ஶ்ரீமத்பாகவதபுராணம்

( மிஶ்ர ) பலார்ஹணோஶீரஶிவாம்ரு'தாம்புபிஃ ம்ரு'தா ஸுரப்யா துலஸீகுஶாம்புஜைஃ । ஆராதயாமாஸ யதோபபந்நயா ஸபர்யயா ஸத்த்வவிவர்தநாந்தஸா

பழங்கள், வாசனை வேர், தூய நீர், மண், பசு பொருட்கள், துளசி, தரைமயிர், தாமரை போன்றவற்றால், நல்லதை வளர்க்கும் முறையில், இருளை நீக்கும் வழிபாடுகளைச் செய்து அவர்களை ஆராதித்தார்.

ஸ தர்கயாமாஸ குதோ மமாந்வபூத் க்ரு'ஹாந்தகுபே பதிதஸ்ய ஸங்கமஃ । யஃ ஸர்வதீர்தாஸ்பதபாதரேணுபிஃ க்ரு'ஷ்ணேந சாஸ்யாத்மநிகேதபூஸுரைஃ

இந்த இல்ல வாழ்க்கை எனும் குருட் கிணற்றில் விழுந்த என்னை, எல்லா தீர்த்தங்களும் அடங்கும் உங்கள் திருப்பாத தூளும், உங்களே இல்லமாகக் கொண்ட இந்த பிராமணர்களும் வந்து சந்தித்தது எப்படி என ஆச்சரியப்பட்டார்.

( அநுஷ்டுப் ) ஸூபவிஷ்டாந் க்ரு'தாதித்யாந் ஶ்ருததேவ உபஸ்திதஃ । ஸபார்யஸ்வஜநாபத்ய உவாசாங்‌க்ர்யபிமர்ஶநஃ

விருந்தினர்கள் அமர்ந்து, மரியாதை பெற்றபின், சிருதேவன் தன் மனைவி, பிள்ளைகள், உறவினர்களுடன் சென்று அவர்களின் பாதங்களைத் தொட்டார்.

ஶ்ருததேவ உவாச - நாத்ய நோ தர்ஶநம் ப்ராப்தஃ பரம் பரமபூருஷஃ । யர்ஹீதம் ஶக்திபிஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ப்ரவிஷ்டோ ஹ்யாத்மஸத்தயா

சிருதேவன் சொன்னார்: இன்று, இந்த உலகை சக்திகளால் படைத்து, தானே அதில் புகுந்து வாழும் பரம்பொருள், முதன்முறையாக நமக்கு தோன்றவில்லை.

யதா ஶயாநஃ புருஷோ மநஸைவாத்மமாயயா । ஸ்ரு'ஷ்ட்வா லோகம் பரம் ஸ்வாப்நம் அநுவிஶ்யாவபாஸதே

ஒரு மனிதன் படுத்தபோது, தன் மனதினால் கனவு உலகை உருவாக்கி, அதில் புகுந்து ஒளிர்வதைப் போலவே, அவர் செய்கிறார்.

ஶ்ர்ரு'ண்வதாம் கததாம் ஶஶ்வத் அர்சதாம் த்வாபிவந்ததாம் । ந்ரு'ணாம் ஸம்வததாமந்தஃ ஹ்ரு'தி பாஸ்யமலாத்மநாம்

உங்களை கேட்டுக்கொள்வோர், பேசுவோர், வழிபடுவோர், வணங்குவோர், உண்மையுடன் உரையாடுவோரின் தூய மனங்களில், நீங்களே வெளிப்படுகிறீர்.

ஹ்ரு'திஸ்தோऽப்யதிதூரஸ்தஃ கர்மவிக்ஷிப்தசேதஸாம் । ஆத்மஶக்திபிரக்ராஹ்யோऽபி அந்த்யுபேதகுணாத்மநாம்

நீங்கள் மனதில் இருப்பினும், செயலில் மனம் சிதறியவர்களுக்கு மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறீர்; உங்கள் சக்தியால் அடைய முடியாதவராக இருந்தும், பொருள் குணங்களில் பற்றுள்ளவர்களுக்கு தெரியாதவராக இருக்கிறீர்.

