ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

இத்யாதிஷ்டஸ்தமஸுர உபாதாவத்ஸ்வகாத்ரதஃ। கேதார ஆத்மக்ரவ்யேண ஜுஹ்வாநோ க்நிமுகம் ஹரம்

இவ்வாறு அறிவுறுத்தப்பட்ட அசுரன், தன் உடலிலிருந்து தன் மாம்சத்தை எடுத்து, ஹரனாகிய அக்கினி வாயில் அர்ப்பணித்து விரைந்து சென்றான்.

தேவோபலப்திமப்ராப்ய நிர்வேதாத்ஸப்தமேऽஹநி। ஶிரோऽவ்ரு'ஶ்சத்ஸுதிதிநா தத்தீர்தக்லிந்நமூர்தஜம்

ஏழாவது நாளில், தேவனை அடைய முடியாமல் ஏமாற்றத்தால், கூரிய ஆயுதத்தால் தன் தலையை வெட்டினான்; அந்தத் திருத்தலத்தில் அவன் முடி நனைந்திருந்தது.

ததா மஹாகாருணிகோ ஸ தூர்ஜடிர்யதா வயம் சாக்நிரிவோத்திதோऽநலாத்। நிக்ரு'ஹ்ய தோர்ப்யாம் புஜயோர்ந்யவாரயத்தத்ஸ்பர்ஶநாத்பூய உபஸ்க்ரு'தாக்ரு'திஃ

அப்பொழுது, பேரகருணையுள்ள தூர்ஜடி, நாம்போல், தீயிலிருந்து எழும் அக்கினிபோல் தோன்றி, அவனைத் தன் கரங்களால் தடுத்து, அவன் தொடாமல் பார்த்து, அவனது உருவத்தை மேலும் அழகாக மாற்றினார்.

தமாஹ சாங்காலமலம் வ்ரு'ணீஷ்வ மே யதாபிகாமம் விதராமி தே வரம்। ப்ரீயேய தோயேந ந்ரு'ணாம் ப்ரபத்யதாமஹோ த்வயாத்மா ப்ரு'ஶமர்த்யதே வ்ரு'தா

அவர், "ஆங்காலா, போதும்! உனக்கு விருப்பமான வரத்தை என்னிடமிருந்து தேர்ந்தெடு; நான் உனக்கு தருகிறேன். எனக்கு சரணடைந்தவர்கள் தண்ணீர் கொடுத்தாலும் மகிழ்வேன்; ஆனால் நீ உன்னை மிகையாகவும் வீணாகவும் வருத்திக்கொண்டாய்" என்று கூறினார்.

தேவம் ஸ வவ்ரே பாபீயாந்வரம் பூதபயாவஹம்। யஸ்ய யஸ்ய கரம் ஶீர்ஷ்ணி தாஸ்யே ஸ ம்ரியதாமிதி

அந்த பாவி, உயிர்களுக்கு பயத்தை உண்டாக்கும் வகையில், "நான் யாரது தலையில் என் கையை வைத்தாலும், அவர் இறக்கட்டும்" என்ற வரத்தை தேவனிடம் கேட்டான்.

தச்ச்ருத்வா பகவாந்ருத்ரோ துர்மநா இவ பாரத। ௐ இதி ப்ரஹஸம்ஸ்தஸ்மை ததேऽஹேரம்ரு'தம் யதா

இதைக் கேட்ட பகவான் ருத்ரன், மனதில் விருப்பமில்லாவிட்டும், "ஓம்" என்று சிரித்தபடி அந்த வரத்தை வழங்கினார்; அது பாம்புக்கு அமிர்தம் கொடுப்பதைப் போலவே.

ஸ தத்வரபரீக்ஷார்தம் ஶம்போர்மூர்த்நி கிலாஸுரஃ। ஸ்வஹஸ்தம் தாதுமாரேபே ஸோऽபிப்யத்ஸ்வக்ரு'தாச்சிவஃ

பின்னர், அந்த அசுரன், தன் வரத்தைச் சோதிக்க, சம்புவின் தலையில் தன் கையை வைக்க முயன்றான்; ஆனால் சிவன், தன் செயலைக் கண்டு பயந்து விலகினார்.

