ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

மாவமம்ஸ்தா மம ப்ரஹ்மந்வீர்யம் த்ர்யம்பகதோஷணம்। ம்ரு'த்யும் விஜித்ய ப்ரதநே ஆநேஷ்யே தே ப்ரஜாஃ ப்ரபோ

பிராமணரே, என் வீரத்தை நீ குறைத்து மதிக்க வேண்டாம்; அது திரியம்பகனை மகிழ்வித்தது. போரில் மரணத்தை வென்று, உங்கள் மக்களை திரும்பக் கொண்டு வருவேன்.

ஏவம் விஶ்ரம்பிதோ விப்ரஃ பால்குநேந பரந்தப। ஜகாம ஸ்வக்ரு'ஹம் ப்ரீதஃ பார்தவீர்யம் நிஶாமயந்

பால்குணனின் உறுதியான வார்த்தைகளால் மகிழ்ந்த பிராமணர், பார்த்தனின் வீரத்தை பார்த்து மகிழ்ந்து, தனது வீட்டிற்கு திரும்பினார்.

ப்ரஸூதிகால ஆஸந்நே பார்யாயா த்விஜஸத்தமஃ। பாஹி பாஹி ப்ரஜாம் ம்ரு'த்யோரித்யாஹார்ஜுநமாதுரஃ

பிராமணரின் மனைவிக்கு பிரசவ நேரம் வந்தபோது, அந்த சிறந்த பிராமணர் கலங்கிய மனதுடன், 'மரணத்திலிருந்து என் மகனை காப்பாற்று, காப்பாற்று!' என்று அர்ஜுனனை அழைத்தார்.

ஸ உபஸ்ப்ரு'ஶ்ய ஶுச்யம்போ நமஸ்க்ரு'த்ய மஹேஶ்வரம்। திவ்யாந்யஸ்த்ராணி ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய ஸஜ்யம் காண்டீவமாததே

அர்ஜுனன் தூய நீரில் குளித்து, மகேஸ்வரனை வணங்கி, தெய்வீக ஆயுதங்களை நினைத்து, காந்தீவ விலைத் தயாராக எடுத்தான்.

ந்யருணத்ஸூதிகாகாரம் ஶரைர்நாநாஸ்த்ரயோஜிதைஃ। திர்யகூர்த்வமதஃ பார்தஶ்சகார ஶரபஞ்ஜரம்

பார்த்தன் பல்வேறு ஆயுதங்களை பயன்படுத்தி அம்புகளால் பிரசவ அறையை மூடியான்; மேலும், கீழும், எல்லா பக்கங்களிலும் அம்புகளால் ஒரு கூண்டை உருவாக்கினான்.

ததஃ குமாரஃ ஸஞ்ஜாதோ விப்ரபத்ந்யா ருதந்முஹுஃ। ஸத்யோऽதர்ஶநமாபேதே ஸஶரீரோ விஹாயஸா

பின்னர், பிராமணரின் மனைவிக்கு குழந்தை பிறந்ததும், அது அழுது கொண்டே இருந்தது; உடனே, உடலோடு வானில் மறைந்துவிட்டது.

ததாஹ விப்ரோ விஜயம் விநிந்தந்க்ரு'ஷ்ணஸந்நிதௌ। மௌட்யம் பஶ்யத மே யோऽஹம் ஶ்ரத்ததே க்லீபகத்தநம்

அப்போது கிருஷ்ணன் முன்னிலையில், பிராமணர் அர்ஜுனனின் வெற்றியை இகழ்ந்து, 'அவன் பெருமை பேசினதை நம்பிய என் அறியாமையைப் பார்' என்றார்.

ந ப்ரத்யும்நோ நாநிருத்தோ ந ராமோ ந ச கேஶவஃ। யஸ்ய ஶேகுஃ பரித்ராதும் கோऽந்யஸ்ததவிதேஶ்வரஃ

பிரத்யும்னன், அனிருத்தன், ராமன், கேசவன் — இவர்களால் கூட காப்பாற்ற முடியவில்லை; பிறகு, உலகின் இறையா, வேறு யார் அதை செய்ய முடியும்?