( வம்ஶஸ்தா ) நமோऽஸ்து தேऽத்யாத்மவிதாம் பராத்மநே அநாத்மநே ஸ்வாத்மவிபக்தம்ரு'த்யவே । ஸகாரணாகாரணலிங்கமீயுஷே ஸ்வமாயயாஸம்வ்ரு'தருத்தத்ரு'ஷ்டயே

உள் அர்த்தத்தை அறிந்த பரமாத்மாவே, ஆத்மாவைத் தாண்டியவரே, ஆன்மாவை மரணத்திலிருந்து பிரிப்பவரே, காரணம் உடையதும், காரணம் இல்லாத உருவங்களும் எடுப்பவரே, உங்கள் மாயையால் பார்வை மறைக்கப்பட்டவரே, உமக்கு வணக்கம்.

( அநுஷ்டுப் ) ஸ த்வம் ஶாதி ஸ்வப்ரு'த்யாந் நஃ கிம் தேவ கரவாமஹே । ஏததந்தோ ந்ரு'ணாம் க்லேஶோ யத்‌பவாநக்ஷிகோசரஃ

அருளாளா, உமது பணியாளர்களான எங்களை வழி நடத்துங்கள்; நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஏனெனில், மனிதர்களுக்கு மிகப்பெரிய துன்பம், நீங்கள் அவர்களது அறிவுக்கு எட்டாதவராக இருப்பதே.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ததுக்தமித்யுபாகர்ண்ய பகவாந் ப்ரணதார்திஹா । க்ரு'ஹீத்வா பாணிநா பாணிம் ப்ரஹஸந் தமுவாச ஹ

ஶுகர் சொன்னார்: அவ்வாறு கூறியதை கேட்ட ஆண்டவன், வணங்குவோரின் துயரை நீக்குபவர், அவரது கையைத் தன் கையில் பிடித்து, புன்னகையுடன் பேசினார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - ப்ரஹ்மம்ஸ்தேऽநுக்ரஹார்தாய ஸம்ப்ராப்தாந் வித்த்யமூந் முநீந் । ஸஞ்சரந்தி மயா லோகாந் புநந்தஃ பாதரேணுபிஃ

அருளாளர் சொன்னார்: பிராமணா, இந்த முனிவர்கள் உங்களுக்கு அருள் செய்வதற்காக வந்துள்ளார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்; அவர்கள் என்னுடன் உலகங்களைச் சுற்றி, தங்கள் திருப்பாத தூளால் புனிதமாக்குகிறார்கள்.

தேவாஃ க்ஷேத்ராணி தீர்தாநி தர்ஶநஸ்பர்ஶநார்சநைஃ । ஶநைஃ புநந்தி காலேந ததப்யர்ஹத்தமேக்ஷயா

தேவர்கள், புண்ணிய நிலங்கள், தீர்த்தங்கள் ஆகியவை, பார்வை, தொடுதல், பூஜை ஆகியவற்றால் காலப்போக்கில் தூய்மை பெறுகின்றன; ஆனால், சிறந்த பிராமணரின் பார்வையால் அவையும் உடனே தூய்மை பெறுகின்றன.

ப்ராஹ்மணோ ஜந்மநா ஶ்ரேயாந் ஸர்வேஷாம் ப்ராணிநாமிஹ । தபஸா வித்யயா துஷ்ட்யா கிமு மத்கலயா யுதஃ

இந்த உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களிலும் பிறப்பால் பிராமணர் சிறந்தவர்; தவம், அறிவு, திருப்தி ஆகியவற்றுடன், குறிப்பாக என்னைச் சார்ந்திருப்பவராக இருந்தால், அவர்களின் மேன்மை எவ்வளவு அதிகம்!

ந ப்ராஹ்மணாந்மே தயிதம் ரூபமேதச்சதுர்புஜம் । ஸர்வவேதமயோ விப்ரஃ ஸர்வதேவமயோ ஹ்யஹம்

எனக்கு இந்த நான்கு கரங்களுள்ள வடிவம் பிராமணர்களைப் போல அன்பானதல்ல; பிராமணனே, நீ எல்லா வேதங்களின் உருவம்; நானும் எல்லா தேவர்களின் உருவம் தான்.