தேநோபஸ்ரு'ஷ்டஃ ஸந்த்ரஸ்தஃ பராதாவந்ஸவேபதுஃ। யாவதந்தம் திவோ பூமேஃ கஷ்டாநாமுதகாதுதக்

அவன் துரத்த, சிவன் அச்சத்தால் நடுங்கி, விண்ணும் மண்ணும் எல்லையிலும், திசைகளின் எல்லை வரை, நீரில் கூட ஓடினார்.

அஜாநந்தஃ ப்ரதிவிதிம் தூஷ்ணீமாஸந்ஸுரேஶ்வராஃ। ததோ வைகுண்டமகமத்பாஸ்வரம் தமஸஃ பரம்

தேவர்களின் தலைவர்கள், என்ன செய்வது என்று அறியாமல் அமைதியாக இருந்தார்கள்; பின்னர் அவன், இருளைத் தாண்டி பிரகாசிக்கும் வைகுண்டத்திற்குச் சென்றான்.

யத்ர நாராயணஃ ஸாக்ஷாந்ந்யாஸிநாம் பரமோ கதிஃ। ஶாந்தாநாம் ந்யஸ்ததண்டாநாம் யதோ நாவர்ததே கதஃ

அங்கு, துறவிகளின் உன்னத இலக்காகவும், மனம் அமைதியானவர்கள் தண்டை விட்டு அடையும் இடமாகவும், போனவர்கள் திரும்பாத இடமாகவும், நாராயணன் நேரில் இருக்கிறார்.

தம் ததா வ்யஸநம் த்ரு'ஷ்ட்வா பகவாந்வ்ரு'ஜிநார்தநஃ। தூராத்ப்ரத்யுதியாத்பூத்வா படுகோ யோகமாயயா

அவனை இப்படிப் பாடுபட்டவனாகக் கண்ட வஞ்சனைக்கெதிரியான பகவான், தன் யோகமாயையால் ஒரு இளம் பிரம்மச்சாரி வடிவம் எடுத்து, தொலைவில் இருந்து அருகில் வந்தார்.

மேகலாஜிநதண்டாக்ஷைஸ்தேஜஸாக்நிரிவ ஜ்வலந்। அபிவாதயாமாஸ ச தம் குஶபாணிர்விநீதவத்

அவர் இடுப்பில் கட்டும் கயிறும், மான் தோலும், தண்டும் தரித்து, தீயைப் போல ஒளிவீசினார்; குசகிரையை கையில் பிடித்து, பணிவுடன் அவனை வணங்கினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ஶாகுநேய பவாந்வ்யக்தம் ஶ்ராந்தஃ கிம் தூரமாகதஃ। க்ஷணம் விஶ்ரம்யதாம் பும்ஸ ஆத்மாயம் ஸர்வகாமதுக்

பெருமான் கூறினார்: "சாகுநியின் மகனே, நீ மிகவும் சோர்வாகத் தெரிகிறாய்; நீ தொலைவில் இருந்து வந்தாயா? சிறிது நேரம் ஓய்வெடு; இந்த ஆத்மா எல்லா ஆசைகளையும் நிறைவேற்றும்."

யதி நஃ ஶ்ரவணாயாலம் யுஷ்மத்வ்யவஸிதம் விபோ। பண்யதாம் ப்ராயஶஃ பும்பிர்த்ரு'தைஃ ஸ்வார்தாந்ஸமீஹதே

"உன் நோக்கம் எங்களுக்குச் சொல்ல முடியாத ரகசியமில்லை என்றால், பெருமையே, அதைச் சொல்; பொதுவாக மனிதர்கள் தங்கள் இலக்கை மற்றவர்களின் உதவியால் அடைய முயற்சிப்பார்கள்."

