ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

ஸூத உவாச - (இம்த்ரவம்ஶா) ஏவம் ப்ருவாணே ஸதி பாதராயணௌ மத்யே ஸபாயாம் ஹரிராவிராஸீத் । ப்ரஹ்ராதபல்யுத்தவபால்குநாதிபிஃ வ்ரு'த்தம் ஸுரர்ஷிஸ்தமபூஜயச்ச தாந்

சூதர் சொன்னார்: அந்தச் சமயத்தில் பாதராயணன் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, அந்தச் சபையில் ஹரி திகழ்ந்து தோன்றினார். அவருடன் பிரஹ்லாதன், பாலி, உத்தவன், அர்ஜுனன் மற்றும் பலரும் இருந்தார்கள். தேவரிஷி நாரதர் அவரையும், அந்தச் சஹாயர்களையும் மரியாதையுடன் வணங்கினார்.

த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரஸந்நம் மஹதாஸநே ஹரிம் தே சக்ரிரே கீர்தநமக்ரதஸ்ததா । பவோ பவாந்யா கமலாஸநஸ்து தத்ராகமத் கீர்தநதர்ஶநாய

அந்த உயர்ந்த ஆசனத்தில் பிரகாசமாக அமர்ந்திருந்த ஹரியை பார்த்து, அவர்கள் முன்பாகவே புகழ்ச்சி பாட ஆரம்பித்தார்கள். பிறகு பார்வதியுடன் சிவபெருமான், தாமரையில் அமர்ந்த பிரம்மாவும் அங்கு வந்து, அந்தப் புகழ்ச்சியை காண விரும்பினார்கள்.

(ஸ்ரக்தரா) ப்ரஹ்ராதஸ்தாலதாரீ தரலகதிதயா சோத்தவஃ காம்ஸ்யதாரீ வீணாதாரீ ஸுரர்ஷி ஸ்வரகுஶலதயா ராககர்தார்ஜுநோऽபூத் । இந்த்ரோऽவாதீந்ம்ரு'தங்‌கம் ஜய ஜய ஸுகராஃ கீர்தநே தே குமாரா யத்ராக்ரே பவவக்தா ஸரஸரசநயா வ்யாஸபுத்ரோ பபூவ

(உபேம்த்ரவஜ்ரா) நநர்த மத்யே த்ரிகமேவ தத்ர பக்த்யாதிகாநாம் நடவத்ஸுதேஜஸாம் । அலௌலிகம் கீர்தநமேததீக்ஷ்ய ஹரிஃ ப்ரஸந்நோऽபி வசோऽப்ரவீத் தத்

அங்கே நடுவில் ஹரி, சிவன், பிரம்மா ஆகிய மூவரும் ஒன்றாக நடனமாடினர்; அவர்கள் பக்தர்களில் மிகுந்த ஒளியுடன் கலைஞர்களைப் போல் திகழ்ந்தனர். இந்த அற்புதமான புகழ்ச்சியை பார்த்து, ஹரி மகிழ்ச்சியுடன் இவ்வாறு பேசினார்.

(இம்த்ரவஜ்ரா) மத்தோ வரம் பாவவ்ரு'தாத்‌வ்ரு'ணுத்வம் ப்ரீதஃ கதாகீர்தநதோऽஸ்மி ஸாம்ப்ரதம் । ஶ்ருத்வேதி தத்வாக்யமதிப்ரஸந்நாஃ ப்ரேமார்த்ரசித்தா ஹரிமூசிரே தே

உங்கள் மனப்பூர்வமான பக்திக்கு ஏற்ப என்னிடமிருந்து ஒரு வரம் கேளுங்கள்; உங்கள் கதைப்பாடலும் புகழ்ச்சியாலும் நான் இப்போது மிகவும் மகிழ்ந்துள்ளேன். இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அவர்கள் அனைவரும் அன்பால் நெகிழ்ந்து, மகிழ்ச்சியுடன் ஹரியிடம் பேசினார்கள்.