திகர்ஜுநம் ம்ரு'ஷாவாதம் திகாத்மஶ்லாகிநோ தநுஃ। தைவோபஸ்ரு'ஷ்டம் யோ மௌட்யாதாநிநீஷதி துர்மதிஃ

அர்ஜுனனின் பொய்யான வார்த்தைகளுக்கும், தன்னைப் புகழ்ந்ததற்கும், அவன் விற்கும் அவமானம்; துஷ்ட புத்தியால், விதியால் ஏற்படும் காரியத்தை செய்ய நினைக்கிறான்.

ஏவம் ஶபதி விப்ரர்ஷௌ வித்யாமாஸ்தாய பால்குநஃ। யயௌ ஸம்யமநீமாஶு யத்ராஸ்தே பகவாந்யமஃ

இவ்வாறு பிராமண முனிவரால் திட்டப்பட்ட பால்குணன், தன் அறிவை நம்பி, சீக்கிரம் சம்யமனிக்கு — அங்கு எமன் இருக்கிறான் — சென்றான்.

விப்ராபத்யமசக்ஷாணஸ்தத ஐந்த்ரீ மகாத்புரீம்। ஆக்நேயீம் நைர்ரு'தீம் ஸௌம்யாம் வாயவ்யாம் வாருணீமத

பிராமணரின் மகனை அங்கு காணவில்லை; அதனால், ஆயுதம் ஏந்தி இந்திரனின் நகரம், அக்கினி, நிருத்தி, சோமன், வாயு, வருணன் ஆகியோரின் நகரங்களுக்கும் சென்றான்.

ரஸாதலம் நாகப்ரு'ஷ்டம் திஷ்ண்யாந்யந்யாந்யுதாயுதஃ। ததோऽலப்தத்விஜஸுதோ ஹ்யநிஸ்தீர்ணப்ரதிஶ்ருதஃ । அக்நிம் விவிக்ஷுஃ க்ரு'ஷ்ணேந ப்ரத்யுக்தஃ ப்ரதிஷேததா

பின்னர், ரசாதலம், வானம், மற்ற தெய்வங்களின் உலகங்களுக்கும் ஆயுதம் ஏந்தி சென்றான்; ஆனாலும் பிராமணரின் மகனை காணவில்லை, வாக்குறுதியை நிறைவேற்ற முடியாமல், நெருப்பில் குதிக்க நினைத்தான்; ஆனால் கிருஷ்ணன் தடுத்தான்.

தர்ஶயே த்விஜஸூநூம்ஸ்தே மாவஜ்ஞாத்மாநமாத்மநா। யே தே நஃ கீர்திம் விமலாம் மநுஷ்யாஃ ஸ்தாபயிஷ்யந்தி

கிருஷ்ணன் சொன்னான்: நான் உனக்கு அந்த பிராமணரின் மக்களை காண்பிப்பேன்; நீ உன்னை குறைத்து நினைக்காதே. எங்கள் தூய புகழை நிலைநிறுத்தும் மனிதர்கள் வாழ்த்தப்படுவார்கள்.

இதி ஸம்பாஷ்ய பகவாநர்ஜுநேந ஸஹேஶ்வரஃ। திவ்யம் ஸ்வரதமாஸ்தாய ப்ரதீசீம் திஶமாவிஶத்

இவ்வாறு அர்ஜுனனுடன் உரையாடிய இறைவன், உலகின் ஆண்டவரோடு சேர்ந்து தெய்வீக ரதத்தில் மேற்கு திசையில் புறப்பட்டார்.

ஸப்த த்வீபாந்ஸஸிந்தூம்ஶ்ச ஸப்த ஸப்த கிரீநத। லோகாலோகம் ததாதீத்ய விவேஶ ஸுமஹத்தமஃ

அவர், மிக உயர்ந்தவர், ஏழு தீவுகள், ஏழு கடல்கள், ஏழு மலைகள், மேலும் லோகாலோகத்தை கடந்து, அந்தப் பெரிய இடத்துக்குள் நுழைந்தார்.

தத்ராஶ்வாஃ ஶைப்யஸுக்ரீவ மேகபுஷ்பபலாஹகாஃ। தமஸி ப்ரஷ்டகதயோ பபூவுர்பரதர்ஷப

அங்கே, பாரதர்களில் சிறந்தவரே, ஷைப்யன், சுக்ரீவன், மேகபுஷ்பன், பலாகன் என்ற குதிரைகள், அந்த இருளில் வழிதவறி, காணாமல் போயின.