ஶ்ரீஶுக உவாச। ஏவம் பகவதா ப்ரு'ஷ்டோ வசஸாம்ரு'தவர்ஷிணா। கதக்லமோऽப்ரவீத்தஸ்மை யதாபூர்வமநுஷ்டிதம்

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: இவ்வாறு அமுதம் போன்ற வார்த்தைகள் பேசும் பகவான் கேட்டபோது, அவனது சோர்வு நீங்கி, நடந்ததை எல்லாம் முறையே கூறினான்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச। ஏவம் சேத்தர்ஹி தத்வாக்யம் ந வயம் ஶ்ரத்ததீமஹி। யோ தக்ஷஶாபாத்பைஶாச்யம் ப்ராப்தஃ ப்ரேதபிஶாசராட்

பெருமான் கூறினார்: "இப்படி என்றால், தக்ஷனின் சாபத்தால் பேயாகி, பிரேதங்களுக்கும் பிசாசுகளுக்கும் தலைவனாகியவனின் வார்த்தையை நாங்கள் நம்பமாட்டோம்."

யதி வஸ்தத்ர விஶ்ரம்போ தாநவேந்த்ர ஜகத்குரௌ। தர்ஹ்யங்காஶு ஸ்வஶிரஸி ஹஸ்தம் ந்யஸ்ய ப்ரதீயதாம்

தானவர்களின் தலைவனே, நீ உலகுக்கு ஆசானாகியவரிடம் உண்மையான நம்பிக்கை கொண்டிருந்தால், அன்புள்ளவனே, உடனே உன் கையை உன் தலையில் வைத்து, அது உண்மை என நிரூபிக்கப்படட்டும்.

யத்யஸத்யம் வசஃ ஶம்போஃ கதஞ்சித்தாநவர்ஷப। ததைநம் ஜஹ்யஸத்வாசம் ந யத்வக்தாந்ரு'தம் புநஃ

தானவர்களில் சிறந்தவனே, சம்புவின் வார்த்தைகள் எப்படியும் பொய் என்றால், பொய் பேசுகிறவரை விட்டுவிடு; ஏனெனில் பொய் பேசுபவரை மீண்டும் நம்பக்கூடாது.

இத்தம் பகவதஶ்சித்ரைர்வசோபிஃ ஸ ஸுபேஶலைஃ। பிந்நதீர்விஸ்ம்ரு'தஃ ஶீர்ஷ்ணி ஸ்வஹஸ்தம் குமதிர்ந்யதாத்

இவ்வாறு பகவான் கூர்மையான, அழகான வார்த்தைகளால் அவன் மனதை குழப்பினார்; தன்னை மறந்து, அந்த முட்டாளானவன் தன் கையை தன் தலையில் வைத்தான்.

அதாபதத்பிந்நஶிராஃ வ்ரஜாஹத இவ க்ஷணாத்। ஜயஶப்தோ நமஃஶப்தஃ ஸாதுஶப்தோऽபவத்திவி

உடனே அவன் தலையிலிருந்து இரண்டாகப் பிளந்து, காளை ஒன்று வீழ்ந்தது போல் விழுந்தான்; அப்பொழுது விண்ணுலகில் 'ஜெயம்', 'வணக்கம்', 'நன்று' என்ற குரல்கள் எழுந்தன.

முமுசுஃ புஷ்பவர்ஷாணி ஹதே பாபே வ்ரு'காஸுரே। தேவர்ஷிபித்ரு'கந்தர்வா மோசிதஃ ஸங்கடாச்சிவஃ

அந்த பாவி வ்ருகாசுரன் அழிக்கப்பட்டபோது, தேவர்கள், முனிவர்கள், பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள் மலர் மழை பொழிந்து ஆனந்தமடைந்தனர்; சிவபெருமான் துன்பத்திலிருந்து விடுபட்டார்.

முக்தம் கிரிஶமப்யாஹ பகவாந்புருஷோத்தமஃ। அஹோ தேவ மஹாதேவ பாபோऽயம் ஸ்வேந பாப்மநா

பரமபுருஷன் விடுதலையான மலைநாதனிடம் சொன்னார்: 'தேவனே, மகாதேவனே, இந்தப் பாவி தன் பாவத்தால் தான் அழிந்தான்.'