(உபேம்த்ரவஜ்ரா) நகாஹகாதாஸு ச ஸர்வபக்தைஃ ஏபிஸ்த்வயா பாவ்யமிதி ப்ரயத்‍நாத் । மநோரதோऽயம் பரிபூரநீயஃ ததேதி சோக்த்வாந்தரதீயதாச்யுதஃ

மலைகளும் பாம்புகளும் பாடும் பாடல்களில், எல்லா பக்தர்களாலும் நீ எப்போதும் நினைவில் வைக்கப்பட வேண்டும் என்று நாங்கள் விரும்புகிறோம்; இந்த ஆசை நிறைவேற வேண்டும். 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று கூறி, அச்ச்யுதன் மறைந்துவிட்டான்.

(வம்ஶஸ்த) ததோऽநமத்தத் சரணேஷு நாரதஃ ததா ஶுகாதீநபி தாபஸாம்ஶ்ச । அத ப்ரஹ்ரு'ஷ்டாஃ பரிநஷ்டமோஹாஃ ஸர்வ யயுஃ பீதகதாம்ரு'தாஸ்தே

பின்னர் நாரதர் அவரது பாதங்களில் வணங்கினார்; அதைப் போல சுகதேவரும் மற்ற தவசிகளும் வணங்கினார்கள். அவர்கள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன், மாயை நீங்கி, அந்தத் தெய்வீகக் கதையின் அமிர்தை அருந்தி, அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

(இம்த்ரவஜ்ரா) பக்திஃ ஸுதாப்யாம் ஸஹ ரக்ஷிதா ஸா ஶாஸ்த்ரே ஸ்வகீயேऽபி ததா ஶுகேந । அதோ ஹரிர்பாகவதஸ்ய ஸேவநாத் சித்தம் ஸமாயாதி ஹி வைஷ்ணவாநாம்

அந்த பக்தி, தனது மக்களுடன் சேர்ந்து, சுகதேவரால் அவருடைய சாஸ்திரத்திலும் பாதுகாக்கப்பட்டது. அதனால், பாகவதத்தை சேவிப்பதன் மூலம் வைஷ்ணவர்களின் மனம் ஹரியிடம் ஈர்க்கப்படுகிறது.

தாரித்ர்யதுஃகஜ்வரதாஹிதாநாம் மாயாபிஶாசீபரிமர்திதாநாம் ஸம்ஸாரஸிந்தௌ பரிபாதிதாநாம் க்ஷேமாய வை பாகவதம் ப்ரகர்ஜதி

படிப்படியாக வறுமை, துயரம், நோய் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், மாயை என்ற பேயால் சிதறடிக்கப்பட்டவர்களுக்கும், சம்சாரச் சமுத்திரத்தில் மூழ்கியவர்களுக்கும், பாகவதம் அவர்களுக்காக நன்மைக்காக ஒலிக்கிறது.

ஶௌநக உவாச - (அநுஷ்டுப்) ஶுகேநோக்தம் கதா ராஜ்ஞே கோகர்ணேந கதா புநஃ । ஸுரர்ஷயே கதா ப்ராஹ்மைஃ சிந்தி மே ஸம்ஶயம் த்விமம்

சௌனகர் கேட்டார்: சுகதேவர் எப்போது அரசனிடம் சொன்னார்? கோகர்ணர் எப்போது மீண்டும் சொன்னார்? தேவரிஷி எப்போது பிராமணர்களிடம் சொன்னார்? இந்த சந்தேகத்தை நீக்குங்கள்.

ஸூத உவாச - ஆக்ரு'ஷ்ணநிர்கமாத் த்ரிம்ஶத் வர்ஷாதிககதே கலௌ । நவமீதோ நபஸ்யே ச கதாரம்பம் ஶுகோऽகரோத்

சூதர் சொன்னார்: கிருஷ்ணர் விட்டு சென்ற பிறகு முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, கலியுகம் விரிந்திருந்தது. பாத்ரபத மாதத்தின் சுக்லபட்ச நவமியில், சுகதேவர் கதையை ஆரம்பித்தார்.