துஷ்ப்ரஜ்ஞா அவிதித்வைவம் அவஜாநந்த்யஸூயவஃ । குரும் மாம் விப்ரமாத்மாநம் அர்சாதாவிஜ்யத்ரு'ஷ்டயஃ

அறிவில் குறைவானவர்கள், இதை அறியாதவர்கள், பொறாமையும் அவமதிப்பும் கொண்டவர்கள், என்னையும், குருவையும், பிராமணனையும், தங்களையே, பூஜையில் வெறும் சிலையாகவே பார்க்கின்றார்கள்.

சராசரமிதம் விஶ்வம் பாவா யே சாஸ்ய ஹேதவஃ । மத் ரூபாணீதி சேதஸ்ய ஆதத்தே விப்ரோ மதீக்ஷயா

இந்த உலகில் இயங்குவனும் அசையாதவையும், அவற்றுக்கான காரணங்களும், எல்லாம் என் வடிவங்கள் என்று, என் அருளால் பிராமணன் மனதில் எண்ணுகிறான்.

தஸ்மாத்‌ ப்ரஹ்மரு'ஷீநேதாந் ப்ரஹ்மந் மச்ச்ரத்தயார்சய । ஏவம் சேதர்சிதோऽஸ்ம்யத்தா நாந்யதா பூரிபூதிபிஃ

ஆகையால், பிராமணனே, இந்த பிராமண முனிவர்களை என்மீது நம்பிக்கையுடன் வழிபடு; இப்படிச் செய்தால் தான் நான் உண்மையில் வழிபடப்படுகிறேன்; வேறு எந்த பெரிய செல்வத்தாலும் அது சாத்தியமில்லை.

ஶ்ரீஶுக உவாச - ஸ இத்தம் ப்ரபுநாதிஷ்டஃ ஸஹக்ரு'ஷ்ணாந் த்விஜோத்தமாந் । ஆராத்யைகாத்மபாவேந மைதிலஶ்சாப ஸத்‌கதிம்

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: இப்படிப் பெருமான் உத்தரவிட்டபடி, மிதிலா மன்னன், கிருஷ்ணருடன் சேர்ந்து, சிறந்த பிராமணர்களை தன்னைப் போலவே எண்ணி, முழு பக்தியுடன் வழிபட்டு, உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.

ஏவம் ஸ்வபக்தயோ ராஜந் பகவாந் பக்தபக்திமாந் । உஷித்வாऽऽதிஶ்ய ஸந்மார்கம் புநர்த்வாரவதீமகாத்

மன்னனே, இப்படியாக, பக்தர்களையும் பக்தியையும் நேசிக்கும் பகவான், அங்கு தங்கி, நல்ல வழியை உபதேசித்து, மீண்டும் துவாரகைக்கு திரும்பினார்.

இதி ஶ்ரீமத்‍பாகவதே மஹாபுராணே பாரமஹம்ஸ்யாம் ஸம்ஹிதாயாம் தஶமஸ்கந்தே உத்தரார்தே ஶ்ருததேவாநுக்ரஹோ நாம ஷடஶீதிதமோऽத்யாயஃ

இவ்வாறு, பரமஹம்ஸர்களுக்கான ஸ்ரீமத் பாகவத மகாபுராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தின் இரண்டாம் பாதியில், 'ஸ்ருததேவருக்கு அருள்' என்ற பெயருடைய எண்பத்தாறு ஆம் அதிகாரம் முடிகிறது.

வேதஸ்துதி - ஶ்ரீபரீக்ஷிதுவாச - ( அநுஷ்டுப் ) ப்ரஹ்மந் ப்ரஹ்மண்யநிர்தேஶ்யே நிர்குணே குணவ்ரு'த்தயஃ । கதம் சரந்தி ஶ்ருதயஃ ஸாக்ஷாத் ஸதஸதஃ பரே

ஸ்ரீ பரீக்ஷித் கேட்டார்: பிராமணனே, வர்ணிக்க முடியாத, குணங்களில்லாத பரம்பொருளை, குணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட வேதங்கள், எவ்வாறு, இருப்பதும் இல்லாததும் ஆகியவற்றைத் தாண்டி செயல்படுகின்றன?

