகமதோக்ஷஜே । லோகஸ்யாஜாநதோ வித்வாம்ந் சக்ரே ஸாத்வதஸம்ஹிதாம்

இந்தத் துன்பங்களைத் தீர்க்க, அறிஞர், அறியாத மக்களுக்கு ஆத்மா தன்னுடைய பக்தியை நேரடியாகக் காட்டும் பாகவத சாஹித்யத்தை உருவாக்கினார்.

யஸ்யாம் வை ஶ்ரூயமாணாயாம் க்ரு'ஷ்ணே பரமபூருஷே । பக்திருத்பத்யதே பும்ஸஃ ஶோகமோஹபயாபஹா

இந்த நூலைக் கேட்டபோது, பரமபுருஷனான கிருஷ்ணரிடம் பக்தி பிறக்கிறது; அது மனுஷனின் துக்கம், மயக்கம், பயம் ஆகியவற்றை நீக்குகிறது.

ஸ ஸம்ஹிதாம் பாகவதீம் க்ரு'த்வாநுக்ரம்ய சாத்மஜம் । ஶுகம் அத்யாபயாமாஸ நிவ்ரு'த்திநிரதம் முநிஃ

இந்த பாகவத சாஹித்யத்தை முறையாக அமைத்துப் பின்பு, அந்த முனிவர் துறவறத்தில் நிலைபெற்ற தன் மகன் ஶுகருக்கு அதை உபதேசித்தார்.

ஶௌநக உவாச । ஸ வை நிவ்ரு'த்திநிரதஃ ஸர்வத்ரோபேக்ஷகோ முநிஃ । கஸ்ய வா ப்ரு'ஹதீம் ஏதாம் ஆத்மாராமஃ ஸமப்யஸத்

ஶௌணகன் கேட்டான்: துறவறையில் நிலைபெற்று, எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்ப்பவர், ஆனந்தத்தில் தானே நிறைந்தவர், அந்த பெரிய நூலை ஏன் படித்தார்?

ஸூத உவாச । ஆத்மாராமாஶ்ச முநயோ நிர்க்ரந்தா அப்யுருக்ரமே । குர்வந்தி அஹைதுகீம் பக்திம் இத்தம்பூதகுணோ ஹரிஃ

சூதர் சொன்னார்: தானே ஆனந்தத்தில் நிறைந்த முனிவர்களும், எந்த பந்தமும் இல்லாதவர்களும், ஹரியின் குணங்கள் காரணமாக காரணமில்லாத பக்தியைச் செய்கிறார்கள்.

ஹரேர்குணாக்ஷிப்தமதிஃ பகவாந் பாதராயணிஃ । அத்யகாந் மஹதாக்யாநம் நித்யம் விஷ்ணுஜநப்ரியஃ

ஹரியின் குணங்களில் மனம் ஈர்க்கப்பட்ட பாதராயணியின் மகன், விஷ்ணுவின் பக்தர்களுக்குப் பிடித்த பெரிய கதையை எப்போதும் படித்து வந்தார்.

பரீக்ஷிதோऽத ராஜர்ஷேஃ ஜந்மகர்மவிலாபநம் । ஸம்ஸ்தாம் ச பாண்டுபுத்ராணாம் வக்ஷ்யே க்ரு'ஷ்ணகதோதயம்

இப்போது, பரீக்ஷித்தின் பிறப்பு, செயல்கள், மறைவு, பாண்டுபுத்திரர்களின் இறுதி, கிருஷ்ணரின் கதையின் ஆரம்பம் ஆகியவற்றை நான் விவரிக்கப் போகிறேன்.

(இம்த்ரவஜ்ரா) யதா ம்ரு'தே கௌரவஸ்ரு'ஞ்ஜயாநாம் வீரேஷ்வதோ வீரகதிம் கதேஷு । வ்ரு'கோதராவித்தகதாபிமர்ஶ பக்நோருதண்டே த்ரு'தராஷ்ட்ரபுத்ரே

கௌரவர்களும் ஸ்ருஞ்ஜயர்களும் போரிடும் போது, வீரர்கள் வீர மரணத்தை அடைந்து, துருதராஷ்டிரரின் மகன், பீமனின் களிறு தாக்கியதால், தொடைகள் உடைந்து விழுந்தான்.