பரீக்ஷித் ஶ்ரவணாந்தே ச கலௌ வர்ஷஶதத்வயே । ஶுத்தே ஶுசௌ நவம்யாம் ச தேநுஜோऽகதயத்கதாம்

பரீக்ஷித்தின் கேட்டல் முடிவில், கலியுகத்தில் இருநூறு ஆண்டுகள் கடந்தபின், ஒரு தூய மற்றும் புண்ணிய நவமி நாளில், பசுவின் மகனான கோகர்ணர் அந்தக் கதையை சொன்னார்.

தஸ்மாதபி கலௌ ப்ராப்தே த்ரிம்ஶத் வர்ஷகதே ஸதி । ஊசுரூர்ஜே ஸிதே பக்ஷே நவம்யாம் ப்ரஹ்மணஃ ஸுதாஃ

அதற்குப் பிறகு, கலியுகம் மேலும் முப்பது ஆண்டுகள் கடந்தபோது, கார்த்திகை மாத சுக்லபட்ச நவமியில், பிரம்மாவின் மகன்கள் அந்தக் கதையை சொன்னார்கள்.

இத்யேத்ததே ஸமாக்யாதம் யத்ப்ரு'ஷ்டோऽஹம் த்வயாநக । கலௌ பாகவதீ வார்தா பவரோகவிநாஶிநீ

இவ்வாறு, பாவமில்லாதவரே, நீங்கள் கேட்டதை நான் விவரித்தேன்: கலியுகத்தில் பாகவதக் கதை, இது சம்சார நோயை அழிக்கிறது.

(வஸம்ததிலகா) க்ரு'ஷ்ணப்ரியம் ஸகலகல்மஷநாஶநம் ச முக்த்யேகஹேதுமிஹ பக்திவிலாஸகாரி ஸந்தஃ கதாநகமிதம் பிபதாதரேண லோகே ஹி தீர்தபரிஶீலநஸேவயா கிம்

கிருஷ்ணருக்கு பிரியமானதும், எல்லா பாவங்களையும் நீக்கும், மோக்ஷத்திற்கு ஒரே காரணமாகவும், பக்தியின் மகிழ்ச்சி விளைவிப்பதாகவும் இருக்கும் இந்தக் கதையை, நல்லவர்கள் பக்தியுடன் அருந்தட்டும்; இந்த உலகில் தீர்த்தயாத்திரையோ வேறு சேவையோ தேவையில்லை.

(அபரவக்த்ர) ஸ்வபுருஷமபி வீக்ஷ்ய பாஶஹஸ்தம் வததி யமஃ கில தஸ்ய கர்ணமூலே । பரிஹர பகவத்கதாஸு மத்தாந் ப்ரபுரஹமந்யுந்ரு'ணாம் ந வைஷ்ணவாநாம்

தன் பணியாளன் பாசம் பிடித்திருப்பதை யமன் பார்த்தாலும், அவன் காதருகில் சொல்வதாகக் கூறப்படுகிறது: 'பகவான் கதைகளில் மனம் மயங்கியவர்களைத் தொலைவிடு; நான் மற்றவர்களின் கோபத்துக்கு அதிபதி, ஆனால் வைஷ்ணவர்களுக்கு அல்ல.'

(ஶிகரிணீ) அஸாரே ஸம்ஸாரே விஷயவிஷஸங்‌காகுலதியஃ க்ஷணார்தம் க்ஷேமார்தம் பிபத ஶுககாதாதுலஸுதாம் । கிமர்தம் வ்யர்தம் போ வ்ரஜத குபதே குத்ஸிதகதே பரீக்ஷித்ஸாக்ஷீ யத் ஶ்ரவணகதமுக்த்யுக்திகதநே

இந்த நிலையற்ற உலகில், விஷயங்கள் என்ற விஷத்தில் மனம் குழம்புகிறபோது, ஒரு கணம் கூட உங்கள் நன்மைக்காக சுகதேவரின் அமுதமான பாடல்களை அருந்துங்கள். பரீக்ஷித் சाक्षியாகக் கேட்ட இந்த மோக்ஷம் தரும் கதையை விட்டுவிட்டு, வீணாகத் தவறான வழியில், தாழ்ந்த கதைகளைக் கேட்க எதற்காகச் செல்ல வேண்டும்?