தாந்த்ரு'ஷ்ட்வா பகவாந்க்ரு'ஷ்ணோ மஹாயோகேஶ்வரேஶ்வரஃ। ஸஹஸ்ராதித்யஸங்காஶம் ஸ்வசக்ரம் ப்ராஹிணோத்புரஃ

அவர்களைப் பார்த்து, யோகத்தில் தலைசிறந்தவர்களின் அதிபதி கிருஷ்ணர், ஆயிரம் சூரியனுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் தன் சக்கரத்தை முன்னால் அனுப்பினார்.

தமஃ ஸுகோரம் கஹநம் க்ரு'தம் மஹத்। விதாரயத்பூரிதரேண ரோசிஷா। மநோஜவம் நிர்விவிஶே ஸுதர்ஶநம்। குணச்யுதோ ராமஶரோ யதா சமூஃ

மனதைப் போலவே வேகமுள்ள சுதர்சன சக்கரம், அந்தப் பெரும் இருளை, அதின் தீவிரமான ஒளியால் பிளந்து, ராமரின் அம்பு படையை ஊடுருவும் போல் நுழைந்தது.

த்வாரேண சக்ராநுபதேந தத்தமஃ பரம் பரம் ஜ்யோதிரநந்தபாரம்। ஸமஶ்நுவாநம் ப்ரஸமீக்ஷ்ய பால்குநஃ ப்ரதாடிதாக்ஷோ பிததேऽக்ஷிணீ உபே

சக்கரம் உருவாக்கிய பாதையில், அர்ஜுனன் அந்தக் கடந்து முடியாத, எல்லையில்லா ஒளியை இருளுக்கு அப்பால் கண்டார்; அதன் பிரகாசம் கண்களைத் தாக்க, இரு கண்களையும் மூடினார்.

ததஃ ப்ரவிஷ்டஃ ஸலிலம் நபஸ்வதா பலீயஸைஜத்ப்ரு'ஹதூர்மிபூஷணம்। தத்ராத்புதம் வை பவநம் த்யுமத்தமம் ப்ராஜந்மணிஸ்தம்பஸஹஸ்ரஶோபிதம்

பின்னர், வலிமைமிக்க காற்றால் இட்டுச் செல்லப்பட்டு, பெரும் அலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நீரில் நுழைந்தார்; அங்கே ஆயிரக்கணக்கான மணிமுத்து தூண்களால் பிரகாசிக்கும் அதிசயமான, மிக ஒளிரும் அரண்மனையை அவர் கண்டார்.

தஸ்மிந்மஹாபோகமநந்தமத்புதம்। ஸஹஸ்ரமூர்தந்யபணாமணித்யுபிஃ। விப்ராஜமாநம் த்விகுணேக்ஷணோல்பணம்। ஸிதாசலாபம் ஶிதிகண்டஜிஹ்வம்

அதில், ஆயிரம் தலைகளும், ஒளிரும் மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நாகத்தின் பெரிய, முடிவில்லாத, அதிசயமான உருவம், இரண்டு கூர்மையான கண்கள், வெண்மையான மலையைப் போல உடல், நீல நிற நாக்குடன் பிரகாசித்தது.

ததர்ஶ தத்போகஸுகாஸநம் விபும்। மஹாநுபாவம் புருஷோத்தமோத்தமம்। ஸாந்த்ரா ம்புதாபம் ஸுபிஶங்கவாஸஸம்। ப்ரஸந்நவக்த்ரம் ருசிராயதேக்ஷணம்

அந்த நாகத்தின் மென்மையான ஆசனத்தில், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்துள்ள, பெரிய மகிமையுடைய, எல்லா மனிதர்களிலும் உயர்ந்தவரான ஆண்டவரை, அடர்ந்த மேகத்தைப் போல இருண்ட நிறத்துடன், மஞ்சள் vasthiram அணிந்த, அமைதியான முகமும், அழகான அகன்ற கண்களும் உடையவராக அவர் கண்டார்.