ஹதஃ கோ நு மஹத்ஸ்வீஶ ஜந்துர்வை க்ரு'தகில்பிஷஃ। க்ஷேமீ ஸ்யாத்கிமு விஶ்வேஶே க்ரு'தாகஸ்கோ ஜகத்குரௌ

ஈசா, பெரிய உயிர்களில் யார் பாவம் செய்தும் உயிர் வாழ முடியும்? உலகாசானைத் தவறாக நடத்தினால் என்ன ஆகும் என்று சொல்லவே வேண்டுமா, உலகநாதனே?

ய ஏவமவ்யாக்ரு'தஶக்த்யுதந்வதஃ பரஸ்ய ஸாக்ஷாத்பரமாத்மநோ ஹரேஃ। கிரித்ரமோக்ஷம் கதயேச்ச்ரு'ணோதி வா விமுச்யதே ஸம்ஸ்ரு'திபிஸ்ததாரிபிஃ

அளவிட முடியாத சக்தி கொண்ட பரமாத்மா ஹரியால் மலைநாதன் விடுதலை பெற்ற இந்தக் கதையை யார் சொன்னாலும், கேட்டாலும், அவர்கள் மட்டும் அல்ல, அவர்களது பகைவர்களும் பிறவி சுழற்சியில் இருந்து விடுபடுவார்கள்.

அதைகோநநவதிதமோऽத்யாயஃ ஶ்ரீஶுக உவாச। ஸரஸ்வத்யாஸ்தடே ராஜந்ந்ரு'ஷயஃ ஸத்ரமாஸத। விதர்கஃ ஸமபூத்தேஷாம் த்ரிஷ்வதீஶேஷு கோ மஹாந்

பின்னர், சரஸ்வதி நதிக்கரையில், அரசே, முனிவர்கள் யாகம் நடத்திக் கொண்டிருந்தார்கள்; அவர்களுக்குள், 'மூவரில் யார் பெரியவர்?' என்ற விவாதம் எழுந்தது.

தஸ்ய ஜிஜ்ஞாஸயா தே வை ப்ரு'கும் ப்ரஹ்மஸுதம் ந்ரு'ப। தஜ்ஜ்ஞப்த்யை ப்ரேஷயாமாஸுஃ ஸோऽப்யகாத்ப்ரஹ்மணஃ ஸபாம்

அதை அறிய விரும்பி, அரசே, அவர்கள் பிருகு எனும் பிரம்மாவின் மகனை உண்மை தெரிந்து கொள்ள அனுப்பினார்கள்; அவர் பிரம்மாவின் சபைக்கு சென்றார்.

ந தஸ்மை ப்ரஹ்வணம் ஸ்தோத்ரம் சக்ரே ஸத்த்வபரீக்ஷயா। தஸ்மை சுக்ரோத பகவாந்ப்ரஜ்வலந்ஸ்வேந தேஜஸா

அவர் அவரிடம் வணக்கம் செலுத்தவோ, புகழ்ச்சியும் பாடவோ செய்யவில்லை; அவரது இயல்பை அறியவே அப்படி செய்தார். அதனால், பகவான் தன் ஒளியால் எரிகின்றபடி கோபமடைந்தார்.

ஸ ஆத்மந்யுத்திதம்மந்யுமாத்மஜாயாத்மநா ப்ரபுஃ। அஶீஶமத்யதா வஹ்நிம் ஸ்வயோந்யா வாரிணாத்மபூஃ

ஆனால், அந்த ஆண்டவர் தன் உள்ளத்தில் எழுந்த கோபத்தை அடக்கினார்; தன் பிறப்பிடம் நீரால் நெருப்பை அடக்கும் படி, அவர் தன் மனதை கட்டுப்படுத்தினார்.

ததஃ கைலாஸமகமத்ஸ தம் தேவோ மஹேஶ்வரஃ। பரிரப்தும் ஸமாரேபே உத்தாய ப்ராதரம் முதா

பின்னர் அவர் கைலாயத்திற்கு சென்றார்; அங்கு தேவன் மகேசுவரன் மகிழ்ச்சியுடன் எழுந்து, தம்பியை அணைத்தார்.