(அநுஷ்டுப்) ரஸப்ரவாஹஸம்ஸ்தேந ஶ்ரீஶுகேநேரிதா கதா । கண்டே ஸம்பத்யதே யேந ஸ வைகுண்டப்ரபுர்பவேத்

சுகதேவர் சொன்ன, ரசம் ஓடும் கதையை, யார் தங்கள் குரலில் கட்டிக்கொள்கிறாரோ, அவர்கள் வைகுண்டநாதராகிறார்கள்.

(மாலிநீ) இதி ச பரமகுஹ்யம் ஸர்வஸித்தாந்தஸித்தம் ஸபதி நிகதிதம் தே ஶாஸ்த்ரபுஞ்ஜம் விலோக்ய । ஜகதி ஶுககதாதோ நிர்மலம் நாஸ்தி கிஞ்சித் பிப பரஸுகஹேதோர்த்வாதஶஸ்கந்தஸாரம்

இவ்வாறு, எல்லா சாஸ்திரங்களாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட மிக ரகசியமான உண்மை உடனே உனக்குச் சொன்னேன்; நூல்கள் அனைத்தையும் ஆராய்ந்தபோது, இந்த உலகில் ஶுகரின் கதைபோல் தூயது எதுவும் இல்லை. உன்னத ஆனந்தத்துக்காக, பன்னிரண்டு ஸ்கந்தங்களின் சாரத்தை நீ குடி.

(ப்ரஹர்ஷிணீ) ஏதாம் யோ நியததயா ஶ்ர்ரு'ணோதி பக்த்யா யஶ்சைநாம் கதயதி ஶுத்தவைஷ்ணவாக்ரே । தௌ ஸம்யக் விதிகரணாத்பலம் லபேதே யாதார்த்யாந்ந ஹி புவநே கிமப்யஸாத்யம்

யார் இந்தக் கதையை பக்தியோடு ஒழுங்காகக் கேட்கிறார்களோ, யார் இதை தூய வைஷ்ணவர்களின் முன்னிலையில் சொல்கிறார்களோ, அவர்கள் இருவரும் முறையாகச் செய்ததால் அதன் பலனைப் பெறுவார்கள்; அவர்களுக்கு இந்த உலகில் எதுவும் கிடைக்க முடியாதது இல்லை.

ஶௌநக உவாச । (அநுஷ்டுப்) நிர்கதே நாரதே ஸூத பகவாந் பாதராயணஃ । ஶ்ருதவாம்ஸ்ததபிப்ரேதம் ததஃ கிமகரோத் விபுஃ । ஸூத உவாச । ப்ரஹ்மநத்யாம் ஸரஸ்வத்யாம் ஆஶ்ரமஃ பஶ்சிமே தடே । ஶம்யாப்ராஸ இதி ப்ரோக்த ரு'ஷீணாம் ஸத்ரவர்தநஃ

ஶௌணகன் கேட்டான்: நாரதர் புறப்பட்ட பிறகு, பாகவான் பாதராயணர் அவருடைய எண்ணத்தைப் புரிந்து கொண்டு அடுத்து என்ன செய்தார்? சூதர் சொன்னார்: தெய்வீகமான சரஸ்வதி நதியின் மேற்கு கரையில், ஋ஷிகள் கூடும் இடமாகப் புகழ்பெற்ற ஶம்யாப்ராஸம் என்ற ஒரு ஆசிரமம் உள்ளது.