ஶ்ரீஶுக உவாச - புத்தீந்த்ரியமநஃப்ராணாந் ஜநாநாம் அஸ்ரு'ஜத் ப்ரபுஃ । மாத்ரார்தம் ச பவார்தம் ச ஆத்மநேऽகல்பநாய ச

ஸ்ரீ சுகர் சொன்னார்: ஆண்டவன், உயிர்களுக்கு புத்தி, அறிவு, மனம், உயிரோட்டங்களை உருவாக்கினார் — புலன்கள், உலக வாழ்க்கை, ஆத்மா மற்றும் பற்றின்மைக்காகவும்.

ஸைஷா ஹ்யுபநிஷத்‌ ப்ராஹ்மீ பூர்வேஶாம் பூர்வஜைர்த்ரு'தா । ஶ்ர்ரத்தயா தாரயேத் யஸ்தாம் க்ஷேமம் கச்சேதகிஞ்சநஃ

இது உண்மையில் பிரம்மத்தின் உபநிஷத்; இதை முன்னோர் நிலைபேணி வந்துள்ளனர்; இதை நம்பிக்கையுடன் ஏற்கும் எவரும், எதுவும் இல்லாவிட்டாலும், நல்வாழ்க்கையை அடைவார்.

அத்ர தே வர்ணயிஷ்யாமி காதாம் நாராயணாந்விதாம் । நாரதஸ்ய ச ஸம்வாதம் ரு'ஷேர்நாராயணஸ்ய ச

இங்கே நான் உனக்காக நாராயணனுடன் தொடர்புடைய ஒரு பாடலைவும், நாரதரும் நாராயண முனிவரும் நடத்திய உரையாடலையும் சொல்வேன்.

ஏகதா நாரதோ லோகாந் பர்யடந் பகவத்ப்ரியஃ । ஸநாதநம்ரு'ஷிம் த்ரஷ்டும் யயௌ நாராயணாஶ்ரமம்

ஒரு நாள், பகவானுக்கு அன்பான நாரதர், உலகங்களைச் சுற்றி, சனாதன முனிவரைப் பார்க்க நாராயணனின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

யோ வை பாரதவர்ஷேऽஸ்மிந் க்ஶேமாய ஸ்வஸ்தயே ந்ரு'ணாம் । தர்மஜ்ஞாநஶமோபேதம் ஆகல்பாதாஸ்திதஸ்தபஃ

இந்த பாரத நாட்டில், மக்களுக்கு நன்மையும் அமைதியும் வேண்டி, தர்மம், ஞானம், அமைதி ஆகியவற்றுடன், யுகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே தவம் செய்தவர் அவர்.

தத்ரோபவிஷ்டம் ரு'ஷிபிஃ கலாபக்ராமவாஸிபிஃ । பரீதம் ப்ரணதோऽப்ரு'ச்சத் இதமேவ குரூத்வஹ

அங்கு, கலாப கிராமத்தில் வாழும் முனிவர்களால் சூழப்பட்டிருந்த அவரிடம், நாரதர் வணங்கி, இந்தக் கேள்வியைத்தான் கேட்டார், குருக்களின் சிறந்தவரே.

தஸ்மை ஹ்யவோசத்‌பகவாந் ரு'ஷீணாம் ஶ்ர்ரு'ணதாமிதம் । யோ ப்ரஹ்மவாதஃ பூர்வேஷாம் ஜநலோகநிவாஸிநாம்

அப்போது, முனிவர்கள் கேட்கும் போது, பகவான், ஜநலோகத்தில் பழையவர்கள் பேணிய பிரம்ம வாதத்தை அவருக்குச் சொன்னார்.

ஶ்ரீபகவாநுவாச - ஸ்வாயம்புவ ப்ரஹ்மஸத்ரம் ஜநலோகேऽபவத் புரா । தத்ரஸ்தாநாம் மாநஸாநாம் முநீநாம் ஊர்த்வரேதஸாம்

பகவான் சொன்னார்: ஒருகாலத்தில், ஜநலோகத்தில், ஸ்வாயம்புவர்களால் பிரம்மயாகம் நடந்தது; அங்கு மனதில் பிறந்த முனிவர்கள், பிரம்மச்சரியத்தில் நிலைத்திருந்தார்கள்.