மஹாமணிவ்ராதகிரீடகுண்டல। ப்ரபாபரிக்ஷிப்தஸஹஸ்ரகுந்தலம்। ப்ரலம்பசார்வஷ்டபுஜம் ஸகௌஸ்துபம்। ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷ்மம் வநமாலயாவ்ரு'தம்

பெரும் மணிகளால் ஆன கிரீடமும், குண்டலமும், பிரகாசமான ஒளி சூழ்ந்த ஆயிரம் சுருள்கள் கொண்ட தலைமுடியும், நீளமான எட்டுக் கரங்களும், கவுஸ்துப மணியுடன், ஸ்ரீவத்ஸம் குறியுடன், வனமாலை அணிந்தவராக அவர் இருந்தார்.

மஹாமணிவ்ராதகிரீடகுண்டல। ப்ரபாபரிக்ஷிப்தஸஹஸ்ரகுந்தலம்। ப்ரலம்பசார்வஷ்டபுஜம் ஸகௌஸ்துபம்। ஶ்ரீவத்ஸலக்ஷ்மம் வநமாலயாவ்ரு'தம்

பெரும் மணிகளால் ஆன கிரீடமும், குண்டலமும், பிரகாசமான ஒளி சூழ்ந்த ஆயிரம் சுருள்கள் கொண்ட தலைமுடியும், நீளமான எட்டுக் கரங்களும், கவுஸ்துப மணியுடன், ஸ்ரீவத்ஸம் குறியுடன், வனமாலை அணிந்தவராக அவர் இருந்தார்.

வவந்த ஆத்மாநமநந்தமச்யுதோ ஜிஷ்ணுஶ்ச தத்தர்ஶநஜாதஸாத்வஸஃ। தாவாஹ பூமா பரமேஷ்டிநாம் ப்ரபுர்பத்தாஞ்ஜலீ ஸஸ்மிதமூர்ஜயா கிரா

அச்யுதன் அந்த முடிவில்லாத ஆத்மாவுக்கு வணங்கி, அர்ஜுனனும் அந்தக் காட்சியால் பயமடைந்து வணங்கினார்; பிறகு பெரியவர்களின் தலைவன், கைகளை கூப்பி, சிரிப்புடன் வலிமையான குரலில் அவர்களைப் பார்த்து பேசினார்.

த்விஜாத்மஜா மே யுவயோர்தித்ரு'க்ஷுணா மயோபநீதா புவி தர்மகுப்தயே। கலாவதீர்ணாவவநேர்பராஸுராந்ஹத்வேஹ பூயஸ்த்வரயேதமந்தி மே

உங்களை இருவரையும் காண விரும்பி, பூமியில் தர்மம் காக்க, அந்த பிராமணரின் மக்களை இங்கே கொண்டு வந்தேன்; என் அம்சமாக அவதரித்திருக்கும் நீங்கள், பூமியின் பாபங்களை அழித்து விரைவில் திரும்ப வேண்டும்.

பூர்ணகாமாவபி யுவாம் நரநாராயணாவ்ரு'ஷீ। தர்மமாசரதாம் ஸ்தித்யை ரு'ஷபௌ லோகஸங்க்ரஹம்

நிறைவேறிய ஆசைகள் கொண்டாலும், நீங்கள் இருவரும் நரன், நாராயணன் எனும் முனிவர்கள்; உலகம் நிலைத்திருக்கவும், மக்கள் நலனுக்காகவும், தர்மத்தை நடத்துகிறீர்கள்.

இத்யாதிஷ்டௌ பகவதா தௌ க்ரு'ஷ்ணௌ பரமேஷ்டிநா। ௐ இத்யாநம்ய பூமாநமாதாய த்விஜதாரகாந்

இவ்வாறு பரமாத்மாவால் உத்தரவிடப்பட்ட பிறகு, அந்த இரு கிருஷ்ணர்களும் 'ஓம்' என்று வணங்கி, பிராமணரின் பிள்ளைகளை எடுத்துக்கொண்டு, பெரிய ஆண்டவருடன் புறப்பட்டார்கள்.

ந்யவர்தேதாம் ஸ்வகம் தாம ஸம்ப்ரஹ்ரு'ஷ்டௌ யதாகதம்। விப்ராய தததுஃ புத்ராந்யதாரூபம் யதாவயஃ

மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், அவர்கள் தங்கள் இடத்திற்கு மீண்டும் சென்றார்கள்; பிறகு, அந்த பிள்ளைகளை அவரவர் உருவத்திற்கும் வயதிற்கும் ஏற்ப பிராமணருக்கு கொடுத்தார்கள்.