பர்துஃ ப்ரியம் த்ரௌணிரிதி ஸ்ம பஶ்யந் க்ரு'ஷ்ணாஸுதாநாம் ஸ்வபதாம் ஶிராம்ஸி । உபாஹரத் விப்ரியமேவ தஸ்ய ஜுகுப்ஸிதம் கர்ம விகர்ஹயந்தி

இதைப் பார்த்து, தன் ஆசானுக்கு பிடிக்க வேண்டும் என்று ஆச்வத்தாமன் நினைத்து, தூங்கிக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவின் மக்களின் தலைகளை வெட்டி, எல்லோரும் தள்ளுபடி செய்யும் ஒரு கொடூரமான செயலையே செய்தான்.

மாதா ஶிஶூநாம் நிதநம் ஸுதாநாம் நிஶம்ய கோரம் பரிதப்யமாநா । ததாருதத் பாஷ்பகலாகுலாக்ஷீ தாம் ஸாம்த்வயந்நாஹ கிரீடமாலீ

தன் பிள்ளைகள் கொல்லப்பட்டதை கேட்ட தாயார், பயங்கரமான துயரத்தில் மூழ்கி, கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பி அழுதார்; அவளை ஆறுதல் கூற, கிரீடம் சூடியவர் பேசினார்.

ததா ஶுசஸ்தே ப்ரம்ரு'ஜாமி பத்ரே யத்‍ப்ரஹ்மபம்தோஃ ஶிர ஆததாயிநஃ । காண்டீவமுக்தைஃ விஶிகைருபாஹரே த்வாக்ரம்ய யத்ஸ்நாஸ்யஸி தக்தபுத்ரா

அவர் சொன்னார்: நல்லவளே, அந்த ப்ரஹ்மண குலத்தைச் சேர்ந்த துஷ்டனின், அக்கிரமி தலைையை, நான் காண்டீவம் விலிலிருந்து விடும் அம்புகளால் கொண்டு வந்து, நீ உன் பிள்ளைகளைச் சுட்டு முடித்தபின் குளிக்கும்படி செய்வேன்; உன் துயரைத் துடைப்பேன்.

(உபேம்த்ரவஜ்ரா) இதி ப்ரியாம் வல்குவிசித்ரஜல்பைஃ ஸ ஸாந்த்வயித்வாச்யுதமித்ரஸூதஃ । அந்வாத்ரவத் தம்ஶித உக்ரதந்வா கபித்வஜோ குருபுத்ரம் ரதேந

இவ்வாறு, இனிமையான பலவகை வார்த்தைகளால் தன் மனைவியை ஆறுதல் கூறி, அச்யுதனின் நண்பனின் மகன் அர்ஜுனன், கோபத்துடன், ஹனுமான் கொடியுடன் கூடிய ரதத்தில், தன் ஆசானின் மகனை விரைவாகத் துரத்தினான்.

தமாபதந்தம் ஸ விலக்ஷ்ய தூராத் குமாரஹோத்விக்நமநா ரதேந । பராத்ரவத் ப்ராணபரீப்ஸுருர்வ்யாம் யாவத்‍கமம் ருத்ரபயாத் யதார்கஃ

அவன் தூரத்தில் இருந்து விரைவாக வந்து கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த குமாரன், மனம் கலங்கியவனாக, உயிரைக் காப்பாற்ற விரும்பி, தனது ரதத்தில் பூமியில் எங்கும் ஓடினான்; அது ருத்ரனைப் பயந்து ஒருவர் சூரியனிடமிருந்து தப்பிப்பதைப் போலவே.

(அநுஷ்டுப்) யதாஶரணமாத்மாநம் ஐக்ஷத ஶ்ராந்தவாஜிநம் । அஸ்த்ரம் ப்ரஹ்மஶிரோ மேநே ஆத்மத்ராணம் த்விஜாத்மஜஃ

தன் குதிரைகள் சோர்ந்துவிட்டன என்றும், தன்னை பாதுகாப்பதற்கு வேறு யாரும் இல்லையென்றும் அந்த இருமுறை பிறந்தவனின் மகன் பார்த்தபோது, உயிரைக் காப்பாற்றும் ஒரே வழி என்று பிரம்மாஸ்திரத்தை நினைத்தான்.

அதோபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஸலிலம் ஸந்ததே தத்ஸமாஹிதஃ । அஜாநந் உபஸம்ஹாரம் ப்ராணக்ரு'ச்ச்ர உபஸ்திதே

பின்னர், தண்ணீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, அந்த ஆயுதத்தை ஏவினான்; ஆனால் அதை எவ்வாறு திரும்பப் பெறுவது என்று அறியாமல், உயிருக்கு ஆபத்து நெருங்கியிருந்தது.