தஸ்மிந் ஸ்வ ஆஶ்ரமே வ்யாஸோ பதரீஷண்டமண்டிதே । ஆஸீநோऽப உபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ப்ரணிதத்யௌ மநஃ ஸ்வயம்

அந்த ஆசிரமத்தில், பல பதரிக்காய் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இடத்தில், வியாசர் அமர்ந்து, தண்ணீரால் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, தன் மனதைத் தானே ஒருமைப்படுத்தினார்.

பக்தியோகேந மநஸி ஸம்யக் ப்ரணிஹிதேऽமலே । அபஶ்யத் புருஷம் பூர்ணம் மாயாம் ச ததபாஶ்ரயம்

பக்தி யோகத்தின் மூலம் தூயும் நிலையாக மனதை நிலைநிறுத்தி, அவர் பரிபூரணமான பரமனையும், அவரை சார்ந்துள்ள மாயையையும் கண்டார்.

யயா ஸம்மோஹிதோ ஜீவ ஆத்மாநம் த்ரிகுணாத்மகம் । பரோऽபி மநுதேऽநர்தம் தத்க்ரு'தம் சாபிபத்யதே

அந்த மாயையால், உயிர்கள் தாங்கள் மூன்று குணங்களால் ஆனவர்கள் என்று தவறாக நினைத்து, தாங்கள் அல்லாத துன்பங்களை தாம் அனுபவிக்கிறோம் என்று கருதி, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

அநர்தோபஶமம் ஸாக்ஷாத் பக்தியோகமதோக்ஷஜே । லோகஸ்யாஜாநதோ வித்வாம்ந் சக்ரே ஸாத்வதஸம்ஹிதாம்

இந்தத் துன்பங்களைத் தீர்க்க, அறிஞர், அறியாத மக்களுக்கு ஆத்மா தன்னுடைய பக்தியை நேரடியாகக் காட்டும் பாகவத சாஹித்யத்தை உருவாக்கினார்.

யஸ்யாம் வை ஶ்ரூயமாணாயாம் க்ரு'ஷ்ணே பரமபூருஷே । பக்திருத்பத்யதே பும்ஸஃ ஶோகமோஹபயாபஹா

இந்த நூலைக் கேட்டபோது, பரமபுருஷனான கிருஷ்ணரிடம் பக்தி பிறக்கிறது; அது மனுஷனின் துக்கம், மயக்கம், பயம் ஆகியவற்றை நீக்குகிறது.

ஸ ஸம்ஹிதாம் பாகவதீம் க்ரு'த்வாநுக்ரம்ய சாத்மஜம் । ஶுகம் அத்யாபயாமாஸ நிவ்ரு'த்திநிரதம் முநிஃ

இந்த பாகவத சாஹித்யத்தை முறையாக அமைத்துப் பின்பு, அந்த முனிவர் துறவறத்தில் நிலைபெற்ற தன் மகன் ஶுகருக்கு அதை உபதேசித்தார்.

ஶௌநக உவாச । ஸ வை நிவ்ரு'த்திநிரதஃ ஸர்வத்ரோபேக்ஷகோ முநிஃ । கஸ்ய வா ப்ரு'ஹதீம் ஏதாம் ஆத்மாராமஃ ஸமப்யஸத்

ஶௌணகன் கேட்டான்: துறவறையில் நிலைபெற்று, எல்லாவற்றையும் சமமாகப் பார்ப்பவர், ஆனந்தத்தில் தானே நிறைந்தவர், அந்த பெரிய நூலை ஏன் படித்தார்?

ஸூத உவாச । ஆத்மாராமாஶ்ச முநயோ நிர்க்ரந்தா அப்யுருக்ரமே । குர்வந்தி அஹைதுகீம் பக்திம் இத்தம்பூதகுணோ ஹரிஃ

சூதர் சொன்னார்: தானே ஆனந்தத்தில் நிறைந்த முனிவர்களும், எந்த பந்தமும் இல்லாதவர்களும், ஹரியின் குணங்கள் காரணமாக காரணமில்லாத பக்தியைச் செய்கிறார்கள்.